LOGINยี่สิบนาทีต่อมา รถตู้คันหรูที่ไปรับพวกเธอมาจากรันเวย์บนยอดเขา ก็ขับมาจอดตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านชั้นเดียวสไตล์พูลวิลล่า ตั้งอยู่บนยอดเขา ติดกับคฤหาสน์สไตล์โมเดิ้ลสามชั้นอันโดดเด่น
“นี่บ้านพักของเราเหรอคะ!” วีณากวาดสายตามองบ้านหลังใหญ่ด้วยความตื่นเต้น “โอ๊ยยยย! หรูหราหมาเห่ามว๊ากกกเลยค่ะคุณผู้จัดการ!”
“ใช่ครับ พวกคุณจะได้พักที่นี่”
“พวกเราทุกคนเลยเหรอคะ????” ชาลิตาถามพลางมองมาทางนิดนารี หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่ดูไม่เข้าพวกกับพวกเธอเลย..ซึ่งกำลังจ้องมองคฤหาสน์สามชั้นอย่างสงสัยใคร่รู้ “แล้ว... (ยัยนี่ล่ะ??) ”
“แล้วอะไรครับ” ศตายุนิ่วหน้า ถามกลับงงๆ
“ยัยแม่บ้านนี่ล่ะคะ” วีณาถามเสียเอง ขณะมองนิดนารีเหยียดๆ “พักรวมกับพวกเราด้วยเหรอ??”
ศตายุหันมองนิดนารี แล้วถึงบางอ้อ “หมายถึง...คุณนิดนารีเหรอครับ เธอก็เป็น...”
“มากันแล้วเหรอคะ!!” เสียงทักทายดังกังวานมาจากหญิงวัยกลางคน ที่กำลังเดินผ่านประตูโถงของบ้านออกมาต้อนรับทุกคน ด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาดุดัน อย่างกับครูฝ่ายปกครองจอมเฮี๊ยบ
“ครับคุณแม่บ้าน” ศตายุทักทายหญิงวัยกลางคน ก่อนจะหันกลับมาหาหญิงสาวทั้งสี่ “ทุกคนครับ นี่คุณป้ามาลัย เป็นหัวหน้าแม่บ้านของเรา เธอจะคอยดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของพวกคุณระหว่างฝึกงานที่นี่ ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกเธอได้เลย”
สามสาวไม่ยอมยกมือไหว้ แค่กล่าวสวัสดีตามมารยาท มีเพียงนิดนารีเท่านั้นที่ยกมือไหว้
“สวัสดีค่ะคุณมาลัย หนูชื่อนิดนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
คุณแม่บ้านปรายหางตามองเธอแล้วเชิดหน้ารำคาญ นิดนารีเหวอ อุตส่าห์มีมารยาท โดนเชิดใส่ซะงั้น
“ฉันอ่านเรซูเม่ของพวกคุณทุกคนละเอียดยิบแล้ว ฉันจำข้อมูลได้ทุกบันทัด ฉันรู้ว่าใครเป็นใคร” น้ำเสียงดุดันแกมรำคาญ “แต่ฉันจะไม่เรียกชื่อจริงของพวกคุณหรอกนะ เพราะพวกคุณเป็นแค่เด็กฝึกงาน จะอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหนก็ยังไม่รู้เลย”
ทุกคนอึ้ง ดูเหมือนคุณป้าแม่บ้านจะมีอิทธิฤทธิ์พอสมควร แต่วีณา ชาลิตา และเอมิกา คิดตรงกันว่า ยัยป้าแม่บ้านนี่มันอวดดีของแท้ เป็นแค่คนรับใช้แก่ๆ แต่ยโสโอหังเกินสถานะ
“เอาเป็นว่า” ศตายุทำลายบรรยากาศอึมครึม “พรุ่งนี้เจอกันเก้าโมงตรงนะครับทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะพาพวกคุณไปแนะนำตัวกับเจ้านายที่ตึกออฟฟิศ ส่วนวันนี้ เชิญพักผ่อนตามอัธยาศัย ..ถ้ามีปัญหาอะไร โทรหาผมได้ตลอดนะ”
ประโยคหลัง เขาหันมาพูดกับนิดนารี ก่อนจะหันหลังกลับขึ้นรถตู้ที่ขับออกไปทันที
“นั่นบ้านพักใครน่ะ” วีณาหันไปมองคฤหาสน์สามชั้นอันทันสมัยด้วยความสนใจ “อลังการงานสร้างมาก โคตรเท่เลยอ่ะ”
“เขตต้องห้าม!!” น้ำเสียงดุดันของป้ามาลัยทำทุกคนสะดุ้งโหยง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ “ถ้าไม่ได้รับอนุญาต พวกคุณไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้าไปในบ้านหลังนั้น แนวต้นกัลปพฤกษ์คือเขตสิ้นสุดที่พวกคุณจะเข้าไปได้!!”
