18

          “ก็บอกให้มาช่วยอา”

          “ช่วยกันหลอกคนให้เอาเงินมาให้น่ะหรือคะ แค่อาสองไม่ถูกญาติใครตามมาถลกหนังก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังกล้าชวนหลานมาเป็นขบวนการต้มตุ๋นอีก”

          “ต้มตุ๋นอะไร” อาสองถามกลับด้วยสีหน้าที่พรรณวษานึกชื่นชม หากว่าท่านเป็นแกนนำในขบวนต้มตุ๋น ก็ถือว่าตีเนียนได้เก่งฉกาจยิ่งนัก

          อาสองอยู่ที่นี่มาสิบปีแล้ว เมื่อก่อนเธอก็สองจิตสองใจเรื่องที่ท่านชักจูงคนมาที่นี่เพื่อละทิ้งกิเลสอะไรนั่น มาหลายครั้งก็เห็นว่าไม่ได้มีอะไรผิดสังเกตมากนัก แต่เมื่อปลายปีก่อนจนถึงวันนี้ที่เริ่มมีการนำเสนอข่าวหนาหู มีคนเอาไปพูดถึงในแง่ลบมากขึ้น พรรณวษาจึงเริ่มเกิดคำถามตามคนเหล่านั้นว่ามีคนเอาเงินทองมาบริจาคที่นี่จริงหรือ ถ้าจริงมันมากน้อยขนาดไหนกัน

แล้วเงินพวกนั้นใครเป็นคนจัดการ หากไม่ใช่อาของเธอเอง

ตาจ้องจับอาการของอาไปพลาง ชวนคุย “มีคนเอาเรื่องของที่นี่ไปทำข่าวแล้วนะคะอาสอง”

“ข่าวว่ายังไง”

           พรรณวษามองตอบท่านนิ่ง ๆ เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง “คนส่วนใหญ่พูดเหมือนกันทั้งนั้น ว่าที่นี่เป็นขบวนการหลอกลวงคน ใครมีเงินก็หลอกให้เขาเอามาทิ้ง เพื่อจะได้เป็นการละทิ้งกิเลส”

          “มันเรื่องจริง” อาสองแย้งเสียงนุ่มในแบบของท่าน

          “อาสองเคยตามไปดูไหมล่ะคะ ว่าเขาเอาเงินที่ได้ไปบริจาคจริง ๆ”

          “ที่นี่โปร่งใสเรื่องเงิน เราตั้งใจสร้างที่นี่ขึ้นก็เพื่อให้คนได้ละทิ้งกิเลสจริง ๆ อาจะหลอกเอาเงินของคนพวกนั้นทำไม”

          “หรือคะ” พรรณวษาย้อนถามด้วยความคิดแบบก้ำกึ่ง เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “อย่างนั้นก็น่าสนใจมากนะ ให้พรรณเข้าไปฟังด้วยได้ไหม”

          คนเป็นอาได้ยินหลานที่ต่อต้านการกลับคืนสู่ธรรมชาติมาตลอด อยากเข้าฟังด้วยก็ยิ้มอย่างยินดี มองหลานสาวด้วยสายตาราวกับมององคุลิมาลกลับใจ

          “เอาสิ พรุ่งนี้ช่วงที่เราพูดคุยชี้นำกันตอนบ่าย หลานอาก็เปลี่ยนชุดแบบคนอื่น ๆ เขา แล้วเข้าไปยืนกลุ่มกับสมาชิกที่ข้างหลังอาได้เลย อาจะบอกคุณพรรัชให้”

          “มีอะไรกันหรือคะท่าน” เสียงถามเย็น ๆ ของพรรัชดังขึ้นพร้อมเจ้าตัว “มาถึงเมื่อไรจ๊ะหนู”

          “สวัสดีค่ะคุณพรรัช” พรรณวษายกมือไหว้สาวใหญ่เจ้าของชื่อพรรัช เธอเคยพบทางนั้นมาก่อนหน้าแล้ว รู้จักกันมานาน ตั้งแต่ครั้งที่อาสองยังอยู่ในผ้าเหลือง เพราะพรรัชเป็นอุปัฏฐายิกาของอาเธอ นอกจากนั้นแล้วยังเป็นเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้อีกด้วย

