ตอนที่ 5

          ซวงหยวนเอ๋อหลังจากอาบน้ำให้ซูซูและนำชุดเก่าของลูกชายสมัยเด็กมาให้นางเปลี่ยนแล้วก็จูงมือซูซูไปที่โต๊ะอาหารทันที นางแทบจะป้อนข้าวซูซูหากว่าไม่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ กล่าวว่านางกินเองได้ล่ะก็ ซวงหยวนเอ๋อคงคิดว่าซูซูยังคงเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่กระมัง

          ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งมองอยู่ก็ได้แต่หัวเราะภรรยาที่อยากดูแลซูซูมากเกินไป เขายังล้อเลียนภรรยาด้วยว่าซูซูนั้นอายุ 7 ขวบปีแล้ว จะทำเหมือนนางยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ได้อย่างไรเล่า ซวงหยวนเอ๋อเห็นสามีล้อเลียนนาง นางก็ได้แต่ถลึงตาใส่ตาเฒ่าคนนี้ อย่าคิดว่านางไม่รู้ว่าเขาเองก็เอ็นดูแม่หนูซูซูไม่ต่างจากนางเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นเขาไม่หนีงานดูแลแปลงผักแล้วคอยอยู่ทายาให้ซูซูเช่นนี้แต่แรกหรอก

          ส่วนซูซูตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ อย่างหิวโหย นางพยายามไม่ให้มูมมามมากเกินไปถึงแม้นางจะหิวมากแค่ไหนก็ตาม อย่างน้อยมารยาทในการกินของนางจะต้องดีเหมือนในโลกก่อนเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกได้ ยิ่งนางเห็นสองปู่ย่าวัยชราที่รับเลี้ยงนางหยอกล้อกันเหมือนเด็ก ๆ นางก็ได้แต่อมยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งสองผู้เฒ่าที่รับนางเข้ามาอยู่ในครอบครัวโดยไม่กลัวว่าตนเองจะลำบากเลยแม้แต่น้อย รอให้นางร่างกายหายดีเสียก่อน นางจะขึ้นเขาไปหาโสมมาบำรุงพวกท่านให้ร่างกายแข็งแรงเพื่อที่พวกท่านจะได้อยู่กับนางนาน ๆ ก่อนที่นางจะต้องจากไปตามหาครอบครัวตนเองในอนาคต

          หลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว ซวงหยวนเอ๋อก็พาซูซูไปที่ห้องนอนเก่าของลูกชายนางที่นางมักทำความสะอาดเอาไว้อยู่เสมอทันที

“เจ้าไปนอนพักเสียหน่อย รอถึงเวลาทานอาหารแล้วย่าจะมาเรียกเจ้าไปกินข้าว ตกลงหรือไม่?”

“เจ้าค่ะท่านย่า ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่คอยดูแลข้าเป็นอย่างดี”

“โธ่ เด็กเอ๋ย เจ้าช่างน่ารักนัก ข้ากับสามีจะใจร้ายกับเจ้าลงคอเหมือนนางหยวนปิงได้อย่างไรกันเล่า เอาล่ะ ๆ รีบนอนพักผ่อนเสีย ย่าจะไปช่วยปู่ดูแปลงผักสักหน่อย”

          ซูซูได้แต่พยักหน้ารับคำซวงหยวนเอ๋อแล้วหลับตาลงไปอย่างเชื่อฟัง ความจริงนางยังไม่ง่วง แต่ในเมื่อเป็นความหวังดีของท่านย่านางก็จะทำตาม อีกอย่างนางยังคงสามารถสะสมลมปราณขณะหลับได้อยู่ดี ไม่ว่าหลับหรือตื่นนางก็ยังคงสะสมลมปราณไปเรื่อย ๆ เหมือนที่ทำมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้นางอยู่ที่ขั้นสองของลมปราณระดับปฐพีเท่านั้น อีกนานกว่าที่นางจะข้ามระดับไปถึงระดับเงิน ทอง และระดับปราณฟ้าซึ่งเป็นระดับในโลกเดิมของนางนั่นเอง

