ต้องเมียที่ (6) หึงหรือหวง NC

ภัตตาคารหรูใจกลางเมือง กรุงเทพฯ

“มาครั้งนี้เธออยู่ยาวเลยเหรอณิจันทร์”

“อื้ม ก็จนกว่าจะจับเจ้าใต้เหนือหมั้นกับหนูอีฟให้ได้นั่นแหละ ถ้าหมั้นได้แล้วฉันก็โล่งใจ”

“คิกๆ งานยากเลยนะ ไม่ใช่แค่ลุ้นลูกชายเธอ แต่ลุ้นตรงลูกสาวฉันด้วยนี่สิ อีฟก็ดื้อใช่เล่น”

ทับทิม หญิงสาววัยกลางคนในชุดเดรสราคาแพงชักสีหน้าหน่ายใจ มือเรียวสวยที่มีแหวนเพชรระยิบระยับเอื้อมไปหยิบชาร้อนขึ้นมาจิบ ตรงข้ามกับเธอก็คือณิจันทร์ เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งทั้งทับทิมกับณิจันทร์อยู่กลุ่มเดียวกัน และช่วงวัยแต่งงานก็ได้ลงหลักปักฐานกับไฮโซหนุ่มรูปหล่อด้วยกันทั้งคู่

“ดื้อแค่ไหนก็แพ้พวกเราอยู่ดีหน่าทับทิม เฮ้อ..พี่ชายเขาก็ได้คู่ที่เหมาะสมไปแล้ว คงจะเหลือแต่เจ้าคนน้อง”

“หนูแพรขวัญน่ะเหรอ แหม่..รายนั้นน่ะยิ่งกว่าคู่ควรอีกเธอ”

ประโยคเชยชมของเพื่อนสนิทนั้นทำให้ณิจันทร์ถึงกับยิ้มหน้าระรื่น เพราะอคิรา..ลูกชายคนโตของตระกูลก็รักคุณหนูนักเขียนมาก ทั้งฐานะ ชาติตระกูลของพวกเขาก็เหมาะสมกัน ซึ่งตระกูล ‘จิระนุกูล’ หรือตระกูลของแพรขวัญมีชื่อเสียงมากในวงการสังคมระดับสูง

“เป็นทั้งนักเขียนที่มีผลงานดีเด่น หน้าตาสวย ฐานะทางบ้านก็รวย มรดกทุกอย่างหนูแพรขวัญก็ได้รับจากพ่อทั้งหมด แหม่..เธอนี่โชคดีจริงๆณิจันทร์ คงเหลือแค่ครอบครัวฉันนี่แหละ”

“ทับทิม.. เธอก็” ณิจันทร์ยื่นมือมาปรามเพื่อนสนิทด้วยท่าทีขวยเขินกับคำชมนั่น

“หนูอีฟกับองศาก็หล่อสวย แถมยังเก่งด้วยกันทั้งคู่ อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นสิ กว่าที่เจ้าคิราจะได้ลงเอยกับหนูแพรขวัญก็หนักหนามากเลยนะ”

“จริงด้วย.. ตอนนั้นเธอก็ห่างกับลูกนี่หน่า..”

“ใช่ไง ทุกอย่างมันก็ต้องรอเวลาทั้งนั้นแหละ เชื่อฉันสิ”

ณิจันทร์เปรยยิ้มหวานให้กับเพื่อนรักเป็นการปลอบโยน ก่อนที่โทรศัพท์บนโต๊ะอาหารจะสั่นไหวกับข้อความบางอย่าง เธอจึงหยิบมันขึ้นมาเปิดดูในแชทไลน์ ดวงตาสีดำเริ่มฉายแววประหลาดใจกับภาพในหน้าจอทีละนิด

“ผู้หญิงที่ใต้เหนือพาขึ้นคอนโดบ่อยที่สุดเหรอ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร..” เธอพึมพำอยู่คนเดียวก่อนที่ทับทิมจะเริ่มสังเกตอาการของเพื่อน

“สายสืบส่งรูปสาวๆของใต้เหนือมาอีกแล้วเหรอณิจันทร์”