สามสาวแอบแบะปากใส่คุณแม่บ้าน
ส่วนนิดนารีอดสงสัยไม่ได้ “หรือว่า ..บ้านคุณภวัต เจ้าของเกาะ?”
“เจ้านาย!” คุณป้าแม่บ้านย้ำเน้นๆ “ใช่ บ้านเจ้านาย เรียกให้ถูกต้องด้วย”
สามสาวตาโต กระดี๊กระด๊า
“อุ๊ย! บ้านเจ้านายอยู่ใกล้แค่นี้เอง” วีณาฝันหวาน นึกอยากข้ามเขตไปตอนนี้เลย “นี่ป้า ได้ข่าวว่าท่านภวัตทั้งหล่อทั้งโสด แถมเซ็กซ์ยังโหดจนผู้หญิงต้องร้องขอชีวิต ฉันรู้มาว่าไอ้นั่นของท่านยาว11นิ้ว จริงป๊ะ?”
“11นิ้ว!!” ชาลิตากับเอมิกาอุทานพร้อมกัน ก่อนจะพากันกรี๊ดกร๊าดถูกอกถูกใจ
ขณะนิดนารีอดจินตนาการไม่ได้ว่าไอ้11นิ้วที่ว่ามันจะยาวสักแค่ไหน ..หรือว่า มีนิ้ว11นิ้ว???
“คิดแล้วเมื่อยปาก” เอมิกาหัวเราะคิกคัก
“เป็นไงบ้าง ได้รับบาดเจ็บตรงไหนมั้ย” ภวัตรีบตรวจดูตามเนื้อตัวร่างกายของนิดนารีด้วยความรักและความเป็นห่วงอย่างที่สุดเธอส่ายหน้า รู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด “ไม่เป็นไรค่ะ นิดไม่เป็นไร”“โอวว คุณทำให้ผมแทบบ้า ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง ทำไมใจร้ายอย่างนี้!!” เขาสวมกอดเธอแนบแน่น ท่ามกลางสายตาของลูกน้องเกือบยี่สิบชีวิตรวมทั้งศตายุที่ได้รับบาดเจ็บที่หัวเพราะโดนตี ที่เพิ่งวิ่งมาถึงจุดเกิดเหตุ ด้วยความเป็นห่วง“มีคนยิงลูกแก้วมาโดนมือคุณเบญค่ะ” เธอบอก ให้ภวัตรู้ พลางกวาดสายตามองไปยังเหล่าลูกน้องที่ยืนรายล้อมอยู่ทั่วบริเวณ“อืม” เขาพยักหน้า เหมือนรู้อยู่แล้ว“ใครเป็นคนยิงคะ”“ไม่สำคัญหรอก แค่คุณปลอดภัยก็พอแล้ว”นิดนารียิ้มขอบคุณภวัต ก่อนจะหันไปเห็นคุณแม่บ้านยืนอยู่หลังต้นไม้ ในมือถือหนังสติ๊ก พอคุณแม่บ้านรู้ว่าเธอจับได้ แกก็หันหลังเดินกลับทันที“เงาของคุณเหรอคะ” เงาที่ศตายุเคยพูดถึง คนที่เลือกเธอมาทำงานที่นี่ภวัตยิ้ม “ถ้าเป็นเงาจริงๆ ก็คงไม่มีใครเห็นเขาหรอก ..ยัยตัวดีเอ๊ย เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันเยอะเลย!”เขาอยากเคลียร์กับเธอแต่เธออยากเคลียร์กับคุณแม่บ้านมากกว่าอยากถา
