ต้องเมียที่ (5) กำราบสาวพยศ

คอนโดวีไอพีพาร์ค

ด้านนอกระเบียงกว้างที่มีชายหนุ่มหุ่นล่ำกำลังคีบบุหรี่ไว้ในมือ ใบหน้าขาวคมหรี่ตาจ้องมองวิวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ริมฝีปากสวยพ่นควันสีขาวลอยล่องออกมาอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ มือข้างขวากำลังเอาโทรศัพท์แนบหูตัวเองไว้พลางฟังคนในสายพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ส่วนด้านในห้องนอนที่ถูกปิดไฟมืดก็มีร่างบางของหญิงสาวนอนหลับปุ๋ยอยู่ ซึ่งนั่นก็คือสาวในคลังของพ่อเสือร้ายที่เพิ่งร่วมเซ็กส์อันเร่าร้อนกันไปหมาดๆ

สิ่งที่หล่อหลอมทำให้เขากลายเป็นคาสโนว่าที่ไม่อยากลงหลักปักฐานกับใครก็คือความผิดหวัง เพราะใต้เหนือเคยถูกอดีตแฟนสาวฝรั่งหักอกตอนเรียนอยู่อังกฤษ นั่นจึงทำให้เขาค่อนข้างที่จะไว้ใจคนยากและไม่อยากกลับไปอ่อนแอกับความรักอีก ซึ่งเรื่องนี้เหมียวเองก็รู้มาจากปากของแพรขวัญ และแพรขวัญก็รู้มาจากอคิรา แฟนหนุ่มจอมคลั่งรักของเธออีกที

(กูไม่รู้ว่ามึงจะมาไม้ไหนนะไอ้เหนือ แต่มึงให้เหมียวหยุดทำงานบ้าๆนั่นให้มึงเดี๋ยวนี้)

“เหอะ แล้วพี่จะมาเดือดร้อนอะไรนักหนาวะพี่คิ”

(เดือดร้อนดิ เหมียวเป็นเพื่อนรักเมียกูไง! ถ้าเหมียวเสียใจ แพรขวัญก็ต้องเสียใจด้วย)

“เออ รู้แล้ว แต่จะให้ผมทำไงอะ ก็เหมียวเขาต้องการเงิน”

(มึงก็เลยไปยื่นข้อเสนอให้เขามานอนกับมึงเพื่อแลกเงินล้านเหรอ นี่มึงใช้หัวอะไรของมึงคิด หัวสมองหรือหัว..)

“ก็อีฟแม่งจ้างเหมียวก่อน เงินแค่หลักแสนแต่ให้มาอ่อยผม หึ..คิดว่าทำง่ายมากมั้ง”

ใต้เหนือเค้นหัวเราะยียวนก่อนจะเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบ ใบหน้าหล่อเริ่มขบกรามเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ที่เขารู้เรื่องทุกอย่างตั้งแต่อีฟวานจ้างก็เพราะหนอนบ่อนไส้ในแก๊งเพื่อนของอีฟนั่นเอง

“แค่มีอะไรกับผมแล้วคิดว่าทุกอย่างมันจะจบ อีฟคิดผิดแล้ว เพราะเรื่องที่ผมกับอีฟถูกจับหมั้นกันเป็นเพราะผู้ใหญ่”

(อีฟคงคิดว่าถ้าเหมียวมาทำให้มึงรักได้ มึงก็คงจะยอมสู้กับพวกผู้ใหญ่แทนเขาได้ล่ะมั้ง แต่อีฟไม่ได้ชอบผู้หญิงนี่หว่า เฮ้อ..พวกผู้ใหญ่ไม่รู้กันเหรอวะว่าอีฟเป็นเลสเบี้ยน)

“รู้แหละแต่คงไม่แคร์” หนุ่มหล่อลอบถอนหายใจก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

ที่ผ่านมาใต้เหนือเบื่อเหลือเกินที่ตัวเองต้องถูกจับดูตัวกับผู้หญิงคนรวย ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูฐานะสูงศักดิ์ หรือใครก็ตามที่คุณหญิงณิจันทร์..หรือแม่แท้ๆของเขาเชื่อว่าเหมาะสม ใต้เหนือก็ไม่เปิดใจสักครั้ง และแน่นอนว่าหวยดันมาตกที่อีฟ ซึ่งเธอคือลูกสาวของเพื่อนสนิทณิจันทร์ การปรองดองครั้งนี้จึงค่อนข้างเหนียวแน่นมาก

“ผมสนใจเหมียวจริงๆ ก็อย่างที่บอกพี่ไปนั่นแหละ ผมแค่อยากเก็บเหมียวไว้ข้างตัว”

