บทที่ 5

“ไม่ตลอดหรอก” แก้วกาญเอ่ยบอกอย่างมั่นใจ เพราะหากเธอซ่อนตัวดีๆ อีกไม่นานวิชญ์ก็รามือไปเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน 

“รับเงินไป แล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ นะมายด์ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราถึงจะได้เจอกันอีก” 

“พี่แก้ว” ดวงตาทั้งสองข้างของมารีญาแดงก่ำ เพราะตั้งแต่พ่อและแม่เสียชีวิตไป เธอก็อยู่กับพี่สาวเพียงสองคนเท่านั้น แม้หลังๆ แก้วกาญจะไม่ค่อยได้กลับมาบ้านก็ตามที 

เพราะอยากมีชีวิตที่ดี ทำให้แก้วกาญเลือกลงทุนกับการดูแลรูปร่างของตัวเอง แล้วรับงานเป็นพริตตี้เพื่อทำงานหาเงินส่งเธอเรียน และเลือกที่จะคบหาเฉพาะคนที่มีฐานะกระทั่งมาคบกับคนล่าสุดคือวิชญ์

“พี่ต้องไปแล้ว” เอ่ยบอกเสร็จแก้วกาญก็รีบกลับออกไปสมทบกับพศิน ที่เวลานี้จอดรถรออยู่ก่อนแล้วโดยเลือกมุมที่ไกลสายตาคนมากหน่อย พร้อมกวาดสายตามองสิ่งผิดปกติรอบๆ ตัว เนื่องจากไม่อยากมาตายเพราะคนของอดีตเจ้านายที่นี่เช่นกัน 

แต่เพราะแก้วกาญขอร้องให้เขาพาเธอมาหาน้องสาว พศินจึงไม่อยากขัดใจแม้จะเสี่ยงมากก็ตาม และทันทีที่แก้วกาญกลับมาที่รถทั้งคู่ก็ขับรถออกไปทันที

ทันทีที่แก้วกาญจากไป มารีญาก็ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น โดยในมือนั้นก็ยังคงถือเงินที่แก้วกาญยัดเยียดให้อยู่ ซึ่งมารีญาบอกกับตัวเองว่าเธอไม่มีวันเอาเงินก้อนนี้มาใช้แม้แต่บาทเดียว

ในขณะที่พศินที่กำลังขับอยู่นั้นก็สังเกตเห็นความไม่ปกติ เพราะชายหนุ่มขับรถเร็วขึ้นจนแก้วกาญต้องเอ่ยถาม 

“มีอะไรหรือเปล่า”

“มีคนขับรถตามเรามา”

“จริงเหรอ” แก้วกาญตกใจจนหน้าตาตื่น เธอรีบหันกลับไปมองหลังรถก็เห็นรถเก๋งติดฟิล์มสีดำขับตามมาจริงๆ นั่นยิ่งทำให้แก้วกาญกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด ผิดกับพศินที่คุมอารมณ์ตัวเองได้ดี 

“จะใช่คนของคุณวิชญ์หรือเปล่า” น้ำเสียงสั่นๆ ของแก้วกาญเอ่ยถามขึ้น 

“ใช่...และมันก็ขับตามมาตั้งแต่เราออกจากบ้านคุณแล้ว”

“แล้วเราจะทำยังไงกันดี”

“ไม่ต้องห่วงผมสลัดมันหลุดได้แน่” พศินเอ่ยอย่างมั่นใจ ก่อนจะเริ่มขับรถเปลี่ยนเส้นทางเพื่อปั่นหัวคนที่สะกดรอยตามมา กระทั่งสลัดหลุด 

“พวกนั้นยังตามมาอยู่อีกไหม” แก้วกาญที่นั่งลุ้นมาตลอดทางเอ่ยถามขึ้น เพราะไม่เห็นท่าทางร้อนใจของพศินแล้วนั่นเอง 

“ไม่แล้วครับ”

“โล่งอกไปที” เอ่ยบอกเสร็จแก้วกาญก็เป่าลมออกปากหนักๆ 

“หลังจากนี้คุณวิชญ์คงยิ่งจับตามองน้องสาวคุณแน่” พศินเอ่ยบอกอย่างมั่นใจ เพราะจากที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี ไม่เคยมีใครกล้าทำกับวิชญ์แบบนี้มาก่อน และคนแบบวิชญ์ก็คงไม่รามือที่จะตามหาเขากับแก้วกาญง่ายๆ แน่ ฉะนั้นเขากับเธอต้องอยู่ให้เงียบที่สุด 

