Todos los capítulos de ตัณหารสหวาน... ในการกลับมาอีกครั้ง: Capítulo 1 - Capítulo 10

"ยัยร่าน!" เค็นเนธ ไวท์ คำรามใส่ อลิส วิลสัน ที่เพิ่งเข้ามาในห้องทำงานของเขาเพื่อ 'เข้าประชุม'—ทว่าไม่ใช่การประชุมในแบบที่คนทั่วไปคิดกันมันออกจะเหมือนกิจกรรม 'ผสมพันธุ์' เสียมากกว่าอลิสเป็นเพียงหนึ่งในผู้หญิงมากมายในชีวิตของเขา แม้ว่าเขาจะไม่เคยเรียกใครว่าแฟนเลยก็ตาม"โอ้ พระเจ้ายอดเลย เค็น... เร็วเข้า เอาฉันแรงๆ! เอาฉันอีก!" อลิสครางกระเส่า ร่างกายจมดิ่งลงไปในความเสียวซ่านที่เขามอบให้เธอกำลังอยู่ในท่าโก้งโค้ง และแม้ว่าเค็นเนธจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน แต่เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่อ 'ผลผลิต' มาประเคนให้ถึงที่? เขาเป็นใครกันถึงจะกล้าปฏิเสธของขวัญจากสวรรค์ชิ้นนี้?ทั้งคู่กำลังพัวพันกันอย่างเร่าร้อนในบทรักอันดุเดือด ทว่าจู่ๆ ประตูห้องก็เปิดออกลีโอโนรา โจนส์ เลขานุการบริหารของเขาเดินเข้ามาในห้อง สายตาของเธอจับจ้องอยู่กับปึกเอกสารในมือ ปลายปากกาถูกคาบไว้ในปากอย่างใจลอย โดยไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวเธอ"คุณไวท์คะ วันนี้คุณมีนัดประชุมกับคุณวิลสัน..." เธอง่วนรายงาน"ฉันก็อยู่นี่แล้วไง ยัยหน้าโง่!" อลิสตอกกลับ เสียงสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์เค็นเนธบีบสะโพก

ลีโอโนราตวัดสายตาค้อนขวับใส่เฟลิเซียพลางเลิกคิ้วสูง"ทำไมเธอต้องคะยั้นคะยอให้ฉันตกหลุมรักเจ้านายตัวเองขนาดนั้นด้วยฮะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงติดรำคาญอย่างเห็นได้ชัด"เอ้า! ก็เธอเป็นคนเดียวในบริษัทนี้ที่ยังไม่โดนเขาตกน่ะสิ! ผู้หญิงทุกคนที่นี่แทบจะลงไปดิ้นแดแด่วเวลาเขาเดินผ่าน แต่เธอน่ะเหรอ? ทำท่าเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศอย่างนั้นแหละ""แล้วคิดดูนะ เธอเป็นคนที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาที่สุด! ถ้าเธออยากจะอ่อยเขาขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องสยบแทบเท้าแน่! ดูลีโอโนรา โจนส์ ซะก่อน—ปังมาก! ทั้งเซ็กซี่ ทั้งสวย แถมยังฉลาดเป็นกรด!" เฟลิเซียจีบปากจีบคอพูดด้วยน้ำเสียงเกินจริงราวกับดาราสาวขาเม้าท์"ฉันจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? หาเรื่องพังชีวิตตัวเองเหรอ? ตอนนี้สิ่งที่ฉันโฟกัสคือการก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงินมาจ่ายค่ารักษาให้แม่ต่างหาก ค่ายาประคับประคองอาการของแม่แต่ละเดือนแพงหูฉี่เลยนะ!" ลีโอโนราเอ็ดเพื่อนแม่ของลีโอโนราป่วยเป็นมะเร็งเต้านม และเธอจำเป็นต้องเก็บเงินก้อนโตเพื่อใช้ในการผ่าตัด อาการของแม่เริ่มทรุดลงเรื่อยๆ ทำให้เธอต้องรีบหาเงินให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"ชีวิตเธอนี่มีแต่งาน งาน งาน! ไม

