บททั้งหมดของ ดอกไม้ในมือมาร: บทที่ 1 - บทที่ 9

‘แม้นแผ่นดินสิ้นชายที่พึงเชย อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า’จู่ ๆ บุษบาพลันนึกถึงถ้อยคำประชดประชันเหน็บแหนมปนร้อนรุ่มใจที่อิเหนาใช้เล็บจิกเขียนฝากจารึกไว้บนกลีบดอกไม้จนกลายมาเป็นสุภาษิตสอนหญิงที่นิยมกันทุกวันนี้ ยามมองไปลานเต้นรำเบื้องหน้าเสียงเพลงบรรเลงหวานชื่นยามคู่บ่าวสาวเยื้องย่างเต้นรำกลางฟลอร์ เจ้าสาวในชุดแต่งงานหรูหราร่างระหงพลิ้วไหวสะบัดตัว อ้อมแขนแข็งแรงตวัดรวบเอวกิ่วพาหมุนรอบ ทั้งคู่ต่างสบตาอมยิ้มให้กันอย่างหวานชื่นแขกในงานวันนี้มากถึงเกือบห้าร้อยคนกลางสวนขนาดใหญ่ของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศโดยรอบชื่นมื่นยิ้มแย้ม ภายในงานตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวซึ่งเป็นดอกไม้โปรดของเจ้าสาว ห้อยระโยงระยางเป็นโค้งซุ้มทางเดินสำหรับให้แขกในงานได้แวะถ่ายรูป“น้องสาวของแพรสวยเหลือเกิน”เสียงแม่รสากระซิบข้าง ๆ น้ำเสียงสั่นเครือปลื้มปีติ ใบหน้ากระจ่างใส บุษบาพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเปล่งปลั่งแต้มรอยยิ้มในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่น้องสาวฝาแฝด อุณากรรณ เกษมจิตต์วัฒน์แต่งงานกับพี่เพลิง หรือ อัคคี ภิชญ์ภัทรโสภา เจ้าพ่อน้ำเมาบริษัทยักษ์ใหญ่ หลังจากวุ่นวายมาพอสมควรเธอมองน้องสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวทรงพอดีเกาะอก

ร่างระหงของบุษบายืนนิ่งมองไปยังผืนท้องฟ้ากว้างใหญ่ทะเลสีครามของท่าเทียบเรือฮ่องกง จ้องมองเรือขนาดใหญ่ตรงหน้าเพียงแค่เธอเดินข้ามทางเดินโถงยาวเข้าสู่ตัวเรือสูงสิบห้าชั้น“อ้าวเลน่า มาแล้วเหรอ”บุษบาชะงักร่างที่กำลังก้มหยิบกระเป๋าลากใบใหญ่เงยหน้าเห็นสาวไทยร่างเล็กในชุดทำงานกระโปรงสั้นสีดำยาวประมาณเข่า ตัวเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อสูทพอดีตัวสีดำ ผมสีดำมัดเป็นมวยเก็บเรียบร้อย ใบหน้ากลมแก้มยุ้ย และรอยยิ้มกว้างจริงใจ“ใช่ เออ”“อะไรกัน หายไปแค่สามเดือนจำชื่อกันไม่ได้เสียแล้ว”“ขอโทษด้วยนะ”หญิงร่างเล็กกว่ามากเอียงใบหน้ากลมยุ้ยกระพริบตาแป๋วมองเพื่อน“เธอไม่ใช่เลน่า”บุษบาหน้าเจื่อนลงขยับร่างระหงมีพิรุธ เธอไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร แต่เสียงของพลอยยังดังก้องในหูก่อนที่จะขึ้นเครื่อง‘แพร ไปถึงให้ไปหาต้นรักนะ เป็นเพื่อนร่วมงานที่พลอยสนิทด้วยที่สุด พูดคุยได้ทุกเรื่อง และเป็นเดียวที่รู้ว่าพลอยมีฝาแฝด’“เธอชื่อต้นรักใช่ไหม”สาวร่างสูงกว่าลองเสี่ยงดวงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงประหวั่น“ใช่ฉันต้นรัก แต่เธอไม่ใช่เลน่า”บุษบาค่อยยิ้มออกมาได้ใจชื้นขึ้น ยื่นมือออกไปตรงหน้า“ฉันบุษบา พี่สาว”“อ้อ พี่แพร”

