ฉินป๋อหลิน

ฉินป๋อหลิน ทายาทผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลฉิน ก้าวลงจากเครื่องบินที่เพิ่งแตะรันเวย์ของสนามบินต้าหลี่ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพง แม้จะเพิ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากอังกฤษ แต่แววตาของเขากลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความยินดีหรือตื่นเต้นใด ๆ

เพราะการกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่ด้วยความสมัครใจ หากแต่เป็นเพราะเสียงเรียกหาจากมารดาของเขา ฉินป๋อหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะสาวเท้าออกจากสนามบิน ทิ้งเมืองผู้ดีไว้เบื้องหลัง

ทันใดนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงก็ปรากฏตัวขึ้น เธอเดินเข้ามาหาฉินป๋อหลินอย่างมั่นใจ พร้อมกับส่งยิ้มหวานเยิ้มให้เขา

“สวัสดีค่ะคุณ ดิฉันชื่อ...”

“ไม่สนใจ” ฉินป๋อหลินตัดบทเสียงแข็ง พร้อมกับสาวเท้าเดินผ่านเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ

หญิงสาวหน้าชาเล็กน้อยกับท่าทีเย็นชาของเขา แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม เธอรีบสาวเท้าตามเขาไป

“คุณคะ ดิฉันแค่อยากจะ...”

“ผมบอกว่าไม่สนใจไง!” ฉินป๋อหลินหันกลับมาตวาดใส่เธอเสียงดัง จนคนรอบข้างหันมามองด้วยความตกใจ

หญิงสาวตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เธอไม่เคยคิดว่าชายหนุ่มที่เพียบพร้อม จะมีท่าทีหยาบคายและเย็นชาได้ถึงเพียงนี้ เธอรีบเดินหนีไปทันที

ฉินป๋อหลินถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงพวกนี้ถึงได้ชอบตามตื๊อเขา ทั้ง ๆ ที่เขาก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่สนใจ

“น่ารำคาญเป็นบ้า” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกจากสนามบินโดยเร็วที่สุด เขาอยากจะกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ไม่อยากเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้อีกแล้ว

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านประตูทางเข้าไร่องุ่นหยางกวงอย่างเชื่องช้า ฉินป๋อหลินมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์เขียวขจีที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นต่อสายตา แต่กลับไม่สามารถจุดประกายความรู้สึกใด ๆ ในใจเขาได้เลย รถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ บ่าวรับใช้รีบกุลีกุจอมาเปิดประตูให้เขา

“คุณชายกลับมาแล้วครับ” เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างของคนรับใช้ แต่ฉินป๋อหลินเพียงพยักหน้ารับรู้เล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในบ้าน

“อาหลินลูกแม่!” เสียงหวังซู่หลินดังมาจากห้องรับแขก เธอรีบลุกขึ้นมาต้อนรับลูกชายด้วยความดีใจ “กลับมาแล้วก็ดีแล้วลูก คิดถึงจะแย่”

ฉินหลงเจ๋อวางหนังสือพิมพ์ลง พลางทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “กลับมาแล้วเหรอลูก”

“ครับ” ฉินป๋อหลินตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยหน่าย

หวังซู่หลินมองลูกชายด้วยความเป็นห่วง “เดินทางเหนื่อยไหมลูก แม่ให้คนเตรียมอาหารไว้ให้แล้วนะ”

“ขอบคุณครับแม่” ฉินป๋อหลินตอบรับ แต่ก็ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นใด ๆ

ฉินหลงเจ๋อมองภรรยาและลูกชายสลับกันไปมา เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไป แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร

“อาหลิน” หวังซู่หลินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แม่มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกหน่อย”

ฉินป๋อหลินเงยหน้าขึ้นมองมารดา “เรื่องอะไรครับ?”

“เรื่องอนาคตของลูกน่ะ” หวังซู่หลินเว้นช่วงเล็กน้อย “แม่ว่าถึงเวลาแล้วที่ลูกจะต้อง...”

ฉินป๋อหลินรู้ทันทีว่ามารดาต้องการจะพูดเรื่องอะไร เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดสวนขึ้น “ผมเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ”

เขาตัดบทและรีบเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอน ทิ้งให้หวังซู่หลินและฉินหลงเจ๋อมองตามหลังไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน

ฉินป๋อหลินเหยียดกายลงบนเตียงนุ่มหลังจากอาบน้ำชำระร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางมายาวนาน ความรู้สึกหงุดหงิดยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ เขาไม่ชอบที่ถูกใครมาบงการชีวิต แม้แต่แม่ของเขาเองก็ตาม เธอชอบสั่งให้เขาทำนู่นทำนี่ราวกับว่าเขาเป็นเด็กน้อย ทั้งที่เขาโตพอที่จะตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ด้วยตัวเองได้แล้ว

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด ฉินป๋อหลินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ส่วนพ่อก็ไม่เคยขัดใจแม่ได้เลยสักครั้ง ปล่อยให้แม่ทำตามใจตัวเองทุกอย่าง นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศ เพราะเขาอยากหนีจากกรงทองที่แสนอึดอัด

ถ้าไม่ใช่เพราะแม่โทรมาบอกว่าพ่อป่วย เขาคงไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีก ฉินป๋อหลินหลับตาลงอย่างเหนื่อยหน่าย วันนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน