บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก

เสียงโกลาหลและเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วงานแต่งงานอันหรูหรา เมื่อ นิค คู่อริสุดชั่วร้ายและลูกน้องของเสี่ยทรงพลบุกเข้ามาพังงานมงคล “ปล่อยน้องกู!” ภรภัทรคำรามลั่นด้วยโทสะ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปตะบันหมัดใส่หน้านิคอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มคว่ำลงกับพื้น! “พี่ต้น! ช่วยตาลด้วย!” น้ำตาลโวยวายด้วยความตกใจ ขณะถูกชายฉกรรจ์ลูกน้องเสี่ยทรงพลล็อกตัวไว้ “มึงกับกูต้องตายกันไปข้างนึงไอ้ต้น!” นิคใช้นิ้วเช็ดเลือดที่มุมปาก พลางถลึงตามองภรภัทรด้วยความแค้นเคืองสุดขีด “ไอ้เพลิงมันเคยให้โอกาสมึงมีชีวิตอยู่ แต่มึงก็ยังแว้งกัดมันอีก... สารเลว!” ภรภัทรไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งตัว ชายหนุ่มขึ้นคร่อมร่างแล้วประเคนหมัดใส่หน้านิคนับครั้งไม่ถ้วน สายตาคู่นั้นเดือดดาลพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงชุลมุนกันอยู่บนพื้นห้องโถง “มึงสมควรตายไอ้ต้น! มึงสมควรตายตั้งแต่ตกลงไปในเหวครั้งนั้นแล้ว... คราวนี้กูจะส่งมึงลงนรกจริงๆ ซะที!” ขณะที่นิคกำลังเพลี่ยงพล้ำและถูกกดติดพื้น สายตาชั่วร้ายก็เหลือบไปเห็นแจกันเซรามิกเนื้อหนาที่ตกอยู่ข้างกาย มือหนาคว้ามันขึ้นมาแน่น ก่อนจะเหวี่ยงฟาดลงบนศีรษะของภรภัทรอย่างแรง!

ณ ห้องทำงานหมอเจ้าของไข้ “เชิญนั่งก่อนครับ” หมอวิศรุต แพทย์เจ้าของไข้เอ่ยขึ้นพลางเปิดภาพฟิล์มเอ็กซเรย์สมองขึ้นบนหน้าจอ “ตอนนี้คนไข้ฟื้นและได้สติเรียบร้อยแล้วครับ แต่ยังมีภาวะความจำเสื่อมย้อนหลัง (Retrograde Amnesia) เนื่องจากสมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง” พร้อมพัฒน์และเพลิงหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าเครียดจัด ก่อนที่หมอวิศรุตจะหันมาทางนรินทิพย์ด้วยสายตาเห็นใจ “สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คือการดูแลร่างกายภายนอกของคนไข้ให้กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ที่สุดครับ... ส่วนเรื่องความทรงจำช่วงสามปีที่ขาดหายไป น่าจะเกิดจากการที่คนไข้เคยมีประวัติภาวะความจำเสื่อมหรือสมองกระทบกระเทือนมาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมครับหมอฟ้า” “ใช่ค่ะ...” น้ำฟ้าพยักหน้ารับด้วยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาคู่สวยคลอน้ำตา “ก่อนหน้านี้... พี่นะเคยประสบอุบัติเหตุรถตกเหวและความจำเสื่อมมาก่อนค่ะ” “นั่นแหละครับคือสาเหตุสำคัญ” หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจเบาๆ “เมื่อสมองส่วนบันทึกความจำเคยได้รับการบาดเจ็บซ้ำซ้อน ร่างกายจึงสร้างกลไกป้องกันตัวเองด้วยการลบหรือบล็อกความทรงจำในช่วงที่มีความสะเทือนใจหรือซับซ้อนที่สุดออกไป... หมอคงต้องขอให้ญา

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน... ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนก็ปะทุออกมาทันที ภรภัทรปิดประตูห้องเสียงดังลั่น ก่อนจะหันมากดสายตาคมกริบมองนรินทิพย์ด้วยความกรุ่นโกรธ “ปากก็บอกใครต่อใครว่าเป็นภรรยาผม... แต่พอลับสายตา กลับไปยืนหัวเราะต่อกระซิกกับคนอื่น!” น้ำฟ้าชะงักกึก หันมองชายตรงหน้าด้วยความงุนงง “พี่นะ พูดอะไรออกมา...” “อย่ามาเรียกผมว่า นะ! ผมชื่อภรภัทร ไม่ได้ชื่อ นะ! แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่ามีเหตุผลอะไรที่คุณต้องมาเรียกชื่อนี้กับผม...” ภรภัทรแค่นยิ้มเหยียด สายตาเต็มไปด้วยอคติ “อ๋อ... คนรักเก่าของคุณชื่อ นะ สินะ ถึงได้เอาชื่อมันมาตู่ใส่ผม!” น้ำฟ้าแววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด... ชื่อเรียกสั้นๆ ที่เธอเคยตั้งให้เขามันย่อมาจาก นรินทิพย์ ซึ่งเป็นชื่อจริงของเธอเอง เมื่อสามปีก่อนตอนที่เขายังเป็นแค่ นายหลง ชายหนุ่มที่ขับรถตกเหวจนความจำเสื่อม ไร้หัวนอนปลายเท้า และจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง เธอจึงแบ่งปันชื่อของเธอให้เขาใช้ ชื่อที่แสนอบอุ่นซึ่งเธอเคยใช้เรียกเขาด้วยความรัก วันนี้กลับถูกเขาถีบหัวส่งและมองเป็นเรื่องน่ารังเกียจ “ค่ะ... ไม่เรียกก็ไม่เรียกค่ะ คุณต้น...” หญิงสาวพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่

