บทที่ 3 – เจ้านายคนใหม่ของฉัน

จิเซลล์ ซาเวดรา

วันรุ่งขึ้นฉันตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปที่ Johnson Group of Companies ซึ่งถือเป็นบริษัทที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ ฉันสวมชุดเดรสสีครีมยาวคลุมเข่าดูสุภาพเรียบร้อย จับคู่กับเสื้อเบลเซอร์สีดำ

ฉันปล่อยผมยาวตรงสลวย ฉีดน้ำหอม แล้วรีบขับรถออกไปทันที การไปรอที่นั่นก่อนสักพักย่อมดีกว่าต้องมาติดอยู่ท่ามกลางการจราจรระหว่างทาง

ฉันแหงนหน้ามองตึกสูงยี่สิบแปดชั้น ป้ายชื่อบริษัทขนาดใหญ่ที่เขียนว่า "Johnson Group of Companies" ส่องประกายแวววาวราวกับทองคำ นี่แหละคือที่หมายของฉัน ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

ระหว่างรออยู่ที่ล็อบบี้ ฉันก็นึกสงสัยว่าผู้บริหารคนไหนของบริษัทที่จะมาเป็นเจ้านายของฉัน ฉันหวังว่าจะไม่ใช่คนที่หลอกง่ายเหมือนคุณซานเชซนะ แค่นึกถึงเรื่องนั้นคิ้วของฉันก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

ไม่ควรปล่อยให้เรื่องนั้นมาทำลายอารมณ์ดีๆ ของฉันสิ ฉันลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ โชคดีที่ฉันไม่มีอาการแพ้ท้อง ดูเหมือนลูกน้อยจะให้ความร่วมมือดีทีเดียว

ลูกน้อยงั้นเหรอ?

ว้าว... มันให้ความรู้สึกเหมือนฝันไปเลยที่คิดว่าอีกไม่นานฉันจะได้เรียกใครสักคนว่า "ลูกของฉัน" รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กจะเป็นเพศอะไรกันนะ ผู้ชายหรือผู้หญิง?

ถ้าเป็นเด็กผู้ชาย เขาจะหน้าตาเหมือน *เขา* คนนั้นหรือเปล่านะ?

ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ถึงเวลาจะผ่านไปเป็นเดือนแล้ว แต่ฉันยังคงสัมผัสได้ถึงความหนักหน่วงรุนแรงในจังหวะรักคืนนั้น

สัมผัสตอนที่เขาปลดปล่อยความเป็นชายเข้าไปในช่องทางอันคับแคบของฉันจนสุดทาง... ฉันรู้สึกราวกับว่าความเป็นหญิงของฉันไม่เคยกลับมาคับแน่นเหมือนเดิมอีกเลย

ของเขามันใหญ่โตเหลือเกิน... อา! บ้าจริง! ทำไมฉันถึงมาคิดเรื่องพวกนี้เอาตอนนี้กันนะ?

ฉันเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก น่าหงุดหงิดชะมัด ทำไมฉันถึงเอาแต่คิดถึงผู้ชายคนนั้นอยู่เรื่อยเลยนะ?

"คุณซาเวดราคะ? เชิญทางนี้ค่ะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

ฉันลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจแต่ก็พยักหน้ารับทันที "คุณลอรี่ใช่ไหมคะ?" ฉันถาม

เธอยิ้มและพยักหน้าตอบ “ใช่ค่ะ ฉันคือลอรี ซานโตส ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล ต้องขอโทษที่ให้รอนะคะ พอดีฉันกำลังรอให้คุณจอห์นสันมาถึงน่ะค่ะ”

“ค-คุณจอห์นสันเหรอคะ?”

