เมียในนามที่สามีเกลียดชัง

ไทเลอร์ อายุ30ปี สูง186cm

เจ้าของผับหรูที่มีหลายสาขา

ณิริน อายุ22ปี สูง160cm

.

.

.

ตัวอย่าง

“ตาสว่างหรือยังกับการทำตัวเป็นสายลับคอยคาบข่าวไปฟ้องพ่อฉัน สนุกมากนักใช่ไหมที่ได้เห็นฉันเดือดร้อน!”

“ณิรินไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร! ณิรินไปทำอะไรให้คุณนักหนา ทำไมต้องมาลงที่ณิริน!”

“ยังจะมาปากแข็งอีกเหรอ! เธอตั้งใจบุกไปที่ผับของฉัน เพื่อจงใจไปหยามเทียร่าใช่ไหม! แล้วเอาเรื่องทั้งหมดไปฟ้องพ่อ แกล้งทำเป็นคนดี เงียบเรียบร้อย แต่ลับหลังแทงข้างหลังเก่งเหลือเกินนะ!”

“ถ้าคุณคิดว่าณิรินมันเลวทรามต่ำช้าขนาดนั้น ทำไมไม่หย่ากับณิรินซะล่ะ! จะมาทนอยู่กับผู้หญิงที่เกลียดทำไม!”

“อยากหย่าเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

“ในเมื่อพ่อบังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอเพื่อให้เธอมาคอยจับตาดูฉัน...ฉันก็จะทำให้เธอรู้ซึ้งว่าการต้องตกนรกทั้งเป็นในบ้านหลังนี้มันเป็นยังไง!”

.

.

.

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว แต่เทียร่าเขา...”

“คุณไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ ณิรินเข้าใจดี...และณิรินก็ชินแล้วด้วย”

“ณิริน...”

“ในเมื่อคุณมีคนที่ต้องดูแล มีคนที่คุณเป็นห่วงและพร้อมจะวิ่งไปหาทุกครั้งอยู่แล้ว คุณก็ไม่ต้องมานั่งฝืนทำหน้าที่สามีที่นี่หรอกค่ะ ณิรินอยู่คนเดียวได้...เหมือนอย่างที่เคยผ่านมา”

“…”

“ยังไงคุณก็เกลียดณิรินเข้ากระดูกดำอยู่แล้ว งั้นณิรินก็จะหย่าให้เพื่อให้คุณได้กลับไปอยู่กับรักแรกอย่างคุณเทียร่า คุณต้องการแบบนี้มาตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอคะ ”

“…”

“ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน จนตลอดสองเดือนที่ผ่านมา คุณก็ไปอยู่กับคนรักของคุณทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”

“…”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

TYR PUB

แสงไฟนีออนสีสลัวลอดผ่านกระจกห้องวีไอพีชั้นบนสุดของผับหรูใจกลางเมือง สะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังขยับกายเข้าหาความเร่าร้อนเบื้องหน้า เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงด้านล่างดังเล็ดลอดเข้ามาผสมผสานกับเสียงหอบหายใจกระเส่าในห้องส่วนตัวที่เก็บเสียงเป็นอย่างดี

ไทเลอร์ในวัยสามสิบปี ผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตา ฐานะ และความแบดบอย ขยับสะโพกสอบเข้าหาหญิงสาวร่างอรชรที่สวมชุดเดรสสั้นหลุดลุ่ยอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง มือหนาบีบเคล้นเอวบางอย่างเอาแต่ใจ

“อื้อ...คุณไทเลอร์คะ เบาหน่อยค่ะ...” เสียงหวานครางกระซิบด้วยความซ่านสยิว พร้อมกับแขนเรียวเกี่ยวรั้งรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น

ไทเลอร์ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ ใบหน้าคมสันซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี เขามีความสุขกับการเสพสมความเร่าร้อนชั่วคราวและเกลียดการผูกมัดเป็นที่สุด สำหรับเขา…ผู้หญิงก็เหมือนเครื่องดื่มหมดแก้วแล้วก็เปลี่ยนใหม่

Rrrr...Rrrr...

