17

ธรณ์หัวเราะก๊ากออกมาแล้วว่า “อย่างน้อย ๆ พวกนั้นก็เชื่อถือได้อยู่นี่หว่า เรื่องที่บอกว่ามึงหยาบแล้วก็กักขฬะด้วยน่ะ”

แจ็คทำเป็นค้อนแบบสาว ๆ ส่งให้ ธรณ์เลยโบกมือบอก รับปากในที่สุด “ขอกูเคลียร์งานก่อน ไม่แน่อาจจะไปพรุ่งนี้ แต่ถ้ามึงจะเอาปืนไปด้วยนะ กูขอแนะนำให้มึงไปคนเดียวเลย กูไม่อยากไปเอี่ยวกับมึง เผื่อโป้งป้างในรถกูก็ซวยสิวะ”

“เดี๋ยวกูไปถามแม่ก่อนว่าว่างวันไหน อาจจะได้ไปด้วยกันเลย” แจ็คหายไปทางบ้านของแม่ ไม่นานก็กลับมา

“หมอนัดแกมะรืน แล้วเดี๋ยวต้องพาแต้วไปธุระอีก” แจ็คแจงยาวถึงธุระของแม่และแฟนสาวคนปัจจุบัน ธรณ์ตัดบททันที

“รอกันไปมาอยู่อย่างนี้ไม่ได้ไปกันพอดี มึงส่งพิกัดเข้ามาในไลน์กูเลย กูว่ากูไปดูเองดีกว่า ในนั้นไม่มีใครรู้จักกูหรอก กูอาจจะไปมะรืนนี้เลยก็ได้ ไม่ก็ช่วงสุดสัปดาห์ แล้วถ้าสามวันยังติดต่อกูไม่ได้ ไม่เห็นกูกลับมา แสดงว่ากูเข้าลัทธิกับทางนั้นแล้วนะ ไม่ต้องตาม”

“ไอ้เชี่ยคุณธรณ์ อย่างมึงใครจะหลอกได้วะ”

เขาทำเสียงครุ่นคิดอยู่ครู่เดียว แล้วว่า “กูว่ามันคงมีอะไรลับลวงพรางมากกว่านั้นว่ะ”

แจ็คมองเพื่อนแล้วทำทีเป็นชวนคุยด้วยน้ำเสียงไม่ให้ดูว่าสอดรู้มากจนเกินไปนัก

“แล้วเรื่องเด็กเก่ามึงนี่ ยังไงแน่วะ”

จากที่คุยหัวกันอยู่ดี ๆ ทำเอาธรณ์เงียบไป ไม่ตอบ แววตาก็ดูเรียบเฉยแบบที่แจ็ครู้ดีว่าเรื่องนี้ทำเอาธรณ์คิดหนักอยู่เหมือนกัน

ออกปากเตือนธรณ์อีกคนด้วยความหวังดี “มึงรู้เรื่องของน้องเขาอยู่ใช่ไหม ว่าตอนนี้ระหองระแหงกับผัวเขาน่ะ อย่าเข้าไปยุ่งเลย กูขอละ”

“ไม่พูดถึงด้าแบบนั้นได้ไหม กูไม่อยากให้ใครมองเขาไม่ดี” ธรณ์ปราม เสียงที่คุยร่าเริงเมื่อครู่กลายเป็นเครียดไป ถือโอกาสด่าแจ็คเสียเลย “มึงนะมึง เอาเรื่องที่เจอด้าที่รีสอร์ตกูไปบอกเฮียรันดร์ทำไม บิดไปบิดมาจนไม่เหลือโครงเดิมเลยนะ”

“กูแค่อยากสร้างสีสันให้มึงไง” แจ็คหุบยิ้มลงเมื่อเห็นว่าเพื่อนหน้าเครียด คงไม่ได้อยากได้สีสันที่เขาเติมให้แน่ ๆ “เออ กูขอโทษก็ได้ แต่กูอยากเตือนมึงไว้อย่างนะธรณ์ ผู้หญิงบนโลกยังมีอีกเยอะแยะ ไม่ใช่ว่าไม่มีอีกแล้ว มึงไปรอเขาทำซากอะไร แล้วถ้าเขาเลิกกันจริง มึงกินลงหรือยังไงวะ”

ธรณ์ขยับหนี ไม่อยากฟังคำปลอบประโลม คำเตือนสติจากใครเลยสักคน เพราะมันเป็นเรื่องของเขา เขาจะรอหรือไม่รอใครแล้วอย่างไร มันก็สิทธิ์ของเขาไม่ใช่หรือ แค่รู้ว่าไม่ได้ทำผิดทำนองคลองธรรม แค่นี้ก็พอแล้ว