เธอพยักหน้าอีกครั้ง “คุณจะเข้ามาเป็นผู้ช่วยผู้บริหารคนใหม่ของคุณเจค จอห์นสัน ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานและซีอีโอของเราค่ะ ส่วนคุณพ่อของเขาอย่างเซอร์เจอร์รี่ได้ก้าวลงจากตำแหน่งไปแล้ว”

ฉันอึ้งไปเลย ไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าเจ้านายในอนาคตของฉันจะเป็นลูกชายของคนที่รวยที่สุดในโลก

เอาเข้าจริง ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณเจคมาก่อนเพราะไม่มีรูปถ่ายของเขาปรากฏบนโลกออนไลน์ แต่ฉันคุ้นเคยกับชื่อของคุณเจอร์รี่ จอห์นสัน เป็นอย่างดี เพราะเขามักจะให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่ประเทศอยู่บ่อยครั้ง

ตระกูลจอห์นสันเป็นเจ้าของบริษัทขนาดใหญ่มากมาย ครอบคลุมทั้งธุรกิจขนส่ง ห้างสรรพสินค้า โรงพยาบาล และอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน จากข่าวล่าสุดที่ฉันเห็นในทีวี มูลค่าทรัพย์สินสุทธิของพวกเขาอยู่ที่ประมาณ 5 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐเลยทีเดียว

ฉันรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง กังวลว่าจะรับมือกับงานนี้ไหวไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคำนึงถึงสถานการณ์ของฉันในตอนนี้ แต่โอกาสนี้ก็ดีเกินกว่าจะปล่อยให้หลุดมือไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อข้อเสนอเรื่องค่าตอบแทนนั้นสูงเกือบสามเท่าของเงินเดือนเดิมที่ฉันเคยได้รับ

ระหว่างที่ฉันเดินไปตามทางเดินกับคุณลอรี เธอกำชับว่าฉันต้องตื่นตัวและระมัดระวังอยู่เสมอ ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับความผิดพลาด หากพลาดเพียงครั้งเดียวก็อาจหมายถึงการถูกไล่ออกจากบริษัททันที

ฉันหยุดเดิน คุณลอรีหันมายิ้มแล้วบอกว่า จริงๆ แล้วฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ได้รับเลือกจากผู้สมัครเกือบพันคน นั่นคือเหตุผลที่เธอมั่นใจมากว่าฉันจะรับมือกับงานนี้ได้

“คุณลอรีคะ...”

ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่เราก็มาหยุดอยู่หน้าลิฟต์เสียก่อน คุณลอรีหันมาหาฉันแล้วกดปุ่ม “พื้นที่ทั้งหมดของชั้น 28 คือห้องทำงานของคุณเจคค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับและรอให้ประตูลิฟต์ปิดลง ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมาด้วยความประหม่า

ใจเย็นๆ สิ ฉันได้รับเลือกเข้าทำงานแล้วนี่นา

งั้นนี่ก็คงเป็นแค่ขั้นตอนตามพิธีการเท่านั้นแหละ แค่ต้องเข้าไปพบเจ้านายคนใหม่

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ก็พบกับพนักงานต้อนรับยืนรออยู่ เธอส่งยิ้มให้แล้วพูดว่า “เชิญเข้าไปข้างในได้เลยค่ะ” ฉันยิ้มแล้วเคาะประตู “เชิญเข้ามา” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น

ฉันนับหนึ่งถึงสามก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ฉันปิดประตูอย่างระมัดระวัง แล้วมองไปยังชายที่นั่งอยู่กลางห้องทำงานอันกว้างขวาง

ฉันทำกระเป๋าที่ถือมาหลุดมือด้วยความตกใจ กะพริบตาถี่ๆ นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า? เดี๋ยวสิ บางทีเขาอาจจะแค่หน้าตาเหมือนคนคนนั้นก็ได้

ฉันถอยหลังกรูดเมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหาฉัน เขาตัวสูงมาก ฉันสูงแค่ระดับอกเขาเท่านั้นเอง

“ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกนะ” เขาพูด

ซวยแล้ว! ซวยชะมัด!

เขาคือคนคนนั้นจริงๆ ด้วย!

ผู้ชายที่ฉันไปมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนด้วย!

พ่อของลูกฉัน!

ลูกของฉันงั้นเหรอ?

