LOGINShare
บทที่ 9
Latest chapter
ดำดิ่งสู่ห้วงตัณหา บทที่ 11
กระทั่งในงานเลี้ยงสังสรรค์ของภาคธุรกิจในปีนี้ ยามที่ลู่เฮ่อควงแขนฉันก้าวเข้าสู่บริเวณงาน รอบกายก็เต็มไปด้วยคำชมเชยเยินยออย่างไม่ตระหนี่ของเหล่าขาใหญ่ในวงการธุรกิจ"ท่านประธานลู่กับคุณซูเหมาะสมกันราวคู่กิ่งทองใบหยก ฝ่ายชายมากความสามารถ ฝ่ายหญิงงดงามเลิศเลอ กิ่งทองใบหยกฟ้าประทานโดยแท้""นั่นสิคะ ทั้งสองคนยืนคู่กันแล้ว ช่างเหมาะสมกันอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ"ยามได้ยินคำประจบประแจงเหล่านี้ ลู่เฮ่อก็จะพยักหน้ารับอย่างมีมารยาทและสำรวม ดวงตาหลังเลนส์แว่นลึกล้ำสงบนิ่ง ราวกับว่าเขาคือวิญญูชนผู้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติอย่างแท้จริงทว่ามีเพียงพวกเราสองคนเท่านั้นที่รู้ดีแก่ใจ ภายใต้เปลือกนอกอันแสนภูมิฐานสง่างามนี้ ซุกซ่อนไว้ด้วยจิตวิญญาณอันพิกลพิการ บิดเบี้ยว ทว่ากลับเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติเพียงใดในขณะที่ชนชั้นนำทางธุรกิจในชุดสูทหล่อเหลาทรงเนี้ยบคนนั้นกำลังยิ้มพรายชูแก้วดื่มเหล้าคารวะผู้คน เขาจะค่อยๆ กดรีโมตคอนโทรลในกระเป๋ากางเกงลงเบาๆส่วนภายใต้ชุดราตรีกระโปรงยาวอันสง่างามสูงศักดิ์ ฉันต้องกัดฟันแน่น ฝืนทนต่อแรงสั่นสะเทือนความถี่สูงเป็นระลอกๆ ที่ทำเอาสองขาอ่อนระทวย ซ้ำยังต้องรักษาจริตกิริยารอยยิ้มอันแ
ดำดิ่งสู่ห้วงตัณหา บทที่ 10
"ดูจบแล้วเหรอ?"ฉันหันขวับกลับไปทันทีลู่เฮ่อที่ควรจะไปคุยงานต่างเมืองไกลนับพันลี้ บัดนี้กำลังเอนพิงกรอบประตูห้องมืดอย่างเกียจคร้าน เขาค่อยๆ คลายเนกไทออกอย่างไม่เร่งรีบ นัยน์ตาเป็นประกายแฝงกระแสความกระหยิ่มยิ้มย่างที่เหยื่อตกหลุมพรางในที่สุดที่แท้ คีย์การ์ดใบนั้นก็คือสิ่งที่เขาจงใจทิ้งไว้ในลิ้นชักเขาอ่านแผนการโต้ตอบของฉันออกตั้งแต่นานแล้ว ราวกับแมวหยอกหนู หลอกล่อให้ฉันค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาสู่รังรวงส่วนที่ลึกที่สุดอันเต็มไปด้วยสายตาของเขาด้วยตัวเองทีละก้าวเขาคิดว่าฉันจะกรีดร้อง จะสติแตก หรือร้องขอชีวิตเหมือนกับลูกแกะที่รอการเชือดทว่ายามจ้องมองรูปถ่ายเต็มผนังห้องนั้น ความปรารถนาอันซ่อนเร้นในซอกลึกของไขกระดูกที่มีต่อการถูกจับจ้อง กลับเอาชนะสติสัมปชัญญะได้อย่างราบคาบในวินาทีนี้นอกจากฉันจะไม่มีความหวาดกลัวแล้ว ตรงกันข้าม กลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบาและสั้นห้วนอย่างกะทันหัน"ลู่เฮ่อ คุณรู้ไหมว่าตัวเองเหมือนอะไร? คนขี้ขลาดคนหนึ่งไง ทำได้แค่แอบอยู่หลังกล้องดูดาว อาศัยการแอบมองคนอื่นมาตอบสนองตัวเอง แม้แต่จะมาอยู่ต่อหน้าฉันยังไม่กล้า ทำได้แค่เป็นหนูอยู่ในความมืด"บรรยากาศรอบกายพ
ดำดิ่งสู่ห้วงตัณหา บทที่ 9
