ซูซูข้ามมิติมามีครอบครัว

ซูซูข้ามมิติมามีครอบครัว

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-27
โดย:  橙花จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10
65 การให้คะแนน. 65 ความคิดเห็น
121บท
23.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ซูซูศิษย์พรสวรรค์สำนักกระบี่เมฆาถูกเพื่อนร่วมอาจารย์ทำให้ตาย แต่วิญญาณของซูซูกลับล่องลอยไปเข้าร่างเด็กน้อยชื่อเดียวกัน เธอยอมสลายความแค้นจากมิติเดิมมาเป็นเด็กน้อยซูซูที่มีภารกิจตามหาครอบครัวในมิติใหม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ข้อมูลเบื้องต้น

"Young Master, you must head home with us. The Hannigan family needs you to preside over the general situation."

"Your father is critically ill and your brother is in jail. You’re the only one who can support the Hannigan family."

"Your grandma said that we have to bring you back with us."

In Cloud City’s Olive Street, Samuel Hannigan—who held a gift box and was dressed in clothes bought from a roadside stall—had an indifferent expression.

"I've never been one to wheedle with flowery speech ever since I was a child. I can never win her over. My big brother was adored greatly, and my grandmother kicked me out of the Hannigan family because she was afraid that I’d take my brother's position as heir.

"I’ve been living with the Sue family for three years and suffered so much humiliation. When has the Hannigan family ever shown me care? She was the one who forced me to leave the family, and now she says she wants me to go back? What does she take me for? A dog?

"All I want is to be left alone so I can be a spineless coward in peace. Y’all motherf*ckers should stop bothering me."

Samuel took big strides and left, leaving the group of people exchanging glances at each other.

The Sue family was a second-rate influential family in Cloud City. When Samuel was in down and out like a dog three years ago, it was Grandfather Sue who personally set up the engagement. At that time, the wedding shocked the entire Cloud City. However, the hubbub was because Yvonne Sue married an unknown piece of trash, thereby inviting ridicule from the entire Cloud City.

Samuel’s true identity was known only by Grandfather Sue, but he passed away due to illness two months after the wedding. From then onward, no one else knew of Samuel’s identity and he went on to adopt the identity of a ‘useless son-in-law’.

During the past three years, Samuel had been ridiculed and treated coldly, but if it was compared to being kicked out of the Hannigan family, the latter scenario was far more ruthless.

He accepted it and had become used to all the back-biting.

It was Grandmother Sue’s birthday that day, and Samuel had selected a gift with much care. The value of the gift was not much and it would surely be laughed at, but there were no two ways about it. That was all he could afford.

As for the incident that happened earlier, Samuel felt calm, almost to the point where he wanted to laugh.

His brother had a way with words, and despite being able to please his grandmother, he was arrogant, domineering, and had a debauched private life. Accidents were bound to happen sooner or later.

Perhaps God was trying to destroy the Hannigan family.

‘What does it have to do with me? I’m nothing more than the Sue family’s spurned son-in-law who lives with his wife’s family.’

Back at the Sue villa, a beautiful figure stood restlessly at the door.

Yvonne was a very beautiful woman and was Samuel's nominal wife. It was precisely because of her eminence that her wedding became the subject of ridicule three years ago.

Samuel trotted over quickly to Yvonne and said, "Yvonne, who are you waiting for?"

Yvonne glanced at Samuel with full of enmity and said, "Have you prepared Grandma’s present?"

Samuel raised the gift box in his hand and said, "I have. I put in a lot of thought before getting it."

Yvonne did not even look at it. Three years ago, she had no idea how or why her grandfather lost his mind. The old man insisted that she marry Samuel and allowed Samuel to come in to live with their family.

What puzzled Yvonne even more was that her grandfather held her hand before he died and warned her not to look down on Samuel.

For three years, Yvonne could not understand why that piece of trash was worthy of her grandfather's special consideration. She would have wanted to divorce Samuel if it were not for the Sue family’s reputation.