          “ธรรมชาติสวัสดีจ้ะ”

          พรรัชยิ้มแล้วทักทายเธอ ค่อยหันไปถามทางอาสอง “เมื่อครู่มีอะไรอยากบอกพรรัชหรือคะ”

          “พรรณสนใจอยากเข้าร่วมฟังกับเราด้วย”

          พรรัชหันมายิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่มีปรากฏแค่บนริมฝีปาก นอกนั้นบนใบหน้าไม่มีร่องรอยยินดีให้พรรณวษาได้สัมผัสเลยสักนิด

          “ดีสิคะ”

          ห้องเงียบไปอึดใจ พรรัชว่าขึ้นเมื่อนึกได้ “ท่านคะ มีลูกศิษย์อยากขอเสวนากับท่านที่ห้องเล็กค่ะ”

          “เดี๋ยวไป” อาสองบอกเสียงนวล ๆ กับทางนั้น แล้วหันมาชวนเธอ “พรรณไปกับอาไหม”

          พรรณวษาพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนพาตัวเองตามอาสองไป

          ที่จริงก็ไม่อยากยุ่งเรื่องนี้นัก แต่เมื่อมีข่าวออกมาถี่ ๆ บ่อย ๆ ล้วนแต่เป็นข่าวเสียทั้งนั้น ก็ทำให้เธอไม่สบายใจอยู่บ้าง หากอาสองไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ เธอก็จะได้รีบกันอาของเธอออกจากที่นี่ แต่ก่อนอื่นเลยเธอควรเข้าร่วมไปฟัง ไปดูว่าที่นี่ทำอะไร อย่างไร แบบไหนกันบ้าง พวกเขาหลอกลวงเรื่องเงินกับคนที่เข้ามาหาหนทางละกิเลสจริงหรือเปล่า แล้วทำแบบไหน อย่างไร 

                 รถคันมาใหม่ขับเข้ามาจอดในบริเวณของรีสอร์ตกลับคืนสู่ธรรมชาติ พร้อมกับที่ประตูรถเปิดออก ธรณ์มาถึงในช่วงบ่ายของวันถัดมา หลังจากตกลงกับแจ็คว่าจะมาดูลาดเลาของคุณป้าวิราสินีให้

          “ติดต่ออะไรหรือคะคุณ”

          เสียงถามดังขึ้น ขณะที่ธรณ์มองไปรอบบริเวณ ตอบทั้งที่ยังใช้สายตาสำรวจไปยังกลุ่มคนที่เดินผ่านหน้าไป มองว่าในนั้นมีคุณป้าวิราสิรีรวมอยู่หรือไม่

          “ผมอยากเข้าคอร์สละกิเลสของที่นี่ ไม่รู้ว่าต้องติดต่อกับใคร ที่ไหน ยังไงบ้าง”

          หญิงคนของรีสอร์ตที่เข้ามาต้อนรับธรณ์ มองชายหนุ่มที่มาพร้อมรถคันหรู ในอาภรณ์ที่ดูด้วยตาก็รู้ว่าราคาแพงระยับ ยิ้มเย็น ๆ ส่งให้ ผายมือไปยังอาคารด้านซ้าย

          “เชิญทางนี้ค่ะ”

          ธรณ์เดินตาม พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นว่าใครบางคนผ่านพ้นเข้าไปยังห้องเดียวกันพอดี ค่อนข้างมั่นใจว่าใช่ เพราะเห็นเต็มสองตา และเขาไม่เคยจำใครผิด

          พรรณวษา เพื่อนของไอลดาแน่นอน

          ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วถึงเลิกให้ความสนใจเมื่อเข้ามาในห้องที่ใช้พูดคุยกันสำหรับคนเข้าร่วมรายใหม่