ในที่สุดลีโอโนราก็ยอมตอบตกลงรับข้อเสนอของเค็นเนธ—อย่างน้อยมันก็ช่วยประหยัดค่าเดินทางไปได้โข ที่ผ่านมาเธอต้องนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลตลอด และในช่วงเวลานี้ของวัน รถบัสก็มักจะแน่นขนัดจนทำให้เดินทางไปถึงจุดหมายได้ล่าช้าลีโอโนรากำลังจะไปเยี่ยมแม่ของเธอ โดยมีลูกพี่ลูกน้องคอยช่วยดูแลอยู่—ซึ่งเป็นคนที่ลีโอโนราต้องยอมควักเงินจ้างมาดูแล เนื่องจากเธอเป็นลูกคนเดียวนอกจากนี้ลีโอโนรายังไม่มีพ่อ แม่ของเธอตั้งครรภ์กับชายชาวอนิโอนา ซึ่งนั่นเป็นที่มาของลักษณะทางกายภาพอันโดดเด่นของเธอ ทว่าตั้งแต่ลืมตาดูโลกมา เธอยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่ครั้งเดียว"ลีโอโนรา!" เค็นเนธส่งเสียงเรียก"อุ๊ย ค่ะคุณไวท์... ไปกันเถอะค่ะ" เธอตอบรับพลางเดินตามเขาไปยังลิฟต์ ชายหนุ่มมีลิฟต์ส่วนตัวคอยบริการ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องทนเบียดเสียดร่วมกับคนอื่นเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เค็นเนธหยุดรอให้เธอเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปก่อน มือหนาเอื้อมไปแตะที่เอวบางของเธอเบาๆ เพื่อประคองให้เธอเดินเข้าไปด้านในลีโอโนราสะดุ้งโหยงเล็กน้อยกับสัมผัสของเขาพลางแอบเหลือบมองด้วยหางตา—ทว่าชายหนุ่มกลับทำหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางท

เค็นเนธสบถพึมพำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดการยื่นข้อเสนออุบาทว์ๆ แบบนั้นให้ลีโอโนราไม่ได้อยู่ในแผนการของเขาเลยสักนิด สมองของเขารู้ดีอยู่เต็มอกว่าลีโอโนราคือเขตต้องห้าม—เขารู้ดีทว่าหัวใจมันกลับทรยศและบอกเขาไปอีกทางเขาต้องการเธอ... ไม่ใช่ในฐานะเลขานุการ แต่ในฐานะผู้หญิงของเขา เขาปรารถนาที่จะได้ไออุ่นจากร่างกายของเธอเคียงข้างในทุกค่ำคืนเขาหิวกระหายในตัวเธอ ไม่ใช่แค่เรื่องในหน้าที่การงาน แต่ต้องการตีตราจองเธอไว้เป็นของเขาคนเดียว เขาอยากสัมผัสร่างนุ่มนิ่มนั้นบนเตียงนอน อยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวในทุกๆ ทางเท่าที่จะทำได้‘พระเจ้า... ขอให้ยัยนั่นตอบตกลงทีเถอะ’ เขาภาวนาในใจเพราะถ้าเธอปฏิเสธ ความอับอายขายหน้ามันคงจะรุนแรงเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะแบกรับไหว—มันเหมือนเป็นการตบหน้าฉาดใหญ่เข้าที่อีโก้ของเขา เค็นเนธเกลียดการรอคอยเป็นที่สุด และนั่นคือเหตุผลที่เขาขีดเส้นตายให้เธอตัดสินใจแค่ภายในเช้าวันพรุ่งนี้เท่านั้นมัวแต่จมดิ่งอยู่กับความคิดเรื่องลีโอโนรา รู้ตัวอีกทีเค็นเนธก็ขับรถเลี้ยวเข้ามาในเขตรั้วบ้านของตัวเองเรียบร้อยแล้วพนักงานรักษาความปลอดภัยเปิดประตูต้อนรับ และเขาก็จอดรถเข้าที่"

เค็นเนธสูดหายใจเข้าลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อดึงสติและควบคุมจังหวะการหายใจของตัวเอง—เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะเสียอาการประหม่าไปแล้ว"เข้ามา!" เขาตะโกนบอกน้ำเสียงเข้มลีโอโนราก้าวเข้ามาในห้อง ศีรษะเล็กๆ ก้มต่ำลงอย่างคนคิดไม่ตก"เอ่อ... คือ คุณไวท์คะ..." เธอพึมพำอย่างลังเล"มีอะไร?" เขาแสร้งทำเป็นยุ่ง ทว่าในใจยังคงเคืองไม่หายที่เธอหมางเมินข้อเสนอของเขาไปตลอดทั้งช่วงวันหยุดชายหนุ่มลอบมองเธอ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมสบตาด้วย เขาจึงเบนสายตากลับมาจ้องหน้าจอแล็ปท็อป แสร้งทำเป็นจดจ่อกับงานตรงหน้า ทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง"คุณไวท์คะ ช่วงเที่ยงนี้คุณมีนัดทานอาหารกลางวันกับคุณลูคัส พอร์เตอร์ ค่ะ... ทางนั้นโทรมาคอนเฟิร์มว่าคุณจะเข้าประชุมตามนัดไหม""โอเค... โทรไปบอกเขาเลยว่าผมจะไป มีอะไรอีกไหม?" เขาถามเมื่อเห็นว่าเลขาสาวยังคงยืนนิ่งไม่ยอมเดินออกจากห้องทำงานของเขาเสียที"เอ่อ... คือ คุณไวท์คะ... ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้โทรหาคุณเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา..." ลีโอโนราเอ่ยเสียงสั่นด้วยความประหม่า"งั้นก็แปลว่าเธอไม่ได้สนใจข้อเสนอของผมใช่ไหม?" เขายังคงไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อป ชาย