Romane von Thxnapxz

แสงอาทิตย์ยามสายของวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของเพ้นท์เฮ้าส์หรู ทว่าบรรยากาศในเช้าวันนี้กลับแตกต่างจากทุกวัน ความตึงเครียดอันมหาศาลไม่ได้มาจากเรื่องบนเตียง แต่เป็นหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ตรงปลายเตียงที่กำลังรายงานข่าวเศรษฐกิจด่วนที่สุด“...สถานการณ์ล่าสุดของตระกูลอัครเดชากุล กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตความเชื่อมั่นอย่างรุนแรง หลังจากมีข่าวลือสะพัดว่า โครงการเมกะโปรเจกต์ ดิ โอเอซิส ถูกสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราวจากปัญหาสภาพคล่อง ส่งผลให้หุ้นในเครืออัครเดชากุลร่วงดิ่งลงเหวกว่า 15% ภายในเวลาเพียงสองชั่วโมงของการเปิดตลาดเช้าวันนี้ ด้านนักวิเคราะห์หวั่น หากไม่มีทุนใหญ่เข้ามาช้อนซื้อและค้ำประกันร่วม ตระกูลหมื่นล้านนี้อาจต้องเผชิญภาวะล้มละลาย...”พราวพิชชานั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงหนา มือเรียวบางกำผ้าห่มแน่นจนสั่นระริก หยาดน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดจากบทรักอันดุเดือดเผ็ดร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา กำลังจะเอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความวิตกกังวลถึงครอบครัว ข่าวนี้มันรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ และดูเหมือนว่าจะมี ‘มือมืด’ จงใจปล่อยข่าวเพื่อขยี้ตระกูลของเธอให้จมดินหมับ...สัมผัสอุ่นหน

ช่วงเวลาดื่มด่ำอันแสนหวานที่เกาะส่วนตัวราวกับความฝันที่ต้องตื่นขึ้นมาพบความจริงอันโหดร้าย ทันทีที่เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวร่อนลงจอดที่กรุงเทพมหานคร ข่าวสังคมออนไลน์ก็ระเบิดขึ้นด้วยภาพหลุดของอัครินทร์ที่เดินออกจากร้านอาหารหรูคู่กับ ‘นิชา’ ไฮโซสาวทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ซึ่งเป็นอดีตคนรักเก่าที่เลิกรากันไปก่อนที่อัครินทร์จะแต่งงาน และเธอยังเป็นผู้หญิงที่คุณหญิงชดช้อยเคยเล็งไว้ให้ลูกชายภาพมุมกล้องที่ดูสนิทสนมบวกกับข้อความใส่สีตีไข่ของเพจกอสซิปว่า “ถ่านไฟเก่าคุ? ซีอีโอหมื่นล้านควงแฟนเก่าเย้ยเมียแต่งในนาม” ทำเอาหัวใจของพราวพิชชาที่เพิ่งเปิดรับความรักดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว ความเชื่อมั่นที่เพิ่งสร้างถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อเธอกลับมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์แล้วพบข้อความไลน์จากเบอร์ปริศนาที่ส่งรูปกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดพร้อมข้อความชวนกรีดใจ:“ของขวัญต้อนรับกลับจากลอนดอนค่ะคุณพราว... อัครเขาซื้อฝากไว้ให้ฉัน ของในนาม... ยังไงก็สู้ของในใจไม่ได้หรอกนะคะ”พราวพิชชาปล่อยโฮออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่ ความอับอาย ความเสียใจ และความน้อยเนื้อต่ำใจประดังประเดเข้ามาจนเธอคิดว่าตัวเองเป็นแค่คนโง่ที่โดนเขาหลอกล่อ

