บทที่ 2 – พรหรือปัญหา?

จิเซลล์ ซาเวดรา

“พวกคนทรยศ!” ฉันตะโกนลั่น เบอร์นาร์ดลุกขึ้นยืนทันที แต่แทนที่จะเอ่ยคำขอโทษ เขากลับแสดงท่าทีเกรี้ยวกราด

“นี่ก็เป็นความผิดของเธอเหมือนกัน ถ้าเธอไม่ทำตัวเรื่องมากและเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา ฉันคงไม่ไปหาคนอื่นหรอก” เบอร์นาร์ดพูด

ฉันตบหน้าเบอร์นาร์ดฉาดใหญ่ “หน้าไม่อายจริงๆ! นายกล้าโทษ *ฉัน* เรื่องที่นายไปมีชู้เนี่ยนะ? แล้วเธอล่ะ แอนนี่... เธอเองก็ไร้ยางอาย! เธอหักหลังลูกพี่ลูกน้องตัวเอง!” แอนนี่น้ำตาคลอเบ้า พูดไม่ออก

“เราจบกันแค่นี้แหละ เบอร์นาร์ด อยากคบกันก็เชิญ!” ฉันถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วรีบเดินหนีออกมา

ฉันขับรถเร็วไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากโดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง รู้แค่เพียงว่าต้องขับไปตามถนนเรื่อยๆ เท่านั้น ฉันเป็นเด็กกำพร้า จึงไม่มีทั้งพ่อแม่หรือพี่น้องให้หันหน้าไปพึ่งพาเพื่อปลอบประโลมใจ

บี—หนึ่งในไม่กี่คนที่ฉันสนิทด้วย—กลับหักหลังฉัน แม้แต่ผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดห้าปีก็ยังหลอกลวงกัน และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือเขาเลือกที่จะแทนที่ฉันด้วยคนในสายเลือดเดียวกัน

มันเป็นความผิดบาปหรืออย่างไรที่ยังไม่ยอมมอบตัวให้เขา? สำหรับเธอแล้ว ความบริสุทธิ์เป็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ เธอตั้งใจจะเก็บมันไว้ให้สามีในอนาคต เธอเคยตั้งใจจะมอบของขวัญชิ้นนั้นให้เบอร์นาร์ด แต่เขากลับอดทนรอไม่ไหว

คืนนั้น ด้วยความแค้นเคืองที่สุมอยู่ในอก ฉันจึงไปที่บาร์แห่งหนึ่ง ทั้งที่ปกติแล้วฉันไม่ใช่คนดื่มเหล้า บาร์แห่งนั้นเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกและผู้คนเนืองแน่น ทั้งนักเต้นที่เมามายและเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม แต่สิ่งเหล่านั้นไม่มีความหมายอะไรกับฉันเลยในขณะที่น้ำตายังคงไหลรินไม่หยุด

“ขอเหล้าแรงๆ สักแก้วค่ะ” ฉันบอกบาร์เทนเดอร์ เขาพยักหน้ารับแล้วยื่นวิสกี้แบบช็อตมาให้

ฉันดื่มรวดเดียวหมดแก้วแล้วสั่งเพิ่มอีกแก้ว... แล้วก็อีกแก้ว... จนจำไม่ได้แล้วว่าดื่มไปกี่แก้ว แต่ฉันก็ยังต้องการอีก

“ขออีกแก้ว!” ฉันพูดพลางตบมือลงบนเคาน์เตอร์

“คุณผู้หญิงครับ คุณดื่มไปสิบห้าช็อตแล้วนะ คุณเมามากแล้วครับ” บาร์เทนเดอร์บอก “มันธุระอะไรของคุณ?” ฉันตะโกนถาม

บาร์เทนเดอร์ยื่นกาแฟมาให้ “สภาพแบบนี้ คุณอาจจะกลับบ้านไม่ไหวเอานะ”

ด้วยความหงุดหงิด ฉันลุกขึ้น หยิบเงินจากกระเป๋าแล้ววางกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ ฉันยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้—ขับรถก็ไม่ได้ อีกอย่าง การกลับไปอยู่บ้านคงมีแต่จะทำให้ฉันเอาแต่คิดวนเวียนถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

ฉันเหลือบมองออกไปข้างนอก และท่ามกลางสายตาที่พร่ามัว ฉันก็เห็นโรงแรมแห่งหนึ่ง นั่นคือ Grand Hyatt ฉันรู้ว่ามันคงแพงหูฉี่ แต่มันก็แค่คืนเดียว ดีกว่าไปนอนโมเต็ลราคาถูกหรือนอนในรถตั้งเยอะ

ฉันเดินโซซัดโซเซไปที่นั่นแล้วจองห้องพัก ฉันรับคีย์การ์ดมา—ห้อง 308 ตอนอยู่ในลิฟต์ ฉันต้องเกาะราวไว้แน่นจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น พอประตูลิฟต์เปิดออก ฉันก็พยายามฝืนลืมตาไว้

