Mag-log inShare
บทที่ 2 แพรี่
Huling Na-update:
2026-01-23 11:33:59“แพรน่ะสิพี่เพลิง มีเรื่องปิดบังแน่ จำบอสใหญ่ของพลอยได้ไหมคะ”
“จำได้สิครับ ทำไมคิดจะไปหากิ๊กเก่าหรือไง”
เพียะ!
“บ้าแล้วพี่เพลิง บอสไม่ใช่กิ๊ก คนนั้นเขาสาวเยอะเปลี่ยนขึ้นเรือไม่ซ้ำจนตาลาย”
“อ้าว แล้วถามพี่ทำไมครับ”
“ก็วันนั้นในผับ เราสลับตัวกัน วันที่บอสใหญ่มาเที่ยวน่ะ”
“อ้อ วันนั้นเอง ทำไมจะจำไม่ได้ ไม่ได้นอนกันทั้งคืน”
“พี่เพลิงต้องเลิกคิดถึงเรื่องอย่างว่าบ้างนะคะ คนอะไรในหัวสมองมีแต่เรื่องลามก”
“ใครอยากให้เมียพี่สวยขนาดนี้ล่ะครับ โอ้ะโอ้! ไม่แกล้งแล้วอย่าเพิ่งงอนสิ”
มือใหญ่คว้าแขนคนร่างเล็กไว้เมื่ออุณากรรณเตรียมผละเดินหนีหมั่นไส้
“ชิ ก็คืนนั้นที่พลอยเล่าให้ฟังว่าแพรมีรอยจ้ำที่คอเหมือนพลอยไงคะ แล้วนี่ขอไปทำงานแทนบนเรือ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคน”
“พลอย แพรเขาโตแล้วนะครับ”
“พลอยรู้ว่าแพรโตแล้ว แต่บอสใหญ่ใช่ย่อยนะคะ ยิ่งเป็นคนรัสเซีย แค้นแรงอารมณ์ฉุนเฉียว เอาแต่ชายเป็นใหญ่ ชอบใช้กำลัง แล้วยัง..”
“เดี๋ยวนะ นี่แน่ใจนะว่ากำลังว่าบอสใหญ่อยู่ พี่ฟังแล้วทะแม่ง ๆ คล้ายพี่ยังไงยังงั้น”
“ฮ่า ฮ่า พี่เพลิงอยากจะรับก็รับไปได้นะคะ”
“ไม่หรอกคร้าบ พี่เปลี่ยนไปแล้วนะ เป็นพวกกลัวเมีย”
“ขอให้จริงเถอะพี่เพลิง”
“จริ๊ง”
อัคคีดึงร่างเล็กมาใกล้ก้มลงกระซิบได้ยินแค่สองคน
“พี่ว่าอย่าไปคิดเรื่องน้องแพรเลยครับ คิดเรื่องเราดีกว่า ได้ฤกษ์เข้าหอแล้วครับ คืนนี้พี่อยากจะมัดพลอยบนเก้าอี้ พลอยจะว่ายังไง”
“พี่เพลิง!!”
“พลอยจะได้ประทับใจ จดจำวันแต่งงานของเราไปตลอดชีวิตยังไงล่ะครับ”
อุณากรรณสบตาดั่งไฟของอัคคีพ่วงแก้มแดงก่ำ หน้าหวานพยักหน้ารับโดยดีจนคนร่างโตอดรนทนไม่ไหวลากร่างเล็กไปหาพ่อกับแม่เพื่อขอขึ้นห้องทำพิธีเข้าหอทันที
“นี่ ๆ รู้อะไรหรือยัง”
เสียงพึมพำกระซิบกระซาบคุยกันตรงระเบียงของพนักงาน ขณะที่มิคาอิลบอสหนุ่มชาวรัสเซียเดินผ่าน ในยามปกติเขามักไม่ใส่ใจพนักงานสาวที่ชอบจับกลุ่มนินทา หากแต่พวกเธอเหล่านั้นเอ่ยชื่อเลน่า จึงแสร้งทำเป็นหยุดตรวจงานกับผู้จัดการแผนกทั่วไปใกล้กัน
“เรื่องอะไรกัน เห็นว่าลาพักร้อนสามเดือน นี่ก็ใกล้จะกลับมาแล้ว”
“ก็เนี่ย เรื่องแต่งงาน”
“แต่งงาน ใครกัน”
เสียงผู้หญิงอีกคนร่างเล็กกว่าใครเดินเข้ามาวงสนทนา ชะโงกหน้าไปมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของสาวคนแรกพลันคิ้วขมวดมุ่น
“นี่มันเลน่านี่น่า อะไรกัน ลาไปแต่งงานหรอกหรือเนี่ย”
“ใช่ ๆ ดูสิ แต่งงานกับอัคคี เจ้าพ่อน้ำเมาเมืองไทย”
“โฮ้ โชคดีชะมัด ได้แต่งงานกับคุณอัคคี ทั้งหล่อ ทั้งรวย”
“โชคดีอะไร ตาอัคคีขึ้นชื่อว่าเจ้าชู้ ควงแต่ดารานางแบบ นี่ ๆ ถ้าขืนเลน่ากลับมาทำงาน มีหวังแอบนอกใจชัวร์”
