LOGINสามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……
View MoreA chuva contra a janela do escritório parecia ditar o ritmo descontrolado do meu coração. Eu não deveria estar ali. Muito menos usando um vestido que subia a cada passo e deixava minhas pernas completamente expostas. Mas Laura, minha melhor amiga desde a infância, tinha se esquecido de pegar a chave da casa de praia e me implorou para passar na empresa do pai dela para buscar.
"É só entrar, pegar a chave na mesa dele e sair, Valentina. Meu pai nem vai perceber", ela disse no telefone. Ela só esqueceu de mencionar que ele estaria lá. A porta de carvalho maciço estava entreaberta. Quando dei um passo para dentro, o cheiro amadeirado, couro e sabonete caro me atingiu imediatamente. Henrique Fontes estava de costas para a porta, sem paletó, com as mangas da camisa social branca dobradas até os cotovelos. Os ombros largos e a postura imponente faziam qualquer sala parecer pequena demais para ele. Henrique tinha quarenta e dois anos, o controle de um império bilionário nas mãos e um olhar que arrepiava até a última célula do meu corpo. Ele era o pai da minha melhor amiga. E o homem que estrelava meus piores e melhores pensamentos secretos desde os meus dezoito anos. — A chave está na gaveta da esquerda, Valentina — a voz dele ecoou, grave e aveludada, sem que ele ao menos se virasse. Travei no lugar. Minha respiração falhou. — Eu... me desculpe, Henrique. A Laura disse que você não estaria. Ele finalmente se virou. O olhar escuro de Henrique varreu meu corpo lentamente, descendo do meu rosto até a barra do meu vestido vermelho, detendo-se por segundos dolorosos na minha coxa desnudada. O ar no escritório pareceu sumir. Não havia nada de paternal na forma como ele me olhava. Era o olhar de um predador. — Você tem vinte e um anos agora, não tem? — ele perguntou, dando um passo lento em minha direção. Os sapatos de couro estalavam no piso de madeira. — Já passou da hora de parar de me olhar como se eu fosse um estranho. — Henrique... — meu tom saiu quase como um sussurro. Dar um passo para trás seria o sensato, mas meus pés pareciam colados ao chão. Ele parou a centímetros de mim. O calor que emanava do corpo dele era avassalador. Podia sentir o perfume dele misturado ao cheiro da chuva do lado de fora. Henrique ergueu a mão devagar, os dedos roçando suavemente a curva do meu pescoço. O toque da pele quente dele fez um arrepio violento descer pela minha espinha. Minha respiração engatou, e meus lábios se entreabriram involuntariamente. Ele inclinou a cabeça, a boca roçando a minha orelha enquanto sua mão descia suavemente até minha cintura, apertando o tecido fino do meu vestido. — Você não deveria estar aqui vestida assim, garota — ele sussurrou, a voz rouca, cheia de uma promessa perigosa. — Principalmente sabendo que sou um homem com pouca paciência. — Eu só vim buscar a chave... — tentei dizer, mas a proximidade dele destruía qualquer resquício de lógica que me restava. Minhas mãos, por puro instinto, apoiaram-se no peito firme dele, sentindo o bater pesado do seu coração. — A chave está bem aqui — Henrique murmurou, baixando a cabeça até que seus lábios quase tocassem