บทที่ 3 ต้นรัก

ร่างระหงของบุษบายืนนิ่งมองไปยังผืนท้องฟ้ากว้างใหญ่ทะเลสีครามของท่าเทียบเรือฮ่องกง จ้องมองเรือขนาดใหญ่ตรงหน้าเพียงแค่เธอเดินข้ามทางเดินโถงยาวเข้าสู่ตัวเรือสูงสิบห้าชั้น

“อ้าวเลน่า มาแล้วเหรอ”

บุษบาชะงักร่างที่กำลังก้มหยิบกระเป๋าลากใบใหญ่เงยหน้าเห็นสาวไทยร่างเล็กในชุดทำงานกระโปรงสั้นสีดำยาวประมาณเข่า ตัวเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อสูทพอดีตัวสีดำ ผมสีดำมัดเป็นมวยเก็บเรียบร้อย ใบหน้ากลมแก้มยุ้ย และรอยยิ้มกว้างจริงใจ

“ใช่ เออ”

“อะไรกัน หายไปแค่สามเดือนจำชื่อกันไม่ได้เสียแล้ว”

“ขอโทษด้วยนะ”

หญิงร่างเล็กกว่ามากเอียงใบหน้ากลมยุ้ยกระพริบตาแป๋วมองเพื่อน

“เธอไม่ใช่เลน่า”

บุษบาหน้าเจื่อนลงขยับร่างระหงมีพิรุธ เธอไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร แต่เสียงของพลอยยังดังก้องในหูก่อนที่จะขึ้นเครื่อง

‘แพร ไปถึงให้ไปหาต้นรักนะ เป็นเพื่อนร่วมงานที่พลอยสนิทด้วยที่สุด พูดคุยได้ทุกเรื่อง และเป็นเดียวที่รู้ว่าพลอยมีฝาแฝด’

“เธอชื่อต้นรักใช่ไหม”

สาวร่างสูงกว่าลองเสี่ยงดวงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงประหวั่น

“ใช่ฉันต้นรัก แต่เธอไม่ใช่เลน่า”

บุษบาค่อยยิ้มออกมาได้ใจชื้นขึ้น ยื่นมือออกไปตรงหน้า

“ฉันบุษบา พี่สาว”

“อ้อ พี่แพร”

ต้นรักยื่นมือไปจับเขย่าแรงก่อนจะโผเข้ากอดหนึ่งครั้งอย่างสนิทสนมทั้ง ๆ ที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

“รู้จักชื่อแพรด้วยเหรอ”

“โอ๊ย! เลน่าชอบเล่าเรื่องพี่แพรให้ฟังบ่อย ๆ แพรเรียบร้อย แพรทำกับข้าวเก่ง แพรอย่างนั้น แพรอย่างงี้”

บุษบาหัวเราะออกมาโน้มร่างจับหูหิ้วกระเป๋าลากใบใหญ่เดินตามร่างเล็กไปยังทางขึ้นเรือ

“ไปห้องนอนกัน เลน่าบอกหรือเปล่าว่านอนกับต้นรัก”

“อืม พลอยบอกแล้ว อ้อ ไม่ต้องเรียกพี่นะ เรียกว่าแพรี่ดีกว่า”

“ได้สิ แล้วนี่จะให้บอกคนอื่นหรือเปล่าว่าเป็นพี่สาวเลน่า”

“ไม่ ไม่ต้อง แพรี่มาแทนเลน่า เนี่ยถือเอกสารทุกอย่างของเลน่ามาทั้งนั้น”

“ห๊า! นี่ทำผิดกฎหมายนะเนี่ย โอ๊ย! เสี่ยงน่าดู”

บุษบาหัวเราะเสียงใสเดินตามเข้าไปในโถงแล้วลงลิฟต์ไปยังโซนที่พักพนักงานซึ่งออยู่ชั้นล่าง สังเกตว่าทุกคนบนเรือมองเธอเป็นตาเดียว

“ทำไมพวกเขาถึงมองแพรี่แบบนั้นกัน”

“ไม่มองได้ไง ก็เลน่าเพิ่งแต่งงานได้สองวัน ก็มาทำงานแล้ว คงนินทากันสนุกปาก”

“พวกเขารู้ด้วยเหรอ”

“ข่าวดังขนาดนั้น งานแต่งใหญ่เวอร์จ้า มีแต่คนอิจฉา โดยเฉพาะแม่เวนดี้”

“เวนดี้?”