          เมื่อได้เวลาอาหาร ซวงหยวนเอ๋อมาเรียกซูซูให้ไปกินข้าวพร้อมกัน ซูซูจึงงัวเงียลุกขึ้นมาเพื่อเดินตามเสียงของท่านย่าไปยังโต๊ะอาหารที่นางกินเมื่อตอนเที่ยงทันที ทั้งเหอหยางเปาและซวงหยวนเอ๋อต่างพากันตักอาหารใส่ลงถ้วยข้าวของซูซูจนแทบจะล้นออกมา นางได้แต่ยิ้มให้พร้อมทั้งขอบคุณท่านปู่ท่านย่าอย่างน่ารัก ก่อนที่จะค่อย ๆ ตักอาหารกินเหมือนเมื่อตอนเที่ยงเช่นเคย เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อแทบอยากจะตักอาหารให้นางเพิ่มอีก เพียงแต่ตอนนี้ถ้วยข้าวของซูซูนั้นแทบจะล้นออกมาแล้ว พวกเขาจึงได้แต่ต่างคนต่างตักอาหารกินกันเอง ไม่นานนักมือเล็ก ๆ ของซูซูก็ตักอาหารหลายอย่างใส่ในถ้วยให้ท่านปู่ท่านย่าเหมือนที่พวกท่านทำให้กับนาง ต่างกันเพียงแค่ซูซูต้องลุกขึ้นยืนเพื่อตักอาหารเพราะนางแขนสั้นจนไม่สามารถนั่งตักอาหารได้นั่นเอง

          สองเฒ่าชราต่างหันมองกันพร้อมรอยยิ้มกว้าง ไม่เสียแรงที่พวกเขานำซูซูมาเลี้ยงเอง เด็กคนนี้มีความกตัญญูมากจริง ๆ ตั้งแต่ตัวเล็กเพียงเท่านี้ เมื่อเห็นว่าซูซูตักอาหารเสร็จและนั่งลงแล้ว ทั้งสองผู้เฒ่าจึงตักอาหารใส่ถ้วยที่พร่องไปของซูซูเช่นเดียวกัน บรรยากาศในการทานอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่แสนอบอุ่น ซึ่งซูซูชอบมาก นางให้สัญญากับตัวเองว่าจะกตัญญูท่านปู่ท่านย่าให้มากเพื่อตอบแทนพวกท่านที่ทำเพื่อนางโดยไม่คิดว่านางเป็นคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

          หลังมื้ออาหาร ซูซูรีบบอกว่านางจะล้างจานเอง แต่กลับถูกท่านย่าดุพร้อมกับบอกว่ารอให้นางหายดีเสียก่อน หากอยากช่วยงานท่านย่าก็จะไม่ห้าม แต่ตอนนี้นางยังไม่หายดี พวกท่านอยากให้นางพักผ่อนมากกว่า เรื่องเหล่านี้ซูซูจึงต้องจำใจพยักหน้ารับปากพวกเขา ทั้งที่ความจริงแล้วอาการของนางดีขึ้นมากหลังจากค่อย ๆ สะสมพลังปราณ

สามเดือนผ่านไป

          ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ซูซูช่วยเหลืองานบ้านทุกอย่างของซวงหยวนเอ๋อหลังจากบาดแผลนางหายดีแล้ว เฒ่าชราทั้งสองเองก็ไม่ได้ห้ามนางอีกต่อไปในเมื่อนางอยากแบ่งเบาภาระพวกเขาที่ต้องออกไปดูแลแปลงผักทุกวัน ไหนจะหน้าที่ผู้ใหญ่บ้านที่เหอหยางเปาต้องทำอีกไม่น้อย ซูซูจึงเป็นทั้งเด็กเฝ้าบ้านและผู้ช่วยเหลืองานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามแต่ความสามารถของนางจะทำได้

          สามเดือนที่ผ่านมานี้ ระดับปราณของนางไปถึงระดับเงินขั้นสองแล้ว นับว่ารวดเร็วยิ่งกว่าตอนนางอยู่ในโลกเดิมหลายเท่านัก อาจเป็นเพราะที่นี่ไม่ค่อยมีผู้ฝึกฝนวรยุทธด้วยกระมัง นางจึงได้รับพลังลมปราณบริสุทธิ์เป็นจำนวนมากในทุก ๆ วัน จนทำให้ตอนนี้ร่างกายของนางเริ่มสูงขึ้นเหมือนเด็กปกติอีกด้วย ไหนจะสารอาหารจากอาหารต่าง ๆ ที่ท่านย่ากับท่านปู่ทำให้นางกินทุกมื้อด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ตัวของซูซูเองนั้นหายดีจากโรคขาดสารอาหารในเวลาเพียงสามเดือน