“อืม แต่ครั้งนี้ไม่เห็นคุ้นหน้าเลย ไม่รู้ว่าไปเอาเด็กในบาร์มานอนด้วยอีกหรือเปล่า”

“เอาหน่าอย่าไปคิดมากเลย เด็กก็แค่เล่นๆแหละ ตอนนี้ใต้เหนือยังอยากรักสนุกอยู่”

ปลายนิ้วชี้กับนิ้วโป้งค่อยๆซูมรูปภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกแอบถ่ายจากระยะไกล หญิงสาวผมตรงยาว ผิวขาวผ่อง รูปร่างดี และใบหน้าด้านข้างที่ทั้งสวยและเซ็กซี่..

“ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นนะ”

*คำเตือน ฉากเซ็กส์ที่มีเนื้อหารุนแรงไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

คอนโดวีไอพีพาร์ค

“วันนี้เฮียเหนือดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะครับ”

“เอ้า ทำไมล่ะเอก”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เป็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับคุณเหมียว”

คำอธิบายจากผู้ชายกล้ามโตของแก๊งอีกคนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ เขาตัวใหญ่กำยำเหมือนนักมวยที่กินโปรตีนทุกวัน ซึ่งเอกเป็นลูกน้องที่รับใช้เหนือมานานเท่ากับคราม แต่เอกค่อนข้างที่จะใจดีและคุยสนุกกว่า ก่อนหน้านี้ที่เหมียวเริ่มพูดคุยกับพวกเขาก็พอจะรู้ถึงนิสัยใจคอกันบ้างแล้ว

“เมื่อวานเขาก็ยกเลิกนัด ไม่รู้เป็นบ้าอะไร ชิ.. ผีเข้าหรือไง คิดจะเทก็เทง่ายๆเลย ฉันอุตส่าห์แต่งหน้าแต่งตัวรอ คนอะไรไม่รักษาคำพูด”

เหมียวบ่นพึมพำไปเรื่อยเปื่อยโดยที่มีเอกคอยรับฟังอยู่ตลอด หนุ่มกล้ามปูรู้เหตุผลของเมื่อคืนทุกอย่าง แต่เขาพูดมันออกมาไม่ได้

ก๊อกๆๆๆ

แอ๊ด..

เพียงไม่นานเกินรอประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของ พอเดินมาส่งเหมียวถึงที่ลูกน้องอย่างเอกก็เดินกลับไปยังห้องของตัวเองอีกตามเคย ร่างสูงราวกับนายแบบของใต้เหนือยืนค้างอยู่ตรงประตูสักพักก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง สีหน้าสุขุมที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุกนั่นทำให้เหมียวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

ผีเข้าล่ะมั้งเนี่ย.. ทำหน้าอย่างกับปลาตาย..

เหมียวบ่นอยู่ภายในใจก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้อง แววตาของเธอเหลือบมองไปทางตู้ปลาที่มีเจ้ามังกรแหวกว่ายในน้ำอย่างอารมณ์ดี

เจ้ามังกรก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่หน่า ทำไมเจ้าของมันถึงหน้าบูดขนาดนี้?

“เอกบอกว่านายอารมณ์ไม่ดี.. นายเป็นอะไรหรือเปล่า บอกฉันได้เลยนะ”

เหมียวเอ่ยทีละคำช้าๆโดยที่ร่างบางเดินเข้ามานั่งบนโซฟากลางห้องรับแขก ส่วนชายหนุ่มที่ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับก็เดินไปหยุดอยู่หน้าห้องนอนของตัวเอง ใต้เหนือหันมามองสาวสวยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาที่ดูเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่เริ่มฉายแววความเจ้าเล่ห์ออกมาทีละนิด

“ฉันก็ปกติดี”

“ปกติที่ไหนกันเล่า นายทำหน้าเหมือนอาหารไม่ย่อยเลย เมื่อคืนก็ยกเลิกนัดฉันอีก”

“…..”

“เฮ้อ.. ถึงฉันจะดูไว้ใจไม่ได้ แต่นายก็ระบายเรื่องไม่สบายใจกับฉันได้ทุกเรื่องนะ ฉันไม่เอาไปบอกใครหรอก”

“…..”