“ใช่ เวนดี้ อยู่แผนกคาสิโน สาวสวยระดับนางแบบ แต่โคตรขี้อิจฉา เป็นคนอเมริกันน่ะ ประมาณฉันพวกไฮคลาสไฮโซ แต่มาทำงานหาประสบการณ์”

บุษบาหัวเราะให้กับหน้าตาท่าทางของต้นรัก สาวร่างเล็กทำหน้าทำตามือไม้ประกอบขณะนินทาเพื่อน พอดีกับลิฟต์เปิดออกถึงชั้นของที่พักพนักงาน

“อ้าว เลน่ามาแล้ว”

เสียงทุ้มดังขึ้นด้านข้างขณะที่เธอลากกระเป๋าออกมาจากลิฟต์

“มาแล้วสิคริส เห็น ๆ อยู่”

เป็นต้นรักตอบแทนก่อนจะจูงมือลากบุษบาให้เดินเร็วขึ้น

“หมอนี่ชื่อคริส คริสโตเฟอร์ ตามจีบเลน่ามาสักพักแล้วแต่ไม่ติด อย่าไปใส่ใจมากนะเดี๋ยวเขาจะได้ใจ ถึงห้องแล้ว”

บุษบาลากกระเป๋าเข้าไปในห้องขนาดเล็ก เป็นเตียงนอนสองชั้น แต่ยังโชคดีที่มีระเบียงเล็กให้ออกไปสูดอากาศภายนอกได้

“แพรี่นอนล่างแล้วกัน ต้นรักจะนอนข้างบนให้ เพราะต้นรักตัวเล็กกว่า”

“เออ ต้นรัก แพรี่อยากย้ายแผนก ไม่รู้ว่าทำเรื่องกับใครได้”

“ย้ายไปแผนกไหน”

ต้นรักนั่งลงที่เก้าอี้มองบุษบาเปิดกระเป๋านำเสื้อผ้าเข้าตู้

“อยากย้ายไปแผนกครัว”

“อึ้ย! งานหนักมากนะ คิดดูสิ เรือนี้บรรจุคนเป็นพัน ๆ ทำอาหารทีเป็นตันเลยนะ”

“แพรี่ชอบ อยากอยู่แผนกของหวานพวกเบเกอรี่น่ะ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะขาดคนไหม”

“เบเกอรี่เหรอ เดี๋ยวนะโทรให้แปปเดียว”

บุษบาชำเลืองมองต้นรักล้วงโทรศัพท์ออกมาจึงหยุดมือที่กำลังแขวนเสื้อผ้า ไปนั่งที่ปลายเตียงมองเพื่อนใหม่

“พี่พิมค่ะ ค่ะ ต้นรักมีเรื่องถาม”

“เลน่าเขากลับมาทำงานแล้วค่ะ ใช่ค่ะครบสามเดือนแล้ว ค่ะ เขาอยากย้ายแผนกค่ะไปอยู่ฝ่ายเบเกอรี่ ค่ะ ขาดคนพอดี อ้อ เดี๋ยวถามก่อนนะคะ”

ต้นรักใช้มือป้องหูโทรศัพท์เอี้ยวหน้ามาทางบุษบา

“พี่พิมถามว่าทำขนมเป็นเหรอ มีพื้นฐานหรือเปล่า”

“มี เพิ่งเรียนจบคลาสของหวานมา มีใบประกาศมาด้วย”

“ค่ะพี่พิม เลน่าไปเรียนมาแล้วค่ะ มีใบประกาศของโรงเรียนดังด้วยค่ะ ค่ะ ไปรายงานตัวเลยเดี๋ยวนี้เหรอคะ ค่ะ ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ต้นรักวางโทรศัพท์กระโดดผึงลงจากเก้าอี้คว้ามือบุษบา

“ไปรายงาน ต้นรักพาไปเดี๋ยวหลง พี่พิมบอกรายงานตัวเสร็จรับชุดสองชุด จากนั้นเริ่มงานเลยช่วงบ่ายสอง”

“เร็วขนาดนั้นเลย”