“ฉันแค่ปกป้องตัวเอง” พูดอย่างไม่รู้สึกผิด ก่อนหันไปสั่งลูกน้อง “ไปเอากระดาษกับปากกามาสิ เธอจะเขียนจดหมายสั่งเสีย”นิดนารีกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ นึกอยากจะกระโดดไปหยุมหัวยัยปีศาจแล้วถอนผมให้หมดหัว แต่ลูกน้องสามคนของเบญจาจ้องเธออยู่น่ะสิ“เมื่อไหร่ลูกน้องที่คุณส่งไปจัดการศตายุจะโทรมาซะที” เอนกงุ่นง่านกังวล“ใจเย็นสิคะ ฉันกำลังจะโทรเช็คอยู่เนี่ย” แต่ไม่ทันจะกดโทร มีข้อความส่งมาเสียก่อน “เรียบร้อยแล้ว ได้หลักฐานทั้งหมดจากศตายุแล้ว คราวนี้ก็..เคลียร์สถานการณ์ให้สะอาดซะที”ลูกน้องคนหนึ่งนำกระดาษกับปากกามายื่นให้เบญจา เจ้าหล่อนนำมาวางลงบนพื้นต่อหน้านิดนารี“เขียนสิ บอกว่าทำไมเธอถึงต้องฆ่าตัวตาย”นิดนารีเงยหน้ามองเบญจา “ฉันไม่มีเหตุผลให้ต้องทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ค่ะ”เพี๊ยะ!เบญจาตบหน้าเธอด้วยความแรง จนหน้าหัน เลือดซึมมุมปาก“งั้น...เปลี่ยนเป็นช็อคยาตายดีมั้ย”นิดนารีเบิกตาโพลง หันมองเบญจาด้วยความโกรธเกลียด “อะไรนะ!!”เบญจายิ้มมุมปาก “เอาเข็มฉีดยามาเลย มันอยากยาจนจะลงแดงตายอยู่แล้ว”ลูกน้องอีกคนรีบเอาเข็มฉีดยามาส่งให้นายสาวผู้โหดเหี้ยมเลือดเย็น“อย่านะ! คุณเบญจา! อย่าทำแบบนี้!!”“เธออยากดื้อเอง”
หลังจากคุยกับศตายุที่คาเฟ่..เธอปิดเครื่องทันที เพราะไม่อยากรับสายภวัตเธอจงใจเดินมาตามทางเปลี่ยว เพื่อล่อคนร้ายให้ออกมา ..คนร้ายที่สะกดรอยตามเธออยู่สามวันแล้ว ผู้ชายที่นั่งโต๊ะติดกันในร้านกาแฟเธอเดินเรื่อยๆ กระทั่งถึงเขตสวนสาธารณะ จู่ๆ ก็มีรถตู้คันสีดำขับมาจอดขวางหน้าเธอตกใจชะงัก พวกมันโผล่มแล้ว แอบกลัวอยู่เหมือนกันนะ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ศนร้ายก็ไม่ปรากฎตัว คนชั่วก็ลอยนวลต่อไป“ใจเย็นไว้แก!” เครื่องดักฟังพร้อม เครื่องอัดเสียงพร้อม สัญญาณติดตามทางโทรศัพท์ก็พร้อมแล้วเช่นกัน เพราะงั้น มาจับฉันได้เลย!ประตูรถตู้เปิดออก ชายสองคนลงมาล็อคตัวเธอลากเข้าไปในรถ เธอพยายามดิ้นหนี กรีดร้องโวยวายสุดฤทธิ์ พวกมันจัดการโปะยาสลบจนเธอหมดสติ ทิ้งร่างเธอนอนคว่ำบนเบาะนั่งทั้งที่รู้ว่าจะโดนอะไร แต่ก็ยังสลบไม่รู้สึกตัวงั้นเหรอ จะบ้ารึไง..เธอกลั้นหายใจและแกล้งสลบเองต่างหาก เพื่อให้พวกคนร้ายตายใจและวางใจว่าแผนการกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี‘พวกมันจะพาฉันไปหาใครนะ’ ระหว่างเบญจากับศตายุ หรือ..คนที่เธอไม่คาดคิดใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงจุดปมาย พวกมันขับรถตู้เข้าไปในโกดังสินค้าเก่าขนาดใหญ่ใกล้กับหน้าผาทะเล ลากเธอลงจ