ไทเลอร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขายังคงขยับกายต่อโดยไม่สนใจเสียงเรียกเข้า แต่ปลายสายดูเหมือนจะจงใจก่อกวนไม่เลิกรา โทรซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความเร่าร้อนเมื่อครู่สะดุดกึกลง

“ชิท!” ไทเลอร์สบถอย่างหัวเสียพร้อมกับผละกายออกจากหญิงสาวที่ส่งเสียงประท้วงเบาๆอย่างขัดใจ ไทเลอร์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดชัดเจนเพราะรู้ดีว่าใครคือคนที่บังอาจโทรมาขัดเวลาส่วนตัวของเขาในยามวิกาลแบบนี้

“มีอะไร ถ้าเรื่องไม่ใช่คอขาดบาดตาย อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าผมอีก!” ไทเลอร์กรอกเสียงทุ้มต่ำใส่ปลายสายทันทีด้วยความหงุดหงิด

(แกกลับมาพบฉันที่บ้านเดี๋ยวนี้ ไทเลอร์!) เสียงทรงอำนาจของผู้เป็นพ่อตวาดกลับมาทันควัน ไม่มีทีท่าเกรงกลัวรังสีความน่ากลัวของลูกชายเลยสักนิด

(เรื่องสำคัญ! เรื่องอนาคตของแกกับณิริน)

ไทเลอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในบ้าน ที่เขาไม่เคยสนใจไยดีมาตั้งแต่เด็กจนโต

“ผมไม่ว่าง และไม่มีวันแต่งงานกับเด็กกะโปโลนั่น พ่อเลิกฝันกลางวันสักทีเถอะ!”

(ถ้าแกไม่กลับมาเซ็นสัญญาแต่งงานภายในคืนนี้ ฉันจะตัดหางปล่อยวัด ยึดผับและอายัดบัตรเครดิตทุกใบของแกซะ! กลับมาเดี๋ยวนี้ไอ้ไทเลอร์!)

ติ๊ด!

สายถูกตัดทิ้งไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เถียง

ไทเลอร์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าหล่อเหลากัดกรามกรอดด้วยความโกรธกรุ่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาเกลียดการถูกบังคับ เกลียดการขู่ และที่สำคัญ...เขาเกลียดการถูกจับคลุมถุงชนกับณิริน ‘ยัยเด็กภาระ’ ที่พ่อแม่ของเธอเคยสร้างตราบาปไว้ให้ครอบครัวเขา

“เวรเอ๊ย!” เขาปาโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง

ในเมื่อพ่ออยากให้เขาแต่งนัก...ก็ได้! เขาจะกลับไปเซ็นชื่อแต่งงานให้มันจบๆไป แล้วค่อยหาทางเขี่ยยัยเด็กนั่นพ้นทาง หรือไม่ก็หาทางหย่าให้เร็วที่สุด เมื่อถึงเวลาเขาจะทำให้เธอรู้เองว่านรกบนดินที่มีสามีเกลียดขี้หน้ามันเป็นยังไง

หลังจากระบายความหัวเสียผ่านความคิดจนเป็นที่พอใจแล้ว อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกคั่นจังหวะไว้เมื่อครู่ก็กลับมาปะทุขึ้นอีกครั้ง ไทเลอร์ก้มลงมองหญิงสาวเบื้องหน้า สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนกระหายใคร่ ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการระบายอารมณ์ลงบนเรือนร่างเย้ายวนแทน

เขากลับมาโถมกายเข้าใส่หญิงสาวด้วยจังหวะที่ดุดันและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม เสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องห้องวีไอพีส่วนตัวท่ามกลางบรรยากาศสลัวที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันเร่าร้อน

