บทที่ 3

ลีโอโนราตวัดสายตาค้อนขวับใส่เฟลิเซียพลางเลิกคิ้วสูง

"ทำไมเธอต้องคะยั้นคะยอให้ฉันตกหลุมรักเจ้านายตัวเองขนาดนั้นด้วยฮะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงติดรำคาญอย่างเห็นได้ชัด

"เอ้า! ก็เธอเป็นคนเดียวในบริษัทนี้ที่ยังไม่โดนเขาตกน่ะสิ! ผู้หญิงทุกคนที่นี่แทบจะลงไปดิ้นแดแด่วเวลาเขาเดินผ่าน แต่เธอน่ะเหรอ? ทำท่าเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศอย่างนั้นแหละ"

"แล้วคิดดูนะ เธอเป็นคนที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาที่สุด! ถ้าเธออยากจะอ่อยเขาขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องสยบแทบเท้าแน่! ดูลีโอโนรา โจนส์ ซะก่อน—ปังมาก! ทั้งเซ็กซี่ ทั้งสวย แถมยังฉลาดเป็นกรด!" เฟลิเซียจีบปากจีบคอพูดด้วยน้ำเสียงเกินจริงราวกับดาราสาวขาเม้าท์

"ฉันจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? หาเรื่องพังชีวิตตัวเองเหรอ? ตอนนี้สิ่งที่ฉันโฟกัสคือการก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงินมาจ่ายค่ารักษาให้แม่ต่างหาก ค่ายาประคับประคองอาการของแม่แต่ละเดือนแพงหูฉี่เลยนะ!" ลีโอโนราเอ็ดเพื่อน

แม่ของลีโอโนราป่วยเป็นมะเร็งเต้านม และเธอจำเป็นต้องเก็บเงินก้อนโตเพื่อใช้ในการผ่าตัด อาการของแม่เริ่มทรุดลงเรื่อยๆ ทำให้เธอต้องรีบหาเงินให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ชีวิตเธอนี่มีแต่งาน งาน งาน! ไม่คิดจะหาความสำราญใส่ตัวบ้างเลยหรือไง! หาความสุขให้ตัวเองบ้างเถอะน่า!" เฟลิเซียยังคงรบเร้า

"ไม่ล่ะ ขอบใจ! ฉันยอมนอนหลับอยู่บ้านดีกว่าไปหา 'ความสนุก' ในแบบของเธอเยอะเลย!" ลีโอโนราสวนกลับทันควัน

ลีโอโนราไม่ใช่พวกชอบเที่ยวเตร่หรือปาร์ตี้สังสรรค์ สำหรับเธอมันรู้สึกเหมือนเป็นการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ เธอชอบที่จะอยู่บ้านทำอาหารและทำข้าวกล่องขายมากกว่า

ทุกครั้งที่ว่างจากงานประจำ เธอจะเตรียมทำอาหารกล่องเพื่อให้ เอลซา ครูซ เพื่อนบ้านของเธอ นำไปเดินเร่ขายที่สำนักงาน โดยเอลซาจะบวกกำไรเพิ่มและรับหน้าที่เป็นคนขาย ส่วนลีโอโนราทำหน้าที่เป็นแม่ครัว

บางครั้งเอลซาก็แอบมาบ่นว่าเธอทำขายแทบไม่ทันต่อความต้องการของลูกค้า เพราะเพื่อนๆ ที่ทำงานต่างพากันติดใจรสมือของลีโอโนราอย่างหนัก โดยเฉพาะในช่วงที่ลีโอโนราไม่มีเวลาทำอาหารเพราะต้องไปยุ่งอยู่กับการเฝ้าไข้แม่ที่โรงพยาบาล

พวกเธอคุยกันเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าเดินมาถึงโรงอาหารของบริษัทแล้ว

โชคดีที่ตอนนั้นเหลือคนอยู่บางตาเนื่องจากเป็นเวลาบ่ายโมงตรงแล้ว พนักงานส่วนใหญ่จึงรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อย