ความบอบช้ำจากคำพูดกดดันของคนเป็นแม่สามี และมรสุมอารมณ์รักอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนพายุฤดูร้อน ทิ้งร่องรอยแห่งความเปลี่ยนแปลงไว้ในใจของคนทั้งสองอย่างลึกลับ รอยสีกุหลาบจาง ๆ ที่ยังคงประดับอยู่บนเนินอกขาวและซอกคอระหงของพราวพิชชา คือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า ‘ข้อตกลงแต่งงานในนาม’ นั้นบัดนี้แทบจะไร้ความหมายสิ้นดีอัครินทร์แสดงออกถึงความรับผิดชอบและความคลั่งรักระดับมหาเศรษฐีด้วยการเคลียร์ตารางงานข้ามสัปดาห์ด่วนที่สุด เขาสั่งเตรียมเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวเพื่อพาร่างบางหนีความวุ่นวายของสังคมไฮโซเมืองกรุง ลัดฟ้ามาพักผ่อนที่เกาะส่วนตัวของตระกูลอัครไพศาลทางภาคใต้ของไทยทันทีซ่า... ซ่า...เสียงคลื่นซัดสาดกระทบหาดทรายขาวละเอียดดังระรัวเป็นจังหวะนุ่มนวล ลมทะเลพัดโชยเอากลิ่นไอเค็มจาง ๆ เข้ามาปะทะผิวเนื้อ พราวพิชชายืนอยู่ตรงระเบียงไม้สักของวิลล่าหรูหลังใหญ่ริมหน้าผา ทัศนียภาพตรงหน้าคือท้องทะเลสีครามไล่เฉดไปจนถึงสีฟ้าอมเขียวมรกตกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เธอสวมชุดเดรสยาวผ้าพลิ้วสีขาวบริสุทธิ์ ตัวเสื้อด้านหลังแหวกลึกโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียดสะท้อนแสงแดดยามเย็นความเงียบสงบที่ปราศจากสายตาคอยจับจ้องของ

บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของคฤหาสน์อัครไพศาลเต็มไปด้วยความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากเครื่องเรือนไม้สักทองสลักลายโบราณและโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ที่ส่องแสงสีส้มสลัว แสงแดดจัดจ้านยามบ่ายภายนอกถูกบดบังด้วยผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนาหนักจนทำให้ภายในห้องดูมืดครึ้มและเย็นเยียบ พราวพิชชานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหลุยส์บุนวมตัวใหญ่ มือเรียวบางทั้งสองข้างประสานกันแน่นอยู่บนตักเพื่อสะกดกั้นความประหม่าและความรู้สึกอึดอัดที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอฝั่งตรงข้ามของเธอคือ ‘คุณหญิงชดช้อย’ มารดาของอัครินทร์ หญิงวัยห้าสิบกว่าที่ยังคงความงดงามและเพียบพร้อมไปด้วยราศีของสตรีชั้นสูง ทว่าดวงตาเรียวรีที่ถอดแบบมาจากลูกชายคนเดียวนั้นกลับฉายแววเรียบนิ่ง เย็นชา และจับจ้องมองมายังสะใภ้หมาด ๆ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้า“แต่งงานกันมาได้ร่วมสองเดือนแล้วใช่ไหมหนูพราว?” คุณหญิงชดช้อยเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยกระแสความกดดันอันหนักอึ้ง พลางยกถ้วยชาเซรามิกราคาแพงขึ้นจิบช้า ๆ“ค่ะ คุณแม่” พราวพิชชาขานรับเสียงแผ่ว พยายามรักษารอยยิ้มและกิริยามารยาทให้อ่อนหวานที่สุดตามที่เคยถูกอบรมมา“แม่เห็นข่าวในหนังสือพิมพ์สั