"Don't just shoot your mouth off later. All our relatives will be here today and you’ll inevitably be laughed at. Bear with it. I don't want to suffer any embarrassment because of you," Yvonne reminded him.

Samuel smiled and nodded. He seemed rather nonchalant.

Yvonne wished she could just kill him after seeing his expression. He had no background, though he could do with some real ability. In the three years that he lived in the house, he did nothing except sweep the floor, did laundry, and cook.

Samuel was not at all unhappy with Yvonne’s attitude because the two of them got married without an emotional connection. It was very unfair for Yvonne to get married to a piece of trash, so he perfectly understood how Yvonne felt.

The two of them walked into the living room and almost all of the Sue family's relatives were there. It was a very lively scene.

"Yvonne, you’re here."

"It’s grandma's birthday today. Why are you so late?"

"You didn’t go and prepare any surprises for Grandma, did you?"

Those relatives greeted Yvonne warmly and completely ignored Samuel’s existence.

Samuel was accustomed to being in the background so he did not mind at all. It was better to be ignored so that no one would take him for a joke.

However, there were always people who were dissatisfied with him. Yvonne's elder cousin brother, Harvey, would make things difficult for Samuel every time they met and reduced Samuel to worthlessness. Harvey single-handedly spread word throughout Cloud City about Samuel's status as a useless son-in-law and often said unpleasant things about Samuel.

"Samuel, what are you holding in your hands? It’s not a gift for Grandma, is it?" Harvey smirked at Samuel. The item seemed rather big and was wrapped in gift paper. One could tell that it was something cheap with just a glance.

"Yes," Samuel admitted openly.

Harvey sneered and said, "What is this? You didn’t buy it from a roadside stall, did you?"

Samuel shook his head and answered, "I bought it from a gift shop."

Although his words were sincere, it drew a roar of laughter. Yvonne's face froze and she did not expect Samuel to embarrass her after barely arriving at the house.

Yvonne usually kept quiet in such situations. She treated herself and Samuel as two separate families. She did not care how embarrassing Samuel was as long as the topics were not shifted to her.

"Did you come here just to be funny? Grandma is celebrating her eightieth birthday today. Didn’t you prepare your gifts more carefully?" Harvey walked to the coffee table in the living room, which was heaped with all kinds of expensive gifts. At a glance, everything looked very valuable. Samuel's gift box was practically on opposite ends of the spectrum compared to the other presents.

"Look at what I gave Grandma. It’s aged Pu'er. Do you know how much this cake of tea is? Eight hundred and eighty thousand bucks," Harvey remarked proudly.

"Haha, that’s great." Samuel glanced at Yvonne. Yvonne had earlier warned him not to talk, so he made sure to keep his words sparse.

Harvey clearly wanted to use his gift to show superiority in front of Samuel, and continued, "The dregs from this cake of tea are more expensive than your gift. Don’t you think so, you useless good-for-nothing?"

Samuel smiled without speaking. The entire living room was filled with sneers.

Although Yvonne made up her mind not to participate in Samuel’s affairs, the bottom-line was that Samuel remained her husband and they were legally married. Even if she had never let Samuel touch her in the past three years and they were not really husband and wife, she had a reputation to maintain even though Samuel embarrassed her in front of so many relatives.

"That’s enough, Harvey. It's your business if you have money. Regardless of how expensive the gift is, it’s none of our concern. You don't need to show off," Yvonne said with an unhappy expression.

Samuel looked at Yvonne in surprise. It was the first time in three years that Yvonne spoke on his behalf.

"Showing off? Yvonne, you’re mistaken. Is there a need for me to show off in front of a piece of trash? I’m merely of the opinion that he doesn't value Grandma's birthday. On the other hand, can’t you at least help him when you know he’s ignorant and doesn’t have any money? This garbage is living off a woman anyway. Or perhaps you’re the one who didn’t pay more attention to Grandma's birthday?" Harvey sneered.