os meus. O hálito quente de uísque e menta me enlouqueceu. — Mas nós dois sabemos que não é por causa de uma chave que você está tremendo assim na minha frente. Antes que eu pudesse responder, o som alto do meu celular tocando dentro da bolsa cortou o silêncio do ambiente como uma lâmina. O nome de Laura piscou na tela iluminada. Henrique não se afastou. Ele apenas olhou para o meu celular e depois voltou os olhos para os meus, com um sorriso sombrio e provocante no canto dos lábios. Ele deslizou a mão pela minha coxa, erguendo a barra do meu vestido alguns centímetros a mais, enquanto o celular continuava tocando na minha mão. — Atenda, Valentina — ele sussurrou contra a minha boca, sem desviar o olhar. — Vamos ver se você consegue falar com a sua melhor amiga enquanto eu seguro você assim.ข่าวการตายของข้ากระจายไปทั่วทั้งจิงเฉิงในทันทีพร้อม ๆ กับข่าวคือหลินเหลียนเอ๋อร์ร์ได้หลบหนีไปแล้วเริ่มแรกเสิ่นเซียนโจวเพียงต้องการพิสูจน์ว่าหลินเหลียนเอ๋อร์ร์มีฐานะที่ไม่ธรรมดา แต่กลับเผยให้เห็นว่านางเป็นสายลับจากประเทศเว่ยการตายของท่านอ๋องหนิงเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ความจริงปรากฏออกมาฮ่องเต้โกรธมาก โดยตั้งใจจะส่งพี่ชายเข้าคุก แต่หลังจากที่ขุนนางได้ยื่นคำร้อง ฮ่องเต้ได้สั่งให้พี่ชายจับตัวคนร้ายภายในเจ็ดวันพี่ชายรับพระราชโองการอย่างเฉยเมยแต่เขากลับไม่ได้รีบเร่งเพื่อตรวจสอบคดีเหมือนที่ผ่านมาเขาเพียงต้องการนำเอาซากศพของข้ากลับคืนมา แต่เสิ่นเซียนโจวเกลียดชังเขาที่เลือกคนผิดจนทำให้ข้าต้องตายอย่างน่าอนาถ เขาจึงปฏิเสธพี่ชายโดยใช้ข้ออ้างพี่ชายตัดความสัมพันธ์กับข้าแล้วไม่เพียงแค่นั้น เสิ่นเซียนโจวยังจัดงานศพสำหรับข้า คำขอเพียงอย่างเดียวของงานศพคือไม่ให้พี่ชายมาไว้อาลัยพี่ชายเหมือนเป็นวิญญาณที่เดินวนเวียน เขายืนอยู่ที่นอกบ้านเสิ่นสามวันสามคืน จนกระทั่งได้เห็นข้าถูกฝังด้วยตาของเขาหลังจากอีกสามวัน เขาเดินไปทั่วจิงเฉิงโดยนำชิ้นเหล็กติดตัวไปตลอดเวลาหออู๋เซียง แท่นเทนไถ...สถ
เมื่อได้ยินเสียง ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นพี่ชายที่เมื่อครู่ยังสงบอยู่ ตอนนี้กลับมีสีหน้าอ่อนแรงและมือสั่นพลางสัมผัสภาพวาดอย่างสูญเสียจิตใจ"เป็นไปไม่ได้!"ชายชราพยายามจะถามเสิ่นเซียนโจวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่กลับพบว่าเสิ่นเซียนโจวเองก็กำลังมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่ายังไม่ทันที่เขาจะถาม มือคู่หนึ่งก็ดึงเขาขึ้นอย่างแรง"พูด!มา""คือซูอูอวี๋ นางจ่ายเงิน ให้เจ้าปลอมแปลงภาพนี้ ใช่ไหม""จุดประสงค์คือหลอกเราให้เชื่อไปหมดทุกคน?"คำพูดนี้ทำให้เสิ่นเซียนโจวเหมือนถูกปลุกจากการหลับใหลเขารีบวิ่งไปดึงพี่ชายออกไป"ซูเฉิงหมิง?""เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?""นี่คือผู้ชันสูตร เขาไม่สามารถจำหน้าได้ เขามองเพียงกระดูกคนเท่านั้น""ใช่ เขามองเพียงกระดูก บางทีอาจจะจำผิดก็เป็นได้"เสิ่นเซียนโจวพยักหน้าอย่างเต็มไปด้วยความหวังขณะที่พูดต่อ"ผู้ชันสูตรหลี่ ข้าจำได้ว่าเจ้าบอกว่ากระดูกนี้ไม่สมบูรณ์ ไมันจะวาดภาพได้ยากไม่ใช่หรือ?""เจ้าดูสิ เป็นไปได้ไหมว่าสาเหตุที่กระดูกสูญหายไปทำให้ภาพนี้วาดผิด?"ชายชราหลี่ดูเหมือนจะเห็นแนวโน้มบางอย่าง เขาคิดทบทวนก่อนที่จะเริ่มพูด"มีความเป็นไปได้ แต่..."ก่อนท