ความเงียบงันภายในรถยนต์ซีดานหรูคันยาวเคลื่อนตัวผ่านแสงสีเสียงอันศิวิไลซ์ของค่ำคืนในกรุงเทพมหานครอย่างเชื่องช้า แสงไฟนีออนสีจัดจ้านริมทางสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายสลักเสลาของอัครินทร์ที่นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบหนังแท้เป็นจังหวะตามความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบ ทว่าดวงตาเรียวรีกลับดุดันและฉายแววกรุ่นโกรธจาง ๆ ยามเหลือบมองร่างระหงของภรรยาในนามที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆวันนี้พราวพิชชาอยู่ในชุดราตรียาวผ้าไหมชีฟองสีเทาเงิน (Silver Grey) แหวกอกลึกโชว์เนินเนื้ออวบอิ่มชวนมองและผิวขาวออร่าดุจน้ำนมบริสุทธิ์ แผ่นหลังเนียนละเอียดเปลือยเปล่าท้าทายสายตา เรือนผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนใหญ่ปัดไปไว้ข้างหนึ่งเผยให้เห็นลำคอระหงยาวที่ประดับด้วยสร้อยเพชรเม็ดเล็ก ชุดที่เธอเลือกในค่ำคืนนี้มันช่างงดงาม สง่างาม ทว่าแฝงความเซ็กซี่เย้ายวนใจจนชายหนุ่มแอบกำพวงมาลัยแน่นด้วยความรู้สึกหวงแหนลึกลับที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ“งานเลี้ยงคืนนี้เป็นงานสโมสรโรตารี่ระดับนานาชาติ แขกเหรื่อส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองระดับท็อปของประเทศ” อัครินทร์เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของเพ้นท์เฮ้าส์หรู ขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนตื่นเต้นให้จางหายไป พราวพิชชาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาในความเงียบสงบ สิ่งแรกที่เธอรู้สึกคือความอุ่นร้อนที่ทาบอยู่บริเวณเอวบาง เมื่อก้มลงมองก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบว่า ‘แขนแกร่ง’ ของอัครินทร์กำลังพาดกอดเอวเธอไว้แน่น ใบหน้าคมคายสลักเสลายามหลับใหลซุกอยู่ใกล้ลาดไหล่เนียนของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อนพราวพิชชาหน้าแดงซ่าน รีบก้าวขาลงจากเตียงช้า ๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น เธอหยิบเสื้อคลุมผ้าซาตินสีชมพูอ่อนมาสวมทับชุดนอนสายเดี่ยว ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในโซนห้องครัวขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวและเครื่องครัวนำเข้าราคาแพง“เอาล่ะพราว... เริ่มต้นชีวิตใหม่ วันนี้ทำอาหารเช้าง่าย ๆ ทานเองแล้วกัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเพื่อเรียกกำลังใจ คุณหนูที่วัน ๆ อยู่แต่ห้องเรียนแฟชั่นอย่างเธอ แทบไม่เคยเข้าครัวทำอาหารจริงๆ จัง ๆ เลยสักครั้งเธอเปิดตู้เย็นหลังใหญ่สีเงินเมทัลลิกที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบสดใหม่ชั้นดี ทว่าสมองกลับว่างเปล่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอุปกรณ์ทำอาหารดีไซน์ล้ำสมัย นิ้วเรียวบางเอื้อมไปหยิบไข่ไก่สด ขนมปังโฮล

หลังจากกล่อมน้องเหนือเข้านอนเรียบร้อยแล้ว บ้านทั้งหลังก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้งแสงไฟสีส้มอ่อนจากห้องนั่งเล่นส่องให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าทุกวันรินรดาเดินออกมาจากห้องลูก ก่อนจะพบว่าธันวากำลังนั่งตรวจเอกสารของร้านกาแฟอยู่บนโซฟา“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”เธอถามพลางนั่งลงข้าง ๆ“ใกล้แล้วครับ”ธันวาตอบโดยไม่ละสายตาจากกระดาษรินรดาเบะปากเล็กน้อย“ตั้งแต่กลับมาบ้าน นายยังไม่มองหน้าฉันเลยนะ”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันที“หืม?”“วันนี้มีแต่ลูกค้า มีแต่บัญชีร้าน มีแต่เอกสาร”“แล้วภรรยาล่ะ”“ถูกลืมแล้วมั้ง”ธันวาหลุดหัวเราะ“งอนเหรอ”“เปล่า”“งอนแน่ ๆ”“ไม่ได้งอน”“งั้นมองหน้าผมทำไม”“ใครมอง”“ก็มองอยู่”“ธันวา!”รินรดารีบเอาหมอนฟาดแขนเขาเบา ๆแต่คนโดนกลับหัวเราะชอบใจก่อนจะดึงเธอเข้ามานั่งบนตักแบบไม่ทันตั้งตัว“ว้าย!”“ไหนบอกไม่งอน”“ปล่อยเลย”“ไม่ปล่อย”“เดี๋ยวลูกตื่น”“ลูกหลับแล้ว”“ธันวา…”เสียงของเธอเบาลงทันทีเมื่อถูกสายตาอบอุ่นคู่นั้นมองตรงมาเวลาผ่านไปหลายปีแต่เธอก็ยังแพ้สายตาของผู้ชายคนนี้อยู่ดี“รู้ไหม”ธันวาเอ่ยขึ้น“อะไร”“ทุกวันนี้ผมยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย”“เรื่องอะไร”“เรื่องที่คุณ

