ตอนที่ 9: ระยะห่างที่ทรมาน

คฤหาสน์อัครเดชากุลยังคงใหญ่โต สง่างาม และเย็นเยียบเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว การได้กลับมาเหยียบสถานที่แห่งนี้อีกครั้งในฐานะ ‘เชลย’ ของความถูกต้องทางธุรกิจ ไม่ต่างอะไรกับการถูกจับโยนกลับเข้ามาในห้องขังใต้ดินที่มืดมิดที่สุด

หนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วที่เธอถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในอาณาเขตของบ้าน โทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมถูกพ่อริบไป และถูกทดแทนด้วยเครื่องใหม่ที่มีระบบติดตามตัวและจำกัดเบอร์โทรเข้าออก บัญชีธนาคารทุกเล่มถูกควบคุมโดยฝั่งเลขาฯ ของพ่ออย่างเบ็ดเสร็จ ทุกฝีเก้าของเธอจะมีสาวใช้และคนขับรถคอยเดินตามประกบราวกับเงาตามตัว

รินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายสีขาวตรงระเบียงห้องนอนหรูหราของตัวเอง สายตาทอดมองออกไปภายนอกอย่างไร้จุดหมาย เบื้องหน้าคือสวนหย่อมสไตล์อังกฤษที่ตัดแต่งอย่างประณีตงดงาม มีน้ำพุหินอ่อนพ่นสายน้ำเป็นสายสะท้อนแสงแดดวิบวับ... ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ ทว่าหัวใจของเธอกลับแห้งผากและว่างเปล่าจนน่าใจหาย

ในหัวของเธอมีแต่ภาพใบหน้าคมคายของธันวา ภาพรอยยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก เสียงทุ้มต่ำที่คอยปลอบประโลมเธอในคืนวันฝนตก และสัมผัสอุ่นวาบของจูบแรกในห้องเช่ารูหนูแห่งนั้น

“ตอนนี้เธอจะทำอะไรอยู่คะธันวา... แผลที่มุมปากจะหายดีหรือยัง...” รินรดาพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอดวงตาคู่สวยก่อนจะหยดลงบนตักครั้งแล้วครั้งเล่า

ความทรมานของการคิดถึงคนที่รักแต่ไม่สามารถติดต่อได้ มันรุนแรงเสียจนเธอแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ข้าวปลาอาหารราคาแพงที่แม่บ้านจัดขึ้นมาส่งถึงห้องนอนถูกแตะต้องเพียงไม่กี่คำ ร่างกายของคุณหนูสาวเริ่มซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียวและไร้ชีวิตชีวา

ทว่า ในความโศกเศร้าอันดิ่งลึกนั้น... สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปในตัวของรินรดาอย่างสิ้นเชิงคือ ‘ความดื้อรั้นที่ไม่ยอมจำนนอีกต่อไป’

ถ้าเป็นรินรดาคนเดิมเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอคงทำได้เพียงนอนร้องไห้ฟูมฟาย ประชดชีวิต และยอมรับโชคชะตาที่พ่อหยิบยื่นให้ด้วยความจำใจ แต่การไปใช้ชีวิตเป็นเด็กหอสู้ชีวิตร่วมกับธันวา ได้ลองทำงานพาร์ทไทม์ ล้างจาน ชงกาแฟ และโดนลูกค้าเหวี่ยงใส่นั้น มันได้หล่อหลอมให้เนื้อแท้ของเธอกลายเป็นคนที่มีกระดูกสันหลังที่แข็งแกร่งขึ้น เธอได้เรียนรู้จากธันวาแล้วว่า คนเราจะไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการถ้าเอาแต่ยอมแพ้และร้องไห้

“ฉันจะไม่ยอมให้พ่อทำลายชีวิตของธันวา... และฉันจะไม่ยอมแต่งงานกับพี่ภพเด็ดขาด” รินรดาปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรง แววตากลับมาฉายแววมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง

เธอลุกขึ้นเดินไปที่กระจกบานใหญ่ สำรวจสภาพตัวเอง สำรวจความอ่อนแอที่เหลืออยู่ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ยึดมั่นในความรักและความเชื่อมั่นที่ธันวาเคยให้ไว้ เธอนึกถึงคำพูดของเขาในคืนวันฝนตก... ‘คุณหนูไม่ได้อ่อนแอหรอก... ตรงกันข้าม คุณหนูดื้อและใจเด็ดกว่าที่คุณหนูคิดเยอะเลย’

ในขณะเดียวกัน ที่หอพักอุดมสุขชั้นสาม... บรรยากาศภายในห้อง 308 ตกอยู่ในความเงียบงันปนตึงเครียดไม่แพ้กัน

ธันวากลับนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิท บนโต๊ะทำงานมีกระป๋องกาแฟสำเร็จรูปวางตั้งซ้อนกันอยู่สามสี่กระป๋อง ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่า ใบหน้าคมคายดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำดำจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน มุมปากของเขายังคงมีรอยแผลเป็นจางๆ จากแรงตบของคุณรังสรรค์ในวันนั้น

เขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต... ความจริงที่ว่า ความรักลำพังเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถเติมเต็มช่องว่างของฐานะและอำนาจเงินตราได้เลย

ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพแผ่นหลังที่สั่นเครือของรินรดาตอนก้าวขึ้นรถตู้สีดำขลับลอยเข้ามาหลอกหลอนเสมอ ความรู้สึกเจ็บใจและโกรธในความไร้กำลังของตัวเองมันบีบรัดหัวใจจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก เขาอยากจะบุกไปที่คฤหาสน์อัครเดชากุล อยากจะไปพารินรดากลับมา แต่คำขู่เรื่องทุนการศึกษา เรื่องอนาคต และที่สำคัญคือ ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายที่โดนสบประมาทว่า ‘ไม่มีปัญญาจะดูแลเธอได้’ มันกลายเป็นกำแพงเหล็กหนากลางอก

“กูมันกระจอกจริงๆ วะ...” ธันวาพึมพำเสียงแหบแห้ง ยื่นมือไปทุบโต๊ะทำงานดังปัง

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ธันวาถอนหายใจยาวพลางลุกไปเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือ ‘พี่พิมพ์’ เจ้าของร้าน Summer Cafe ที่แสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยรุ่นน้องคนโปรดอย่างที่สุด

“ไอ้ธัน... เป็นไงบ้างวะ มึงไม่ไปทำงานที่ร้านมาสามวันแล้วนะเว้ย โค้ดที่คณะมึงก็ไม่ยอมส่งอาจารย์จนเพื่อนๆ มันโทรมาฟ้องกูเนี่ย” พี่พีเดินเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองสภาพห้องที่รกและเต็มไปด้วยกระป๋องกาแฟ “กูรู้ว่ามึงเสียใจเรื่องน้องริน... แต่ถ้ามึงทำตัวเหลวแหลก ปล่อยให้อนาคตตัวเองพังแบบนี้ มึงก็เป็นได้อย่างที่พ่อเขาด่าจริงๆ นะเว้ย!”

คำเตือนสติที่ตรงและแรงของรุ่นพี่คนสนิท ทำเอาธันวาชะงักไป

“มึงบอกกูเองไม่ใช่เหรอว่าน้องรินเขาใจเด็ดขนาดไหน ขนาดคุณหนูไฮโซยังยอมมาทนลำบากอยู่กับมึงได้ แล้วตัวมึงที่เป็นผู้ชาย เป็นคนที่น้องเขาเลือก มึงจะมานั่งยอมแพ้ ถอดใจดื้อๆ แบบนี้เหรอวะ?” พี่พิมพ์ตบไหล่ธันวาแรงๆ “ถ้ามึงคิดว่าตัวเองยังไม่มีปัญญาดูแลเขาในตอนนี้... มึงก็ต้องรีบสร้างปัญญาขึ้นมาสิ่วะ! เรียนให้จบ หางานดีๆ ทำ พิสูจน์ให้พ่อเขาเห็นว่าไอ้เด็กหอรูหนูที่เขาเคยดูถูก วันหนึ่งมันจะสามารถสร้างอนาคตที่มั่นคงเพื่อลูกสาวเขาได้!”

คำพูดของพี่พิมพ์เปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ชกเข้ากลางหน้าของธันวาอย่างจัง ดึงสติที่เคยหลุดลอยของเด็กหนุ่มวิศวะฯ ให้กลับคืนมา แววตาที่เคยหม่นแสงและเต็มไปด้วยความเจียมตัว ค่อยๆ จุดประกายความมุ่งมั่นและความโกรธแค้นในโชคชะตาขึ้นมาแทนที่

“นั่นดิ... ผมจะมานั่งอ่อนแอให้เขาหัวเราะเยาะทำไมวะ” ธันวาพูดเสียงหนักแน่นขึ้น ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ปาดหยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอทิ้งไป “ขอบคุณครับพี่พิมพ์... ผมรู้แล้วว่าผมต้องทำยังไง ต่อจากนี้ไป ผมจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว”

วันต่อมา แผนการพิสูจน์ตัวเองของคนทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้นในพื้นที่ของตนเองอย่างทรงพลัง

ที่คฤหาสน์อัครเดชากุล รินรดาเลือกที่จะเผชิญหน้ากับพ่อตรงๆ ในห้องอาหารเช้า เธอนั่งหลังตรง แววตานิ่งสงบไร้ซึ่งความหวาดกลัวเหมือนทุกที คุณรังสรรค์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจเหลือบมองลูกสาวด้วยความแปลกใจ

“พ่อคะ... รินมีข้อเสนอค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ

รังสรรค์วางหนังสือพิมพ์ลง เลิกคิ้ว “ข้อเสนอ? คนที่หนีออกจากบ้านไปอยู่หอซอมซ่ออย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาเสนอเงื่อนไขกับฉัน?”

