บทที่ 11 เลี้ยงเหมือนเด็กเล็ก

"บัสเตรียมน้ำกับผ้าเย็นไว้ให้น้องด้วย" ร้องสั่งผู้ช่วยหน้าห้องอีกคน บัสรีบเดินออกไปจัดการตามสั่งของเจ้านาย ซักพักก็เดินถือกะละมังใบเล็กใส่น้ำแข็งและผ้าเย็นเข้ามา เอาไปวางไว้ที่โต๊ะด้านหลังโซฟาเบดสีเทาตัวใหญ่และจัดการดึงโซฟาเบดออกกางแล้วหยิบหมอนกับผ้าห่มในชั้นวางด้านล่างขึ้นมาวางเตรียมไว้ การกระทำของบัสอยู่ในสายตาของคนทั้ง 4 ตลอดเวลา ในขณะที่มัทลงมือชงเหล้าเองจิบรอไปรับหลาน ๆ จากห้องน้ำเหมือนเป็นเรื่องปกติ แล้วทั้ง 4 ก็หันมามองมัทพร้อมกัน ก่อนที่บอมจะตัดสินใจถามขึ้น

"พี่มัทครับ พี่เลี้ยงหลานแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?"

"ทำไม?" มัทเลิกคิ้วถามขณะที่ยกแก้วขึ้นกระดก

"ก็...อุ้มไปเข้าห้องน้ำงี้ เตรียมที่นอนงี้" บอมสงสัย

"ก็หลานกูมั้ยผู้หญิงด้วย มึงจะให้เดินสะเปะสะปะออกไปรึไง กูก็แค่อุ้มไปส่งไปรับมึงสงสัยอะไรบอม!" มัทอธิบายกับบอมและตั้งคำถามในตอนท้าย ขณะที่มือชงเหล้าแก้วใหม่อีกรอบ

"เห็นเตรียมที่นอนให้ด้วย" บอมยังสงสัยไม่เลิก

"อ้าว... ก็มันเมากันมั้ยล่ะแล้วกูก็ต้องดูแลร้านไงก็ให้พวกมันนอนไป ปิดร้านกูก็พาหลานกูกลับไปนอนต่อที่บ้านมั้ย มึงคิดว่ากูจะไว้ใจใครให้พาหลานกูกลับหรือไง" มัทให้เหตุผลอย่างคนห่วงหลานสุดจิตสุดใจพร้อมปรายตามองคนถามและไฟที่นั่งอยู่

"กูดูแลของกูแบบนี้มาตั้งแต่พวกมัน 7-8 ขวบ กูสอนพวกมันเองทุกอย่างให้เอาตัวรอด วิชาการต่อสู้กูก็จ้างครูเก่ง ๆ มาสอนหลานกู ถึงไอ้กี้กับไอ้ฟาจะไม่ใช่หลานกูแท้ ๆ แต่กูก็รักพวกมันมาก ยิ่งตอนเด็ก ๆ นะ ไอ้ฟานี่แม่งเหงาเป็นหมาเลยตั้งแต่ที่พี่ชายมันไปต่างประเทศ กว่ามันจะยอมออกมาเล่นกับเพื่อนได้กูนี่หมดค่าขนมไปหลายพันเลย" มัทเล่าได้แค่นั้นเสียงวิทยุก็ดังขึ้น

ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มยืนความสูงแล้วตรงไปยังห้องน้ำทันที เพียงไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับอุ้มฟาติมาในท่าเจ้าสาว มีมิ้นขี่หลังมาด้วย [น้ามัทคือแข็งแรงเว่อร์] บัสรีบเปิดประตูให้เจ้านายพร้อมกับเสียงบ่นไม่จริงจังของน้าชายที่่บ่นให้หลานสาวตัวแสบทั้ง 2 คน

"อย่าหยอกกันดิวะน้าหนัก เดี๋ยวกูก็ปล่อยร่วงทั้งคู่นะเดี๋ยวก่อน บอกให้มาทีละคนนี่แม่งเกาะเป็นลูกลิงเลย" น้าชายยังบ่นหลานสาวไม่หยุด

"ลงดี ๆ เลยมิ้น อย่าโดดนะลูกเดี๋ยวเจ็บ" ว่าพลางย่อตัวลงให้ขามิ้นถึงพื้น ก่อนวางฟาติมาลงบนโซฟาเบดอย่างเบามือ โดยที่มิ้นยังกอดคอน้าชายอยู่ ชายหนุ่มผู้มีอายุห่างจากหลาน ๆ เพียง 7 ปีก็หันมาอุ้มหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองขึ้นวางบนโซฟาเบดอีกคน