"You... " Yvonne's face turned red. Her position in the Sue family was the lowest and she had the worst living conditions. Getting a gift that was worth hundreds of thousands was not something she could do on a whim.

At that time, Samuel stood up suddenly, walked to Harvey, then sniffed the Pu'er.

"What are you doing? This is Grandma’s gift. Do you think a piece of garbage like you is allowed to smell it?" Harvey asked angrily.

Samuel frowned and said, "The older the Pu'er is, the more fragrant it will be. It’s also for this reason that aged Pu'er carries a more expensive price on the market. Because of that, many vendors use this aspect of age to deliberately increase the price.

"Pu'er is also divided into raw tea and ripened tea. The tea in your hand is mainly green and dark green, so it can be categorized as raw tea. The taste of raw tea can never be compared to ripened tea, but freshly-made raw tea has tea caffeine, which is harmful to the human stomach and can cause tremendous irritation. A long period of aging is required, and the longer the aging period, the lower the content of the caffeine.

"But with the cake of tea in your hand, the aging period is far from enough because it is aged unnaturally. It’ll only cause harm to the body if you drink it."

"I may be a good-for-nothing, but with your counterfeit goods, you could possibly endanger Grandma's health. Doesn’t that make you even worse than me?"

Samuel spoke loudly and pointed at Harvey. The entire Sue family villa became silent!
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
98%(64)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
2%(1)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
10 / 10.0
65 การให้คะแนน · 65 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