“เธอก็ว่าไป ทำอย่างกับไปนอนอยู่ใต้เตียงเขาอย่างนั้นหล่ะ”
เสียงกระเซ้าเสียงหัวเราะยังดังต่อเนื่อง แต่มิคาอิลไม่รับรู้อีกต่อไป ใจร้อนดั่งไฟเผาอัดแน่นอยู่ภายใน รีบเดินหนีกลับไปยังห้องทำงาน
เท้าก้าวเดินมือล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ค้นหาชื่อนายอัคคี เจ้าพ่อน้ำเมา พลันปรากฏใบหน้าหล่อเข้มคนที่เขาเคยเห็นในผับเมื่อสามเดือนก่อน
‘สละโสดแล้วจ้า คุณอัคคี ภิชญ์ภัทรโสภา เจ้าพ่อน้ำเมาประกาศสละโสดกับสาวโชคดี ลูกสาวนายแพทย์ใหญ่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง’
เขาอ่านภาษาไม่ออกได้แต่จินจนาการเอาจากภาพข่าวบนหน้าจอ รูปภาพถ่ายของสองหนุ่มสาวขณะกำลังเต้นรำ ใบหน้าหวานยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มสายตาแสดงออกถึงความรักเต็มเปี่ยม ส่วนหนุ่มในภาพก็เช่นกัน เขามองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยอาการลุ่มหลงและหวงแหน
ปัง!
มิคาอิลกระแทกประตูห้องทำงาน เดินย่ำเท้าไปทางลิ้นชักโต๊ะทำงานกระชากออกหยิบซิการ์ขึ้นจุดสูบก่อนจะเดินไปผลักหน้าต่างออกให้ลมเย็นของทะเลพัดพากลิ่นและควันของซิการ์ให้ลอยจางไป
เธอใช้เขาแล้วทิ้งดั่งผ้าขี้ริ้ว ให้พรหมจรรย์แกเขาแต่ให้ความรักกับผู้ชายคนนั้น เพื่ออะไร?
“ซี้ด”
ปอดโป่งพองสูดซิการ์ให้ควันอมให้ช่องปากแล้วพ่นออก รับนิโคตินผ่านกระพุ้งแก้ม สูดกลิ่นใบยาสูบชั้นดีของประเทศบราซิล
ก๊อก ก๊อก
มิคาอิลตวัดตาดุคมดั่งพยัคฆ์ไปทางประตูห้องทำงาน ผู้ช่วยส่วนตัวคล้ายบอดี้การ์ดเดินเข้ามาพร้อมสาวสวยดีกรีนางแบบ
“คุณเวนโรช่ามาถึงแล้วครับบอส”
ร่างนางแบบสาวชาวรัสเซียผมสีบลอนด์ยาวสูงโปร่งหน้าคมลูกครึ่งผสมผสานระหว่างยุโรปและเอเชียเดินทิ้งสะโพกอย่างยั่วยวนเข้ามาหาชายร่างสูงใหญ่ บอสใหญ่แห่งเฮฟเว่นครูซ สวรรค์บนท้องทะเลของเหล่านักท่องเที่ยว
“มิคาอิล”
“มานี่”
เขาอัดซิการ์อีกครั้งก่อนจะวางไว้บนจานเขี่ย ปิดหน้าต่างแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ทำงาน
มือจับศีรษะนางแบบสาวไว้ขณะที่หล่อนนั่งคุกเข่าโน้มใบหน้าสวยสู่กายแกร่งด้านล่าง
มิคาอิลแหงนเงยใบหน้าภาพที่ผุดขึ้นในหัวกลับเป็นสาวผมดำยาวดั่งแพรไหมและเสียงร้องหวานใสดั่งระฆัง
เขาจะรอเวลาจนกว่าจะพบเจอเธออีกครั้ง แพรี่
Pinakabagong kabanata
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 9
