เริ่มต้นใหม่

เช้าวันใหม่ที่ไร่องุ่นหยางกวง เหว่ยเฟิงเริ่มต้นบทบาทใหม่ในชีวิต เธอสวมชุดทำงานเรียบร้อย เดินตรงไปยังห้องทำงานเล็ก ๆ ที่ถูกฉินหลงเจ๋อผู้เป็นเจ้านายของพ่อจัดเตรียมไว้ให้ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มสำรวจเอกสารกองโตที่รอเธออยู่

ระหว่างนี้ก็มีการได้เจอกับพี่ ๆ ในที่ทำงานคนอื่น ๆ อีกหลายคน ซึ่งทุกคนล้วนให้ความเป็นกันเองกับเหว่ยเฟิงเป็นอย่างมาก ทั้งยังคอยชี้แนะสิ่งต่าง ๆ ที่จัดวางอย่างเป็นระบบ ทำให้เธอทำงานได้อย่างไม่ติดขัด

ด้วยความรู้ด้านสถิติที่ร่ำเรียนมา เหว่ยเฟิงจึงสามารถตรวจสอบบัญชีและเอกสารซื้อขายได้อย่างคล่องแคล่ว เธอทำงานด้วยความตั้งใจ มุ่งมั่นที่จะใช้ความสามารถของเธอช่วยเหลือพ่อและไร่องุ่นแห่งนี้ให้เจริญเติบโตมากกว่านี้

แม้ไร่องุ่นแห่งนี้จะมีเงินทุนมากมาย ทว่าก็ไม่ได้มีเงินเข้าตลอด ยิ่งช่วงนี้ผลผลิตน้อย เงินแทบไม่เข้าคลังเลย มีแต่จ่ายออกไป เหว่ยเฟิงศึกษาและตรวจสอบบัญชีดูแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ในช่วงพักกลางวัน หลังกินข้าวเที่ยงแล้ว เหว่ยเฟิงเดินไปหาเหว่ยเซินที่กำลังเดินดูแลสำรวจไร่องุ่นอยู่ เหว่ยเซินยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อเห็นลูกสาวทำงานอย่างขยันขันแข็ง

“เก่งมากลูกพ่อ” เหว่ยเซินเอ่ยชม “พ่อดีใจที่ลูกกลับมาช่วยงานที่นี่”

“หนูก็ดีใจที่ได้กลับมาค่ะพ่อ” เหว่ยเฟิงตอบ “หนูอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระพ่อบ้าง”

ขณะที่สองพ่อลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น ฉินหลงเจ๋อ เจ้าของไร่องุ่นก็เดินเข้ามาทักทาย เขาเป็นชายวัยหกสิบกะรัตผู้ใจดี มีรอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าเสมอ

“เหว่ยเฟิง ยินดีต้อนรับกลับมานะ” ฉินหลงเจ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “พ่อเธอเล่าให้ฟังบ่อย ๆ เลยว่าเธอเก่งแค่ไหนที่อเมริกา ลุงก็อดภูมิใจในตัวเธอไม่ได้จริง ๆ”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง” เหว่ยเฟิงรู้สึกอบอุ่นใจ เธอรู้ว่าฉินหลงเจ๋อหวังดีกับเธอและครอบครัวจริง ๆ เธอคิดในใจว่าจะตั้งใจทำงานที่นี่ให้ดีที่สุด เพื่อตอบแทนความเมตตาของเขา

“เรียกลุงว่าพ่อก็ได้นะ ยังไงซะพวกเราก็เป็นคนกันเอง” ฉินหลงเจ๋อพูด “ลุงเองเห็นเธอโตมาตั้งแต่เด็ก เอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เลย”

“ค่ะคุณพ่อ ขอบคุณนะคะที่เมตตาเหว่ยเฟิงคนนี้” เหว่ยเฟิงก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