ผ่านศึก กววงษ์
ผ่านศึก กววงษ์
สนุกดีครับชอบช่วยอับจนจบด้วยนะครับ
2025-09-09 22:54:43
0
0
Pakawan Chumrit
Pakawan Chumrit
มี7เรื่องยังไม่จบสักเรื่องเลย ทำไมไม่ลงทีแต่งจบบ้างคะคนอ่านได้อ่านเรื่องที่แต่งจบและรอเรื่องที่ยังแต่ไม่จบ
2025-03-18 18:53:31
4
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
สรุกค่ะแต่อัพวันละตอนไม่ทันใจ
2025-02-23 00:20:15
0
1
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
อ๋องเฉืงขอรางวัลเพื่อซูซู
2025-02-23 00:18:01
0
0
เสาวภาคย์ ด้วงปั้น
เสาวภาคย์ ด้วงปั้น
อัปต่อไหมค่ะ
2025-02-07 20:20:48
0
0
121
ข้อมูลเบื้องต้น
ซูซูลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในสำนักกระบี่เมฆา นางเป็นที่รักของทุกคนในสำนัก ยิ่งกับเจ้าสำนักที่เป็นอาจารย์แล้ว ซูซูยิ่งเป็นความหวังของอาจารย์ที่จะให้นางเป็นเจ้าสำนักคนต่อไป เพียงแต่ลิขิตฟ้าหรือจะสู้ความอิจฉาริษยาจากเพื่อนร่วมอาจารย์อย่างเสี่ยวหง นางถูกเสี่ยวหงทำร้ายระหว่างที่กำลังจะข้ามขั้นพลังปราณไปสู่ขั้นที่ 9 ซูซูล้มลงกับพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมาเต็มพื้นไปหมด นางได้แต่ฝืนกล่าวว่าทำไมกับเสี่ยวหง แต่ก่อนจะทราบคำตอบไปมากกว่านี้ นางกลับสิ้นลมแล้ว วิญญาณของซูซูล่องลอยไปจนนางสิ้นสติ เป็นเพราะสวรรค์เห็นใจคนดีอย่างซูซูที่เป็นกำพร้า อีกทั้งยังมีซูซูน้อยในอีกมิติหนึ่งซึ่งกำลังจะตกตายจากฝีมือของคนชั่ว จนซูซูน้อยได้แต่ก่นด่าสวรรค์ก่อนจะสิ้นใจไป เหล่าเทพแห่งสวรรค์รู้สึกสงสารทั้งคู่ พวกเขาจึงใช้พลังส่งวิญญาณซูซูพร้อมกำไลเก็บของของนางไปเข้าร่างซูซูตัวน้อย ส่วนซูซูตัวน้อยนั้นถูกส่งไปเกิดกับครอบครัวที่สมบูรณ์ในมิติอื่นเป็นการปลอบประโลมดวงวิญญาณในมิตินี้ของเด็กน้อย ซูซูได้สติพร้อมกับความเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่นานก็มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเข้ามาในหัวของนางจนรู้สึกเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1
ณ โลกในมิติลมปราณแห่งหนึ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยจอมยุทธมากมาย รวมถึงมีสำนักต่าง ๆ สำหรับให้ศิษย์ฝึกฝนวรยุทธ หลอมยา หลอมอาวุธ วิชาค่ายคูประตูกลและอีกหลากหลายวิชาแปลก ๆ ที่แต่ละสำนักนั้นถนัด ดังเช่นสำนักกระบี่เมฆา ซึ่งมีชื่อเสียงด้านกระบี่บินมานับร้อยนับพันปี เจ้าสำนักในตอนนี้เป็นถึงครึ่งเซียนที่มีวิชากระบี่เป็นเลิศในโลกแห่งนี้ เจ้าสำนักกระบี่เมฆารับศิษย์สายตรงที่เป็นเด็กกำพร้าเพียงสองคน คือซูซูและเสี่ยวหง ซูซูนั้นเป็นศิษย์รักของเจ้าสำนักเลยทีเดียว นางเป็นเด็กที่ร่าเริงสดใสและตั้งใจเรียนรู้ทุกวิชาที่อาจารย์สอน อีกทั้งยังมีความทรงจำเป็นเลิศ ทำให้อาจารย์หวังเอาไว้ว่าจะให้ซูซูเป็นเจ้าสำนักคนถัดไป ส่วนเสี่ยวหงไม่ค่อยได้รับความสนใจจากอาจารย์มากนักเนื่องด้วยพรสวรรค์ของนางมีไม่เท่ากับซูซู ทำให้เสี่ยวหงคอยแต่อิจฉาริษยาความสามารถของซูซูมาตลอดหลายปี เพียงแต่ต่อหน้าอาจารย์และศิษย์พี่อย่างซูซู เสี่ยวหงจะไม่แสดงออกว่านางคิดอย่างไร กระทั่งวันหนึ่ง เจ้าสำนักต้องออกไปทำภารกิจด่วนเพื่อช่วยเพื่อนชาวยุทธปราบมาร ซูซูที่กำลังฝึกฝนเพื่อที่จะข้ามขั้นพลังปราณไปสู่ขั้นที่ 9 จึงไม่มีใครค