เขาทำหน้ามีพิรุธ “คือ..ผมมีกฏอย่างหนึ่งที่ต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ..เจ้านายห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับเลขาเด็ดขาด ถ้าผมฝ่าฝืน ผมต้องจ่ายให้ศตายุเยอะเลย เยอะมากๆ อ่ะ”เธออ้าปากค้าง “คุณ..ขี้โกงนี่ ไหนบอกว่าเป็นการลงโทษเรื่องที่กาสิโน”“มันลงตัวพอดีไง ช่วยไม่ได้ ผมฉลาดน่ะ”เธอส่ายหน้าระอาใจ “เจ้าเล่ห์!”“แล้วชอบมั้ยล่ะ”“ไปดีกว่า”“ไปเลย ..เพราะถ้ายังอยู่นะ วันนี้ไม่ได้ไปทำงานแน่นอน”“ชิ!” เธอรีบวิ่งออกจากห้องไป ก่อนที่เขาจะลากเธอขึ้นเตียง แล้วขังเธอไว้ในห้อง!จากที่ไม่ได้สนใจบริษัทนี้เลย...ตอนนี้เธอสนใจจนแทบบ้าแล้วนิดนารีตั้งใจจะแอบสืบแอบเก็บรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับการทุตจริตของเบญจา เพื่อเปิดโปงความผิดตั้งแต่ต้นจนจบ จะลากเธอออกมารับโทษให้ได้‘ยัยเบญจา ..ระวังตัวไว้ให้ดี ฉันจะสอยเธอให้ร่วง ฉันจะส่งเธอเข้าคุกให้ได้’ และใครก็ตามที่ร่วมมือกับเธอ ก็จะต้องรับผิดชอบเช่นเดียวกัน‘คุณศตายุ ตอนนี้คุณเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก!’สามวันมาแล้วที่เธอหมกมุ่นกับการสืบหาข้อมูลเรื่องการทุตจริตของผู้จัดการแผนก แอบเข้าไปดูดข้อมูลจากฮาร์ดดิสบนโต๊ะทำงานของคุณเบญจา จัดเก็บไฟล์ไว้ในคลาวด์ ส่งฮาร์ดดิสแบบพกพากั
“มีความสุขมากหรือคะ” เธอถามเสียงอ้อน จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังก้มมองเธออย่างลุ่มหลง ด้วยสายตาร้อนแรง หวานฉ่ำ“มาก ..มากจนบรรยายไม่ถูกเลย”เธอยื่นมือลูบไล้ใบหน้าคร้าม “คุณหล่อมากเลย”“เป็นของคุณ”“จะไม่ยอมปล่อยอีกแล้ว”“ถ้าปล่อย จะตีก้นให้”“คนหื่น”“ยอมรับ” และทำให้เห็นโดยทันที ด้วยการสอดรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมปล่อยเธอลงจากเตียงเกือบสองชั่วโมง แผลงฤทธิ์แผลงเดชใส่เธอจนน่วมไปทั้งตัว ดูดกลืนความหวานของเธออย่างตะกระตะกรามไม่รู้เบื่อ..