ในสมองผุดภาพการทรมานปานจะตายทั้งเป็นทว่ากลับสุขสมเปรมปรีดิ์ถึงขีดสุดเมื่อคืนนี้ ฉันสะดุ้งหดตัวลง ทำได้เพียงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างอ่อนแรงและอับอายขายหน้ายามมองเห็นท่าทีว่าง่ายว่าตามกันโดยสมบูรณ์ของฉัน ลู่เฮ่อถึงคอยเก็บมือกลับด้วยความพึงพอใจ แล้วหันหลังออกไปทำงานที่บริษัทนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา วันเวลาของฉันในบริษัท ก็กลายเป็นการทรมานอันแสนยาวนานและซ่อนเร้นภายนอก ลู่เฮ่อยังคงเป็นท่านประธานลู่ผู้เข้มงวดและเย็นชาคนเดิมเขาตั้งมาตรฐานกับพนักงานใหม่อย่างฉันไว้สูงมาก กระทั่งในประชุมประจำสัปดาห์ของแผนก เขาก็ยังวิจารณ์แผนงานของฉันเสียไร้ดีอย่างไม่ปรานีปราศรัย"ของที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ขนาดนี้ เธอยังกล้าเอามาให้ฉันดูอีกเหรอ?"เขาโยนเอกสารลงบนโต๊ะอย่างเย็นชา สายตาเย็นชืดไร้ซึ่งอุณหภูมิความอบอุ่นแม้แต่น้อยเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพากันมองฉันที่ก้มหน้ารับฟังการอบรมด้วยความเห็นอกเห็นใจ ทว่ากลับไม่มีใครรู้เลยว่าในยามที่เขาใช้คำพูดดุดันด่าทอฉันอยู่นั้น มือข้างที่สอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็กของเขากลับกำลังกดสะกิดรีโมตจิ๋วสีดำอย่างนิ่งเงียบสิ่งของชิ้นเล็กที่โดนเขายัดทะลวงเข้ามาในร่างกายของฉันพลัน
ดำดิ่งสู่ห้วงตัณหา บทที่ 8
โลหะอันเย็นชืดครูดผ่านจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันถูกทรมานจนแทบหมดเรี่ยวแรง สองมือจิกแขนท่อนล่างของเขาไว้แน่น น้ำตาคลอเอ่อท่วมตาทว่าเขากลับยังคงวางท่าสงบนิ่งของผู้มีอำนาจเหนือกว่าไว้ได้ตลอดเวลา"อื้อออ ขอร้องล่ะ... ท่านประธานลู่... มอบ... มอบให้หนู..."ท่ามกลางความเสียวสยิวอันชวนให้ชาไปทั้งหนังศีรษะนั้น ฉันถูกทรมานจนแทบสิ้นสติจนกระทั่งฉันละทิ้งศักดิ์ศรีไปโดยสิ้นเชิง ร้องไห้สะอื้นไห้อ้อนวอนเขา เขาถึงยอมสวมบทบาทผู้มีอำนาจสิทธิ์ขาด เข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าของฉันอย่างดุดันเผ็ดร้อนขั้นสุดท่ามกลางครรลองนั้นเขาเชิดคางฉันขึ้น มองพิเคราะห์หยดน้ำตาที่รื้นทะลักตรงหางตาของฉันด้วยความพึงพอใจทรมานจนฉันส่งเสียงสะอื้นไห้ไม่หยุด ถึงยอมเมตตาปล่อยฉันไปในที่สุดค่ำคืนนั้น ฉันลากร่างกายที่แหลกเหลวเหมือนแทบจะแยกชิ้นส่วนกลับมาถึงห้องพักฉันจ้องมองรอยแดงระเกะระกะทั่วตัวในกระจก ในใจพลันเกิดความหวาดกลัวอันรุนแรงขึ้นมาลู่เฮ่อชั่วร้ายเกินไป อันตรายเกินไปแล้วเขาเป็นเหมือนปีศาจที่เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา ต่อให้ฉันจะมีโรคเสพติดความต้องการทางเพศ แต่ก็แทบจะไม่สามารถต้านทานความปรารถ
ดำดิ่งสู่ห้วงตัณหา บทที่ 7