          ที่นี่จัดการอย่างเป็นระบบ เท่าที่ตาของธรณ์เห็น

          คนมาใหม่อย่างเขาจะถูกพามาที่นี่ก่อน คล้ายกับมาเพื่อคัดกรอง

          แล้วก็จะถูกล้างสมองด้วยความเชื่อที่พยายามยัดใส่หัว

          เห็นชัดว่าพยายามโน้มน้าวหลายวิธีมาก แล้วยังไปเอาคนต่างชาติ คนมีชื่อเสียงมากล่าวอ้างเพื่อชักจูงคนอื่น ๆ อีกด้วย ไม่มีความน่าเชื่อถือมากพอ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนหลงคารมคนพวกนี้ แล้วมองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าป้าวิราสินีของแจ็คอยู่ในนี้ด้วยไหม ท่านอยู่ตรงไหนกัน มองหา แต่กลับไม่พบ

          จนจบการรับฟัง ธรณ์ลุกขึ้น ตรงไปยังคนที่พาเขาเข้ามาในนี้ ถามจี้ “ถ้าผมอยากฟังรายละเอียดมากกว่านี้”

“ช่วงค่ำ ท่านจะออกมาคุยให้ฟังเรื่องการชะล้างจิตใจให้ใสสะอาด เพื่อล้างกิเลสค่ะ ถ้าคุณสนใจสามารถติดต่อห้องพักเพื่อเข้าร่วมกับทางเราได้”

“คุยกับท่าน?” ธรณ์ทวนอย่างสนใจ

“ใช่ค่ะ ท่านคือผู้นำหลักการและแนวคิดทั้งหมด...” คนที่ประกบเขาสาธยายให้ฟังว่า ‘ท่าน’ ที่ว่าเคยบวชเรียนมาแล้วหลายพรรษา ก่อนสึกออกมาเพื่อนำหนทางนี้มาให้กับผู้คนได้ละเว้นกิเลสกัน

“ถ้าผมอยากคุยกับท่านตอนนี้เลย” ธรณ์เร่งเร้าเพราะไม่อยากใช้เวลากับที่นี่มากจนเกินไป แต่อีกฝ่ายตอบรับอย่างใจเย็น

          “คุณต้องรอค่ะ”

          “เวลาของผมมีค่า ผมมีเวลาไม่มากนักหรอก มาที่นี่ก็ตั้งใจมาสละกิเลสให้มันหมด ๆ ไป แล้วหากผมประสงค์จะสละกิเลสวันนี้ด้วยเลย ผมติดต่อใครได้บ้าง”

          อีกฝ่ายสงวนคำพูดของตัวเองในทันทีที่เห็นสายตาปรามมาจากอีกของฟากห้องนั้นว่าให้เงียบไว้ก่อน สุดท้ายธรณ์ก็ตัดสินใจจะเข้าฟังในค่ำนี้ด้วย

          เขาออกมาจากห้องนั้นเพื่อลงชื่อเข้าร่วมหลักสูตรที่ว่า ซึ่งแน่นอนว่ามีค่าใช้จ่ายที่รวมทุกอย่างในนั้นเบ็ดเสร็จ ตั้งแต่ค่าห้อง ค่าอาหาร รวมถึงค่าเข้าร่วมคอร์ส ถือว่าราคาสูงทีเดียว

          และนี่เอง อาจเป็นการคัดกรองคนอีกขั้นตอนไปในตัว

          ธรณ์จ่ายเงินแล้วก็เดินดูรอบ ๆ ตาสอดส่ายหาป้าวิราสินีไปพลาง แต่ก็ยังไม่พบท่านอยู่ดี แต่แล้วเขากลับไปพบอีกคนแทน

          ใช่จริง ๆ ด้วย

          ผู้หญิงคนนั้นถูกหลอกมา หรือ เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่

          เกิดอยากกลับคืนสู่ธรรมชาติเหมือนกันหรืออย่างไร หรืออาจเป็นหนึ่งในขบวนการของแก๊งต้มตุ๋น ในหัวกลับให้น้ำหนักไปทางข้อหลังมากกว่า ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าหล่อนจะหัวอ่อนขนาดว่าถูกชักจูงเข้าสมาคมลวงโลกได้