ภาพความทรงจำในวันวานย้อนคืนกลับมาเป็นระลอก... ประโยคแสนอบอุ่นที่คุณหมอสาวเคยได้รับซ้อนทับขึ้นมาในความคิดอย่างชัดเจน... "หมอครับ... ในเมื่อสัญญาแฟนกำมะลอมันจบลง งั้นเรามาเปลี่ยนเป็น แฟนจริงๆ กันเลยไม่ดีกว่าเหรอ” น้ำฟ้าชะงักกึก ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาทันที "พี่นะ! พูดอะไรออกมาคะ!" "พี่พูดเรื่องจริง... งานนี้หมอมีแต่ได้กับได้นะ" ต้นโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รินรด "หนึ่ง... หมอได้แฟนหล่อๆ ไว้กอดทุกคืนเหมือนเมื่อคืนไง สอง... หมอได้คนช่วยคุมไร่กาแฟให้เบ็ดเสร็จ หมอแค่ออกตรวจคนไข้สวยๆ อย่างเดียวพอ... ดีไหมครับ" "พี่นะ... อย่ามาหน้าด้านแถวนี้ค่ะ!" น้ำฟ้าพยายามดันอกแกร่งไว้ "หน้าด้านแต่รักจริงนะครับ" ภรภัทรยังคงรุกต่อ เขาแสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อย แววตาตัดพ้อ "หรือว่า... หมอรังเกียจคนที่เคยความจำเสื่อมแบบพี่เลยไม่อยากร่วมอนาคตด้วย... ถ้าเป็นแบบนั้น บอกพี่คำเดียว พี่จะรีบไสหัวไปตอนนี้เลยก็ได้" "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! ฟ้าไม่เคยรังเกียจพี่..." น้ำฟ้ารีบปฏิเสธพัลวันเพราะกลัวเขาจะน้อยใจจริงๆ ทว่านั่นกลับเข้าทางเข้าอย่างจัง "งั้นก็ตกลงตามนี้ครับ... เมียหมอ" ต้นฉวยโอกาสรวบเอวบางเข้ามากอดไ

น้ำฟ้าจากที่เจ็บแปลบเหมือนร่างกายฉีกขาด แปรเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านเสียจนลืมความเจ็บเสียสิ้น "พี่นะ... อ่าส์ เสียวค่ะฟ้าเสียว" "เห็นไหมพี่บอกแล้วเจ็บแป๊บเดียว" ภรภัทรจับเรียวขางามขึ้นพาดบ่า เพิ่มความลึกและเสียวซ่านให้เธออีก "อะ... พี่นะ ลึกไปแล้วค่ะ ฟ้าจะไม่ไหว" "พร้อมกันครับที่รัก" เขาเร่งจังหวะให้แรงและเร็วขึ้นเมื่อรับรู้ถึงภายในตอดรัดรัวและถี่ยิบ ร่างบางแอ่นกายเข้าหาอกแกร่งให้แนบชิดขึ้น สองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกันอย่างหฤหรรษ์ ร่างกายเบาหวิวเหมือนล่องลอยไปในอากาศ "พี่นะ..." "พี่รักฟ้า... อาาส์" ภรภัทรทิ้งตัวลงตระกองกอดร่างบางที่หอบสะส้านไว้แน่น กดจูบซับเหงื่อบนหน้าผากเนียนอย่างรักใคร่ ความอบอุ่นและความเหนื่อยล้าโอบล้อมจนเปลือกตาของหมอสาวค่อยๆ ปิดลงในอ้อมกอดที่แสนปลอดภัยนั้น... แต่สัมผัสแสนหวานในวันนั้น... ไม่เคยหลงเหลืออยู่ในความจริงวันนี้เลยสักนิด! เฮือก! น้ำฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดวงตาที่พร่ามัว เสียงหัวใจเต้นระรัวตอกย้ำว่าทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน ลมหายใจหอบกระชั้นค่อยๆ ปรับจังหวะลงเหลือเพียงความเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องนอนที่หมุนวนตอกย้ำความว่างเปล