“จะไปไหนน่ะ”ต้นรักเงยหน้าขึ้นจากข้าวสวยร้อนราดด้วยแกงกระหรี่ญี่ปุ่น ตากลมโตแก้มยุ้ยออกขณะเคี้ยวข้าว ข้อดีของเรือสำราญขนาดยักษ์คือพนักงานหลากหลายเชื้อชาติ อาหารการกินเองก็หลากหลายตามไปด้วย“คริสชวนไปดูการแสดงดนตรีคืนนี้ที่ฮอลล์”“คริส!! คริส! ระวังนะแพรี่ เวนดี้เขาจ้องคริสอยู่”บุษบาจิ้มผักสดเข้าปากมองหน้าเพื่อนใหม่ที่กำลังพยักเพยิดใบหน้ากลมไปทางผู้หญิงท้ายห้อง“โน้น เวนดี้กับผองเพื่อน ก๊วนสาวสวยประจำเรือชาวอเมริกันเหมือนคริส”“เขาสวยดีนะ”“แน่ล่ะ คงหมดเงินไปเยอะถึงได้สวยขนาดนี้ อีกอย่างหล่อนน่ะคลั่งไคล้บอสใหญ่อย่างกับอะไร บอสเดินผ่านไม่ได้เลยต้องร้องทัก”“บอสใหญ่ มิคาอิลน่ะเหรอ”“ใช่ อย่าเรียกแต่ชื่อสิ เรียกบอสใหญ่น่ะดีแล้ว แต่แม่เวนดี้ไม่ได้ขึ้นเตียงกับบอสง่าย ๆ หรอก คิวยาวไปหลายปี”“คิวยาว?”“ใช่แล้ว คราวก่อนเวนโรซ่า ไม่กี่วันถัดมาเป็นนางแบบฮ่องกงที่ชื่อซานดราแล้ว”&ldqu
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 8 คริส
การทำงานในแผนกเบเกอรี่สำหรับเด็กใหม่อย่างบุษบาไม่มีอะไรมาก ในแต่ละวันเธอต้องเตรียมชั่งแป้งตามสูตรส่วนผสมที่มาร์ทามอบหมายให้ในแต่ละวัน ซึ่งมีการหมุนเวียนเปลี่ยนไม่ซ้ำยกเว้นเบเกอรี่จำพวกขนมปังที่ต้องทำยืนพื้นเหมือนเดิมทุกวันบุษบาเดินทุบไหล่ออกมาจากแผนกเมื่อเวลาบ่ายสามโมง ยังอีกสองชั่วโมงจะเวลาอาหารเย็น ซึ่งนัดต้นรักไว้โรงอาหารพนักงานชั้นล่างเธออยู่บนเรือสำราญมาแล้วห้าวัน เรือลำใหญ่ยังจอดเทียบท่าฮ่องกง ตารางการเดินเรือออกจากท่าเรือแห่งนี้อีกสองวัน แล้วกลับไปสิงคโปร์ไม่รู้ว่าบุษบาจะโล่งใจหรือหนักใจดีในเมื่อเธอยังไม่เจอมิคาอิล แต่จากที่ต้นรักเล่าให้ฟังบอสหนุ่มเพิ่งลงเรือมาได้ไม่กี่วัน ร่างระหงเดินจนเกือบถึงห้องจึงได้ยินเสียงเรียก“เลน่า”หน้าหวานเหลียวกลับไปมองเจอคริสโตเฟรอ์กำลังเดินมาใกล้พร้อมรอยยิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุดอย่างชายอเมริกันผมสีบลอนด์“ไฮคริส”“จังหวะดีจริง ๆ ผมได้เจอคุณ”“มีอะไรไหม”“ผมอยากชวนคุณขึ้นไปนั่งเล่นด้านบนคืนนี้ มีการแสดงของนักด
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 7 อ่า คนรัสเซีย
บุษบากระพริบดวงตาหวานถี่ปรือตาขึ้นเมื่อลำแสงยามสายพาดผ่านลอดผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ร่างกายสาวปวดเมื่อยไปทั่วตัว อ่อนแรงดั่งออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายชั่วโมง ขยับตัวดึงแขนคนร่างโตออกจากเอว พลิกหน้ากลับไปหายามหลับบอสใหญ่ของอุณากรรณดูหน้าเด็กลง และในยามเช้าเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้นเขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ นิ้วเรียวยกขึ้นปัดปอยผมสีน้ำเข้มออกแดงพ้นหน้าผาก ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขนคิ้วสีเข้มดกหนา จมูกโด่งสันปลายงุ้มเล็กน้อย ร่องปากชัดเจน ขยับปลายนิ้วถี่ตรงรอยบุ๋มบนคางเหลี่ยมสากระคายไรหนวดบางเบาเธอลูบริมฝีปากล่างหนา เพ่งมองพิจารณา ปากสีเข้มกว่าใบหน้า ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ไล้มือไปตามแนวรอยกรามแกร่งสู่ลำคอ“ถ้าขยับไปอีกนิด