ฉันควรบอกเขาไหมนะว่าฉันท้อง?

ว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน?

ไม่มีทางซะหรอก!

“ค-คุณคะ? หมายความว่ายังไงคะ? นี่เราเพิ่งเจอกันครั้งแรกไม่ใช่เหรอ” ฉันฝืนทำสีหน้าจริงจัง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยดูเหมือนจะประหลาดใจ แต่ฉันไม่สนหรอก ฉันไม่อยากนึกถึงคืนนั้นอีกแล้ว

เขายิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า “ถ้าคุณว่าอย่างนั้น”

เขาชี้ไปที่มุมทำงานเล็กๆ ด้านข้าง “นั่นจะเป็นโต๊ะทำงานของคุณ”

หือ? เอาจริงดิ? ฉันอยากจะกรีดร้องออกมา ทำไมโต๊ะทำงานของฉันถึงต้องมาอยู่ในห้องทำงานของเขาด้วยล่ะ!

ฉันพยักหน้า “ค่ะ”

เขาเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองแล้วหันมามองฉันอีกครั้ง ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาหล่อมากจริงๆ!

สายตาฉันไล่ต่ำลงมาตามร่างกายของเขาจนมาหยุดที่กางเกงตรงเป้า มันมีรอยนูนเด่นชัดออกมา

รอยนูนงั้นเหรอ?

ไอ้สิ่งที่แข็งๆ นั่น...

"หุบปากซะทีเถอะ จิเซลล์!

นั่นแหละสาเหตุที่ทำให้เธอท้องได้เลยนะ!"

ฉันด่าตัวเองอยู่ในใจ

"เจนน่าจะเป็นคนแนะนำงานให้คุณเอง" เขาพูดขึ้นอีกครั้ง

ฉันอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า "คุณคะ นี่จะเป็นโต๊ะทำงานของฉันจริงๆ เหรอคะ? ฉันไปนั่งข้างๆ เจนน่าก็ได้นะ"

เขามองฉันอีกครั้ง... มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยทีเดียว ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมานิดหน่อย สายตาของเขามีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะละลายลงไปกองกับพื้น

"คุณไม่อยากอยู่ที่นี่กับผมเหรอ?" เขาถามขึ้นมาดื้อๆ ทำเอาฉันตั้งตัวไม่ทัน เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วเชยคางฉันขึ้น

ฉันกุมขมับพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ "คุณคะ..."

"คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ? เพิ่งจะเมื่อคืนนี้เองนะ ผมยังรู้สึกถึง..." เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นพลางกัดริมฝีปาก

"เดี๋ยวก่อนค่ะ! คุณจอห์นสัน หยุดเถอะนะคะ ได้โปรด... เรื่องอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น เรามาลืมมันไปเถอะค่ะ คือคืนนั้นฉันเมามากแล้วก็มีปัญหาชีวิตรุมเร้า ถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ก็ถือซะว่ามันเป็นแค่ความฝัน... หรือไม่ก็ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราเลย ฉันแค่อยากทำงาน ฉันจำเป็นต้องได้งานนี้ค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เขาดูอึ้งไปเล็กน้อยแล้วปล่อยมือจากคางฉัน เขาส่ายหน้า "ตกลง" จากนั้นเขาก็กดปุ่มบนโทรศัพท์

"ผมต้องการพนักงานมาที่นี่หน่อย"

ไม่ถึงห้านาที พนักงานชายห้าคนก็มาถึง

"ช่วยย้ายโต๊ะของจิเซลล์ออกไปข้างนอกที" เขาออกคำสั่ง

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณค่ะ คุณจอห์นสัน"

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายไปหมด เขาไม่ได้ขยับตัวไปไหนอีก ฉันจึงเดินออกมา ตอนที่ฉันหันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย เขากำลังมองไปทางผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว แต่ฉันก็รีบปิดประตูลงเสียก่อน

การมาทำงานที่นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกแล้วหรือเปล่านะ?