พี่ชายน่าจะไม่คิดว่าเสิ่นเซียนโจวจะยึดมั่นกับเรื่องของข้าขนาดนี้ จึงได้เยาะเย้ยด้วยเสียงเย็นชา"ข้าจะพูดอีกครั้ง""ในชีวิตนี้ ข้ามีแค่เสี่ยวเหลียนเป็นน้องสาวคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าเจ้าจะถามกี่ครั้งก็ตาม!""ได้!"เสิ่นเซียนโจวตอบเสียงดัง แล้วหยิบหนังสือการตัดความสัมพันธ์ที่มาจากองครักษ์"ตามกฎหมาย หากเป็นบุตรที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรือไม่ผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะ หากมีผู้ใหญ่ลงนามในหนังสือการตัดความสัมพันธ์และการแต่งงาน จะสามารถเปลี่ยนตระกูลได้""หากเจ้ามองไม่เห็นค่าอาอวี๋อย่างนี้ งั้นอาอวี๋จากนี้ต่อไปจะใช่น้องสาวของข้า""ข้าก็ได้เชิญคนจากศาลปรีโทเรียมมาที่นี่แล้ว ขอแค่เจ้าลงชื่อ ก็จะสามารถบันทึกได้ทันที""จากนี้ไป อาอวี๋จะไม่มีความสัมพันธ์กับเจ้าต่อไป!"ผู้คนในงานต่างอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คาดคิดว่าพิธีบรรลุนิติภาวะที่ดูดีจะพบกับเหตุการณ์อันเหลือเชื่อเช่นนี้ข้าเผลอมองไปที่พี่ชาย เห็นเขาจ้องมองหนังสือการตัดความสัมพันธ์ที่ถูกนำมาเสนออย่างนิ่งงัน ไม่ยอมขยับเขยื้อนหลินเหลียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆก็กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อพบว่าพี่ชายไม่ทำอะไร นางจึงปรากฏอาการปอยน้ำตาอย่างรวดเร็ว"
"ตอนนี้ในสายตาของท่านซู มีแต่หลินเหลียนเอ๋อร์ ไม่มีน้องสาวคุณซูอีกแล้ว"เสิ่นเซียนโจวเพียงแค่ก้มตัวเก็บถุงหอมมาวางไว้ที่หน้าอก พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง" ซูเฉิงหมิง ยอมเป็นคนโง่ที่ถูกหลอก""แต่ข้า เสิ่นเซียนโจว ไม่ยอม!""หากหาอาอวี๋ไม่เจอ ข้าจะสืบหาว่าหลินเหลียนเอ๋อร์มาจากไหน ข้าไม่เชื่อว่านางจะซ่อนตัวได้ดีถึงเพียงนี้!"ข้ารู้สึกขอบคุณเสิ่นเซียนโจวที่เชื่อมั่นในตัวข้าอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพยายามเตือนเขาว่าเลิกดีกว่าหลินเหลียนเอ๋อร์นั้นเจ้าเล่ห์ และพี่ชายกลับไม่ยอมเชื่อในตัวข้าเสมอเสิ่นเซียนโจวคนเดียว จะสามารถทำอะไรได้บ้าง?ไม่แน่ว่าเขาอาจจะประสบชะตากรรมเดียวกับข้า ถูกหลินเหลียนเอ๋อร์ทำร้ายแต่เมื่อเสิ่นเซียนโจวบอกว่าจะสืบให้ถึงที่สุด นั่นหมายความว่าเขาจะต้องทำให้ได้เขาหาผู้ชันสูตรที่สามารถวาดภาพตามกระดูกมนุษย์ และสั่งให้เขาต้องวาดหน้าตาของโครงกระดูกที่ไม่ทราบชื่อให้ได้เมื่อทราบว่ากระดูกนั้นยังไม่สมบูรณ์ เสิ่นเซียนโจวจึงสั่งให้คนรับใช้ทุกคนร่วมมือค้นหากระดูกอื่น ๆ อย่างสุดความสามารถเขายังได้ใช้เครือข่ายของตนอย่างเต็มที่ เพื่อหาเรื่องราวของหลินเหลียนเอ๋อร์ก่อ
ตอนนั้นมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นที่จิงเฉิงเมื่อท่านอ๋องหนิงเพิ่งมาถึงจิงเฉิง ก็ถูกสายลับจากผู้สืบราชการลับประเทศเว่ยที่ซุ่มโจมตีฆ่าอย่างเหี้ยมโหดนอกจากนี้ องครักษ์ที่สถานีรถม้าอีกหลายร้อยนาย ถูกฆ่าตายทันทีในคืนเดียวฮ่องเต้โกรธมาก แสดงคำสั่งให้พี่ชายเร่งหาตัวคนร้ายแต่ด้วยเบาะแสที่มีน้อยเกินไป พ
แม้ว่าทะเลาะอย่างรุนแรงกับเสิ่นเซียนโจว แต่พี่ชายก็ไม่ได้แสดงอาการแปลก ๆ มากนักเมื่อเขากลับถึงบ้าน หลินเหลียนเอ๋อร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดขนมดอกบัว"พี่ซู มาลองชิมขนมดอกบัวที่ฉันเรียนทำโดยเฉพาะเพื่อตัวคุณเถอะนะ"หลินเหลียนเอ๋อร์สวมชุดกระโปรงสีขาวนวล บนศีรษะมีกิ๊บติดผมหรูหราและสง่างาม การกระทำล้ว
เหมือนจะไม่คิดว่าพี่ชายจะออกไปเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เสิ่นเซียนโจวอดไม่ได้ที่จะเดินไปขวางพี่ชาย ด้วยสีหน้าไม่พอใจ"ซูเฉิงหมิง อาอวี๋หายไปไหนก็ไม่รู้ คนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือหลินเหลียนเอ๋อร์""ตอนนี้เจ้าถือว่านางเป็นน้องสาวแท้ๆ ให้ความสำคัญกับนางและปล่อยปละละเลย""เจ้าเชื่อจริง ๆ หรือในคำโกหก
เมื่อคนจากกระทรวงยุติธรรมมาถึงฐานล่างของหน้าผา นักล่าที่พบกระดูกของข้ายังเศร้าโศกอยู่"ถ้าไม่ใช่เพราะข้าเก็บสมุนไพรเพื่อรักษาน้องสาวของข้า คงจะไม่ได้พบกับกระดูกนี้""ดูเหมือนว่านางยังเด็ก ทำไมถึงต้องประสบชะตากรรมอันเลวร้ายเช่นนี้?"หลังจากที่ผู้ชันสูตรหลี่ผู้ตามไปตรวจสอบอย่างละเอียด ก็มีสีหน้าที่