          ตอนนี้นางอยากขึ้นเขาไปหาของดีมาให้ท่านปู่ ท่านย่าและเหล่าลุงป้าน้าอาที่เคยช่วยเหลือนางออกมาจากบ้านโจว เพียงแต่นางยังไม่กล้าขอท่านปู่กับท่านย่าด้วยกลัวว่าท่านจะไม่อนุญาตให้นางไปคนเดียวนั่นเอง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ซูซูสามารถใช้วิชาตัวเบาและกระบี่บินขั้นพื้นฐานได้แล้ว นางสามารถต่อสู้กับสัตว์ร้ายได้ไม่ยากนักหากต้องพบเจอกับอันตรายบนภูเขาจริง ๆ

          ระหว่างทานข้าวเช้าวันต่อมา ซูซูตัดสินใจขออนุญาตท่านปู่กับท่านย่าขึ้นเขาไปเก็บของป่ามาไว้ขายเป็นรายได้เสริมเพื่อตอบแทนท่านทั้งสอง รวมทั้งนางยังอ้างว่าในอนาคตนางจะต้องออกไปค้นหาครอบครัวจึงจำเป็นต้องหาเงินเก็บเอาไว้เสียก่อน ด้วยเหตุผลนี้เอง ทำให้สองเฒ่าชราไม่อาจห้ามซูซูขึ้นเขาได้อีกต่อไป พวกเขาเพียงแต่มอบตะกร้าสะพายหลังพร้อมกับมีดเล่มเล็กให้นางเอาไว้ป้องกันตัว

          ก่อนที่ซูซูจะบอกลาท่านปู่ท่านย่าทั้งสองขึ้นเขาไปหลังจากเก็บล้างจานชามให้พวกท่านแล้ว เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อบอกให้ซูซูระมัดระวังตัวเองให้ดี ๆ พวกเขาจะรอนางกลับมา

          ซูซูที่เห็นท่านย่าน้ำตารื้นด้วยความเป็นห่วงก็ได้แต่เดินกลับไปกอดเอวท่านย่าแล้วสัญญาว่านางจะรีบกลับก่อนพระอาทิตย์ตกดินและนางจะไม่เป็นอะไรไปแน่นอน ซวงหยวนเอ๋อเองก็กอดตอบซูซูแน่นด้วยความเป็นห่วง กระทั่งเหอหยางเปาต้องบอกให้นางรีบปล่อยให้ซูซูไปเสียก่อนที่จะแดดแรงมากกว่านี้

          เมื่อซวงหยวนเอ๋อปล่อยซูซูแล้ว นางก็หันหลังเดินไปพร้อมกับโบกมือลาท่านปู่กับท่านย่าพร้อมรอยยิ้ม เฒ่าชราทั้งสองเห็นว่าซูซูเดินเร็วราวกับวิ่งก็นึกว่าตนเองตาฝาด พวกเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ซูซูใช้วิชาตัวเบาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงแม้นางจะหายจากโรคขาดสารอาหารแล้ว แต่คงต้องรออีกสักพักใหญ่กว่าที่ร่างกายนางจะเจริญเติบโตเทียบเท่ากับคนในวัยเดียวกัน

          ความจริงในกำไลเก็บของของนางนั้นมีเงินไม่น้อย เพียงแต่เงินที่โลกเก่าใช้ไม่ได้กับที่โลกแห่งนี้ ซูซูจึงจำเป็นต้องหารายได้ทางอื่นสำหรับอนาคตที่นางจะต้องออกเดินทางไกลโดยไม่รู้ว่าจะไปตามหาครอบครัวที่ไหนดี แต่อย่างน้อย ๆ นางก็จะได้ออกไปท่องโลกกว้างใบนี้ให้สาสมใจเสียที นางอยากรู้ว่าโลกใบนี้เป็นอย่างไรบ้าง นอกจากความทรงจำของร่างเดิมแล้ว เรื่องอื่น ๆ ในโลกใบนี้ซูซูก็ไม่เคยรู้เลยว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร เพราะนางเองก็พอจะรู้ว่าท่านปู่ ท่านย่าเองก็ไม่ค่อยออกจากหมู่บ้านมาแต่ไหนแต่ไรจึงไม่ได้สอบถามพวกท่าน