"นอนไปเลยพวกแกน่ะวุ่นฉิบหาย อย่าลงมานะตีตายเลย ฟา! นอนลงไป" น้ามัทสั่งมิ้นให้นอนและชี้หน้าปรามฟาติมาที่กำลังจะลงมาจากโซฟาเบด

"กี้ล่ะ?" ฟาติมาถามหาเพื่อนอีกคน

"น้ากำลังจะไปรับนี่ไง พวกเอ็งคอยก่อน" น้ามัทตอบหลาน

"แล้วทำไมน้าไม่พามาพร้อมกันเลยล่ะ?" ฟาติมายังนั่งเอียงคอถามอย่างน่ารัก

"กูไม่ใช่ช้างครับจะได้แบกมาได้ครบ โวะ! วุ่นฉิบ..." น้าชายตอบคนขี้สงสัยแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที

"แล้ว ๆ แล้วตอนไปเมาท์เท่นไปส่งน้องแล้วทำไมไม่ไปพากลับมาด้วยล่ะ?" ฟาติมายังนั่งตากลมถามต่อเจื้อยแจ้ว ทันที่ที่ได้ยินคำถามเพื่อนทั้ง 3 คนต่างพร้อมใจกันหันมามองหน้าไฟทันที

"เออ...ใช่ เมาท์เท่นทำไมไม่ไปรับน้องล่ะ?" กัสถามเพื่อนอย่างเย้าหยอกเพื่อน ไฟเลยยกเท้าถีบไปที่หน้าแข้งของกัสอย่างไม่จริงจังนักแต่กัสหลบไม่ทันทำให้ได้รับแรงไปเต็ม ๆ

"เจ็บสัตว์!" กัสว่าพลางลูบหน้าแข้งของตัวเองป้อย ๆ แล้วตอนนี้มัทก็อุ้มกีกี้เดินเข้ามาตรงไปวางที่โซฟาเบดข้าง ๆ มิ้นที่ตอนนี้หลับไปแล้ว โดยมีมะนาวพนักงานชงเหล้าที่ไปเฝ้าน้อง ๆ เดินตามเข้ามาด้วย ซักพักบัสก็เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำ 3 ใบในถาด มัทหยิบแก้วน้ำส่งให้ฟาติมากับกีกี้คนละใบซึ่งทั้ง 2 ก็ยกขึ้นดื่มจนหมดแก้ว แล้วมัทก็ขึ้นไปบนโซฟาเบดเพื่อปลุกให้มิ้นลุกขึ้นมาดื่มน้ำในแก้วนั้น ซึ่งมิ้นก็ดื่มจนหมดแก้วแล้วหลับต่อฟาติมากับกีกี้ก็ยื่นแก้วเปล่าคืนให้น้าชายของเพื่อนไปพร้อมกัน แต่กลายเป็นว่าบัสยื่นมือไปรับแก้วแทน แล้วทั้ง 2 ก็นอนลงข้าง ๆ เพื่อนอย่างว่าง่าย จากนั้นมัทเลยจัดการถอดรองเท้าถุงเท้าของทั้ง 3 สาวออกแล้ววางไว้ด้านล่างอย่างเป็นระเบียบ ส่วนมะนาวก็ช่วยผู้เป็นนายเอาผ้าเย็นเช็ดใบหน้า ลำคอและแขนของทั้ง 3 อย่างเบามือ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย บัสที่อยู่ใกล้สวิตช์ไฟก็หรี่ไฟโซนนั้นลงให้พอสลัวแล้วมัทก็เดินกลับมานั่งรวมกลุ่มกับรุ่นน้องทั้ง 4 ซึ่งนั่งมองการกระทำของมัทอย่างอึ้ง ๆ

และตอนนี้ 1 ใน 3 สาวก็ลุกขึ้นมานั่งตาแป๋ว "น้า...น้ำ" เสียงฟาติมาดังมาอย่างงัวเงีย มัทหันไปมองพร้อมกับถอนหายใจเตรียมจะลุกไปหาเด็กเรื่องมาก

"พี่ เดี๋ยวผมช่วย..." ไฟเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินไปหยิบขวดน้ำพร้อมหลอดเดินไปหาฟาติมาที่นั่งอยู่บนโซฟาเบดฝั่งริมสุด

