บทที่ 2

ลีโอโนราก้าวเท้าออกจากห้องทำงานของเค็นเนธด้วยความรู้สึกหมดเรี่ยวแรง เธอแทบไม่ยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับภาพที่เพิ่งได้เห็น—มันเป็นฉากคาวโลกีย์ที่หลุดออกมาจากข่าวนินทาชัดๆ

ทำไมเธอถึงไม่คิดที่จะเคาะประตูก่อนนะ?

ในบรรดาผู้หญิงทั้งหมดที่แวะเวียนเข้ามาในห้องทำงานนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้เห็นอะไรแบบนั้นเต็มๆ ตา มันเหมือนกับการดูโชว์เซ็กส์สดๆ แล้วยัยอลิสนั่น... หล่อนก็ร้องครางซะลั่นห้อง ทำตัวราวกับกำลังถูกเขากลืนกินเข้าไปอย่างนั้นแหละ

ลีโอโนราสะบัดศีรษะ พยายามไล่ภาพอุจาดตาเหล่านั้นออกไปจากหัว

แต่เธอก็คงไปตัดสินอลิสแรงเกินไปไม่ได้หรอก—ในเมื่อตัวเธอเองยังไร้เดียงสา มีประสบการณ์ในเรื่องพรรค์นี้เป็นศูนย์ เลยไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมผู้หญิงเราต้องทำเสียงดังขนาดนั้นเวลามีกิจกรรมอย่างว่า

เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานพลางทอดถอนหายใจ

ในฐานะเลขานุการบริหารของเค็นเนธ ไวท์ หนึ่งในชายที่ร่ำรวยที่สุดในเอเวอร์แลนด์ ลีโอโนรารู้จักกิตติศัพท์ของเขาเป็นอย่างดี

เค็นเนธเป็นเจ้าของโครงการจัดสรรสุดหรูหราหลายแห่งที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ และหน้าที่ของเธอก็คือการจัดการตารางเวลาของเขา ซึ่งรวมไปถึงการสับรางบรรดาผู้หญิงที่เขาควงสลับหน้ากันมาไม่ซ้ำแต่ละวัน

เค็นเนธคือเพลย์บอยตัวพ่อ

ลีโอโนราเห็นทุกอย่างมากับตา หน้าที่ความรับผิดชอบของเธอคือการเมคชัวร์ว่าผู้หญิงพวกนี้จะไม่เดินสวนกัน หรือจับได้ว่ามีใครคนอื่นกำลังซ้อนท้ายอยู่

เค็นเนธไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน และแน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดจะมี—คำว่าข้อผูกมัดไม่อยู่ในพจนานุกรมของเขา

ลีโอโนราปฏิเสธไม่ได้ว่าเค็นเนธเป็นผู้ชายที่สูงหล่อ หุ่นนักกีฬา แถมยังมีความรวยค้ำคอในแบบที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน พวกหล่อนล้วนอยากเป็นแฟนตัวจริงของเขา แต่ไม่มีใครเคยอยู่ได้นานสักคน

พวกเธอเป็นแค่ของใช้แล้วทิ้ง พอเขาเริ่มเบื่อ ก็จะถูกเขี่ยทิ้งเหมือนเศษผ้าขี้ริ้วเก่าๆ

ลีโอโนรากลอกตาเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจ้านายของเธอเป็นบ้าอะไรกันนะ? ทำไมเขาถึงไม่รู้จักพอและรักผู้หญิงแค่คนเดียวไม่ได้?

มันช่างน่าสมเพชสิ้นดี แต่เธอก็โทษเขาฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก—ในเมื่อผู้หญิงพวกนั้นแทบจะประเคนตัวเองใส่พานมาให้เขาถึงที่

ถึงอย่างนั้น เธอก็สาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่มีวันตกหลุมรักผู้ชายประเภทนี้เด็ดขาด เธอจะไม่ยอมกลายเป็นหนึ่งในแต้มสะสมของเขาแน่ๆ

"ไม่มีทางเป็นฉัน" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ต่อให้เขาจะหล่อล่ำ มีซิกแพก หรือรวยล้นฟ้าแค่ไหนก็เถอะ..."

เธอเงียบไปกะทันหันเมื่อรู้สึกตัว "เอ๊ะ เดี๋ยวนะ? ไม่สิ! ยัยโนรา เธอห้ามตกหลุมรักเขาเด็ดขาดเลยนะ!"

เธอตบหน้าเรียกสติในความคิด 'ลบออกไป! ลบมันออกไปเดี๋ยวนี้!'