เหมียวว่าแบบนั้นก่อนเอนหลังพิงโซฟาโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก ประโยคนั้นทำให้เรียวปากสวยยกยิ้มอย่างพึงพอใจเพียงชั่วครู่ ร่างสูงในเสื้อเชิ๊ตสีขาวก็จัดการปลดกระดุมของตัวเองออกทีละเม็ด แววตาคมเฉี่ยวนั้นจ้องมองไปทางเธออยู่ตลอด

การกระทำในตอนนี้มันยิ่งสร้างความแปลกใจให้เหมียวไม่น้อย เพราะสีหน้าต้องการในเรื่องอย่างว่า..คืนนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าคืนไหนๆ

“น..นี่นาย..ผีหื่นเข้าสิงหรือไง!”

เหมียวเบิกตาเมื่อจู่ๆเจ้าของห้องก็เดินตรงเข้ามาทางเธอ โดยที่เสื้อเชิ๊ตถูกเขวี้ยงออกไปบนพื้นห้อง ส่วนกางเกงสแลคสีดำก็เพิ่งถูกปลดซิปเมื่อกี๊นี้เอง

“ตกใจทำไม ลืมสัญญาจ้างระหว่างเราไปแล้วเหรอเหมียว?”

“ฉะ ฉันไม่ได้ลืม แต่ฉันก็แค่แปลกใจ..ถ้านายอยากจะมีอะไรกับฉัน ทำไมไม่บอกล่วงหน้าก่อนเล่า ฉันจะได้เตรียมตัว”

“หึ.. ต้องเตรียมตัวด้วยเหรอ”

“…..”

“มีเซ็กส์กับฉันไม่ต้องเตรียมตัวหรอกรู้ไหม” เขาว่าพลางใช้มือทั้งสองค่อยๆรูดซิปเป้าตัวเองลงอย่างช้าๆ

“เพราะถึงเธอเตรียมตัว..เธอก็ต้องมาเรียนรู้กับฉันใหม่อยู่ดี”

พรืบ

จุ๊บ..

ร่างหนาของใต้เหนือโน้มลงไปมอบจูบอันแสนดูดดื่มให้กับคนบนโซฟาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากอุ่น.. ปลายลิ้นร้อนกำลังจู่โจมเหมียวโดยไม่ทันให้เธอได้ตั้งสติ มือข้างหนึ่งของใต้เหนือประคองใบหน้าเรียวของเธอเอาไว้ ก่อนที่เขาจะโถมจูบหนักเข้ามาไม่บันยะบันยัง ซึ่งทางเหมียวเองก็หลับตาตอบรับจูบเขาไปแบบนั้นเช่นเดียวกัน

นี่เป็นจูบแรกของพวกเขา..

จูบแรกของการทำงานตอบสนองเรื่องเซ็กส์นี่..

พึ่บ!!

“อ๊ะ..!”

เหมียวเผลอร้องด้วยความตกใจเล็กๆเมื่อแขนล่ำขาวช้อนร่างของเธอขึ้นไปอุ้ม ใบหน้าหล่อร้ายนั้นไม่ได้อธิบายอะไรต่อ แววตาอันแสนดุดันนั่นจ้องมองเธอพลางขบกรามแน่น ใต้เหนือจัดการพาร่างของหญิงสาวเข้าไปในห้องนอน เขาปล่อยเธอลงบนเตียงกว้างที่มีบรรดาของเล่นผู้ใหญ่วางไว้เต็มไปหมด

ใต้เหนือไม่รอช้าที่จะประกบจูบลงมาใหม่อีกครั้ง เขาบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างช่ำชอง โดยเฉพาะมือหนาทั้งสองที่ตอนนี้กำลังปลดเปลื้องทุกอย่างบนร่างกายของเธอออก..