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2
ณ โลกมิติที่สาม โจวซูซูที่ถูกทำร้ายร่างกายและใช้งานหนักเยี่ยงทาสมาตลอดตั้งแต่จำความได้จนตอนนี้ร่างกายนางทนทรมานไม่ไหวแล้ว นางได้แต่ก่นด่าสวรรค์ว่าไร้ปราณี นางเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น เหตุใดท่านแม่จึงได้ทำร้ายนางเหมือนกับนางไม่ใช่ลูกเหมือนพี่สาวพี่ชายคนอื่น ๆ ด้วยความที่โจวซูซูนั้นขาดสารอาหารจากการที่ได้กินเพียงน้ำซาวข้าวมาตลอด ทำให้ตอนนี้นางอดทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวจนลมหายใจค่อย ๆ อ่อนล้าลงไปทุกที ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของนางจะหมดไป เด็กน้อยได้แต่ขอร้องสวรรค์ว่าชาติหน้านางขอมีครอบครัวที่รักและดูแลนางบ้างเพื่อชดเชยกับชาตินี้ที่นางมีครอบครัวไม่ดี บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เหล่าเทพได้แต่มองเด็กน้อยซูซูอย่างเวทนา พวกเขาจึงตัดสินใจส่งซูซูที่มีความสามารถด้านการต่อสู้และพรสวรรค์สูงส่งไปเข้าร่างของเด็กน้อยแทน เพื่อให้ซูซูมีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้งและยังส่งกำไลเก็บของของนางติดร่างวิญญาณของซูซูไปด้วยเพื่อให้นางใช้ประโยชน์ได้บ้างในโลกมิติที่สามนี้ ส่วนเด็กน้อยซูซูผู้อาภัพ เหล่าทวยเทพตอบแทนคำขอของนางโดยส่งนางไปยังโลกมิติที่หนึ่งตั้งแต่แรกเกิด คราวนี้ครอบครัวท
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3
ชาวบ้านสองสามคนที่ได้ยินเสียงของหยวนปิงกับลูกสาวพากันวิ่งไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่ร่างอวบ ๆ ของพวกนางจะทำได้ กระทั่งไปถึงหน้าประตูบ้านผู้ใหญ่บ้าน หญิงร่างท้วมทั้งสามรีบตะโกนเรียกหาเขาเสียงดัง“พวกเจ้าเอะอะอะไรกันอีกเล่า ข้ากำลังจะออกไปดูแปลงผักอยู่พอดี”“จะอะไรเสียอีกเล่าผู้ใหญ่บ้าน ข้าได้ยินหยวนปิงกับลูกสาวบอกว่าซูซูน่าจะตายแล้ว ข้าเลยรีบวิ่งมาหาท่านเพื่อให้ไปดูว่าความจริงเป็นอย่างไรนี่แหละ พวกข้าไม่เห็นแม่หนูซูซูมาสามวันแล้วนะผู้ใหญ่ ท่านช่วยไปดูหน่อยเถอะ”“จริงเหรอ? แล้วทำไมพวกเจ้าไม่มาบอกข้าตั้งแต่วันแรก ๆ เล่า ป่านนี้แล้วไม่รู้ว่าแม่หนูซูซูตัวน้อยจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ไป ไป รีบไปบ้านโจวกัน” ทั้งสี่คนกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่บ้านหยวนปิง ชาวบ้านที่ผ่านไปมาเห็นพวกเขาดูท่าทางผิดปกติจึงพากันตามไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในหมู่บ้านกันแน่ ไม่นานนักผู้ใหญ่บ้านก็มาถึงบ้านโจว“หยวนปิง เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!!! ข้าจะเข้าไปดูแม่หนูซูซู เร็วเข้า!!!”“มาแล้ว ๆ ท่านเป็นอะไรจึงได้เร่งรีบเช่นนี้ผู้ใหญ่บ้าน”“ถ้าข้าไม่รีบแล้วซูซูเป็นอะไรไปล่ะก็ ข้าจะแจ้งทางการว่าเจ้า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4