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นช่วยดึงเธอออกจากภวังค์ความคิด

"สวัสดีค่ะ ไวท์ บิลเดอร์ส เรียนสายค่ะ" เธอกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ

"ฉันต้องการนัดพบคุณเค็นเนธ ไวท์ หน่อยค่ะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดจ๋าคะขาด้วยน้ำเสียงเย้ายวนมาจากปลายสาย

"ไม่ทราบว่าใครเรียนสายคะ?" ลีโอโนราถาม

"แอน วาเลอร์ ค่ะ"

"กรุณารอสักครู่นะคะคุณวาเลอร์ เดี๋ยวฉันขอเช็กตารางงานของคุณไวท์ให้ก่อนค่ะ" ลีโอโนราวางหูโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วเดินกลับไปที่ห้องทำงานของเค็นเนธอีกครั้ง

ลีโอโนรารู้จักผู้หญิงประเภทนี้ดี คนที่โทรเข้ามาไม่ได้มาคุยเรื่องธุรกิจหรอก—พวกหล่อนก็แค่พยายามจะมาหา 'อะไรกิน' จากเค็นเนธเท่านั้นแหละ

ลีโอโนราส่ายหัวให้กับความคิดนั้น

แต่คราวนี้เธอเคาะประตู หลังจากภาพบาดตาบาดใจที่ได้เห็นไปก่อนหน้านี้ เธอจะไม่ยอมเดินดุ่มๆ เข้าไปโดยไม่ให้สัญญาณอีกเด็ดขาด

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงเคาะแรงขึ้นและตะโกนบอก "คุณไวท์คะ ฉันจะเข้าไปนะคะ"

เธอยื่นมือเปิดประตูอย่างระมัดระวัง และรู้สึกโล่งอกที่เห็นเค็นเนธนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลางรัวนิ้วลงบนแล็ปท็อป เขาไม่ได้ใส่ใจจะตอบรับเสียงเคาะประตูของเธอเลยด้วยซ้ำ นิสัยเดิมๆ

"คุณไวท์คะ คุณแอน วาเลอร์ โทรมาขอนัดพบค่ะ จะให้ฉันเรียนเธอว่ายังไงดีคะ?" ลีโอโนราถาม

เค็นเนธไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ เธอจึงลองอีกครั้ง คราวนี้เพิ่มเสียงให้ดังขึ้น "คุณไวท์คะ?"

จู่ๆ เขาชะงักและตวัดสายตาขึ้นมาขู่ฟ่อ "มีอะไร?!"

ลีโอโนราสะดุ้งโหยงกับน้ำเสียงของเขา

เมื่อกี้เขายังอารมณ์ดีอยู่แทบๆ แต่ตอนนี้กลับมาเหวี่ยงใส่เธอเฉย บ้าฉิบ! อารมณ์ของเขาคือนึกจะแปรปรวนก็แปรปรวน หรือว่าเขาสมองกลับเพราะไปมีเซ็กส์กับผู้หญิงมากเกินไปกันแน่เนี่ย?

"คุณวาเลอร์ถามว่าเธอจะสามารถเข้ามาพบคุณได้ตอนไหนคะ" เธอถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด

"บ่ายสาม" เขาตัดบทโดยไม่ยอมสละสายตามองเธอเลยสักนิด

"รับทราบค่ะคุณไวท์" เธอตอบพลางรีบหันหลังเดินออกมาให้เร็วที่สุด

เธอไม่อยากอยู่ตรงนั้นนานๆ ให้เสี่ยงโดนลูกหลงจากอารมณ์บูดๆ ของเขาอีก

เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

เค็นเนธทั้งงี่เง่าเข้มงวดและเดาใจยากเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะเธอจำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตไปจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่ ป่านนี้เธอลาออกไปนานแล้ว

ถึงเงินเดือนจะดี—ดีมากด้วยซ้ำ—และเธอก็จำเป็นต้องใช้มัน แต่ในวันหนึ่งข้างหน้า เมื่อเธอเก็บเงินได้มากพอ เธอวางแผนไว้ว่าจะลาออกไปเปิดธุรกิจของตัวเอง

แต่สำหรับตอนนี้... เธอคงต้องทนดักดานไปก่อน

เธอหยิบสายโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง "สวัสดีค่ะคุณวาเลอร์?"