แจ็คหยุดพูดเมื่อเห็นเพื่อนมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ เปลี่ยนเรื่องคุยจากนั้น ธรณ์อยู่ที่บ้านเพื่อนอีกเป็นนาน กว่าจะกลับออกมาได้ ก่อนจากไม่ลืมบอกทางแม่ของแจ็ค ว่าจะลองเข้าไปดูคุณป้าวิราสินี ตามที่ได้คุยไว้กับแจ็คเมื่อก่อนหน้านั้น

8

               

พรรณวษาจัดเอกสารเข้าแฟ้มแล้วนำไปวางไว้ที่โต๊ะของหัวหน้าคนใหม่ ที่วันนี้ยังไม่พบหน้าเจ้าหล่อนเลย

          นี่คงเป็นเรื่องดีในเรื่องแย่ ๆ ของเธออีกเรื่อง เพราะวันหยุดนี้เธอไม่ต้องเข้าประชุมแทนหัวหน้าอีกต่อไป หากเป็นเมื่อก่อนเธอต้องมาแทนไก่ในบางสัปดาห์ แต่เมื่อไก่ออกไปแล้ว และหัวหน้าคนใหม่อย่างเชอรีนพยายามดึงคนของตัวเองให้เข้ามาทำงานแทนเธอจนเกือบหมด พรรณวษาเองจึงไม่ได้แยแส ตั้งใจทำแต่หน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็เพียงพอแล้ว ส่วนเรื่องที่ผิดหวังน้อยใจกับตำแหน่ง มาวันนี้ลดน้อยลงจนแทบไม่เหลืออารมณ์ด้านลบอีกต่อไป

เย็นวันศุกร์อย่างในวันนี้ พรรณวษาจึงหอบกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กมาที่ทำงานด้วย พอเลิกงานก็โบกมือลาน้อง ๆ พี่ ๆ ในฝ่าย เข้าห้องน้ำ เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกางเกงขายาวแบบที่ทะมัดทะแมงใส่สบาย พาตัวเองเดินออกมาจากอาคารแล้วขึ้นรถประจำทาง มุ่งหน้าไปหาน้องชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวของบิดา

หลังบิดาของเธอเลิกกับมารดาแล้ว พรรณวษาก็โตมากับบิดาเพียงลำพัง เมื่อท่านเสียชีวิต เธอมีอาคอยดูแลไม่ต่างจากบิดาอีกคนต่อจากนั้น

          สองชั่วโมงขาดเกินไม่ถึงห้านาทีดี พรรณวษาก็ถึงปลายทาง รถจอดให้ลงที่สถานีขนส่ง ไม่ต้องโทรศัพท์ขอให้ใครมารับ เพราะที่นั่นมีรถกระบะดัดแปลงคล้ายรถสองแถวของทางรีสอร์ตคอยอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

          ขึ้นนั่งที่ด้านหลังของรถเป็นอันเรียบร้อย ไม่นานก็เคลื่อนตัวสู่ปลายทาง พลบค่ำแล้วที่มาถึง จึงมองไม่เห็นทิวทัศน์ระหว่างทาง แต่สายลมที่โต้ใบหน้าอยู่ตลอด เหมือนพลังงานที่ถูกเติมเต็มให้เธอ

อึดใจต่อมา รถที่นั่งชะลอความเร็วลง ป้ายด้านหน้าเด่นหราอยู่ใต้หลอดไฟแสงสีขาวจ้าห้าหลอดเป็นชื่อรีสอร์ตว่า ‘กลับคืนสู่ธรรมชาติ’ เรียงตัวสวยงาม ตามด้วยประโยคยาว ๆ

         

          ‘ละเลิกกิเลส กลับคืนสู่ธรรมชาติ สุขกายสบายใจ เป็นผู้ให้ที่แท้จริง ร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับเรา เชิญที่ด้านในค่ะ’

          แผ่นป้ายด้านหน้ารีสอร์ตผ่านตาคราใด ก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกมอมเมาครานั้น พรรณวษารอจนรถจอดดีแล้วค่อยลงมา เดินตรงไปยังอาคารที่คาดว่าอาของเธอจะอยู่ที่ข้างในนั้น พบหญิงวัยห้าสิบต้น ๆ ในชุดขาวทั้งตัวส่งยิ้มเย็น ๆ มาให้ จึงยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่ายตามมารยาทที่พึงมี แล้วถามถึงญาติของตนเอง

          “อาสองล่ะคะ”

