บทนำ 3

"โอ๊ยยยย แม่เบา ๆ หน่อยรินเจ็บ"

"เจ็บแล้วไม่เคยจำ"

ดารินทร์ร้องโอดโอยเมื่อโดนทรายแก้ว แม่ของเธอทำแผลให้ แผลที่เกิดจากเมื่อตอนที่เขาไปช่วยศศิน ไม้ฟาดโดนกระเป๋าจัง ๆ ก็จริง แต่ด้วยความแรงมันเลยแฉลบมาโดนที่ไหล่ของดารินทร์จนเป็นแผล

"ก็พวกนั้นมันหมาหมู่อ่ะ ถ้ารินไม่เข้าไปช่วยพี่ซันก็เสียเปรียบนะสิ"

"ยังจะมาปากดี เดี๋ยวเถอะ"

ดารินทร์เม้มปากเข้าหากันทันที เมื่อแม่ยกมือขึ้นจะฟาด เขารู้ว่าแม่ไม่ทำจริง ๆ หรอก แค่ทำให้เธอหวาดเสียวแค่นั้น แม่ของเธอขี้บ่นที่หนึ่ง เพราะความเงี้ยวของลูกสาวเธอจึงหนักใจอยู่ไม่น้อย

"เสียงดังอะไรไปถึงข้างนอก"

ดนัยที่เพิ่งกลับจากโรงพัก มาถึงเขาก็ได้ยินเสียงโวยวายระหว่างภรรยาสุดที่รักกับลูกสาวสุดดวงใจเถียงกันไม่หยุดหย่อน

"พ่อคะ แม่อ่ะ บ่นรินอย่างเดียวเลย"

"แล้วไปทำอะไรให้แม่ต้องบ่นล่ะ"

"รินแค่ไปช่วยพี่ซัน โอ๊ยยย แม่เบา ๆ ซี๊ด!"

ด้วยความหมั่นไส้ลูกสาว ทรายแก้วจึงแกล้งกดสำลีลงไปที่แผลแรง ๆ

"วันนี้ได้แผลมาด้วย" ดนัยเลิกคิ้วถามลูกสาว

"แฮะๆ นิดหน่อยเองค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หายแล้ว เนอะแม่เนอะ"

เธอพยายามหาแนวร่วม ทุกครั้งที่เธอมีเรื่องมา คนเป็นพ่อจะชอบมาโอ๋เธอ ส่วนแม่จะบ่น ๆ ตลอด แต่วันไหนที่พ่อบ่น แม่ก็จะโอ๋ สรุปคือเธอจะมีที่พึ่งเสมอ

"โตแล้วนะ ปีหน้าก็จะขึ้น ม.6 แล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะไปเรียนอะไรต่อ"

"คิดไว้นานแล้วค่ะพ่อ"

"เรียนอะไรล่ะ"

"รินอยากเป็นนักข่าว รินอยากทำข่าวที่พ่อสืบและจับกุม นี่คือความฝันของรินตั้งแต่เด็กเลยนะ"

ดารินทร์ฝันไว้เสมอว่าเมื่อโตขึ้น เธอจะตามพ่อเธอออกไปทำข่าว พ่อเธอเป็นตำรวจชุดปราบปราบ ทำคดีใหญ่ ๆ มาก็เยอะ เธอวาดฝันไว้ว่าพ่อไล่ล่าผู้ร้าย ส่วนเธอไล่ล่าหาความจริงเพื่อมาตีแผ่ให้สังคมได้รู้

"อาชีพอื่นเยอะแยะ เป็นนักข่าวมันไม่ได้อยู่นิ่งนะ ต้องวิ่งหาข่าว ยิ่งเป็นข่าวยาเสพติดนี่เสี่ยงมากเลยนะ"

ทรายแก้วเธอไม่อยากให้ลูกสาวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ขนาดสามีของเธอเป็นตำรวจก็เสี่ยงมากพออยู่แล้ว ถ้าลูกสาวเป็นนักข่าวแล้วทำข่าวเกี่ยวกับอาชญากรรมและยาเสพย์ติด เธอยิ่งเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอกแม่ รินเก่งอยู่แล้ว"

"อวดเก่งไปเถอะ"

"แม่อ่ะ ชอบว่าริน โป้งแล้ว"

หลังจากทานข้าวเสร็จ ดารินทร์ก็ขอตัวขึ้นไปทำการบ้าน เธอชอบนั่งอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือ เพราะเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นห้องนอนของศศิน แม้เขาจะไม่เคยเปิดหน้าต่างมาให้เธอเห็นหน้าเลย แต่การที่ได้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น ดารินทร์ก็สุขใจแล้ว...

สองสัปดาห์ต่อมาดารินทร์ก็ยังไปรอศศินที่เดิม โดยไม่มีการเดินไปตาม แต่อยู่ ๆ ศศินก็เดินมากับผู้หญิงคนหนึ่ง ดารินทร์จำได้ว่าเธอคืออริศรา หรือแกรนด์ สาวรุ่นพี่ที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับศศิน

"เราไปแล้วนะ ถึงบ้านโทรหาเราด้วยล่ะ"

"อืม"

ทั้งคู่หยุดคุยและยิ้มให้กันต่อหน้าดารินทร์ ใจเธอหล่นตุ๊บลงไปตรงตาตุ่มทันทีเมื่อได้ฟังประโยคเหล่านั้น ดารินทร์รู้ในทันทีว่า ทั้งสองต้องเป็นมากกว่าเพื่อนแน่ ๆ แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะ ก็แค่ถอยออกมายืนรอให้พี่ชายข้างบ้านของเธอโสดอีกครั้ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเมื่อไหร่...

"ยืนโง่อะไรอยู่! ไม่กลับบ้านหรือไง"

ดารินทร์ที่มัวแต่ยืนเหม่อถูกศศินเรียกสติกลับมา เธอรีบหันซ้ายหันขวาก่อนจะวิ่งตามเขาไป