تسجيل الدخولเธอคือ “นางร้าย” ที่ครั้งหนึ่งเคยก้าวพลาด.. เพราะไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อเธอถูก “ยกให้” กับชายสองคน ผู้ที่เธอดูแคลนว่าเป็นเพียงลูกน้องมือขวาของมาเฟีย ที่เธอเคยหัวเราะเยาะว่า“ต่ำต้อย” แต่ทว่าการสัมผัสระหว่างพวกเขากลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความเร่าร้อน จนเธอแทบลืมไปเลยว่า..ต้องหายใจ
عرض المزيد“ปากของเธอน่ะ ฉันสามารถปิดมันด้วยวิธีที่เธอจำไม่ลืม” ฟิก
“เธออยากสำลักความรัก หรือ ‘น้ำรัก ’ของฉันดีล่ะ” คีธ
“งั้นก็ระวังไว้หน่อยนะ...บางทีเหยื่ออย่างฉัน อาจกลืนแรงกว่าที่คิด” ซินดี้
....
สายฝนกระทบกระจกอาคารสูงใจกลางเมือง แสงนีออนยามค่ำคืนสะท้อนเป็นประกายวับแวมอยู่บนพื้นกระจกเปียกโชก
เสียงปืนจากชั้นใต้ดินเงียบลงแล้ว... เหลือเพียงเสียงก้าวเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นตามมา จังหวะการเดินสม่ำเสมอ ไม่เร่งรีบ ทว่ากดดันจนคนที่ยืนรอรอบข้างต้องกลั้นหายใจ
ฟิก ชายหนุ่มใบหน้าคมเข้มแบบไทยแท้เดินนำเข้ามาในห้อง ชุดสูทสีดำแนบตัวเปียกปอน ผมเปียกชื้นแนบหน้าผาก เขาโยนปืนลงโต๊ะกลางห้องเสียงดังแกร๊ก ดวงตาคมเข้มมองตรงไปข้างหน้าอย่างเยือกเย็น
“เคลียร์พื้นที่ให้หมดในสิบห้านาที ใครเหลือไว้... ถือว่าทำงานไม่เสร็จ”
น้ำเสียงนิ่งสนิทและไร้ซึ่งความรู้สึก นั้นทำให้ลูกน้องโดยรอบเงียบกริบ จนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจ
และยังไม่ทันข้ามสามวินาที ‘คีธ’ ก็เดินตามเข้ามา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาแบบหนุ่มตี๋ผิวแทนโผล่พ้นเงามืด เขาถอดถุงมือหนังออกช้าๆ ก่อนจะโยนซองเอกสารตราสัญลักษณ์ A&L ลงข้างปืนกระบอกนั้น
“เรียบร้อย... นายออสตินกับนายลีโอคงไม่หาเรื่องด่าพวกเราไปอีกสองวัน” คีธแค่นยิ้มมุมปาก น้ำเสียงยวนประสาทตามนิสัย
“แต่นายใหญ่อย่างลีโอนี่ก็เคี่ยวจริงว่ะ ใช้งานคุ้มทุกบาททุกสตางค์”
“เรื่องนั้นจบแล้ว แต่นี่... เรื่องใหม่” ฟิกตอบเสียงเรียบอย่างไม่เล่นด้วย เขาใช้ปลายปืนดันรูปถ่ายบนโต๊ะให้กระทบแสงไฟ ภาพของหญิงสาวเรือนผมยาวสลวย ดวงตาคมกริบ ยืนตระหง่านอยู่ข้างรถหรูด้วยท่าทางไร้ความกลัว
“ผู้หญิงคนนี้... รนหาที่ตาย ไปยุ่งกับคุณหนูชีวา”
“ฮะ? ยัยนี่เนี่ยนะ” คีธเลิกคิ้ว ยื่นมือไปหยิบรูปขึ้นมาพลิกดู สายตาไล่มองเป้าหมายอย่างถือดี ก่อนจะหัวเราะในลำคอ
“กล้ากระตุกหนวดเสือขนาดนี้ สงสัยอยากรู้มั้งว่าตายแบบไม่เหลือซากมันเป็นยังไง”
“ไม่ใช่คนธรรมดา” ฟิกสรุป นัยน์ตาคู่เย็นชาเพ่งมองรูปถ่ายไม่วางตา
“เออ มองกล้องท้าทายขนาดนี้ ถ้าไม่บ้า ก็คงคิดว่าตัวเองเจ๋งพอตัว” คีธหมุนรูปในมือเล่น รอยยิ้มมุมปากกว้างขึ้นเรื่อยๆ
รูปภาพของสาวปริศนา ทำให้ทั้งสองสบตากันในความเงียบ... รอยยิ้มของคีธแฝงความร้ายกาจ ส่วนสายตาของฟิกก็มืดมน
“ไอ้คีธ... เกมใหม่ได้เปิดแล้ว”
“หึ... กูละชอบจริงว่ะ พวกเหยื่อที่คิดว่าตัวเองเป็นคนควบคุมเกม ทั้งที่จริงกำลังเดินเข้าลานประหาร”
“งั้นมาดูกัน... ว่าใครจะลากเธอลงมาสยบได้ก่อน”
“ดีล! ใครแพ้ จ่ายเหล้าทั้งเดือน”
“เออ! ”
เสียงหัวเราะของคีธและฟิกดังประสานไปกับสายฝนที่ยังคงกระหน่ำไม่หยุด... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ ‘เกม’ ที่ ‘นางร้าย’ กำลังจะได้รู้ว่า การตกเป็นเป้าหมายของ ‘เงา’ แห่งราชา... มันน่ากลัวแค่ไหน!