"ทำไมปล่อยให้ฉันรอนานขนาดนี้ยะ?" แอนเหวี่ยงใส่ทันที

ลีโอโนราขบกรามแน่น ที่มันช้าก็เพราะเค็นเนธเมินเธอต่างหากเล่า แต่แน่นอนว่าเธอพูดความจริงออกไปไม่ได้

"ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณวาเลอร์ พอดีฉันต้องตรวจสอบตารางงานของคุณไวท์ให้ถี่ถ้วนก่อนค่ะ" เธอโกหกคำโต

"เธอนี่มันทำงานไม่ได้เรื่องเลย!" แอนคำรามอย่างไม่คิดจะปิดบังความเหยียดหยามในน้ำเสียง

อารมณ์ของลีโอโนราเริ่มเดือดปุดๆ เธออยากจะตอกกลับใจจะขาด อยากจะบอกยัยผู้หญิงคนนี้เหลือเกินว่าเธอไม่ได้เป็นพวกที่เที่ยวไปนอนกับใครต่อใครเพื่อไต่เต้าหรอกนะ! แต่สุดท้ายเธอก็กระเดือกความรู้สึกนั้นลงคอไป

"ตารางนัดของคุณคือเวลาบ่ายสามโมงตรงค่ะ มีบริการส่วนอื่นเพิ่มเติมอีกไหมคะคุณวาเลอร์?" น้ำเสียงของเธอยังคงนิ่งสนิท

แอนตัดสายใส่เธอทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"ยัยผู้หญิงคนนี้!" ลีโอโนราพึมพำ พ่นลมหายใจยาวเพื่อระบายความอัดอั้น

เธอจะไม่ยอมให้แอนมาทำลายวันดีๆ ของเธอหรอก พอเริ่มรู้สึกใจเย็นลงบ้าง เธอก็ลุกขึ้นและเดินตรงไปยังโถงทางเดิน

"ลีโอโนรา โจนส์!" เสียงหนึ่งร้องทักมาจากทางด้านหลัง

มีแค่คนเดียวบนโลกนี้แหละที่เรียกเธอด้วยชื่อเต็ม—เฟลิเซีย ซานเชซ เพื่อนสนิทของเธอเอง

ลีโอโนราหน้าเหยเก ทำไมแม่ต้องตั้งชื่อเชยๆ แบบนี้ให้เธอด้วยนะ?

"มีอะไรจ๊ะ เฟลิเซีย?" เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน มองดูใบหน้าของเฟลิเซียที่แกล้งทำเป็นบูดบึ้งขัดใจ

ลีโอโนรารู้ดีว่าเธอไม่ใช่คนเดียวที่ได้ชื่อรุ่นคุณยายมาครอง

"เธอไม่เคยยอมใหฉันชนะเลยนะ!" เฟลิเซียหัวเราะร่าพลางเดินมาขนาบข้าง

"ก็เธอเริ่มก่อนเองนี่!" ลีโอโนราตอกกลับอย่างขี้เล่น

"โอเค้ เธอชนะ! เหมือนเดิมทุกที" เฟลิเซียยิ้มกว้าง "แล้วนี่จะไปไหนล่ะ? ฉันเห็นเธอเพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานของเค็นเนธ"

"กำลังจะไปกินข้าวเที่ยงน่ะ แล้วว่าจะแวะซื้ออะไรมาให้คุณไวท์ด้วย ฉันคิดว่าเขาคงลืมไปแล้วว่านี่มันได้เวลาอาหารกลางวัน" ลีโอโนราอธิบาย

"อู้หูย... อย่าบอกนะว่าเธอแอบตกหลุมรักเค็นเนธเข้าให้แล้ว!" เฟลิเซียเอ่ยแซว

"ไม่มีทางซะหรอก!" ลีโอโนราสวนกลับทันควัน "ตาบ้านั่นเป็นพวกเสือผู้หญิง! อีกอย่าง ฉันตั้งใจจะเก็บซิงไว้ให้ผู้ชายที่ฉันรักจริงๆ และเขาก็ต้องรักฉันตอบด้วย"

"ฉันยังเวอร์จิ้นอยู่นะ จำไม่ได้เหรอ? และฉันไม่มีวันยอมเสียมันให้ผู้ชายอย่างเค็นเนธเด็ดขาด"

"ระวังคำพูดไว้หน่อยก็ดีนะจ๊ะยัยโนรา โลกเรามักชอบเหวี่ยงเรื่องเซอร์ไพรส์มาให้แบบไม่ทันตั้งตัวเสมอแหละ!" เฟลิเซียหัวเราะคิกคักพลางเอาศอกสะกิดเพื่อนสาวอย่างล้อเลียน