ผู้ใหญ่บ้านเห็นท่าทางน่ารักของซูซูก็นึกเอ็นดู นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านลูบหัวซูซูอย่างเบามือ เขากลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บที่หัวด้วยจึงไม่กล้าลูบหัวนางแรงเกินไป ซูซูที่รู้สึกถึงความอบอุ่นบนหัวน้อย ๆ ของนาง ซูซูจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้กับปู่ผู้ใหญ่บ้านที่ดูเหมือนกำลังปลอบโยนเด็กตัวน้อย ๆ อย่างนางอยู่ ทั้งที่จริงแล้ววิญญาณของนางอายุ 25 ปีในโลกแห่งลมปราณก่อนจากมาอยู่ที่นี่ แต่ในเมื่อร่างเดิมยังเด็กอยู่ ซูซูจึงยินดีทำตัวเป็นเด็กให้ทุกคนหลงเอ็นดูนางดีกว่าจะทำตัวเข้มแข็งจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง รอกันไม่นานนัก นางหยวนปิงก็โยนหยกพกเนื้อดีสีขาวราวกับหิมะซึ่งมีลวดลายบนหยกสลักอยู่อย่างปราณีต อีกด้านมีตัวอักษรฟางสลักอยู่ด้วยอย่างสวยงามเช่นเดียวกัน ผู้ใหญ่บ้านตรวจสอบหยกแล้วเห็นว่าเป็นอันเดิมที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อนจึงพยักหน้าแล้วส่งหยกให้กับซูซูถือเอาไว้“นี่คือสิ่งของแทนตัวของเจ้านะซูซู หากในอนาคตเจ้าต้องการตามหาพ่อแม่ก็ลองใช้หยกนี้เป็นเครื่องนำทางตามหาพวกเขาดู ข้าคิดว่าเจ้าเก็บเอาไว้เองจะดีที่สุด อ้อ! ข้าขอเตือนเจ้านะหยวนปิง ห
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5
ซวงหยวนเอ๋อหลังจากอาบน้ำให้ซูซูและนำชุดเก่าของลูกชายสมัยเด็กมาให้นางเปลี่ยนแล้วก็จูงมือซูซูไปที่โต๊ะอาหารทันที นางแทบจะป้อนข้าวซูซูหากว่าไม่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ กล่าวว่านางกินเองได้ล่ะก็ ซวงหยวนเอ๋อคงคิดว่าซูซูยังคงเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่กระมัง ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งมองอยู่ก็ได้แต่หัวเราะภรรยาที่อยากดูแลซูซูมากเกินไป เขายังล้อเลียนภรรยาด้วยว่าซูซูนั้นอายุ 7 ขวบปีแล้ว จะทำเหมือนนางยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ได้อย่างไรเล่า ซวงหยวนเอ๋อเห็นสามีล้อเลียนนาง นางก็ได้แต่ถลึงตาใส่ตาเฒ่าคนนี้ อย่าคิดว่านางไม่รู้ว่าเขาเองก็เอ็นดูแม่หนูซูซูไม่ต่างจากนางเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นเขาไม่หนีงานดูแลแปลงผักแล้วคอยอยู่ทายาให้ซูซูเช่นนี้แต่แรกหรอก ส่วนซูซูตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ อย่างหิวโหย