ห้าปีผ่านไป…แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง เสียงนาฬิกาดิจิทัลดังเตือนเวลาเจ็ดโมงเช้าตรงหญิงสาวร่างบางที่เคยนอนดิ้นไปมาบนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย“อื้อ…”รินรดาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ เมื่อพบว่ามีวงแขนแข็งแรงของใครบางคนโอบเอวเธออยู่จากด้านหลัง“ตื่นแล้วเหรอครับ คุณภรรยา”เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นข้างหูรินรดาหัวเราะเบา ๆ“ยังไม่อยากตื่นเลย”“งั้นนอนต่อไหม”“แล้วใครจะไปเปิดร้าน”คำถามนั้นทำให้ธันวาหัวเราะชายหนุ่มกดจูบลงบนแก้มภรรยาเบา ๆ“ร้านเปิดสายวันเดียวไม่เป็นไรหรอก”“ไม่ได้ค่ะ คุณเจ้าของร้านกาแฟ”“ครับ ๆ”ธันวายอมแพ้อย่างง่ายดายแม้เวลาจะผ่านมาหลายปี แต่บางอย่างก็ยังเหมือนเดิมเขายังคงเป็นผู้ชายที่คอยตามใจเธอเสมอส่วนรินรดาก็ยังเป็นผู้หญิงที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสดใสเหมือนวันแรกที่พบกัน…หลังเรียนจบชีวิตของทั้งคู่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบธันวายังคงทำงานหนักส่วนรินรดาเลือกปฏิเสธการกลับไปใช้ชีวิตหรูหราในบ้านใหญ่ทันทีเธออยากพิสูจน์ตัวเองอยากสร้างอนาคตด้วยสองมือของตัวเองและที่สำคัญ…อยากเดินเคียงข้างคนที่เธอรักอย่างเท่าเท

หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตและวันตัดสินอันเป็นประวัติศาสตร์ที่ The Oasis Community Market & Mall เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งปีเต็ม... ชีวิตของคุณหนูรินรดาแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอเรียนจบจากคณะบริหารธุรกิจด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งตามสัญญา และก้าวขึ้นมาดำรงตำแหน่งผู้บริหารรุ่นใหม่อย่างเต็มตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนในแวดวงไฮโซต้องแปลกใจ คือการที่คุณหนูทายาทหมื่นล้านคนนี้ ยังคงเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ และมักจะแวะเวียนไปกินข้าวไข่เจียวริมทางหรือนั่งรถเมล์อยู่บ่อยครั้ง ในขณะที่บริษัท Startup ของธันวาขยายตัวอย่างรวดเร็ว ระบบซอฟต์แวร์ของเขาถูกนำไปใช้ในคอมมูนิตี้มอลล์และแฟรนไชส์ร้านอาหารทั่วประเทศ ทำให้เด็กหนุ่มต่างจังหวัดสู้ชีวิตในวันนั้น กลายเป็น "ซีอีโอรุ่นใหม่" ที่ถูกจับตามองมากที่สุดในวงการเทคโนโลยี แต่ต่อให้เขาจะมีความก้าวหน้าและมีเงินทองหลั่งไหลเข้ามามากแค่ไหน สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือ... สายตาที่เขาใช้มองผู้หญิงที่ชื่อรินรดา เย็นวันศุกร์ที่อากาศค่อนข้างอบอ้าว ลมโชยเอื่อย ๆ พัดพาความวุ่นวายของกรุงเทพมหานครให้ผ่านพ้นไป รถยนต์แต่งซิ่งคันเดิมของธันวา—ที่ตอน

ความเพียรพยายามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาบ่มเพาะจนถึงวันเก็บเกี่ยว ผลลัพธ์จากการทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจของรินรดาปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้าในเช้าวันเสาร์อันเป็นวันครบกำหนดสัญญาเดิมพันหกเดือน ท้องฟ้าเปิดโล่ง แสงแดดส่องกระทบป้ายชื่อโครงการขนาดใหญ่ที่ถูกแปลงโฉมใหม่จนจำเค้าเดิมไม่ได้ ‘The Oasis Community Market & Mall’ จากตึกแถวหรูหราที่เคยเงียบเหงาปานป่าช้า บัดนี้ถูกชุบชีวิตใหม่ด้วยแนวคิดผสมผสาน พื้นที่ลานกว้างด้านหน้าและชั้นหนึ่งทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นตลาดยามเย็นระดับพรีเมียมที่รวบรวมร้านอาหารสตรีทฟู้ดชื่อดังจากทั่วกรุงเทพฯ คาเฟ่เก๋ ๆ ของคนรุ่นใหม่ และพื้นที่แสดงงานศิลปะของนักศึกษา ขณะที่ชั้นสองและชั้นสามยังคงรักษาแบรนด์เนมชั้นนำและร้านค้าไลฟ์สไตล์เอาไว้ได้อย่างลงตัว การตกแต่งเน้นต้นไม้สีเขียวร่มรื่นตัดกับโครงสร้างปูนเปลือยและเหล็กสีดำ ให้ความรู้สึกอบอุ่น สบาย และเข้าถึงง่ายเหมือนหอพักเก่าที่เธอเคยอยู่ แต่อยู่ในมาตรฐานที่สะอาดและทันสมัย ยอดการจองพื้นที่ร้านค้าเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่สามสัปดาห์ก่อน และในวันเปิดตัวอย่างเป็นทางการนี้ จำนวนผู้คน ทราฟฟิก และสื่อมวลชนที่มาร่วมงานล้นหลามจนทำให้