ทว่า ยามที่ฉันจัดเตรียมเอกสารเสร็จสรรพ กำลังจะมุ่งหน้าไปยังห้องประชุม โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นมาเป็นข้อความสั้นฉบับหนึ่ง"มาที่โถงบันไดเมื่อวาน"ผู้ส่งยังคงเป็นลู่เฮ่อฉันจ้องมองตัวอักษรบรรทัดนั้นบนหน้าจอ ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้นมาในชั่วพริบตาอีกสิบนาทีก็จะเป็นการประชุมระดับผู้บริหารที่เขาต้องนั่งเก้าอี้ประธานด้วยตัวเองแล้ว ตอนนี้เขากลับเรียกฉันไปที่ทางเดินหนีไฟ ตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่?ผลักประตูบานหนาหนักของทางเดินหนีไฟออก ลู่เฮ่อกำลังยืนเอนพิงผนัง นิ้วมือเรียวยาวคอยหมุนวนเล่นเซ็กส์ทอยขนาดจิ๋วสีดำรูปทรงแปลกตาชิ้นหนึ่ง"ใส่สิ่งนี้เข้าไปข้างในซะ"เขายื่นของชิ้นนั้นมาตรงหน้าฉัน น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังสั่งงานให้ไปถ่ายเอกสารฉันสะท้านไปทั้งตัว ถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ"ไม่... ท่านประธานลู่คะ จะถึงเวลาประชุมแล้ว...""เธอจะลงมือเอง หรืออยากให้ฉันช่วยด้วยตัวเอง?"เขาหรี่ตาคู่หลังเลนส์แว่นลงเล็กน้อย กลิ่นอายอันตรายเข้าครอบคลุมร่างฉันไว้ในชั่วพริบตาท่ามกลางแรงกดดันอันเบ็ดเสร็จ ฉันทำได้เพียงอดทนอดกลั้นความอับอายขายหน้าขั้นสุด ยื่นมืออันสั่นเทารับของชิ้นเล็กอัน
ดำดิ่งสู่ห้วงตัณหา บทที่ 6
ลู่เฮ่อเป็นนายพรานที่เฉลียวฉลาดอย่างยิ่งเขามักกุมจังหวะได้อย่างแม่นยำยามรุกรับ ใช้เรี่ยวแรงอันพอเหมาะพอเจาะ ค่อยๆ ปลุกเร้าฉันทีละนิดจนเกือบจะเฉียดเข้าใกล้ขอบเหวแห่งความสติแตกบนโต๊ะทำงาน ปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่มนั้นหมุนควั่นอยู่ระหว่างนิ้วมือเรียวยาวของเขาบางคราวครูดผ่านเบาๆ บางคราวบีบอัดและหมุนคว้านอย่างเชื่องช้าด้ามปากกาอันเย็นชืดตัดกับอุณหภูมิอันร้อนผ่าวภายในร่างกายอย่างเด่นชัด ไม่นานฉันก็ไม่อาจอดทนอดกลั้นได้อีกต่อไป"ไม่... ท่านประธานลู่... ได้โปรดเถอะค่ะ..."เสียงสะอื้นไห้หลุดเล็ดลอดออกจากลำคออย่างไม่อาจควบคุม สองมือของฉันจิกขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อสีกระดูกขาวซีด ทว่าเรียวขากลับถ่างแยกออกจากกันกว้างขึ้นเรื่อยๆ อย่างขัดขืนไม่ได้อาการเสพติดความต้องการทางเพศถูกจุดประกายจนลุกโชน สติสัมปชัญญะมอดไหม้ปานแผ่นกระดาษโดนไฟแผดเผา แตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านทีละชิ้นๆรอจนกระทั่งเขาเล่นสนุกจนพึงพอใจแล้ว ถึงค่อยเก็บปากกาหมึกซึมกลับไปอย่างไม่เร่งรีบ น้ำเสียงยังคงนิ่งขรึมเย็นชา"ไปยืนตรงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แล้วถอดเสื้อผ้าออกให้หมด"ฉันตะลึงงันไปหน้าต่างกระจกบานใหญ่หันหน้าออกสู่ความเจริญรุ่ง