          หญิงคนนั้นที่เป็นหนึ่งในกลุ่มคนของที่นี่กล่าวเสียงเรียบ “ท่านกำลังทักทายสมาชิกใหม่ในห้องรับรองจ้ะ หนูพรรณมาเหนื่อย ๆ เอาของไปเก็บก่อนสิจ๊ะ”

          พรรณวษาสะพายกระเป๋าเข้าไปยังห้องพักห้องที่ว่าง โดยไม่ต้องให้ใครมานำพาเธอไป เพราะเข้าออกที่นี่จนคุ้นเคยกับคนและสถานที่อยู่พอสมควร อีกทั้งคนในนี้ก็รู้จักหน้าค่าตาของเธอดี ว่าเธอเป็นหลานของอาสอง คนที่คล้ายกับเป็นผู้นำของลัทธิกลุ่มนี้

อาของเธอเป็นผู้นำหลักสูตรกลับคืนสู่ธรรมชาติ โดยจะมีคนกลุ่มหนึ่งพาคนเข้ามาร่วมอยู่เรื่อย ๆ ไม่อยากคิดในแง่ร้ายมากนัก ว่าคนที่มาส่วนใหญ่ถูกชักจูง โน้มน้าวจากคนที่หวังผลประโยชน์ หรืออะไรก็ตามแต่ที่มีเรื่องเงิน เรื่องผิดกฎหมายรวมอยู่ด้วย

เก็บของแล้ว พาตัวเองออกมาที่ด้านนอกก็พบว่าอาของเธอออกมาจากห้องโถงใหญ่แล้ว คนล้อมอยู่รอบกายท่าน เธอมองอยู่ห่าง ๆ จนท่านเห็นเธอ ก็ยิ้มให้แล้วปลีกตัวเดินมาหา

“สวัสดีค่ะอาสอง”

          “ธรรมชาติสวัสดีจ้ะ ดีใจจังที่ได้เจอหน้าหลานอาเสียที”

อาของเธอทักทายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

อาสองครองตัวเป็นโสดมาแต่ไหนแต่ไร ก่อนหน้า ท่านใช้ชีวิตในวัดมาตั้งแต่เด็ก บวชเรียนตั้งแต่หกขวบ และสึกออกมาตอนอายุสามสิบปี มีคนนับถือท่านไม่น้อย ลูกศิษย์ลูกหามีพอสมควร แม้จะบวชเรียนเพียงไม่นาน จนเมื่อสิบปีที่แล้วนี่เอง ที่มีคนมาโน้มน้าวให้อาสองมาเป็นผู้นำของคนกลุ่มนี้ ชักจูงให้คนหันหาธรรมชาติ ละทิ้งของนอกกาย เพื่อกลับคืนสู่ธรรมชาติ ก่อนที่ธรรมชาติจะมาทวงคืนขนานใหญ่

          เธอมาเฝ้าดูในทีแรก ก็นึกกังวลอยู่ไม่น้อย กับเรื่องสิ่งของเงินทองที่คนขนมาทิ้งตามคำชวน แต่อาสองก็ว่าจิตอาสาของท่านจะเป็นคนนำไปบริจาคต่อ ไม่ต้องกังวลในจุดนั้นจนเกินไป ไม่ลืมทิ้งท้ายให้เธอละเว้นจากกิเลส จากเงินทองของนอกกายพวกนั้นเสีย

“หมอให้อาสองแวะไปพบท่านบ้างนะคะ ตรวจสุขภาพประจำปีล่าสุดสามปีก่อนนู้น ฝากถามมาว่ามั่นใจขนาดไหนกันถึงเอาแต่ยาไปกิน ไม่ยอมไปหาหมอเลย”

พรรณวษาเอ่ยขึ้นเมื่อมีโอกาสได้อยู่กับอาตามลำพัง อาสองพยักหน้าเนิบ ๆ ว่ารู้แล้ว กระนั้นก็ไม่เห็นว่าจะพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

          “แบบนี้ไม่เท่ากับแหกตาคนหรอกหรือไง ขนาดท่านผู้นำยังป่วยโรครุมเร้าขนาดนี้ ธรรมชาติไม่รักษาอาสองแล้วละ พรรณว่านะ”

          “พูดมากเสียหายมาก เราควรเรียนรู้การพูดแต่พอดีนะหลานรัก” คนเป็นอาเตือนเสียงเนิบ ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างเดิม

          “นี่เราอยู่ได้กี่วัน”

          “กลับมะรืนค่ะ พรรณต้องทำงาน”

          “ก็บอกให้มาช่วยอา”