"ให้พี่ป้อนนะครับ" ไฟเอ่ยเสียงนุ่มกับคนตัวเล็ก

"เชี้ย! ไอ้ไฟเวอร์ชั่นละมุนก็มาว่ะ..." กัสอุทานเสียงเบา

"น้า...!" ฟาติมาเรียกน้าชายเพื่อนอีกทีโดยที่ไม่รับขวดน้ำจากไฟ

"เออ... กินได้ครับ น้าดูอยู่" มัทเอ่ยอนุญาต ฟาติมาพยักหน้าพร้อมกับอ้าปากรับหลอดมาดูดน้ำไปครึ่งขวดแล้วล้มตัวลงนอน ไฟห่มผ้าห่มผืนบางให้คนตัวเล็กพร้อมกับลูบหัวเบา ๆ ขณะที่ฟาติมาหลับตาไปแล้ว

"ฝันดีนะครับ" ไฟเอ่ยเบา ๆ พร้อมกับยกยิ้มละมุนให้คนหลับ ก่อนปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วลุกเดินมานั่งร่วมกับเพื่อน ๆ และรุ่นพี่ ซึ่งมองการกระทำของชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา

"แม่งนุ่มเว่อร์" กัสเอ่ยทันทีหลังจากที่ไฟนั่งลงที่โซฟา

"หึ! ให้มันนุ่มไปเหอะ พรุ่งนี้เช้าไอ้ฟามันก็จำไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ มันก็เข้าใจว่าเป็นกูอยู่ดี" น้ามัทเอ่ยอย่างรู้นิสัยเพื่อนหลานสาว

"อ้าว...!" แบตกับกัสอุทานขึ้นพร้อมกัน

"ก็กูบอกแล้วว่ามันมี 2 พาร์ท ถ้ามันเมามันจะจำแต่ช่วงเมาเหมือนมันจำชื่อไอ้ไฟเป็นไอ้เมาท์เท่นไง แต่เชื่อมั้ยล่ะถ้ามันส่างมันไม่รู้จักไอ้ไฟหรอก" มัทเฉลยอย่างอารมณ์ดี

"ฉะนั้น... ถึงตอนนี้ไอ้ไฟจะทำดีกับมันขนาดไหน พรุ่งนี้มันก็จำไม่ได้" มัทเสริมพลางยกแก้วขึ้นกระดก

"เอ่อ... พี่ แล้วตอนที่พวกผมเข้ามาเห็นน้องฟากอดคอเพื่อนกรอกเหล้าแล้วหอมแก้มนี่ปกติมั้ย" บอมถามอย่างสงสัย

"ปกติ ถ้าไอ้ฟาไม่ทำ ไอ้มิ้นก็ทำแล้วถ้าไอ้มิ้นทำพวกมึงก็ไม่รอดหรอก" มัทเห็นเป็นเรื่องปกติของหลาน ๆ

"แล้วผมได้ยินน้องฟาเรียก เฮียมิ้น ผัว เมีย เมียน้อย นี่ยังไงอ่ะพี่" แบตเสริมมาอีกคนด้วยรู้ว่ามีเพื่อนบางคนอยากรู้ ซึ่งมัทยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

"คิดจะแดกหลานกูรึไง?" มัทกล่าวลอย ๆ ทั้ง 4 หนุ่มเงียบกริบ

"พวกมันเรียกกันเล่น ๆ ให้พวกผู้ชายที่จะเข้ามาหาเข้าใจผิดน่ะ ถึงพวกนี้จะแก่นกะโหลก ดื้อ รั่ว แต่ถ้าตอนปกติหลานกูก็น่ารักนะแล้วก็สวยด้วย พวกมันรำคาญ" มัทเฉลย

"น้า...!" เสียงฟาติมาดังมาจากที่นอนอีกรอบ

"ปวดฉี่อีกรึไง?" ชายหนุ่มหันไปถามเพื่อนหลานสาวที่ลุกขึ้นนั่งตากลมแป๋วอยู่บนที่นอน

"ป่าว! อยากนั่งเฉย ๆ" ฟาติมาตอบน้าชายเพื่อน

"งั้นก็นั่งตรงนั้นอย่าลงมาเชียว กูขี้เกียจพาไปล้างตีน" มัทสั่งคนตัวเล็กพลางยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ

"เอ่อ... แล้วตะกี้พี่เอาอะไรให้น้อง ๆ กิน…

เอ็นดูน้ามัทเลี้ยงหลาน ตามใจได้น่ารักเว่อร์วัง