ห้อง 309 งั้นเหรอ? ฉันเช็กดูที่การ์ด—ใช่ห้องนี้แหละ

แต่ก่อนที่ฉันจะได้แตะคีย์การ์ด ประตูก็แง้มเปิดอยู่แล้ว ฉันเลยก้าวเข้าไปข้างในทันที ข้างในนั้นมืดสลัว แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้ทำอะไร จู่ๆ ก็มีวงแขนดึงตัวฉันเข้าไป แล้วริมฝีปากของเขาก็ประทับลงมาที่ปากของฉันอย่างหนักหน่วง

ใจหนึ่งอยากจะขัดขืน แต่ฉันกลับเคลิบเคลิ้มไปกับจูบอันช่ำชองของผู้ชายคนนั้น ลมหายใจของเขามีกลิ่นหอมน่าสัมผัส ดังนั้นแม้ตอนที่เขาแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในปาก ฉันก็ไม่ได้ถอยหนี แต่กลับแลกเปลี่ยนสัมผัสด้วยลิ้นอย่างเร่าร้อนตอบกลับไป

เขารีบช้อนตัวฉันขึ้นแล้ววางลงบนเตียง ฉันสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้น—หรืออาจจะเป็นความปรารถนาอันแรงกล้า—ผ่านสัมผัสที่เขาลูบไล้ไปทั่วร่างและรีบถอดเสื้อผ้าของฉันออก

เขาไล้ริมฝีปากลงมาตามลำคอจนถึงหน้าอก แล้วดูดดึงยอดอกของฉันทั้งสองข้าง

“อื้อ...” ฉันอดไม่ได้ที่จะครางออกมาพลางประคองศีรษะของเขาไว้

ริมฝีปากของเขาเลื่อนต่ำลงมาที่หน้าท้องและท้องน้อย จนกระทั่งมาถึงจุดอ่อนไหวกลางกายสาวของฉัน

ฉันหลับตาแน่นเมื่อเขาซุกใบหน้าลงกับกลีบกุหลาบที่เปียกชุ่มของฉัน เขาดูดเลียปุ่มกระสันของฉันและสอดลิ้นรัวเร็วเข้าไปข้างใน เลียนแบบจังหวะการร่วมรักจริงๆ จนฉันไม่อาจกลั้นอารมณ์เสียวซ่านจนถึงจุดสุดยอดเอาไว้ได้

จากนั้นเขาก็พลิกตัวฉันให้หันหลัง แล้วถูไถแก่นกายที่แข็งขึงของเขาไปกับตัวฉัน

*****

ฉันหลุดจากภวังค์เมื่อประตูห้องน้ำในโรงแรมเปิดออกและมีแขกคนอื่นเดินเข้ามา ทำให้เขาต้องรีบผละออกไป พอฉันกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ก็เจอคุณนายรูอิซ เจ้าของตึก ยืนรอด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดเพื่อจะเอาเรื่องฉัน “นี่ จีเซล! เมื่อไหร่เธอจะจ่ายค่าเช่าห้อง? เธออยู่มาครบเดือนหนึ่งแล้วและเดือนใหม่ก็เริ่มนับแล้วด้วย ถ้าเธอไม่จ่ายภายในสิ้นเดือนนี้ ก็ไปหาที่อยู่ใหม่ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโยนข้าวของเธอออกไปกองข้างถนนแน่!”

“ขอโทษนะคะคุณนายรูอิซ ฉันจะอยู่ให้ครบเดือนนี้แล้วจะย้ายออกค่ะ” ฉันตอบกลับไป

หญิงชราเดินกระแทกเท้าจากไปอย่างหัวเสีย ฉันถอนหายใจยาวและกำลังจะไขกุญแจเข้าห้องตอนที่เห็นเบอร์นาร์ดเดินตรงเข้ามาหา

“เธอไปไหนมา? ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน? ฉันแวะมาที่นี่ตั้งหลายรอบแล้วนะตั้งแต่เมื่อวาน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

อารมณ์โกรธของฉันพุ่งพล่าน ฉันตะโกนสวนกลับไปอย่างเดือดดาล “แล้วไงล่ะ? มันไม่ใช่เรื่องของคุณสักหน่อย เพราะความสัมพันธ์ของเรามันจบลงไปแล้ว! ไปอยู่กับแอนนี่ซะ แล้วอย่าเอาหน้ามาให้ฉันเห็นอีก!”

เบอร์นาร์ดเอาแต่ขอโทษขอโพย สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกและจะเลิกยุ่งกับแอนนี่ แต่ฉันไม่ใช่คนโง่นะ สำหรับฉันแล้ว คนที่เคยนอกใจก็มักจะนอกใจซ้ำซากอยู่วันยังค่ำ

“ได้โปรดเถอะจีเซล อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ ฉันรับไม่ได้หรอกถ้าต้องเสียเธอไป” เขาพูดพลางทำท่าเหมือนจะร้องไห้...