.
อีกด้าน…
“น่าเบื่อชะมัด...”
เสียงฝนตกกระหน่ำตั้งแต่เย็นไม่มีทีท่าจะซาลง ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานโตของคอนโดหรู มองสายฝนละเลงแสงไฟเมืองหลวงจนพร่ามัว
คืนนี้เงียบเกินไป... และฉันเกลียดความเงียบ ชนิดที่ต้องยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวเพื่อดับเสียงน่ารำคาญในหัว
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า ‘นางฟ้า’ ของมหาวิทยาลัย เพราะความสวย เพียบพร้อม และไม่เคยมีอะไรที่ฉันคนนี้อยากได้แล้วไม่ได้... แต่พวกเขาจะรู้อะไร ในเมื่อความเป็นจริง ฉันนี่แหละ ‘นางร้าย’ ตัวจริง
ผู้หญิงที่ไม่เคยพ่ายแพ้ในเกมไหน เสน่ห์ของฉันคืออาวุธ และผู้ชายทุกคนก็เป็นแค่ตัวเลือก
ยกเว้นอยู่สองคน... ออสตินกับลีโอ
ชายหนุ่มที่เพิ่งปฏิเสธฉันอย่างไม่สนใจ แต่นั่นยิ่งทำให้ไฟในตัวฉันตื่นขึ้น เพราะในโลกนี้ไม่มีคำว่ายอมแพ้สำหรับ ‘ซินดี้’
“เหอะ!”
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูข่าวการเปิดตัวโครงการใหม่ของพวกเขาสบายอารมณ์ ภาพใบหน้าหล่อเหลาสูงศักดิ์ของสองผู้บริหารระดับท็อปปรากฏหราบนหน้าจอ
“พวกคุณนี่น่าสนใจจริงๆ...”
รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนริมฝีปาก อำนาจ เงินทอง ชื่อเสียง ทุกอย่างที่ออสตินกับลีโอกอดไว้ มันคู่ควรกับผู้หญิงอย่างฉันที่สุด... ไม่ใช่ยัยเด็กใสซื่อไร้ราคาอย่าง ‘ชีวา’
“ชีวา... ฉันจะเล่นเกมนี้ให้จบ แล้วแย่งทุกอย่างของเธอมาให้ได้”
ฉันแค่นหัวเราะ สะใจกับความคิดของตัวเองที่ยังคงเป็นผู้ควบคุมเกมเสมอ...
แต่แล้ว สายตากลับไปสะดุดเข้ากับเงาร่างสองเงาที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของออสตินและลีโอ
ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีมืด ใบหน้าคมเข้มดุดันไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าของโครงการแม้แต่น้อย สายตาของชายสองคนนั้นที่มองผ่านกล้องออกมา... มันเรียบเฉย เยือกเย็น และมองทะลุเหมือนเห็นความลึกซึ้งข้างในตัวฉัน
ทำเอาความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ แล่นผ่านแผ่นหลังจนฉันต้องขมวดคิ้ว
“บ้าจริง คิดอะไรอยู่… ก็แค่ขี้ข้าหมารับใช้ที่คอยรับเศษเงินจากเจ้านาย...”