เช้านี้แพรี่จะไม่ได้พักนะคนดี”ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ เธอกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อแกร่งสีเข้มดั่งภูผาจนไม่สังเกตว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วดวงตาคมเข้มเล็กกว่าชายชาวยุโรปทั่วไป เรียวเล็กยาวไปทางหางคิ้ว เขากระพริบตาปรับแสงก่อนจะลืมเต็มตา ประกายสีน้ำตาลอ่อนว่ายามค่ำเพราะต้องแสงอาทิตย์เกิดแฉกสีแปลกตาจนบุษบาจับจ้องหลงมองอยู่นานมิคาอิลปัดปอยผมออกจากกรอบหน้าหวานตรงหน้า เขาตื่นเต็มตาเมื่อ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 6 nc
ดวงตากลมโตดั่งกวางบนใบหน้าหวานจดจ้องหน้าเขานิ่ง เกร็งร่างรับ ร่างใหญ่ขยับท่อนร้อนอุ่นจัดไปทางปากทาง ถูไถหาทางเข้าจนเจอแล้วขยับดัน แต่ไม่เข้านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคมกริบก้มมองสบดวงตากวางไหวระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นใบหน้าแดงก่ำ เขาเอื้อมมือลงเปิดปากทางจ่อปลายป้านอีกครั้งแล้วดัน“คุณแคบมากแพรี่ ทำไมแคบแบบนี้”“ฉัน ฉัน อื้อ”สะโพกสอบขยับดันเข้าแล้วออกให้ทางรักคุ้นเคยและเปิดออก ขยับดันจนเข้าอีกหมดหัวก่อนจะหยุดนิ่ง“คุณ อื้อ ค่อย ๆ อือ อ่า เจ็บ”“แพรี่ คุณไม่เคย คุณบริสุทธิ์”สีหน้างงงวยในคราแรกของชายร่างโตด้านบนทำให้บุษบาร้อนใจ เธอขยับตัวเสียดสีเอื้อมมือโน้มท้ายทอยเขาลงมา“ค่ะ คุณเป็นคนแรก”ดวงตาคมกล้าเจิดจ้าขยับกระแทกเข้าครั้งเดียวจนมิด ผ่านทะลุปราการเยื่อแสนบาง ร่างเล็กสะดุ้งครางมือจิกบนบ่ากำยำร่องรักถูกแยกออก กายสาวดั่งถูกแหวกออกด้วยการชำแรกของกายแกร่งลำใหญ่ เธออึดอัดภายใน เจ็บ แต่รู้สึกดีร่างโตเริ่มขยับเขาถอนออกจนเกือบสุดกระแทกเข้าแน่นด้วยแรงส่ง โจนจ้วงต่อเนื่อง“แพรี่ รู้อะไรไหม ผู้ชายรัสเซียเป็นผู้ชายหัวโบราณ”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือ กายสาวเสียวสะท้านจนไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ร่างเล็ก
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 5 ผมไม่ไหวแล้ว
บุษบายกมือขึ้นทาบนิ้วชี้บนปากหนาห้ามไม่ให้มิคาอิลพูดต่อ ดวงตากลมหวานไหวระริก สบดวงตาคมกล้าส่องประกายล้ำลึกภายใน“เราต้องหยุดพูดกันแล้วค่ะ”นิ้วเรียวไล้ริมฝีปากตรงหน้า มองเขาเปิดปากอ้าออกใช้ลิ้นตวัดนิ้วชี้เธอ ดวงตาจดจ้องไม่ละไปจากหน้าหวานมือใหญ่เอื้อมลงอ้อมปลดตะขอเสื้อชั้นในปลดปล่อยเนินทรวงสล้างนูนเด่นอวบอิ่ม ทาบฝ่ามือฐานทรวงกอบขึ้นดันจนทั้งสองข้างเบียดชิด ปลายยอดถันสีชมพูสดสวย เล็กดั่งผลเชอรี่“แพรี่ คุณอายุเท่าไรแล้ว”จู่ ๆ มิคาอิลใคร่ฉงน ยามปกติเลน่ามักแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางแต่ค่ำนี้เธอหน้าเปลือยเปล่า