นางพยายามไม่ให้มูมมามมากเกินไปถึงแม้นางจะหิวมากแค่ไหนก็ตาม อย่างน้อยมารยาทในการกินของนางจะต้องดีเหมือนในโลกก่อนเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกได้ ยิ่งนางเห็นสองปู่ย่าวัยชราที่รับเลี้ยงนางหยอกล้อกันเหมือนเด็ก ๆ นางก็ได้แต่อมยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งสองผู้เฒ่าที่รับนางเข้ามาอยู่ในครอบครัวโดยไม่กลัวว่าตนเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6
ซูซูที่กำลังเดินจะไปที่ภูเขาด้านหลังหมู่บ้านพบเห็นเหล่าลุงป้าน้าอาทั้งหลายก็ยิ้มทักทายทุกคนไปตลอดทาง กระทั่งนางเดินไปถึงตีนเขาและมองขึ้นไปยังภูเขาลูกใหญ่เบื้องหน้า ซูซูมองเห็นว่ามีชาวบ้านสิบกว่าคนที่กำลังหาผักป่าและตัดหญ้าหมูกันอยู่ตรงตีนเขา นางรีบเดินเข้าไปทักทายพวกเขาก่อนจะเดินลึกเข้าไปในภูเขาเพื่อหาสมุนไพรและหน่อไม้ป่าที่ร่างเดิมเคยขุดไปฝากชาวบ้านเมื่อนานมาแล้ว หลังจากมองชาวบ้านที่อยู่ไกลออกไป นางเห็นว่าพวกเขาไม่ได้สนใจนางแล้ว ซูซูจึงใช้วิชาตัวเบาเข้าป่าลึกไปขุดหน่อไม้ให้ได้เยอะ ๆ เสียก่อนที่จะเริ่มตามหาสมุนไพร อย่างไรนางก็สามารถใช้วิชาตัวเบาค้นหาสมุนไพรดี ๆ ได้ไม่ยากนักภายในเวลาก่อนอาหารเย็น ด้วยความคล่องแคล่วของร่างกายเล็ก ๆ ของนาง ทำให้ซูซูมองเห็นป่าไผ่อยู่ไม่ไกลแล้ว เมื่อถึงป่าไผ่ ซูซูก็ก้มหาหน่อไม้ป่าที่ขึ้นอยู่เต็มไปหมด นางยิ้มน้อย ๆ แล้วเริ่มขุดหน่อไม้ด้วยมีดสั้นที่ท่านปู่ท่านย่าให้นางมาป้องกันตัว ด้วยพลังปราณของซูซู ทำให้นางใช้เวลาไม่นานก็ได้หน่อไม้เกือบเต็มตะกร้าสะพายหลังแล้ว แน่นอนว่าสิ่งของแค่นี้ไม่ทำให้นางลำบากแม้แต่น้อย หลังจากมองดูรอบ ๆ แ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7
หลังทานอาหารเย็นแล้วซูซูก็นำถ้วยชามไปล้างตามปกติ นางมักจะช่วยเหลืองานท่านปู่ท่านย่าตั้งแต่อาการบาดเจ็บเริ่มหายดีมาตลอด ช่วงหลังมานี้ทั้งสองเฒ่าชราเองก็ปล่อยให้นางทำงานได้ตามใจชอบ พวกเขาไม่อยากเลี้ยงนางเหมือนไข่ในหินมากนัก แค่นี้พวกเขาก็ต่างให้ความรักความอบอุ่นกับนางมากพอแล้ว พวกเขากลัวว่าหากดูแลนางมากเกินไป ซูซูคงรู้สึกว่าตนเองเป็นภาระให้กับพวกเขา ซูซูล้างจานเสร็จก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่ท่านย่านำเสื้อผ้าเก่า ๆ ของลูกชายนางมาเย็บเป็นเสื้อผ้าให้ซูซูตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว ทำให้ตอนนี้ซูซูมีเสื้อผ้าเปลี่ยนถึงห้าชุดเลยทีเดียว ก่อนนอนซูซูก็ยังเข้าไปบอกฝันดีกับท่านปู่ท่านย่าตามที่นางทำมาตลอดตั้งแต่หายจากอาการบาดเจ็บ เฒ่าชราทั้งสองต่างยิ้มพร้อมตอบกลับให้นางหลับฝันดีเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่เหงาเลยตั้งแต่มีเด็กน้อยซูซูมาอยู่ร่วมชายคา อีกทั้งซูซูยังคอยช่วยงานพวกเขาไม่น้อยทั้งที่ตัวเล็กเพียงแค่นี้ นับวันยิ่งทำให้ทั้งสองเฒ่านั้นทั้งรักทั้งหลงหลานสาวตัวน้อยคนนี้มากขึ้นทุกวัน หลังอาหารเช้าวันต่อมา ซูซูเตรียมตะกร้าสะพายหลังเพื่อขึ้นเขาอีกครั้ง นางบอกท่านปู่กับท่านย่าแล้วว่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8
