ดอกบัวร่วงโรยกลิ่นอายโรยรา

ในช่วงแรกที่ฉันเริ่มสัมผัสเรื่องเร่าร้อน มันก็เหมือนเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ ที่เมื่อก้าวเข้าไปแล้วก็ยากจะหันหลังกลับ

ฉันหลงใหลความรู้สึกที่ไหลซ่านไปทั่วร่าง ร่างกายสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกนั้นรุนแรงเสียจนแทบกลืนกินชีวิตประจำวันที่เคยเรียบง่ายจืดชืดของฉันไปหมด แม้กระทั่งความว่างเปล่าหลังทุกอย่างสงบลง ก็ยังดูน่าหลงใหลอย่างประหลาด

แต่ไม่นาน ความว่างเปล่านั้นก็เริ่มไม่อาจถูกเติมเต็มได้อีกต่อไป มันค่อย ๆ กลายเป็นความกระหายที่เผาผลาญฉันอยู่ทุกวัน

สามีจึงพยายามหาหนทางอื่น ทั้งอุปกรณ์ ทั้งวิธีการใหม่ ๆ ลองมานับไม่ถ้วน

ทว่าสุดท้าย ทุกอย่างก็ไร้ผล

เขาบอกว่าฉัน “ป่วย”

บอกว่าไม่มีผู้ชายคนไหนรับไหว

เมื่อเพื่อนสนิทรู้เข้า ก็แนะนำให้ฉันไปที่ร้านแพทย์แผนจีนเฉพาะทาง บอกว่าการบำบัดแบบกดจุดช่วยระบายไฟในร่างกาย รักษาอาการนี้ได้

ความโดดเดี่ยวและความไม่อิ่มเอมมันทรมานเกินจะทน

หลังจากลังเลอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจลองดู

ร้านนั้นซ่อนตัวอยู่ลึกในตรอก

แสงไฟภายในสลัว การตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูประณีต

พนักงานหญิงพาฉันเข้าไปยังห้องส่วนตัว ภายในมีเพียงเตียงเดี่ยวหนึ่งตัว และตู้ไม้เล็ก ๆ ข้างเตียง ที่วางขวดโหลไว้หลายใบ

ฉันเปลี่ยนเป็นชุดแบบใช้ครั้งเดียวที่ร้านเตรียมไว้

เนื้อผ้าบางเบาจนแทบไม่ปิดบังอะไรได้มากนัก สัมผัสอากาศบนผิวกายทำให้ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วน

ยิ่งน่าอายเมื่อฉันรับรู้ได้ว่า ร่างกายกลับตอบสนองต่อการเสียดสีเล็กน้อยนั้นอย่างไม่อาจห้าม

ฉันคิดจะขอเปลี่ยนชุดใหม่ แต่ก็รู้ดีว่าแท้จริงแล้วมันคงไม่ต่าง

ฉันได้แต่ปลอบตัวเอง

ยังไงผู้บำบัดก็น่าจะเป็นผู้หญิง ไม่เห็นต้องอายอะไร และฉันก็มาที่นี่เพื่อรักษา

แต่เมื่อประตูถูกเปิดออก

เมื่อฉันเห็นคนที่ก้าวเข้ามา หัวใจก็หล่นวูบลงทันที

ก่อนที่จะมา เพื่อนไม่ได้บอกฉันเลยว่า ที่นี่มีผู้บำบัดเป็นผู้ชาย

เขายังหนุ่ม แข็งแรง ท่าทางสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเปิดเผย ใส่เสื้อกล้ามสีดำเรียบง่าย

รูปร่างที่เห็นชัดเจนทำให้ฉันไม่กล้าสบตานาน

ตั้งแต่วินาทีที่เขาเข้ามา ฉันก็เผลอเกร็งหว่างขาทั้งสอง แล้วยกมือขึ้นมาบังหน้าอกโดยไม่รู้ตัว

ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาเร่าร้อนของเขาที่มองมาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุไปทั้งตัว

เมื่อถูกเขาจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ความอายนี้กลับรุนแรงยิ่งกว่าการถูกแตะต้อง