แสงแดดจัดจ้ายามสายสะท้อนกับกระจกสูงเสียดฟ้าของอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลอัครเดชากุล รินรดาในชุดสูทกางเกงสีครีมเข้ารูปทรงเนี้ยบ ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสุภาพดูภูมิฐาน ผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นทรงหางม้าเรียบร้อย แววตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวและจริงจังจนพนักงานในตึกต่างพากันก้มหัวทำความเคารพด้วยความยำเกรงวันนี้คือวันแรกที่เธอต้องเข้ามารับตำแหน่งรักษาการผู้จัดการโปรเจกต์ ‘The Oasis Community Mall’ โครงการคอมมูนิตี้มอลล์หรูใจกลางเมืองที่กำลังประสบปัญหาขาดทุนสะสมและยอดจองพื้นที่ร้านค้าเงียบเหงาจนแทบกลายเป็นตึกร้าง ซึ่งนี่คือเงื่อนไขเดิมพันชีวิตที่เธอให้ไว้กับผู้เป็นพ่อ“นี่คือข้อมูลสรุปผลการดำเนินงานย้อนหลังหกเดือนค่ะคุณรินรดา” เลขาฯ สาววัยกลางคนยื่นแฟ้มเอกสารหนาปึกให้ทันทีที่รินรดาก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว “แบรนด์เนมระดับโลกหลายแบรนด์ถอนตัวเพราะยอดทราฟฟิกไม่เป็นไปตามเป้า แถมโครงสร้างค่าเช่าเดิมยังสูงเกินไปจนผู้ประกอบการรายย่อยสู้ราคาไม่ไหวค่ะ”รินรดารับแฟ้มมาเปิดดู ตัวเลขแดนลบสีแดงเถือกในหน้ากระดาษทำให้เธอต้องขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความกดดัน แต่เธอนึกถึงใบหน

คฤหาสน์อัครเดชากุลยังคงใหญ่โต สง่างาม และเย็นเยียบเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว การได้กลับมาเหยียบสถานที่แห่งนี้อีกครั้งในฐานะ ‘เชลย’ ของความถูกต้องทางธุรกิจ ไม่ต่างอะไรกับการถูกจับโยนกลับเข้ามาในห้องขังใต้ดินที่มืดมิดที่สุดหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วที่เธอถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในอาณาเขตของบ้าน โทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมถูกพ่อริบไป และถูกทดแทนด้วยเครื่องใหม่ที่มีระบบติดตามตัวและจำกัดเบอร์โทรเข้าออก บัญชีธนาคารทุกเล่มถูกควบคุมโดยฝั่งเลขาฯ ของพ่ออย่างเบ็ดเสร็จ ทุกฝีเก้าของเธอจะมีสาวใช้และคนขับรถคอยเดินตามประกบราวกับเงาตามตัวรินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายสีขาวตรงระเบียงห้องนอนหรูหราของตัวเอง สายตาทอดมองออกไปภายนอกอย่างไร้จุดหมาย เบื้องหน้าคือสวนหย่อมสไตล์อังกฤษที่ตัดแต่งอย่างประณีตงดงาม มีน้ำพุหินอ่อนพ่นสายน้ำเป็นสายสะท้อนแสงแดดวิบวับ... ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ ทว่าหัวใจของเธอกลับแห้งผากและว่างเปล่าจนน่าใจหายในหัวของเธอมีแต่ภาพใบหน้าคมคายของธันวา ภาพรอยยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก เสียงทุ้มต่ำที่คอยปลอบประโลมเธอในคืนวันฝนตก และสัมผัสอุ่นวาบของจูบแรกในห้องเช่ารูหนูแห่งนั้น“ตอนนี้เธอจะ