ซูซูที่เห็นว่าท่านปู่ท่านย่าไม่ได้ว่าอันใดที่นางจะไปบ้านปู่หมอ นางจึงเดินเร็ว ๆ ออกจากบ้านไปเพื่อจะได้รีบกลับมาช่วยท่านปู่ท่านย่าทำอาหารด้วย ซูซูใช้เวลาเดินไปบ้านหมอไม่ถึงหนึ่งเค่อ จากนั้นนางก็ตะโกนเรียกท่านปู่หมอเหมือนเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน หมอรีบเดินออกมาเปิดประตูรั้วให้ซูซูเข้าไปในบ้านเช่นเคย เขาพานางมานั่งที่แคร่ก่อนจะเอ่ยถามว่าวันนี้นางมีเรื่องอันใดอีกจึงได้มาหาเขา ซูซูไม่ตอบแต่กลับยิ้มหวานให้ท่านปู่หมอพร้อมกับค่อย ๆ หยิบโสมอีกต้นออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งให้กับปู่หมอที่ดูจะตกตะลึงไปเสียแล้ว“นี่ข้าเก็บมาให้ท่านปู่หมอเจ้าค่ะ ท่านรีบรับไปสิเจ้าคะ อย่าให้ใครเห็นนะเจ้าคะ เร็วๆ เข้าท่านปู่หมอ” เมื่อหมอได้ยินเสียงเล็ก ๆ เร่งเร้าเขาก็กลับมาได้สติและรีบสำรวจโสมในมือซึ่งพบว่าซูซูนั้นขุดมาได้อย่างสมบูรณ์มาก ไม่มีรากเล็ก ๆ ขาดแม้แต่เส้นเดียว“เจ้าไปได้มาอย่างไรกันซูซู ชาวบ้านขึ้นเขากันทุกวันกลับไม่เคยพบโสมแม้แต่ต้นเดียวมานานหลายปีแล้ว อีกอย่างเจ้าขุดมาได้สมบูรณ์มากอย่างไม่น่าเชื่อ นี่เจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรด้วยหรืออย่างไร”“ชู่ว ท่านปู่หมอพูดเบา ๆ สิเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9
สองปู่หลานรอกันไม่นานนักก็ได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้งสองคนหันหลังกลับไปดูก็พบว่ามีชายชราเครายาวคนหนึ่งเดินนำเข้าห้องมา ส่วนพนักงานร้านก็ถือถาดน้ำชามาวางให้กับพวกเขาก่อนจะออกจากห้องพร้อมกับปิดประตู“คนของข้าบอกว่าพวกท่านมาขายโสมใช่หรือไม่?”“อ่า ใช่แล้วขอรับ พวกเรามาขายโสมขอรับ เชิญเถ้าแก่ดูโสมต้นนี้ให้พวกข้าปู่หลานด้วยนะขอรับว่าน่าจะขายได้ราคาเท่าไหร่”“อืม เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” เถ้าแก่ร้านหมอตรวจสอบความสมบูรณ์ของต้นโสมก็พบว่าคนขุดขุดได้อย่างดีจนแม้แต่รากแก้วเล็ก ๆ ก็ไม่มีความเสียหายเลยแม้แต่น้อย ไม่นานนักหลังจากตรวจสอบอายุของโสมแล้วพบว่าโสมต้นนี้มีอายุ 70 ปีซึ่งหาไม่ได้ง่าย ๆ ในพื้นที่แถวนี้ เถ้าแก่ร้านเงยหน้าขึ้นจากการดูโสมแล้วตีราคาให้สองปู่หลานตรงหน้าเขา“ข้ารับซื้อโสมต้นนี้ที่ 700 ตำลึง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”“เอ่อ โสมต้นนี้สมบูรณ์มากเลยนะขอรับ ไม่ทราบว่าเถ้าแก่พอจะเพิ่มราคาให้พวกเราอีกหน่อยจะได้หรือไม่ขอรับ” ซูซูตัวน้อยหรี่ตามองเถ้าแก่ที่ให้ราคาโสมอายุ 70 ปีของนางเพียงแค่ 700 ตำลึง ต้องรู้ว่าแถบนี้ไม่มีใครเคยหาโสมมาขายที่ร้านหมอแม้แต่น้อย อีกอย่างโ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status