รักร้าวภรรยา

บทนำ

“เพราะเธอ! ออกไปจากที่นี่ซะ!”

“พี่ พี่เต”

ดาริกามองเตชินด้วยสายตาเสียใจและเจ็บปวดมากที่สุดเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีกำลังเอ่ยปากไล่เธอออกจากบ้านพร้อมกับข้าวของของเธอที่ถูกเขาโยนมันลงมาจากชั้นสองของบ้าน หญิงสาวมองเขาทั้งน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มเป็นสาย

“เรื่องที่ครอบครัวเธอเคยช่วยครอบครัวฉัน ไม่เคยลืม แน่นอนว่าที่ผ่านมาพี่ชายฉันตอบแทนมันไปหมดแล้ว หลังจากนี้ก็ออกไปจากชีวิตฉันซะ” เตชินพูดโดยไม่คิดมองหน้าดาริกาแม้แต่น้อยซึ่งทำให้หญิงสาวยิ่งเจ็บปวดและกล่าวทาตัวเองอยู่ในใจ

“ดาไม่คิดจะทวงบุญคุณอะไรจากพวกพี่เลย ดารู้ว่าไม่ควรทำให้พี่โซบีบบังคับพี่เตให้มาแต่งงานกับดา แต่พี่โซ...” ดาริกาพูดพลางสะอื้นไห้ไปด้วยก่อนจะเงียบลงเมื่อถูกเขาตวาดกลับมา

“คิดจะโทษอะไรพี่โซอีก! ที่พี่โซไปตายแทนเธอมันก็มากพอแล้วที่พวกเราจะชดใช้ให้กับเธอ” เสียงเข้มแสนเย็นชาตอกย้ำให้เธอกล่าวโทษตัวเองมากขึ้น

“คุณเตครับ อย่าทำแบบนี้เลย คุณโซ...” เคนเมื่อเห็นดาริกาก้มมองเท้าตัวเองก็รู้ได้แล้วว่าหญิงสาวกำลังโทษตัวเองทั้งที่ความจริงแล้วไม่มีใครผิดเลยสักคน

“ตอนนี้ผมยังนับถือพี่เคนอยู่นะครับ การที่พี่ตัดสินใจทิ้งพี่ชายผมเอาไว้คนเดียวจะถือว่าหักล้างจากการที่พี่ช่วยเหลือพี่โซมาตลอดหลายสิบปี ทางที่ดีพาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากที่นี่จะดีกว่า” เขาพูดพลางจ้องมองเคนด้วยสายตาเฉยชาอย่างที่ไม่เคยใช้มองมาก่อน บ่งบอกให้รู้ว่าบัดนี้ความเคารพนับถือที่เคยมีกำลังลดน้อยลง

“พี่เตอย่าไล่พี่เคนไปจากที่นี่นะคะ พี่เคนเป็นคนของที่นี่ ดารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันร้ายแรงเกินกว่าพี่จะให้อภัยแต่ให้พี่เคนอยู่ดูแลพี่เตนะคะ ส่วนดา...ดาจะออกไปจากที่นี่ตามที่พี่เตต้องการคะ” ดาริกาหันไปมองเคนที่เหมือนจะถูกเตชินไล่ออกทั้งที่ไม่ใช่คนผิดเลยสักนิดหากแต่ทำเพียงทำตามคำสั่งของเตโซเท่านั้น

“ไม่ได้นะครับคุณหนู คุณโซสั่งมาเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามคุณหนูออกไปจากที่บ้านหลังนี้ คุณเตครับ...คุณหนู!”

“คุณเตชิน!”

“คุณหนู!”

ทั้งเสียงของเคนและหัวหน้าแม่บ้านรวมไปถึงคนอื่นๆ ต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อดาริกาก้าวเดินเข้าไปขวางกรอบรูปที่ถูกเตชินขว้างลงมาใส่เคนที่ยืนไม่ห่างจากดาริกาจนถูกเข้าเต็มๆ ที่หน้าผากของหญิงสาว เคนที่อยู่ใกล้จึงประคองสาวเจ้าเอาไว้ที่กำลังหลับตาระบายความเจ็บด้วยเพราะไม่อยากร้องออกมาให้เป็นที่สมเพชแก่สายตาของเตชิน หากแต่น้ำตามากมายไหลรินอีกครั้งอย่างไม่ขาดสาย

ทั้งเจ็บกายทั้งเจ็บที่หัวใจ

“มองดูรูปพี่โซแล้วสำนึกเอาไว้ซะ โดนแค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่พี่โซต้องเจอเพราะเธอ ดาริกา” เตชินทำเพียงยืนมองอย่างเย็นชาก่อนจะหมุนตัวเดินลับสายตาไปเมื่อกล่าวจบ

“คุณหนูครับ เลือดออกแล้ว ป้าแก้ว!” เคนที่เห็นเลือดสีแดงสดไหลออกจากปากแผลลงมาตามหางคิ้วของหญิงสาวจึงตกใจรีบเรียกหัวหน้าแม่บ้านทันทีด้วยความเป็นห่วงแกมวิตกกังวล

กลัวว่าการกระทบกระเทือนในครั้งนี้อาจนำไปสู่ความทรงจำบางอย่างที่เขาและเจ้านายไม่อยากให้เธอจำมันได้

“ตายแล้ว! คุณหนู ทำไมหนาคุณเตชิน ทำไมใจร้ายกับคุณหนูได้ขนาดนี้” ป้าแก้วบ่นไปพลางช่วยเช็ดน้ำตาของดาริกาเมื่อเดินเข้ามาถึงตัวหญิงสาวด้วยความสงสารจับใจ

“ป้าแก้ว ดาผิดเองพี่เตไม่ผิด เมื่อกี้ทุกคนก็เห็นว่าดาเข้าไปขวางเอง ดา...” ดาริกาหยุดพูดฉับพลันเมื่ออาการปวดศีรษะแล่นขึ้นมาจนทรุดตัวพลางยกมือกุมที่ศีรษะ โชคดีมีทั้งป้าแก้วและเคนช่วยประคองก่อนจะพากันไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะวางแจกันใกล้ๆ บันได

“ป้าแก้วไปเอากุญแจรถให้ผมที” เคนเมื่อเห็นอาการของสาวเจ้าจึงเกิดความกังวลมากขึ้นและไม่รอช้าที่จะรีบพาเธอไปโรงพยาบาล

แม้จะเป็นหัวอาการของดาริกาแต่ในเวลาเดียวกันนั่นเขาก็เกิดกลัวว่าคุณหนูของเขาจะเกิดจำขึ้นมาได้ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่กับเวลาที่ผ่านมา

อดีตที่เขาและเตโซอยากให้ลืมมันไปอย่างเห็นแก่ตัว