จนกระทั่งบทเพลงรักดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดท่ามกลางเสียงครางหวานหูและการกระตุกเกร็งสะท้อนความสุขสม น้ำรักสีขาวขุ่นทั้งหมดจึงถูกปลดปล่อยเข้าไปอยู่ภายในถุงยางอนามัยที่สวมป้องกันไว้อย่างเรียบร้อย

เมื่อเสร็จกิจ ไทเลอร์ผละกายลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เขารีบจัดการถอดถุงยางอนามัยออกแล้วทิ้งลงถังขยะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ลวกๆด้วยความรีบเร่ง หัวใจและสมองของเขากลับมาจดจ่ออยู่กับคำสั่งประกาศิตของผู้เป็นพ่อ

ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน

วันนั้นท้องฟ้ามืดครึ้มและมีสายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา ถนนสายหลักในช่วงเวลานั้นค่อนข้างโล่ง แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นในเสี้ยววินาที

พ่อของณิรินเป็นคนขับรถมอเตอร์ไซค์โดยมีแม่ของเธอนั่งซ้อนท้าย ทั้งคู่กำลังรีบเร่งเดินทางเพื่อไปทำธุระสำคัญ เมื่อขับมาถึงทางร่วมทางแยก จู่ๆรถมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งพรวดออกมาจากซอยเล็กข้างทางอย่างกะทันหันโดยไม่ทันได้มองรถที่วิ่งมาทางตรง

ในขณะเดียวกัน รถยนต์ส่วนตัวคันหรูที่แม่ของไทเลอร์เป็นคนขับแล่นมาด้วยความเร็วปกติ แม้เธอจะพยายามเหยียบเบรคสุดแรงเกิดจนล้อยางส่งเสียงกรีดร้องดังสนั่นถนน แต่ระยะกระชั้นชิดทำให้ไม่สามารถหลบพ้นได้ทัน แรงปะทะอันรุนแรงทำให้ร่างของพ่อและแม่ณิรินกระเด็นกระแทกพื้นถนนต่อหน้าต่อตาผู้คนในละแวกนั้น ร่างกายบอบช้ำสาหัสและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันทีทั้งคู่

เหตุการณ์ในวันนั้นสร้างความสะเทือนใจและฝังรอยแผลเป็นในความรู้สึกของครอบครัวไทเลอร์อย่างมาก

แม้ว่าตำรวจและผลการสอบสวนจะชี้ชัดเจนว่าเป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากความประมาท และจังหวะตัดหน้าอย่างกะทันหันของฝ่ายพ่อของณิรินก็ตาม แต่ด้วยความรับผิดชอบและมนุษยธรรม พ่อของไทเลอร์ซึ่งเป็นเสาหลักและนักธุรกิจผู้กว้างขวาง จึงก้าวเข้ามาจัดการเคลียร์ค่าใช้จ่าย งานศพ และทุกอย่างในคดีความทั้งหมดด้วยตัวเองจนเรียบร้อย

และเมื่อมองเห็นว่าเด็กหญิงณิรินในวัยเพียงเจ็ดขวบต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างไร้ที่พึ่งในพริบตา พ่อของไทเลอร์จึงตัดสินใจรับตัวเธอเข้ามาอุปการะเลี้ยงดูไว้ในบ้านในฐานะเด็กในบ้านที่ครอบครัวเขาต้องดูแลส่งเสียให้เติบโตขึ้นมาเพื่อชดเชยความสูญเสียที่เกิดขึ้น

ทว่าสำหรับไทเลอร์ในวัยสิบห้าปีในตอนนั้น การเข้ามาของณิรินเปรียบเสมือนการนำปัญหาและความหม่นหมองเข้ามาไว้ในบ้าน เขามองว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือสัญลักษณ์ของความผิดพลาดและตราบาปที่ครอบครัวเขาต้องมารับภาระผูกพันไปตลอดชีวิต