Romans de Thxnapxz

ความอบอุ่นที่ทิ้งไว้บนฝ่ามือในบ่ายวันนั้นยังคงไม่จางหายไปไหน แม้เหตุการณ์ระทึกขวัญชวนหัวใจวายกับ ‘ภพ’ คู่หมั้นหนุ่มไฮโซจะผ่านพ้นไปแล้วหลายชั่วโมง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของรินรดาและธันวากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความรู้สึกตึงเครียด อึดอัด หรือเต็มไปด้วยความระแวงเหมือนในตอนแรกเริ่ม ทว่ามันคือความรู้สึก ‘มวลท้อง’ ชวนขัดเขินในทุก ๆ ย่างก้าวที่อยู่ใกล้กัน เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงสี่ทุ่มเศษ ไฟทางเดินของหอพักอุดมสุขชั้นสามยังคงกะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงวิ้ง ๆ น่ารำคาญใจเช่นเดิม รินรดาเดินลากขาด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานพาร์ทไทม์มาตลอดทั้งวันกลับมาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง 304 ของตัวเอง ในมือถือถุงพลาสติกใส่กล่องข้าวผัดกะเพราไข่ดาวสองกล่องที่เธออาสาเป็นคนจ่ายเพื่อเลี้ยงตอบแทนธันวา “พี่ริน...” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินรดาสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะหันกลับไปมอง ธันวายืนอยู่ตรงหน้าห้อง 303 ของเขา ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ เส้นผมสีเข้มยังคงเปียกชื้นมีหยดน้ำเกาะพราว สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวเนื้อบางกับกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายสบาย ๆ กลิ่นสบู่หอมละมุนโชยออกมาจากตัวเขาจนคนตัวเล็กแอบสูดหายใจ

เช้าวันต่อมาหลังจากค่ำคืนพายุฤดูร้อนอันยาวนาน ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครกลับมาสดใสราวกับไม่เคยมีเรื่องราวบ้าคลั่งเกิดขึ้นเมื่อคืน แสงแดดจัดจ้าส่องทะลุผ่านม่านหน้าต่างสีเทาเข้ามาในห้อง 303 รินรดาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่โอบล้อมรอบตัว เมื่อระดับสายตาปรับเข้ากับแสงสว่าง สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผงอกกว้างภายใต้เสื้อยืดสีเทาตัวเดิม และท่อนแขนแกร่งของธันวาที่ยังคงพาดโอบเอวเธอไว้หลวม ๆ ตลอดทั้งคืน ทั้งคู่หลับไปในท่ากอดกันบนเสื่อน้ำมันผืนหนา โดยมีหมอนและผ้าห่มผืนบางช่วยบรรเทาความหนาวจากลมฝน ใบหน้าคมคายของรุ่นน้องหนุ่มยามหลับอยู่ห่างจากเธอไปไม่ถึงคืบ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเขาเป่ารดเรือนผมของเธอเบา ๆ รินรดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อภาพเหตุการณ์ ‘รสจูบ’ ท่ามกลางแสงไฟฉายสลัวเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในสมอง หัวใจคุณหนูสาวเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้าง ๆ จะตื่นมาได้ยิน เธอพยายามจะค่อย ๆ ยกแขนของเขาออกและขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาที่สุด ทว่า ทันทีที่เธอขยับ ร่างสูงกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นชั่วขณะ ดวงตาเรียวรีของธันวาค่อย ๆ ปรือขึ้นมา เขามองตรงมาที่เธอด้วยแววตาเชื่อมปรอยยามเช้

บรรยากาศยามบ่ายแก่ของวันอาทิตย์อบอ้าวเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยและชุมชนโดยรอบกลายเป็นสีเทาทะมึน กลุ่มเมฆฝนก้อนมหึมาตั้งเค้าลอยต่ำลงมาคล้ายกับจะกดทับตึกรามบ้านช่องให้จมลงไปในแผ่นดิน ลมกระโชกแรงพัดเอาเศษใบไม้และถุงพลาสติกปลิวว่อนไปตามท้องถนน เสียงฟ้าร้องครืนคราวดังเตือนอยู่เป็นระยะจากที่ไกลๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุฤดูร้อนกำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า ภายในร้าน Summer Cafe รินรดากำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม้ตัวสุดท้ายหลังจากลูกค้าคนล่าสุดเพิ่งเช็คบิลและรีบกลับบ้านไปเพื่อหนีฝน เม็ดเหงื่อผุดพรายอยู่ตามไรผมและดวงหน้าหวานอันเนื่องมาจากเครื่องปรับอากาศในร้านเริ่มสู้กับความร้อนชื้นภายนอกไม่ไหว เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อพลางมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ของร้านด้วยความกังวล “พี่รินครับ ฝนตั้งเค้าหนักขนาดนี้ วันนี้เราปิดร้านเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมงดีกว่า พี่พี่เจ้าของร้านเพิ่งไลน์มาบอกว่าให้ล็อกร้านได้เลย เดี๋ยวน้ำท่วมซอยจะกลับลำบาก” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยของธันวาดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มอยู่ในชุดพนักงานผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม เขากำลังจัดการเทกากกาแฟลงถังขยะและล้างอุปกรณ์ชงอ