ฉันปัดหน้าจอทิ้งอย่างหงุดหงิด สะบัดความรู้สึกไร้สาระนั้นออกจากหัว
โดยที่ในคืนนี้... ฉันไม่รู้เลยสักนิดว่า ‘เกม’ ที่ฉันมั่นใจว่าเป็นคนคุม กำลังถูกพลิกกลับโดย ‘เงา’ สองเงานั้น...และมันคือจุดเริ่มต้นของ ‘เกมล่า’ ที่เมื่อก้าวเข้าไปแล้ว จะไม่มีใครได้กลับออกมาเป็นคนเดิมอีกเลย!”
.
** แจ้ง นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเชื่อมโยง จากนิยายเรื่อง ‘ เจ้าสาวมาเฟีย มากกว่าหนึ่งคน ’
ซินดี้ คือนางร้าย (เกลียดชีวา ที่เป็นนางเอกในเรื่องนั้น)
ฟิก กับ คีธ คือ ลูกน้องคนสนิทของ ออสติน และ ลีโอ (พระเอกทั้งสองคน)
ห้องโถงทางเดิน...ฉันก้าวเดินออกจากห้องน้ำด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระรัว ความโกรธและความอายตีรวนกันอยู่ในอก ฉันสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อสลัดภาพยัยชีวาออกไปจากหัว ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัวดี...ปึก! ร่างของฉันก็ชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนเข้าเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยปะทะจมูก ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างที่ฟังไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “เดินไม่ดูทางรึไง!?” ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาปะทะเข้ากับตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวภายใต้แสงไฟสีทอง ร่างสูงใหญ่ของเขายืนบังแสงจนเงาทาบทับร่างฉันจนมิด ใบหน้าคมคายมีไรเคราจางๆ สไตล์หนุ่มไทยที่แผ่ออร่าความดิบเถื่อน และสายตาที่มองลงมานั้น... ราวกับกำลังประเมิน ‘เหยื่อ’ ในกำมือ“ปล่อยนะ!”ฉันขยับตัวถอยหลังทันที ทว่าเรียวแขนกลับถูกมือใหญ่คว้าหมับเข้าเต็มแรงจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ“มาจับแขนฉันทำไม! แรงไปรึเปล่าคะ!” “ไม่แรงไปหรอก...” เสียงของผู้ชายอีกคนดังแทรกขึ้นมา หนุ่มหน้าตี๋นัยน์ตาเจ้าเล่ห์กำลังยืนพิงผนังอยู่ไม่ไกล เขากวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผยและจงใจเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยเสียงกวน“ก็ไม่แปลกหรอกวะฟิก... ผู้หญิงประเภทนี้น่ะ พอหลุดจากเกมที
“จริง! ถ้าชีวากุมหัวใจระดับคุณออสตินกับคุณลีโอไว้ได้พร้อมกันแบบนี้… ชาตินี้ก็สบายไปทั้งชาติแล้ว!”ซินดี้คิดตาม ขณะที่เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วทั้งงานเลี้ยง แขกเหรื่อชนชั้นสูงต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง บางคนตกใจจนตาค้าง ในขณะที่บางคนเริ่มส่งเสียงซุบซิบด้วยความตื่นเต้นกับความสัมพันธ์อันตรายระดับนี้“…แกมันก็แค่ของเล่นคนรวยเท่านั้นแหละ…”“ซินดี้… อย่าพูดแบบนั้นสิ คนอื่นได้ยินหมดแล้วนะ” เพื่อนรีบกระซิบเตือน ทว่านั่นกลับยิ่งจุดไฟโทสะในใจเธอให้เดือดดาลยิ่งกว่าเดิมทำไมนะ… ทำไมต้องเป็นมึง… อีชีวา!สายตาริษยาจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาภาพออสตินก้มลงหอมแก้มชีวา กับลีโอที่กอดเอวบางไว้แน่นราวกับประกาศชัยชนะ มันบาดลึกเข้าไปในจิตใจของเธอจนแทบทนไม่ไหว“หึ… มึงจะยิ้มไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว” ซินดี้กระซิบออกมาเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยพิษร้าย“ซินดี้… อย่าบอกนะว่าแกกำลังคิดจะทำอะไร…”ซินดี้เชิดหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกแล้วยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มหวานจัดจ้านกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง“ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ไร้ราคา… ไม่เห็นมีอะไรเทียบกับฉันได้เลยสักอย่าง ยิ่งเป็นแบบ
@โรงแรมหรูหราแสงไฟจากหน้าจอกล้องวงจรปิดสะท้อนจับบนใบหน้าคมเข้มของชายสองคนที่ยืนอยู่หลังม่านกระจกใสฟิกในชุดสูทสีดำสนิทยืนพิงโต๊ะหินอ่อน มือถือแก้ววิสกี้ไว้หลวมๆ พลางทอดสายตามองลงไปยังงานเลี้ยงใหญ่ที่กำลังดำเนินอยู่ด้านล่าง ส่วนคีธที่อยู่ในชุดสูทสีดำสนิทเช่นกัน กำลังเลื่อนเช็กข้อมูลบนแท็บเล็ตในมือ“เด็กนั่นที่มหาวิทยาลัย...”“ไหน?” ฟิกถามพลางเหลือบตามองหน้าจออีกมุมที่กำลังแพนจับภาพหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเข้ม“หึ… งานนี้ดูท่าจะสนุก เหมือนมีเรื่องน่าสนใจแล้วว่ะ” คีธยิ้มมุมปาก นัยน์ตาจับจ้องหญิงสาวที่กำลังเดินผ่านกล้อง “หน้าสวย หุ่นดี แต่สายตาแบบนั้น… ไม่ธรรมดาเลย”“ไม่ใช่แค่ไม่ธรรมดา… แต่เธอคือคนที่เคยทำให้คุณชีวาต้องออกจากมหาวิทยาลัย”“งั้นก็คนเดิมสินะ นางร้ายในข่าวลือ”“ใช่… และถ้าเธอยังไม่รู้จักคำว่าหยุด คงถึงเวลาที่ใครบางคนต้อง ‘สั่งสอน’ ซะแล้ว”ฟิกสบตาคีธ สื่อความหมายบางอย่างในความเงียบโดยไม่ต้องใช้คำพูด ก่อนที่คีธจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“สั่งสอนเหรอ… หรือมึงหมายถึงเล่นด้วย?”“ก็แล้วแต่ว่าเธอจะเลือกแบบไหนก่อน เพราะคืนนี้… เกมของเธออาจไม่ได้สนุกเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วล่ะ”ฟิกจัดชายเส
ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น... @มหาวิทยาลัยบรรยากาศยามเย็นหน้าคณะยังคงคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นน้ำหอมฟุ้งของเหล่านักศึกษาสาวที่กำลังรวมกลุ่มคุยกันทว่าทุกอย่างกลับหยุดชะงักลง เมื่อรถหรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งตรงหน้าตึกทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ดับลง เสียงหัวใจของทุกคนในบริเวณนั้นกลับเต้นระทึกขึ้นมาแทนประตูรถสปอร์ตเปิดออก... รองเท้าหนังสีดำขลับเหยียบลงบนพื้นอย่างมั่นคง ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปก้าวลงมาด้วยออร่าทรงอำนาจ ตามติดด้วยชายหนุ่มอีกคนที่ก้าวลงมาในเสื้อเชิ้ตสีดำ รอยยิ้มกวนยวนประสาทพร้อมรอยสักใต้ข้อมือที่โผล่พ้นออกมาแวบเดียว ก็มากพอจะทำให้หญิงสาวรอบข้างถึงกับตกตะลึง“ว๊ายยย! หล่อไม่ไหวแล้ว แก... ใครอะ!?”เสียงเพื่อนข้างกายซินดี้แทบจะกรีดร้อง ทว่าซินดี้กลับทำเพียงแค่ยกยุมปาก มองภาพตรงหน้านิ่งๆ สายตาคู่สวยไร้ซึ่งความหวั่นไหวเหมือนคนอื่น มีเพียง ‘ความสนใจ’ ที่ฉายชัดขึ้นมามากกว่าปกติ“ฉันว่าพวกเขามีอะไรมากกว่านั้น...” ซินดี้พึมพำ สายตาไล่พินิจชายหนุ่มทั้งสอง คนแรกดูเคร่งขรึมเยือกเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็ง ส่วนอีกคนกลับแผ่อันตรายออกมาไม่ต่างจากทะเลเพลิงวินาทีนั้น เธอกระตุกยิ้ม





