บทนำ 4

เมื่อถึงบ้านระหว่างรอพ่อกับแม่กลับมาจากข้างนอก เธอจึงขึ้นไปทำการบ้าน และอาบน้ำรอ แต่เวลาผ่านไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว ก็ยังไม่เห็นทั้งสองกลับมา ข้อความที่ส่งไปก็ยังไม่ถูกเปิดอ่าน ดารินทร์จึงตัดสินใจโทรไป เธอโทรอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับสาย

"แม่คะ จะถึงบ้านหรือยัง"

'หนูเป็นใครครับ'

มีผู้ชายมารับโทรศัพท์ของทรายแก้ว ดารินทร์ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพราะบริเวณรอบ ๆ ปลายสายมีเสียงไซเรน และผู้คนเยอะแยะไปหมด จนเธอใจไม่ค่อยดี

"เป็นลูกสาวเจ้าของโทรศัพท์ค่ะ"

'หนูฟังลุงนะ ตอนนี้พ่อกับแม่ของหนูโดนผู้ร้ายลอบยิง'

เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางหัว มือไม้สั่นไปหมด ถ้ามันคือความฝันเธอก็อยากตื่นตอนนี้เลย

"วะ ว่าไงนะคะ"

'พ่อกับแม่หนูโดนยิง ตอนนี้รถพยาบาลกำลังมาช่วยอยู่'

"ละ แล้วเหตุเกิดที่ไหนคะ"

ตูด ๆ ๆ ๆ ๆ

อยู่ ๆ สายก็ตัดไปดารินทร์พยายามโทรไปหลายครั้งก็ไม่ติด เธอทรุดตัวลงนั่ง เธอต้องทำไงต่อ เธอจะไปหาพ่อกับแม่ได้ยังไง เมื่อนึกได้เธอจึงวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากบ้านของดารากานต์ พวกเขาติดต่อจนทราบว่าตอนนี้พ่อและแม่ของดารินทร์อยู่ที่โรงพยาบาลไหน ก่อนจะพาเธอไป แต่เมื่อไปถึงก็ไม่ทันแล้ว ทั้งสองทิ้งเธอไปแล้ว...

ความเจ็บปวดที่เหมือนโดนมีดปักอยู่ที่หัวใจตลอดเวลา ไม่ว่าจะหายใจเข้าหรือหายใจออกก็เจ็บ พ่อกับแม่จากเธอไป โดยไม่มีคำลาสักคำ...

ตำรวจสรุปคดีว่าดนัย และทรายแก้วถูกลอบสังหาร จากแก๊งค้ายาเสพติด เพราะก่อนหน้านี้ไม่นาน ดนัยได้จับกุมผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่ได้ และทำลายแหล่งผลิตอีกสามที่ น่าจะเกิดจากความแค้น เลยมาดักซุ่มยิงขณะที่ดนัยออกไปทำธุระ แต่ตอนนี้ก็ยังจับกุมตัวผู้ร้ายมาดำเนินคดีไม่ได้

หลังงานศพผ่านไป ดิเรกน้องชายของดนัยซึ่งทำงานอยู่ทางภาคเหนือก็มารับดารินทร์ไปอยู่ด้วย ส่วนบ้านก็ประกาศขายและเก็บเป็นทุนให้ดารินทร์ได้เรียนต่อ ดารินทร์จำต้องยอมไป เพราะที่กรุงเทพเธอไม่มีญาติเลย และดิเรกก็ไม่ไว้ใจให้เธออยู่ที่ เพราะยังจับกุมคนร้ายที่ลอบฆ่าพี่ชายของเขาไม่ได้ กลัวพวกนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายดารินทร์

วันสุดท้ายที่เธออยู่ในบ้านหลังนี้ เธอเก็บของไป ร้องไห้ไป บ้านที่เธออยู่มาตั้งแต่เด็ก เธอผูกพันธ์กับที่นี่

"หนูมาลาคุณป้านะคะ"

ดารินทร์ก้มกราบดารากานต์แม่ของศศิน แต่สายตาเธอก็คอยมองหาศศินอยู่ตลอด เธอนึกน้อยใจ แม้วันสุดท้ายที่เธอได้อยู่ที่นี่ เขายังไม่สนใจที่จะอยู่รอส่งเธอเลย ดารินทร์เห็นเขาขับรถออกไปตั้งแต่เช้า คงเพราะมีนัดสำคัญ

"ขอให้โชคดีนะลูก อย่าลืมแวะมาหาป้าบ้าง ที่นี่ยังต้อนรับหนูเสมอ"

"ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ"

ก่อนจะไปเธอก็ได้ฝากกล่องใบหนึ่งที่มีความรู้สึกทั้งหมดของเธออยู่ในนั้นให้กับศศิน ดารินทร์รู้ว่ายังไงเขาก็ไม่ต้องการ แต่ถึงเธอจะรู้เธอก็ยังอยากให้เขาอยู่ดีไม่รู้ว่าเพราะอะไร...

"คุณป้าอย่าให้พี่ซันทิ้งเป็นอันขาดนะคะ"

"จ้ะ ป้าจะกำชับเขา"

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ แล้ววันหนึ่งหนูจะกลับมาเอากล่องใบนี้คืน"

หลังจากวันนั้นดารินทร์ก็ไม่เคยหวนกลับไปที่นั่นอีกเลย ทุกอย่างเริ่มเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังชัดเจน นั่นคือความรักที่เธอมีให้ใครคนหนึ่ง แม้เขาจะไม่เคยเห็นมันเลยก็ตาม...