ขณะที่ฉันลังเลว่าจะถอยดีหรือไม่

เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างคาดไม่ถึง

“คุณคือคุณเหยาหรือเปล่าครับ”

“สวัสดีครับคุณเหยา ผมชื่อหลี่หยาง เป็นพนักงานนวดหมายเลขเจ็ดของร้านนี้ ยินดีที่ได้พบครับ”

เขายิ้มอย่างสุภาพ ท่าทีเป็นมิตรเกินคาด

ฉันรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังเอ่ยถามอย่างลังเล “ขอ…เปลี่ยนชุดได้ไหมคะ”

ถ้าเกิดเป็นหมอนวดผู้ชาย การเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เหมาะสมกว่านี้หน่อยน่าจะเหมาะสม

แต่เขากลับยิ้มบาง ๆ และค่อย ๆ จับมือฉันไว้

“ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมเข้าใจดี”

เสียงของเขานุ่มจนทำให้ใจที่อ่อนล้าอยู่แล้ว ยิ่งสั่นไหว

“คุณมาที่นี่เพื่อรักษา ร่างกายมีปฏิกิริยาแบบนี้เป็นเรื่องปกติ…และผมก็อยู่ตรงนี้เพื่อรักษาเรื่องนั้นโดยเฉพาะ”

หลี่หยางค่อย ๆ จับมือของฉันแล้วพาไปยังเตียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง เป็นมืออาชีพ

บริเวณหน้าอกที่นูนเด่นนั้นมองเห็นได้อย่างชัดเจน ไม่มีอะไรปิดบัง

แต่เขาเพียงมองภาพตรงหน้าอย่างสงบ ไม่ได้แสดงท่าทีล่วงเกินใด ๆ แค่จับมือฉันไว้ แล้วพาไปที่ข้างเตียงเท่านั้น


“เชื่อใจผมเถอะครับ ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด”

ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของหลี่หยาง และเส้นสายกล้ามเนื้อที่แน่นชัด ยิ่งทำให้หัวใจฉันว้าวุ่น สับสนไปหมด

แต่เสียงของเขานั้นกลับนุ่มนวล เป็นมิตรอย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันจึงเผลอคล้อยตาม และเอนกายลงไปโดยไม่ทันรู้ตัว

แต่ทันทีที่ฉันเอนตัวลง ผ้าบางเบานั้นก็ขยับไปตามการเสียดสีกับเตียง สิ่งที่แทบปิดบังไว้ไม่อยู่แล้วก็ยิ่งเผยให้เห็นชัดขึ้น ท่ามกลางอากาศรอบตัว

เมื่อรู้ตัวว่าร่างกายเผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าของฉันก็ร้อนผ่าวไปหมดด้วยความอาย

ขณะเดียวกัน จุดที่อ่อนไหวกลับถูกกระทบอย่างไม่คาดคิด ความรู้สึกวาบไหวทำให้ฉันเผลอเปล่งเสียงออกมา ร่องรอยของความไม่สงบยิ่งทิ้งไว้ชัดเจน

จากนั้น ความว่างเปล่าที่คุ้นเคยก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ทรมานเสียจนฉันแทบจะรับไม่ไหว

แต่หลี่หยางกลับไม่ได้แสดงท่าทีสนใจร่างกายของฉันอย่างที่คิด

เขาเพียงหยิบขวดน้ำมันสีอ่อนขึ้นมา แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบสงบว่า “ผมจะใช้น้ำมันนี้ช่วยให้ร่างกายคุณผ่อนคลายก่อนนะครับ และยังช่วยบำรุงผิวด้วย”

“ผมจะเริ่มจากการผ่อนคลายร่างกายก่อนนะครับ จากนั้นจึงค่อยบำบัดตามขั้นตอน เพื่อคลายความอัดแน่นภายใน”

หลี่หยางถูน้ำมันบนฝ่ามือ

แล้วสัมผัสนั้นก็ค่อย ๆ วางลงบนผิวกายฉัน

ฉันเผลอเกร็ง

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมเริ่มแล้ว”