หวังซู่หลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินคำพูดของสามีที่เอ่ยชมเหว่ยเฟิงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เธอหรี่ตามองเหว่ยเฟิงอย่างไม่ไว้ใจ ความรู้สึกไม่ชอบใจนี้ก่อตัวขึ้นมานานแล้ว ตั้งแต่เหว่ยเฟิงยังเด็ก เธอไม่เคยชอบเด็กสาวคนนี้เลยสักนิด

ในสายตาของหวังซู่หลิน เหว่ยเฟิงและพ่อของเธอนั้นเป็นเหมือนกาฝากที่เกาะกินตระกูลฉินมาโดยตลอด เหว่ยเซินทำงานเป็นผู้ดูแลไร่องุ่นมานานหลายปี แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้มันเจริญก้าวหน้าขึ้นมาได้ หวังซู่หลินเชื่อว่าเหว่ยเฟิงก็คงไม่ต่างกัน เธอคงแค่อยากมาอาศัยบารมีของตระกูลฉินเพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเองเท่านั้น

ยิ่งได้ยินสามีพูดชมเหว่ยเฟิง หวังซู่หลินยิ่งรู้สึกไม่พอใจ เธอไม่อยากให้สามีหลงเชื่อคำหวานของเด็กสาวคนนี้ เธอรู้ดีว่าเหว่ยเฟิงเรียนจบมาสูง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีความสามารถในการบริหารไร่องุ่นได้

หวังซู่หลินถอนหายใจเบา ๆ พลางคิดถึงอนาคตของตระกูลฉิน เธอปรารถนาให้ฉินป๋อหลิน ผู้เป็นลูกชายได้แต่งงานกับหญิงสาวที่มีฐานะเหมาะสม เพื่อรักษาชื่อเสียงและความมั่งคั่งของครอบครัว เธอไม่ต้องการให้ลูกชายต้องเผชิญความลำบากเพียงเพราะความใจดีของสามีอย่างฉินหลงเจ๋อ

“หลงเจ๋อ เข้าบ้านกันเถอะค่ะ ที่นี่ร้อนมากเลย” หวังซู่หลินเรียกสามีด้วยเสียงนุ่มนวล

“อ๋อ ๆ พ่อไปก่อนนะเหว่ยเฟิง” ฉินหลงเจ๋อบอกลาสองคนพ่อลูก

“ค่ะ คุณพ่อ”

พอเจ้านายเดินกลับกัน สองพ่อลุกก็เดินดูรอบไร่ ก่อนที่เหว่ยเฟิงจะไปทำงานของตัวเองที่ยังไม่ได้จัดการอีกมาก

“ฉันว่าเราควรพูดคุยเรื่องอนาคตของอาหลินได้แล้วนะ หลงเจ๋อ” เมื่อกลับมาถึงบ้านหวังซู่หลินก็เอ่ยประโยคแรกกับสามี

ฉินหลงเจ๋อมองภรรยาด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรล่ะ?”

“เรื่องการแต่งงานของเขาน่ะสิ” หวังซู่หลินตอบ “ฉันคิดว่าเราควรเริ่มหาผู้หญิงที่เหมาะสมให้เขาเสียที”

ฉินหลงเจ๋อขมวดคิ้ว “แต่คู่หมายของอาหลิน...”

“ไม่” หวังซู่หลินขัดขึ้น “ถ้าเป็นเด็กคนนั้น ฉันจะไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด”

ฉินหลงเจ๋อถอนหายใจลึก เขาไม่อยากขัดใจภรรยา จึงเลือกที่จะเงียบไว้ไม่พูดอะไรต่อ

หวังซู่หลินยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอรู้ดีว่าสามีจะทำตามที่เธอต้องการ และเธอต้องมั่นใจว่าลูกชายเพียงคนเดียวของเธอจะต้องได้แต่งงานกับหญิงสาวที่คู่ควร และจะไม่มีใครเข้ามาปอกลอกสมบัติของตระกูลฉินได้