“ฉันเชื่อว่ามายด์จะเอาตัวรอดได้ ว่าแต่เราจะไปไหนกัน” 

“เวียงจันทน์ครับ เราจะข้ามไปใช้ชีวิตอิสระที่นั่น” เหตุผลที่เลือกเวียงจันทน์เพราะพศินมีญาติอาศัยอยู่ที่นั่น รวมถึงสถานที่ อาหาร ภาษาก็ไม่ได้ต่างจากไทยมาก แก้วกาญน่าจะปรับตัวได้ไม่ยาก 

“ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ ขอแค่มีเธออยู่ด้วย”

“ครับ” พศินเอ่ยรับก่อนจะคว้ามือนุ่มของแก้วกาญขึ้นมาจูบ แววตาที่แสดงออกมานั้นบ่งบอกว่าเขารักเธอมากเหลือเกิน มากจนสามารถมอบชีวิตนี้ให้ได้ 

แม้จะรู้ว่าการตัดสินใจแบบนี้สร้างปัญหาให้ไม่รู้จบ แต่ถ้าให้เลือกพศินก็ยังคงเลือกแก้วกาญ และวาดฝันว่าชีวิตหลังจากนี้ของเขาและเธอจะได้เจอแต่ความสุข ยิ่งมีเงินสดหลายล้านกับเครื่องเพชรติดตัวมาด้วยแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาหายกังวล

 

“ว่าอะไรนะ” เสียงตบโต๊ะทำงานฉาดใหญ่ดังก้องขึ้น บ่งบอกอารมณ์ของวิชญ์ได้เป็นอย่างดี นั่นทำให้ลูกน้องที่คลาดกับพศินซึ่งกำลังยืนรายงานความคืบหน้าเรื่องแก้วกาญสะดุ้งพร้อมก้มหน้าก้มตามองพื้น ไม่มีใครกล้าสบตาเจ้านายแม้แต่คนเดียว 

“ผมเจอคุณแก้วครับ เธอแวะมาที่บ้าน”

“แล้วยังไง” น้ำเสียงห้วนๆ ของวิชญ์ตะคอกถามกลับไป เพราะเขาไม่ได้ต้องการแค่ข่าว เขาต้องการตัว แก้วกาญกับพศินมากกว่า

“พวกผมสะกดรอยตามไป แต่ก็คลาดกัน”

“บัดซบ” วิชญ์สบถออกมา สีหน้าดูไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ กระทั่งในหัวผุดใบหน้าของใครบางคนขึ้นมา พร้อมกับความคิดบางอย่าง จึงหันมองไปยังภูมิ

“นายไปเอาตัวน้องสาวแก้วมา ฉันจะเป็นคนถามเองว่าพี่สาวเธอหนีไปมุดหัวอยู่ที่ไหน” เมื่อรักมากก็ย่อมแค้นมากยามถูกหักหลัง และวิชญ์ก็กำลังระบายความแค้นนั้นกับคนใกล้ตัวแก้วกาญอย่างไม่ไว้หน้า 

“ครับเจ้านาย” ภูมิเอ่ยรับแล้วออกไปจัดการตามคำสั่งของวิชญ์ทันที แม้บางครั้งความคิดของเขาจะสวนทางกับผู้เป็นนาย แต่ภูมิก็ไม่ได้อยู่ในสถานะเสนอความคิดเห็นอะไรได้ นอกจากทำตามคำสั่งเท่านั้น 

“ดูสิว่าเธอจะปากแข็งได้สักกี่น้ำ” เมื่อนึกถึงมารีญาวิชญ์ก็ยิ้มเหยียดออกมา เพราะเดาไว้แล้วว่าแก้วกาญต้องกลับไปหามารีญาที่บ้าน และเธอก็คงรู้ว่าเขาเองก็คงส่งคนไปคอยดักซุ่มอยู่แถวๆ นั้นเหมือนกัน แต่ก็ยอมรับว่าพศินเก่งที่ยังพาแก้วกาญรอดจากคนของเขาไปได้ ซึ่งขอให้เก่งแบบนี้ไปตลอด