ทำงานร่วมกัน

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉินป๋อหลินเริ่มเปิดใจรับฟังเหว่ยเฟิงมากขึ้น เขายอมรับว่าเธอมีความรู้ความสามารถ และเริ่มเห็นคุณค่าในตัวเธอ เขาเริ่มเข้าใจว่าการแก้ปัญหาบางครั้งต้องใช้เวลาและความอดทน ไม่ใช่ทุกอย่างจะแก้ไขได้ด้วยเงินหรืออำนาจใด ๆ

เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ ภายใต้การทำงานอย่างหนักของเหว่ยเฟิงและฉินป๋อหลิน รวมถึงความร่วมมือของคนงานในไร่ ในที่สุดพวกเขาก็สามารถควบคุมโรคระบาดได้สำเร็จ ผลผลิตองุ่นเริ่มกลับมาดีขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินหลงเจ๋อดีใจมากเมื่อเห็นไร่องุ่นที่ตนสร้างมากับมือกลับมาฟื้นตัวอีกครั้ง เขาจึงเรียกลูกชายและเหว่ยเฟิงเข้ามาขอบคุณที่ร่วมมือช่วยกันเพื่อแก้ไขปัญหาในครั้งนี้ได้สำเร็จ

“ขอบใจมากนะเหว่ยเฟิง” ฉินหลงเจ๋อกล่าว “เธอช่วยไร่องุ่นของเราไว้ได้จริง ๆ”

เหว่ยเฟิงยิ้มอย่างเขินอาย “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง เหว่ยเฟิงก็แค่ทำหน้าที่เท่านั้น”

“เอ๊ะ มาเรียกลุงได้ยังไงกัน ครั้งก่อนที่เจอกัน ฉันบอกให้เหว่ยเฟิงเรียกฉันว่าพ่อนิ ใช่ไหม” ฉินหลงเจ๋อเอ็ดเหว่ยเฟิงอย่างไม่จริงจังนัก หากก็มีความไม่พอใจปนอยู่ในประโยคคำพูดอยู่บ้าง

“เอ่อ ค่ะ คุณพ่อ”

“พ่อขอบใจลูกด้วยนะป๋อหลิน ที่ช่วยกันกับเหว่ยเฟิงทำให้ไร่องุ่นของเรากลับมาฟื้นฟูดังเดิม”

“ครับ คุณพ่อ”

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉินป๋อหลินเริ่มมองเหว่ยเฟิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าสาวน้อยตัวเล็กในความทรงจำจะมีความสามารถมากขนาดนี้ เขาจึงเริ่มมองเห็นเหว่ยเฟิงในแง่มุมใหม่ และรู้สึกประทับใจในตัวเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าเสียงของหวังซู่หลินที่คอยเป่าหูเรื่องเหว่ยเฟิงกับพ่อของเธอจะยังคงก้องอยู่ในหัว แต่ฉินป๋อหลินก็ไม่อาจปฏิเสธความสามารถและความทุ่มเทที่เหว่ยเฟิงแสดงออกมาได้

แม้ในใจจะเริ่มประทับใจในตัวเหว่ยเฟิง แต่ฉินป๋อหลินก็ยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉยเอาไว้ ด้วยเขาไม่อยากขัดใจแม่ที่คอยจับตามองเหว่ยเฟิงและพ่อของเธออยู่ตลอดเวลา เขาจึงเลือกที่จะเฝ้ามองเหว่ยเฟิงทำงานอย่างเงียบ ๆ เก็บความรู้สึกชื่นชมไว้ในใจ

ยิ่งวันเวลาผ่านไป ฉินป๋อหลินก็ยิ่งรู้สึกทึ่งในตัวเหว่ยเฟิง เธอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาเคยเจอมาอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวไม่เคยพยายามทำตัวให้โดดเด่นหรือประจบประแจงเขาแต่อย่างใด ในทางกลับกันเหว่ยเฟิงนั้นเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง นิสัยที่ตรงไปตรงมา กล้าแสดงความคิดที่เห็นต่าง และไม่กลัวที่จะโต้แย้งกับเขาในเวลาที่เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่มันไม่ถูกต้อง

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่กำลังตรวจสอบต้นองุ่นในไร่ด้วยกัน ฉินป๋อหลินก็อดไม่ได้ที่จะถามเธอว่า

“คุณเหว่ยเฟิง คุณไม่นึกกลัวผมบ้างเหรอ?”