บุษบายกมือขึ้นทาบนิ้วชี้บนปากหนาห้ามไม่ให้มิคาอิลพูดต่อ ดวงตากลมหวานไหวระริก สบดวงตาคมกล้าส่องประกายล้ำลึกภายใน“เราต้องหยุดพูดกันแล้วค่ะ”นิ้วเรียวไล้ริมฝีปากตรงหน้า มองเขาเปิดปากอ้าออกใช้ลิ้นตวัดนิ้วชี้เธอ ดวงตาจดจ้องไม่ละไปจากหน้าหวานมือใหญ่เอื้อมลงอ้อมปลดตะขอเสื้อชั้นในปลดปล่อยเนินทรวงสล้างนูนเด่นอวบอิ่ม ทาบฝ่ามือฐานทรวงกอบขึ้นดันจนทั้งสองข้างเบียดชิด ปลายยอดถันสีชมพูสดสวย เล็กดั่งผลเชอรี่“แพรี่ คุณอายุเท่าไรแล้ว”จู่ ๆ มิคาอิลใคร่ฉงน ยามปกติเลน่ามักแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางแต่ค่ำนี้เธอหน้าเปลือยเปล่า ผิวใสดั่งทารกจนเขาชักหวั่นใจกลัวเธออายุยังไม่ถึงยี่สิบ มือชะงักเพียงครู่รอคอยคำตอบอย่างร้อนใจ“ยี่สิบสองค่ะ”อกแกร่งค่อยผ่อนลมหายใจขยับมือคลึงเนินอวบอิ่มเต็มมือ โน้มศีรษะลงบรรจงใช้ลิ้นตวัดปลายยอดเล็กอย่างตั้งใจ“ผมสามสิบห้า แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเราจริงไหม”ร่างระหงสะท้านแอ่นหยัด ดวงตาเริ่มหรี่ปรือลง มือไขว้คว้าเส้นผมดกหนาลูบเสยชอนไช“อื้อ”ฟันขาวขบเม็ดเล็กบนยอดทรวง ค่อยไล้จนทั่วทั้งสองข้าง กอบขึ้นคลึงเคล้น“คุณสวย”ดวงตาคมเข้มมองร่างงดงามใต้ร่างไม่วางตา พ่วงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่านระเ

บุษบากระพริบดวงตาหวานถี่ปรือตาขึ้นเมื่อลำแสงยามสายพาดผ่านลอดผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ร่างกายสาวปวดเมื่อยไปทั่วตัว อ่อนแรงดั่งออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายชั่วโมง ขยับตัวดึงแขนคนร่างโตออกจากเอว พลิกหน้ากลับไปหายามหลับบอสใหญ่ของอุณากรรณดูหน้าเด็กลง และในยามเช้าเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้นเขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ นิ้วเรียวยกขึ้นปัดปอยผมสีน้ำเข้มออกแดงพ้นหน้าผาก ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขนคิ้วสีเข้มดกหนา จมูกโด่งสันปลายงุ้มเล็กน้อย ร่องปากชัดเจน ขยับปลายนิ้วถี่ตรงรอยบุ๋มบนคางเหลี่ยมสากระคายไรหนวดบางเบาเธอลูบริมฝีปากล่างหนา เพ่งมองพิจารณา ปากสีเข้มกว่าใบหน้า ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ไล้มือไปตามแนวรอยกรามแกร่งสู่ลำคอ“ถ้าขยับไปอีกนิด เช้านี้แพรี่จะไม่ได้พักนะคนดี”ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ เธอกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อแกร่งสีเข้มดั่งภูผาจนไม่สังเกตว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วดวงตาคมเข้มเล็กกว่าชายชาวยุโรปทั่วไป เรียวเล็กยาวไปทางหางคิ้ว เขากระพริบตาปรับแสงก่อนจะลืมเต็มตา ประกายสีน้ำตาลอ่อนว่ายามค่ำเพราะต้องแสงอาทิตย์เกิดแฉกสีแปลกตาจนบุษบาจับจ้องหลงมองอยู่นานมิคาอิลปัดปอยผมออกจากกรอบหน้าหวานตรงหน้า เขาตื่นเต็มตาเมื่อ

“จะไปไหนน่ะ”ต้นรักเงยหน้าขึ้นจากข้าวสวยร้อนราดด้วยแกงกระหรี่ญี่ปุ่น ตากลมโตแก้มยุ้ยออกขณะเคี้ยวข้าว ข้อดีของเรือสำราญขนาดยักษ์คือพนักงานหลากหลายเชื้อชาติ อาหารการกินเองก็หลากหลายตามไปด้วย“คริสชวนไปดูการแสดงดนตรีคืนนี้ที่ฮอลล์”“คริส!! คริส! ระวังนะแพรี่ เวนดี้เขาจ้องคริสอยู่”บุษบาจิ้มผักสดเข้าปากมองหน้าเพื่อนใหม่ที่กำลังพยักเพยิดใบหน้ากลมไปทางผู้หญิงท้ายห้อง“โน้น เวนดี้กับผองเพื่อน ก๊วนสาวสวยประจำเรือชาวอเมริกันเหมือนคริส”“เขาสวยดีนะ”“แน่ล่ะ คงหมดเงินไปเยอะถึงได้สวยขนาดนี้ อีกอย่างหล่อนน่ะคลั่งไคล้บอสใหญ่อย่างกับอะไร บอสเดินผ่านไม่ได้เลยต้องร้องทัก”“บอสใหญ่ มิคาอิลน่ะเหรอ”“ใช่ อย่าเรียกแต่ชื่อสิ เรียกบอสใหญ่น่ะดีแล้ว แต่แม่เวนดี้ไม่ได้ขึ้นเตียงกับบอสง่าย ๆ หรอก คิวยาวไปหลายปี”“คิวยาว?”“ใช่แล้ว คราวก่อนเวนโรซ่า ไม่กี่วันถัดมาเป็นนางแบบฮ่องกงที่ชื่อซานดราแล้ว”&ldqu