ไม่รู้เหนื่อยเธอกับเขามีความสุขกันอย่างท่วมท้น ก่อนจะหลับใหลใต้ผ้าห่มอุ่นร่วมกัน บนเตียงนอนนุ่ม ที่ระบายด้วยคราบแห่งความรักหวาน“อื้อ..” เมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็พบกับแสงแห่งรุ่งอรุณที่สาดผ่านประตูกระจกบานเลื่อนตรงระเบียงเข้ามา แสงสีทองอันอบอุ่น“อ่า..” เธองัวงัวตื่นขึ้นมา พอรู้ว่าเช้าแล้วก็รีบหันมองนาฬิกาติดผนัง จึงพบว่าแปดโมงเช้าแล้ว“เช้าแล้ว..” แต่คนที่นอนกอดเธอจากด้านหลังยังกรนอยู่เลย “ก็นะ...ทำไม่รู้สักกี่ครั้ง” เธอเลยไม่ขัดขวางการพักผ่อนของเขา ปล่อยให้เขานอนต่ออย่างมีความสุขไปก่อนส่วนตัวเธอหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวแล้วก็มา
“คุณ...เดี๋ยวใครเห็น”“ไม่มีใครเห็นหรอก”เขาอุ้มเธอผ่านประตูลับคล้ายอุโมงค์ เดินผ่านห้องหนึ่งที่มีประตูเหล็กสีแดงเลือดนกเป็นปราการ..สีที่เขาบอกว่าชื่นชอบนักหนาเธอหันไปมองอย่างสงสัยปนแปลกใจ ทำไมจึงดูลึกลับ น่ากลัว ราวกับเป็นเส้นทางสู่นรก“นั่นห้องอะไรคะ?”“อย่าสนใจเลย” เขาจะก้าวขึ้นบันไดเวียน แต่เธอบีบหัวไหล่รั้งเขาให้หยุดฝีเท้า“นิดอยากเข้าไปดูห้องนั้นค่ะ”เขาชะงัก สีหน้ากังวลเล็กน้อย “มันไม่มีอะไรหรอกนิด แค่ห้องเก็บของน่ะ”“งั้นนิดขอดูของ ที่อยู่ในห้องนั้นหน่อยสิคะ” เธอไม่ได้ร้องขอ แต่ยืนยันความต้องการ “ปล่อยนิดลงก่อนสิคะ”เขาทำหน้าขัดใจ แต่ก็ยอมปล่อยเธอลงเธอตรงไปที่ประตูสีแดงบานนั้น เขารีบเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้“ผมไม่ได้เป็นคนแบบนั้นนะ แค่..เล่นสนุกเวลาเบื่อๆ ไม่ได้ชอบอะไรขนาดนั้น”เธอมองหน้าเขา ทำไมร้อนตัว “ทำไมต้องทำเหมือนวัวสันหลังหว่ะด้วยคะ อย่างกับซ่อนของผิดกฏหมายเอาไว้งั้นแหละ”“ก็” เขาอึกอักนิดหน่อย “ก็..ถือว่าผิด กฏหมายนั่นแหละ”เธออ้าปากหวอ เอาแล้ว ในที่สุดเธอก็เจอหลักฐานเอาผิดเขาได้แล้ว “นึกแล้วเชียว” ว่าแล้วเธอก็รีบเปิดประตูบานนั้น ก้าวเข้าไปข้างใน แต่พอเห็นของที่ถูกจัด







![เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)