เหว่ยเฟิงเงยหน้าขึ้นจากเถาองุ่นที่เธอกำลังดูอย่างตั้งใจ มองเขาด้วยสายตาสงสัย “กลัวอะไรคะ?”

“ก็...ผมเป็นถึงลูกชายเจ้าของไร่ คุณไม่กลัวว่าผมจะดุจะว่าอะไรคุณเหรอ ถ้าคุณทำอะไรไม่ถูกใจผมขึ้นมา”

เหว่ยเฟิงหัวเราะเบา ๆ “ไม่หรอกค่ะ ฉันเชื่อว่าคุณป๋อหลินเป็นคนที่มีเหตุผลมากพอ ถ้าฉันทำอะไรผิด ฉันก็พร้อมจะรับผิดชอบ แต่ถ้าฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันถูกต้อง ฉันจะยืนหยัดในสิ่งนั้นค่ะ”

คำตอบของเหว่ยเฟิงทำให้ป๋อหลินประหลาดใจมากกว่าเดิม ส่วนใหญ่แล้วผู้หญิงที่เขาเจอจะพยายามเอาใจเขา ทำให้เขารู้สึกพอใจ แต่เหว่ยเฟิงนั้นกลับแตกต่างออกไป เธอไม่เกรงกลัวเขา และไม่พยายามที่จะเป็นคนอื่นเพื่อให้เขาชอบ

“แปลกคนจริง” ฉินป๋อหลินได้แต่พึมพำกับตัวเอง

แม้ป๋อหลินจะนึกสนใจอยากรู้จักเหว่ยเฟิงให้มากขึ้น แต่เหว่ยเฟิงกลับไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกัน เธอเห็นเขาเป็นเพียงคุณชายเย็นชาที่ไม่เคยเห็นหัวใคร เธอไม่นึกสนใจเขา และยังคงมุ่งมั่นกับการทำงานเพื่อเก็บเงินให้ได้มากที่สุด

ความฝันของเหว่ยเฟิงไม่ได้หยุดอยู่แค่การหาเงิน เธอวาดภาพอนาคตที่สดใสกว่านี้ไว้ในใจ เธออยากพาพ่อและน้องชายออกจากไร่องุ่นแห่งนี้ ไปตั้งรกรากในเมืองใหญ่ที่มีโอกาสมากกว่า เธออยากให้พ่อได้พักผ่อนหลังจากตรากตรำทำงานมาทั้งชีวิต และอยากให้น้องชายได้มีโอกาสเรียนต่อในมหาวิทยาลัยดี ๆ เหมือนเธอ ไม่ว่าจะในอเมริกา หรือแม้แต่ในปักกิ่งก็ยังดี

แต่ความฝันของเธอก็เหมือนถูกพันธนาการไว้ด้วยความผูกพันของพ่อแม้เธอจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ท่านเกษียณและย้ายไปอยู่ด้วยกัน แต่เขาก็ยังคงยึดติดกับไร่องุ่นหยางกวงและฉินหลงเจ๋อ เขาไม่ต้องการทิ้งงานและนายจ้างที่เขารักและเคารพไปไหน จึงปฏิเสธคำขอของเธอตลอด

เหว่ยเฟิงถอนหายใจ เธอรู้ว่าพ่อรักและเป็นห่วงเธอ แต่เธอก็อยากให้พ่อเข้าใจความฝันของเธอเช่นกัน เธอคงต้องพยายามต่อไป หาทางทำให้พ่อเห็นด้วยและยอมย้ายไปอยู่กับเธอและน้องชายให้ได้