...คำพูดนั้น

“คุณทนเสียฉันไปไม่ได้ แต่กลับทำร้ายจิตใจฉันได้ลงคอ แถมยังว่าฉันไร้ค่าอีก! ฉันพอที... ฉันจะไม่ยอมให้คุณหลอกฉันได้อีกแล้ว!” ฉันพูดด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ขอโอกาสเถอะนะ ฉันยอมทำทุกอย่างเลย... เดี๋ยวสิ นั่นรอยอะไรที่คอคุณ? รอยจูบหรือเปล่า?” เขาถามด้วยความงุนงง

“พูดเรื่องอะไรของคุณน่ะ?” ฉันสวนกลับอย่างเกรี้ยวกราด ทั้งที่ลึกๆ แล้วรู้สึกหวั่นใจ

“เมื่อคืนคุณไปไหนมากันแน่? ไปกับผู้ชายมาใช่ไหม? คุณยอมให้ใครก็ได้มาทำแบบนั้นกับคุณงั้นเหรอ?” เบอร์นาร์ดตะคอกด้วยความโมโห

ฉันตบหน้าเขาฉาดใหญ่แล้วชกเข้าที่หน้าอก

“อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับคุณ... คนที่หมกมุ่นอยู่กับตัณหา! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!” ฉันพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า

เบอร์นาร์ดไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินออกไป ฉันรีบปิดประตูแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้

ฉันนึกเสียใจที่ดื่มเหล้าและมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับคนแปลกหน้า ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเสียความบริสุทธิ์—สิ่งที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด—ไปด้วยวิธีแบบนี้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันก็ออกจากอพาร์ตเมนต์ ฉันอยากลืมเรื่องราวทั้งหมด จึงตัดสินใจย้ายออกไปอยู่เมืองอื่น เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่และทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปที่ไหน

หนึ่งเดือนผ่านไป...

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว รีบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำทันที ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างรุนแรง อีกอย่างคือช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาฉันแทบกินอะไรไม่ลงเลย มักจะอดมื้อกินมื้อเพราะกลับถึงห้องดึกจากการไปตระเวนหางาน ฉันเหลือบมองสต็อกผ้าอนามัยที่ตุนไว้... ยังไม่มีสักชิ้นที่ถูกหยิบมาใช้ ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

หัวใจฉันเต้นรัวเร็ว ฉันรีบคว้าเงินแล้วตรงไปที่ร้านขายยาใกล้ที่สุดเพื่อซื้อชุดตรวจการตั้งครรภ์

ฉันเดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่นระหว่างรอผลตรวจ แล้วจู่ๆ ก็ต้องชะงักงัน... ขึ้นสองขีด ฉันท้อง!

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน!

ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความตกตะลึงและมึนงง

แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะทีนี้? เงินเก็บก็หมดเกลี้ยง แถมงานก็ยังไม่มีทำ

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ฉันรีบเช็ดน้ำตาด้วยชายเสื้อแล้วพยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“ฮัลโหลคะ?”

“ใช่คุณจิเซลล์ ซาเวดรา หรือเปล่าคะ?” เสียงปลายสายถามขึ้น

“ใช่ค่ะ ฉันเองค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ?” ฉันตอบกลับไป

“ดิฉันลอรีจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลของ Johnson Group of Companies นะคะ ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะคุณซาเวดรา คุณได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้ช่วยผู้บริหารแล้วค่ะ พรุ่งนี้คุณสะดวกเข้ามาเริ่มงานเลยไหมคะ?”

ฉันอึ้งไปเลย ได้งานงั้นเหรอ? ในที่สุดฉันก็ได้งานทำแล้ว

“ค-ค่ะ! ได้แน่นอนค่ะ!” ฉันตอบตะกุกตะกัก

“ตกลงค่ะ งั้นเจอกันตอนแปดโมงเช้านะคะ รบกวนมาให้ตรงเวลาด้วยค่ะ” เธอพูดก่อนจะวางสายไป

ฉันมองดูชุดตรวจการตั้งครรภ์ในมือ ไม่รู้เลยว่านี่คือเรื่องน่ายินดีหรือปัญหาใหญ่กันแน่ บริษัทจะยังรับฉันเข้าทำงานหรือเปล่านะถ้าพวกเขารู้ว่าฉันท้อง? ดูเหมือนว่าฉันควรจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจจะยกเลิกข้อเสนองานก็ได้

จู่ๆ ภาพของผู้ชายคนนั้นในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว...

ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนของเรา... กลายเป็นการตั้งครรภ์ขึ้นมาเสียแล้ว