“รินจะยอมกลับไปเรียนให้จบ และจะตั้งใจเรียนคณะบริหารธุรกิจให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... รินจะเข้ามารับช่วงดูแลโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์แห่งใหม่ของบริษัทที่กำลังมีปัญหาอยู่ในตอนนี้ รินจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่า รินมีความสามารถพอที่จะเป็นทายาทของอัครเดชากุลได้ด้วยตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพิงบารมีหรือการแต่งงานทางการเมืองกับพี่ภพ!”

คำประกาศกร้าวและแววตาเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจากลูกสาว ทำเอานักธุรกิจรุ่นใหญ่อย่างรังสรรค์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาสังเกตเห็นความเติบโตและแววตาที่เปลี่ยนไปของรินรดา... มันไม่ใช่แววตาของคุณหนูเอาแต่ใจอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของ ‘นักสู้’ ที่พร้อมจะฉีกกระชากข้อจำกัดทุกอย่าง

“หึ... ปีกกล้าขาแข็งขึ้นเยอะนี่ แล้วถ้าแกทำไม่ได้ล่ะ?” รังสรรค์หยั่งเชิง

“ถ้าภายในหกเดือนนี้ รินไม่สามารถกู้สถานการณ์โปรเจกต์นั้นให้กลับมาทำกำไรได้... รินจะยอมแต่งงานกับพี่ภพตามที่พ่อสั่งทันทีโดยไม่มีข้อแม้ค่ะ!” รินรดาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะอาหาร ยื่นคำขาดขั้นเด็ดขาด “แต่ถ้าทำได้... พ่อต้องยกเลิกงานแต่งงานทั้งหมด และปล่อยให้รินมีอิสระในการเลือกชีวิตและ... เลือกคนที่รินรักเอง!”

รังสรรค์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วห้องอาหาร ก่อนที่นักธุรกิจหมื่นล้านจะเค่นยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก “ดี! ฉันรับข้อเสนอ... ฉันอยากจะรู้นักว่า ลูกคุณหนูที่เคยหนีไปล้างแก้วกาแฟ จะมีปัญญาบริหารโปรเจกต์ร้อยล้านได้ยังไง เริ่มงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลย!”

ในขณะเดียวกัน ที่มหาวิทยาลัยฝั่งคณะวิศวกรรมศาสตร์... ธันวากลับมาเป็นคนเดิม ทว่าในเวอร์ชันที่จริงจังและบ้าคลั่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่า

ชายหนุ่มโหมเรียนและทำงานพาร์ทไทม์อย่างหนักหน่วง เขาใช้เวลาว่างทั้งหมดไปกับการนั่งปั่นโปรเจกต์พัฒนาซอฟต์แวร์แอปพลิเคชันระบบจัดการร้านค้า ร่วมกับเพื่อนๆ ในคณะเพื่อตระเตรียมส่งเข้าประกวดในระดับประเทศ เพื่อชิงเงินรางวัลและโอกาสในการระดมทุนตั้งบริษัท Startup ของตัวเอง

“ไอ้ธัน... มึงพักบ้างเหอะวะ มึงนั่งโค้ดดิ้งติดต่อกันมารวมยี่สิบชั่วโมงแล้วนะเว้ย เดี๋ยวมึงได้ช็อกตายคากองคีย์บอร์ดพอดี” เพื่อนสนิทในทีมร้องทักด้วยความกังวลเมื่อเห็นธันวาขยับนิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดไม่ยอมหยุด

“กูพักไม่ได้วะ...” ธันวาตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนแสงสีฟ้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดุดัน “เวลากูเหลือน้อย ทุกวินาทีที่กูช้า... หมายถึงระยะห่างระหว่างกูกับรินมันจะยิ่งไกลออกไป กูกลัวว่าถ้ากูช้ากว่านี้... กูจะสูญเสียเขาไปตลอดชีวิต”

เขารู้ดีว่า กำแพงเงินตราที่พ่อของรินรดาสร้างไว้นั้นสูงชันเพียงใด และวิธีเดียวที่จะทลายมันลงได้ คือเขาต้องพาตัวเองขึ้นไปยืนในจุดที่พ่อของเธอไม่สามารถดูถูกเขาได้อีกต่อไป เขาต้องเปลี่ยนจากเด็กหอธรรมดาๆ ให้กลายเป็นชายหนุ่มที่มีอนาคตมั่นคงและพึ่งพาได้

ระยะห่างที่ทรมานในตอนนี้... ไม่ได้ทำให้หัวใจสองดวงแยกจากกัน ตรงกันข้าม มันกลับกลายเป็น ‘แรงขับเคลื่อน’ มหาศาลที่บีบบังคับให้ทั้งรินรดาและธันวาต้องเร่งเติบโต เร่งแข็งแกร่งขึ้นในพื้นที่ของตนเอง เพื่อที่วันหนึ่ง... พวกเขาจะสามารถกลับมายืนเคียงข้างกันได้อย่างสง่างาม และประกาศให้โลกใบนี้รู้ว่า รักแท้ของเด็กหอและคุณหนูไฮโซ ไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝันในนิยายจอมปลอม

บททดสอบที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และทั้งคู่กำลังเดิมพันมันด้วยอนาคตทั้งหมดที่มี!

(จบตอนที่ 9)