“คนคุยที่เธอเคยเล่าให้ฉันฟัง คือไอ้เด็กนั่นใช่ไหม” ใต้เหนือผละริมฝีปากถามเธอเสียงเข้ม

“นายหมายถึงใคร ต..ตี๋เหรอ”

“ก็คนที่เธอยืนจูบกับมันแล้วร้องไห้แทบเป็นแทบตายไงล่ะ”

“ใต้เหนือ! นี่นายรู้? เอ่อ นายเห็นได้ยังไง เมื่อคืน..นายไปที่คอนโดฉันเหรอ”

เหมียวขมวดคิ้วเอ่ยถามคนด้านบนที่คร่อมร่างของเธอไว้อยู่ แต่สีหน้าที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองนั่นก็แสร้งยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มและแววตาอันเยือกเย็นชวนขนลุกเหมือนเดิม

“มันไม่สำคัญหรอก เพราะตอนนี้ฉันเป็นเจ้าของเธอแล้ว”

เขาเอื้อมไปคว้าปลอกคอหนังที่มีโซ่ยาวพอดีมือขึ้นมา ใต้เหนือรีบสวมใส่มันให้กับหญิงสาวที่นอนหายใจถี่รัวอยู่บนเตียง

“แต่ฉันกับน้องเขาจะเลิกยุ่งกันแล้ว จูบเมื่อคืน..มันก็เป็นแค่จูบบอกลา”

“อืม ฉันก็พอรู้”

“เฮือก.. อึ่ก อ๊ะ..”

“แต่ดูท่าแล้วเธอคงได้บอกลามันอยู่ฝ่ายเดียว”

“…..”

“เพราะเด็กของเธอมันคงไม่ยอมหนีหายไปจากเธอง่ายๆหรอกเหมียว”

พึ่บ!!

แกร๊ก..

เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอยู่ลึกๆสิ้นสุดลง ก่อนที่ปลอกคอหนังบนคอขาวจะทำงาน ใต้เหนือออกแรงดึงรั้งโซ่จนใบหน้าแดงก่ำของเหมียวขึ้นมาตอบรับจูบอันดิบเถื่อนพอดิบพอดี รสชาติขมที่ปลายลิ้นจากบุหรี่ กับความหวานจากไวน์จางๆเริ่มทำให้สติของเธอเริ่มฟุ้งซ่าน

“อึ่ก.. นายเป็นพวกใช้ความรุนแรงเหรอใต้เหนือ..”

เหมียวกัดปากถามออกไปเมื่อมีโอกาสได้หายใจหลังถอนจูบออก

“ใช่”

และประโยคคำตอบนั้นก็ทำให้ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวในทันที ปลายลิ้นร้อนลากยาวลงมายังเนินอกใหญ่ที่มีบราลูกไม้สีดำปกปิด ใต้เหนือจ้องมองผิวขาวผ่องของเธออย่างปรารถนา เช่นเดียวกันกับที่แววตาอ่อนไหวของเหมียวเริ่มมีความเขินอาย

พรืบ..

“เพิ่งรู้ว่าเธอไม่ได้สวยแค่หน้า แต่ตรงนี้ก็สวยด้วย”

แววตาหื่นกระหายจ้องมองหัวนมสีเนื้อที่ลอดผ่านบราออกมา ใต้เหนือไม่รอช้าที่จะกระชากมันออกและใช้ริมฝีปากเข้าครอบครองในทันที ร่างบางเริ่มเกร็งกระตุกเบาๆด้วยความเสียวซ่าน เสียงหวานเผลอเปล่งออกมาตามแรงหยอกเย้าของปลายลิ้นอันเปียกชุ่ม

“อ๊าาาาาา ต..ใต้เหนือ..”

ร่างกายอันอ่อนระทวยเรียกชื่อเจ้านายด้วยน้ำเสียงสั่นกระเส่า เธอบิดเร้าไปมาด้วยความเสียวอย่างที่ไม่เคยเป็น มือทั้งสองเลื่อนขึ้นไปโอบรั้งคอขาวของคนด้านบน

“แบบนี้แหละเหมียว”

“…..”

“เรียกชื่อฉัน.. ครางชื่อฉันออกมา”

“อึ่ก..”

“เพราะคืนนี้ฉันจะทำให้เธอลืมไอ้เวรนั่นไปเลย”