“ขาดคนพอดี อ้อ พี่พิมเป็นคนไทยอีกคนในเรือนะ มีคนไทยไม่กี่คนเท่านั้น นับรวมแล้วก็ประมาณห้าคน เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักตอนพักกินข้าวเย็น”

บุษบาหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงผ้าเนื้อดีสีนวลตา พาร่างระหงเดินตามคนร่างเล็กตรงหน้าที่ส่งเสียงทักทายไปตลอดทาง เหมือนบอกชื่อแต่ละคนให้เธอไปด้วยในตัว

ต้นรักพาเธอขึ้นลิฟต์มาอีกไม่กี่ชั้น แต่ยังถือว่าอยู่ในชั้นล่าง ๆ ทางเดินโถงยาวมีเพียงแสงไฟจากโคมด้านบนศีรษะ บุษบาเริ่มได้ยินเสียงเอะอะ

ก๊อก ก๊อก

คนร่างเล็กเคาะบานประตูที่เปิดอ้าอยู่ ยิ้มกว้างพาบุษบาเดินเข้าไปในห้องเล็กมีคนนั่งอยู่เพียงคนเดียว

“พี่พิมให้มารายงานตัวค่ะ เด็กใหม่แผนกเบเกอรี่”

หญิงร่างใหญ่แต่ไม่อ้วนเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เธอสวมชุดสีขาวดั่งเชฟแต่ไม่สวมหมวก

“นั่นเอกสาร กรอกสะก่อน”

บุษบานั่งเล่นที่โต๊ะด้านหน้าหยิบเอกสารในตะกร้าขึ้นมากวาดตามอง เป็นเอกสารสมัครงานทั่วไปจึงกรอกข้อมูลของน้องสาวฝาแฝด

“ชื่ออะไรกัน”

“ชื่อต้นรักค่ะ แต่คนที่มาทำงานใหม่ชื่อแพรี่”

“จบอะไรมา”

“จบคลาสระยะสั้นสามเดือนค่ะ”

บูษบารีบตอบชื่อโรงเรียนสอนทำขนมชื่อดังที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก สีหน้าหญิงร่างใหญ่ค่อยดีขึ้น

“สามเดือนน้อยไปหน่อย แต่โรงเรียนน่าเชื่อถือ ฉันชื่อมาร์ทา เป็นหัวหน้าเชฟแผนกเบเกอรี่ เขียนเสร็จรับชุดแล้วเปลี่ยนเริ่มงานเลย ฉันจะพาไปดูที่แผนกด้านในแทน ส่วนเธอคนตัวเล็ก ไม่มีอะไรแล้ว กลับไปทำงานได้”

“ค่ะ แล้วแพรี่เลิกงานกี่โมงคะ”

“เลิกงาน? ตอนเย็นมักไม่มีอะไรมาก เตรียมของของพรุ่งนี้ ส่วนเช้าต่างหากที่วุ่นวาย แพรี่ต้องมาตั้งแต่ห้านาฬิกาของทุกวันเพื่อเตรียมขนมปัง และเริ่มทำของหวานมื้อเที่ยง จากนั้นเป็นของหวานมื้อเย็น เสร็จงานทั้งหมดราวบ่ายสามของทุกวัน”

“ดีจังเลย งานหนักแต่ทำงานน้อยกว่าแผนกอื่น”

ต้นรักยิ้มกริ่มมองหน้าบุษบา

“งั้นต้นรักไปก่อน เย็นนี้เจอกันที่ห้องทานข้าวนะ เดี๋ยวส่งให้ทางแชต”

“ได้ ขอบใจมากนะ”

บุษบาลุกขึ้นเดินตามมาร์ทาไปรับเสื้อแล้วเข้าห้องเปลี่ยนเป็นชุดทำงาน คือชุดสีเสื้อสีขาวมีชื่อของเรือเดินสมุทร เฮฟเว่นครูซ ปักอยู่อกด้านซ้าย ส่วนกางเกงยังเป็นกางเกงเดิม ยิ้มให้ตัวเองในกระจก

แพร ครั้งนี้ถือเป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดี ส่วนผู้ชายคนนั้นเธอควรรีบจัดการให้เรียบร้อย แล้วดำเนินชีวิตต่อไป