ผิวใสดั่งทารกจนเขาชักหวั่นใจกลัวเธออายุยังไม่ถึงยี่สิบ มือชะงักเพียงครู่รอคอยคำตอบอย่างร้อนใจ“ยี่สิบสองค่ะ”อกแกร่งค่อยผ่อนลมหายใจขยับมือคลึงเนินอวบอิ่มเต็มมือ โน้มศีรษะลงบรรจงใช้ลิ้นตวัดปลายยอดเล็กอย่างตั้งใจ“ผมสามสิบห้า แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเราจริงไหม”ร่างระหงสะท้านแอ่นหยัด ดวงตาเริ่มหรี่ปรือลง มือไขว้คว้าเส้นผมดกหนาลูบเสยชอนไช“อื้อ”ฟันขาวขบเม็ดเล็กบนยอดทรวง ค่อยไล้จนทั่วทั้งสองข้าง กอบขึ้นคลึงเคล้น“คุณสวย”ดวงตาคมเข้มมองร่างงดงามใต้ร่างไม่วางตา พ่วงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่านระเ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 4 สามเดือนก่อนหน้า
สามเดือนก่อนหน้านี้ร่างระหงสะดุดเท้าตัวเองเซถลาเอียงออกแต่ลำแขนแข็งแรงพลันโอบกอดเธอไว้ได้ทัน บุษบายิ้มหวานแหงนใบหน้างดงามปานนางในวรรณคดีขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลเข้ม พ่วงแก้มแดงซ่านจากฤทธิ์ไวน์แดง“เรากำลังไปไหนกันคะ”มิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ ยิ้มมุมปาก คืนนี้ลูกน้องสาวของเขาดูผิดแผกแปลกไปจากปกติ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอางส่งให้ดวงหน้าดูไร้เดียงสาดั่งเด็กสาวแรกแย้มมือใหญ่โอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น อีกข้างดันผนังลิฟต์ไว้ขณะโน้มใบหน้าลง ริมฝีปากทรงกระจับเชิดงอนปลายสีชมพูอ่อนธรรมชาติมีรสชาติไวน์รสเฝือด หากแต่หวานจับใจ“ไปห้องผม”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือมองริมฝีปากหนาชุ่มฉ่ำจากร่องรอยจุมพิต มือเล็กยกขึ้นลูบกรามแกร่งเหลี่ยมอย่างชาวต่างชาติ ขยับปลายนิ้วสัมผัสเส้นผมดกหนาสีน้ำตาลออกแดงคล้ายเปลวไฟ“ค่ะ ไปห้องคุณ”เสียงหวานอ่อนนุ่มไล้ปลายประสาทชายร่างสูงใหญ่ ลิฟต์จากชั้นล่างสู่ชั้นบนห้องพักระดับหรูหราเพนท์เฮ้าส์ของโรงแรมชื่อดังกลางกรุงขยับเชื่องช้าดูราวกับเนิ่นนานชั่วกัลป์ติ๊งIมิคาอิลพาร่างระหงอ่อนระทวยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกจากตัวลิฟต์ตรงไปทางห้องพักบุษบาเกาะเกี่ยวเอวสอบไว้แน่นซบหน้าลงอกแกร่งสูดดมกลิ่น
Maaari mong magustuhan
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย146.3K viewsวิศวะลวงรักร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์38.1K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.4K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่205.7K viewsสายลมรักเมขลา
คุณน้ำอิง1.7K views[Bad Loves] บำเรอแค้นศัตรูพี่ชาย (3P)
จางเหมี่ยวเฟิ่ง1.0K viewsดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า
หญิงแก่285 viewsล่ารักใต้เงาทราย
พริมริน17 views