ลีโอโนราซื้ออาหารมาสองชุด ชุดหนึ่งของเธอเองและอีกชุดหนึ่งสำหรับเค็นเนธ เธอเลือกพาสต้ามาสามจาน—สำหรับเธอหนึ่งจาน และสำหรับเค็นเนธสองจาน เพราะเธอรู้ซึ้งดีว่าพาสต้าเพียงจานเดียวคงไม่อาจเติมเต็มกระเพาะของเขาได้แน่ หลังจากผ่าน 'กิจกรรมออกกำลังกาย' อย่างหนักหน่วงมาเมื่อเช้า

จากนั้นเธอก็เลือกเมนูเนื้อสโตรกานอฟฟ์ เป็นอาหารจานหลัก และหยิบพุดดิ้งมาอีกสองถ้วยสำหรับเป็นของหวานตบท้าย

ลีโอโนราไม่แน่ใจว่าเค็นเนธชอบกินของหวานไหม แต่สำหรับเธอ มื้ออาหารจะถือว่าไม่สมบูรณ์เลยถ้าไม่มีของหวานล้างปาก และโชคดีเหลือเกินที่เธอเป็นพวกกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนแม้จะเสพติดของหวานขนาดไหนก็ตาม

หลังจากซื้ออาหารเสร็จ เธอก็เดินกลับขึ้นไปบนออฟฟิศ ทิ้งให้เฟลิเซียนั่งกินข้าวต่อคนเดียวที่โรงอาหาร

เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงาน ลีโอโนราจัดแจงวางอาหารของตัวเองลงก่อน จากนั้นจึงถือชุดอาหารของเค็นเนธตรงไปยังห้องทำงานของเขา คราวนี้เธอไม่ลืมที่จะเคาะประตูก่อน—เผื่อว่าเปิดเข้าไปแล้วต้องเจอภาพที่ไม่ควรเห็นซ้ำสอง

"เข้ามา!" เค็นเนธตะโกนบอกมาจากด้านใน

เธอเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไป ชายหนุ่มยังคงนั่งตัวติดหนึบอยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป

"คุณไวท์คะ ฉันซื้ออาหารกลางวันมาให้ค่ะ... ดูเหมือนคุณจะลืมทานข้าวนะคะ" เธอเรียนให้ทราบ

เค็นเนธเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาไล่กวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

จู่ๆ เธอก็รู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก—นี่มีอะไรติดหน้าเธอหรือเปล่านะ?

"คุณไวท์คะ?" เธอเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบ

"ขอบใจมาก ลีโอโนรา ผมลืมไปจริงๆ นั่นแหละ นี่มันบ่ายโมงแล้วเหรอเนี่ย มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกแสบท้องชะมัด ตอนแรกผมว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกอยู่พอดี แต่ในเมื่อคุณซื้อมาให้แล้ว งั้นผมกินที่นี่เลยละกัน ขอบใจนะ" เขาเอื้อมมือมารับกล่องอาหารไป ใบหน้ายังคงราบเรียบเคร่งขรึม

ลีโอโนราไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมผู้หญิงพวกนั้นถึงได้คลั่งไคล้ไหลหลงผู้ชายคนนี้นักหนา เวลาเขาโมโหขึ้นมาออกจะน่ากลัวและขี้เหวี่ยงจะตายไป! หรือบางที... อาจจะเป็นแค่กับเธอคนเดียวล่ะมั้ง

หลังจากส่งอาหารให้เขาเสร็จ เธอก็เดินออกจากห้องทำงานของเขา

หญิงสาวพ่นลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทุกครั้งที่ต้องอยู่ใกล้เขา เธอรู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องมันโดนสูบหายไปหมดอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าจู่ๆ เสียงสัญญาณอินเตอร์คอมก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งโหยง

"คุณไวท์คะ มีอะไรให้รับใช้คะ?" เธอกดรับสาย

มีแค่เขาคนเดียวนั่นแหละที่มีสายตรงเชื่อมกับอินเตอร์คอมของเธอ

"เข้ามานั่งกินข้าวที่นี่ด้วยกันสิ ผมเกลียดการนั่งกินข้าวคนเดียว... มันน่าเบื่อ" เขาบอก

"โอ้... เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะคุณไวท์ พอดีฉันมีงานต้องเคลียร์ที่โต๊ะอีกเยอะเลยค่ะ"

"แต่นี่มันเวลากินข้าวไม่ใช่หรือไง? งานพวกนั้นค่อยออกมาทำต่อทีหลังก็ได้ และนี่คือคำสั่ง" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด

"คะ... ค่ะ คุณไวท์" เธอไม่มีทางเลือก ในเมื่อเขาอ้างว่าเป็น 'คำสั่ง'

เธอจำใจหยิบกล่องอาหารของตัวเองแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของเขา ในใจนึกอยากจะบ่นกระปอดกระแปด ทว่าก็รู้ดีว่าบ่นไปก็ไลฟ์บอย

ลีโอโนราทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะกาแฟซึ่งมีเก้าอี้จัดไว้สองตัว เธอจงใจเลือกนั่งตัวที่อยู่ห่างจากเขามากที่สุด ส่วนเขายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและเริ่มลงมือทานอาหารของตัวเองไปก่อนแล้ว

เธอกำลังเปิดกล่องข้าวและเตรียมจะตักอาหารเข้าปาก ทว่าจู่ๆ ชายหนุ่มกลับลุกเดินปรี่ตรงมาหาพลางถือจานข้าวของตัวเองมาด้วย แล้วทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอหน้าตาเฉย!

เอาอีกแล้ว... เธอเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง นี่เธอเป็นโรคหอบหืดหรือเปล่านะ? สงสัยต้องหาเวลาไปตรวจร่างกายซะหน่อยแล้ว

"ผมจะนั่งกินตรงนี้ด้วย... อุตส่าห์ชวนมานั่งกินเป็นเพื่อน แต่ดันไปนั่งซะไกลลิบเลย!" เขาบ่นอุบ

"ขอโทษค่ะ..." นั่นคือคำเดียวที่เธอสามารถเค้นออกจากปากได้ในตอนนี้

เค็นเนธก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ ในขณะที่เธอยังไม่เริ่มตักกินเลยสักคำเดียว—เธอกำลังเขินอายและประหม่าเกินกว่าจะกล้าเคี้ยวอะไรต่อหน้าเขา

"อยู่ต่อหน้าผมแล้วทำเป็นขี้อายเหรอ ลีโอโนรา? หรือว่าเธอกำลังกลัวผมกันแน่?"

"เอ่อ ไม่เชิงหรอกค่ะคุณไวท์... ฉันแค่ รู้สึกเกร็งๆ นิดหน่อยน่ะค่ะ เพราะว่าคุณเป็นเจ้านายของฉัน" เธอตอบตามจริง

"กินซะ ไม่งั้นผมจะแย่งเธอ กินหมดนะ... ตอนนี้ผมยังไม่อิ่มเลยด้วย!" เขาขู่

เค็นเนธซัดพาสต้าจานแรกหมดเกลี้ยงไปแล้ว โชคดีที่เธอซื้อเผื่อมาให้เขาถึงสองจาน ไม่งั้นกระเพาะของเขาคงไม่มีทางยอมสยบแน่

"เอ่อ คุณไวท์จะรับส่วนของฉันไปไหมคะ? ฉันยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่เลยค่ะ..." โกหกหน้าตายรอบที่สอง

"ผมล้อเล่นน่ะ กินเข้าไปเถอะ!" เขาพูดสั้นๆ

แม้จะรู้สึกขัดเขินจนทำตัวไม่ถูก แต่ลีโอโนราก็บังคับตัวเองให้เริ่มกิน เธอหยิบส้อมและมีดขึ้นมา พยายามจะตัดเนื้อวัวอย่างช้าๆ แต่อาการมือสั่นทำให้มันไม่ค่อยเป็นไปตามใจนึกเท่าไหร่

เธอแอบเหลือบมองเค็นเนธ—เห็นเขาตั้งหน้าตั้งตากินอย่างขะมักเขม้นจนไม่มีเวลามาสนใจเธอ ลีโอโนราจึงเริ่มลงมือกินบ้าง เพราะอันที่จริงเธอก็หิวโซมาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน

แม้ว่ารสชาติอาหารของโรงอาหารในบริษัทจะไม่ได้เลิศเลออะไรนัก แต่พอท้องกิ่วแบบนี้ มันกลับอร่อยขึ้นมามากกว่าปกติเป็นกอง... แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคิดว่ารสมือในการทำอาหารของตัวเองนั้นอร่อยกว่าของที่นี่ตั้งหลายเท่า อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้นล่ะนะ