ชีวิตในสัปดาห์แรกที่หอพักอุดมสุขผ่านไปอย่างทุลักทุเลสำหรับรินรดา แม้ผัวของป้าศรีจะมาซ่อมลูกบิดประตูให้แล้ว แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ชีวิตของคุณหนูตกยากง่ายขึ้นเลย ความจริงอันโหดร้ายเริ่มขยับเข้าใกล้เธอทีละนิด เมื่อเงินสดที่เธอแอบพกติดกระเป๋ามาเหลืออยู่ไม่ถึงห้าร้อยบาท! ตอนบ่ายวันเสาร์ รินรดานั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียงไม้ในห้อง 304 ด้านหน้ามีธนบัตรใบละร้อยสามใบ และเหรียญอีกจำนวนหนึ่งวางแผ่อยู่ เธอลองเปิดแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือเพื่อจะโอนเงิน แต่หน้าจอกลับขึ้นข้อความสีแดงตัวใหญ่ว่า ‘บัญชีนี้ถูกระงับการใช้งานชั่วคราว โปรดติดต่อธนาคารเจ้าของบัญชี’ “พ่อ... ใจร้ายที่สุด” รินรดาเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบาๆ พ่อของเธออายัดบัตรและบัญชีทั้งหมดเรียบร้อยแล้วอย่างที่คาดไว้ ตัดท่อน้ำเลี้ยงเพื่อบีบให้เธอคลานเข่ากลับไปยอมจำนน ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูทำให้เธอรีบปาดน้ำตา ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ร่างสูงของธันวายืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง ในมือถือถุงพลาสติกที่มีกล่องข้าวเหนียวหมูปิ้งโชยกลิ่นหอมฉุย “กินข้าวหรือยังครับพี่ริน? เห็นเงียบๆ ไป เลยซื้อหมูปิ้งเจ้าอร่อยหน้าปากซอยมาฝาก” ธันวาพูดพลางเดินเข้ามา แต่พอเห็นกองเงินไม่

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีเทาผืนบางเข้ามาแยงตา รินรดาขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งสรรพางค์กาย เตียงฟูกที่เธอคิดว่านุ่มในตอนแรก บัดนี้เทียบไม่ได้เลยกับเตียงนอนสั่งทำพิเศษที่คฤหาสน์ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องหลุยส์หรูหรา แต่เป็นเพดานปูนเปลือยที่มีคราบน้ำซึมเป็นวงกว้าง รินรดาสะดุ้งตื่นเต็มตาพลางผุดลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวาด้วยความมึนงง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ข้างเตียง ร่างสูงของธันวานอนฟุบอยู่กับโต๊ะ มือข้างหนึ่งยังคงวางค้างไว้บนคีย์บอร์ด หน้าจอคอมพิวเตอร์สองจอยังคงเปิดสว่างโร่ เผยให้เห็นว่าเขาปั่นงานจนสว่างคาตาจริงๆ อย่างที่บอกไว้ รินรดามองแผ่นหลังกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ ความรู้สึกขอบคุณแล่นเข้ามาในใจ เธอก้าวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เขาตื่น แอบมองใบหน้ายามหลับของรุ่นน้องห้องข้างๆ ชัดๆ... เวลาหลับแบบนี้เขาดูไม่มีพิษมีภัย และดูเด็กกว่าตอนที่พูดจายั่วโมโหเธอเมื่อคืนตั้งเยอะ เธอกลับไปที่ห้อง 304 ของตัวเอง โชคดีที่กระแสไฟกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว พัดลมสีเขียวเริ่มหมุนส่ายไปมา รินรดารีบ

ความมืดมิดภายในห้อง 304 ราวกับจะกลืนกินร่างของรินรดาเข้าไปทุกที ทว่าเสียงทุ้มต่ำที่ทะลุผ่านบานประตูเข้ามากลับเป็นเหมือนขอนไม้ชิ้นสุดท้ายที่ลอยมาให้คนกำลังจะจมน้ำคว้าไว้ เธอกระชากตัวเข้าใกล้บานประตูไม้เก่าๆ จนหน้าผากแทบจะชนกับเนื้อไม้“ชะ...ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วย!” รินรดาร้องตะโกนออกไป เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา “ไฟดับ... แล้วลูกบิดประตูก็หลุดออกมาด้วยค่ะ ฉันเปิดประตูไม่ได้! รบกวนช่วยเปิดให้ทีได้ไหมคะ!”มีเสียงเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ใจเย็นลง “ใจเย็นๆ นะครับพี่... หอพักนี้ถ้าร้านคาราโอเกะปากซอยเปิดเครื่องเสียงแรงๆ หรือฝนตั้งเค้า ไฟมันจะชอบทริปบ่อยๆ เป็นปกติครับ ส่วนลูกบิดประตู... ห้องพี่คือห้อง 304 ใช่ไหม?”“ใช่ค่ะ! ห้อง 304” เธอรีบตอบ“โอเคครับ คาดว่าน็อตยึดแกนในมันน่าจะสนิมเกาะจนหวานหมดแล้ว พี่ถอยห่างจากประตูสักสองก้าวหน่อยครับ เดี๋ยวผมลองกระแทกจากข้างนอกดู”“ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ!”รินรดารีบก้าวถอยหลังในความมืดจนขาไปชนเข้ากับขอบเตียงไม้ เธอทรุดตัวลงนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทา สายตาเพ่งมองไปยังความมืดสลัวที่บานประตูปั