(แล้วทำไมมึงไม่ตั้งใจจีบเขาดีๆ) อคิราเอ่ยเสียงเข้มใส่น้องชาย

“หึ.. ก็ถ้าจีบดีๆอาจไม่ติดไง แพรขวัญไม่ได้บอกพี่เหรอว่าเหมียวดื้อขนาดไหน”

จังหวะสุดท้ายที่ควันสีขาวลอยล่องสู่บนห้วงอากาศ ใต้เหนือก็เอาบุหรี่ในมือไปจิ้มกับแก้วคริสตัลจนมันดับลง สิ้นประโยคของเขาทำให้พี่ชายในสายนั้นเงียบไป เพราะคิราเองก็รู้ดีว่าเหมียวเป็นผู้หญิงที่แสบ หัวรั้นยิ่งกว่าแพรขวัญหลายร้อยเท่า

“เหมียวไม่ใช่คนที่ใครจะเข้าหาก็ได้ ผมเลยจำเป็นจะต้องใช้วิธีนี้ไง หึ.. กำราบสาวพยศน่ะ พี่ไม่รู้จักคำนี้เหรอ”

หลายวันต่อมา..

บ้านนิ้งนิ้ง

“งานบ้างานบออะไรของแกให้ไปเลี้ยงปลาวะเหมียว บ้าป่าว”

“เออ นี่ใต้เหนือสุดหล่อเป็นพวกจิตวิปลาสเหรอ คือต้องการสาวสวยไปนั่งจ้องปลาตัวเองทุกคืนงี้?”

“ใช่ไหมยัยอบเชย! แกคิดเหมือนกันใช่มะ! แล้วนั่งจ้องปลาอย่างเดียวได้เดือนละล้าน พระเจ้า..”

ทั้งกะเทยสาวร่างตุ้ยนุ้ยสมทบกับเพื่อนสาวสองผอมเก้งอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าของพวกหล่อนสองคนเมื่อฟังคำอธิบายของเหมียวก็ยิ่งหาคำตอบไม่ได้ ผิดกับแพรขวัญที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง ในตอนนี้เธอพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์ แววตาที่ดูใส่ใจเพื่อนรักจ้องมองไปทางเหมียว ซึ่งตอนนี้สาวสุดเซ็กซี่กำลังช้อปปิ้งเครื่องสำอางออนไลน์อยู่

“แต่ก็ยังไม่มีอะไรกันเหรอเหมียว”

แพรขวัญเลิกคิ้วถามเพื่อนสนิทด้วยแววตาจับพิรุธ แน่นอนว่าอีกฝ่ายละทิ้งทุกอย่างในมือทันที

“เฮ้อ..ยังไม่มีสิ แต่นายนั่นก็พยายามอ่อยฉันตลอดเลย เมื่อคืนก็เหมือนกัน ถอดเสื้อเดินโทงๆรอบห้อง ชอบเอาหน้ามาใกล้เหมือนจะจูบ ชิ..เห็นฉันจิตใจเข้มแข็งเป็นแม่ชีหรือไง”

“คุณพระ..! ถ..ถอดเสื้ออีกแล้วเหรอ!”

“ฉันขอสิงร่างแกได้ไหมเหมียว สักวันนะ”

“ยัยอบเชย ยัยนิ้งงงงง พอเลย!!”

“ฮ่าๆๆๆ”

เหมียวรีบหันไปตะคอกเสียงเหนื่อยใส่ยัยสองเพื่อนจอมบ้าผู้ชาย ส่วนเสียงหัวเราะร่านั่นก็ดังมาจากฟาง สาวทอมห้าวสุดใจกำลังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ตรงมุมห้อง

“แล้วนี่แกจะเลิกติดต่อกับน้องตี๋อะไรนั่นเลยเหรอ สงสารน้องมันว่ะ มันก็อุตส่าห์ตามจีบแกมาตั้งนาน แถมยังคอยอยู่เคียงข้างแกอีก” คำถามของฟางกลับทำให้เหมียวเงียบไป

ในตอนนี้สายตาเป็นห่วงของทุกคนก็จ้องมองมาที่เธอกันหมด..

“ถ้าฉันคบกับตี๋ ยังไงก็คงเปิดตัวไม่ได้ คงเป็นรักที่ต้องคอยหลบซ่อนอยู่ตลอด และอีกอย่าง..ถ้าฉันคบกับน้องเขา ฉันคงไปทำงานให้ใต้เหนืออีกไม่ได้”

“เหมียว..”

สาวสวยหวานอย่างแพรขวัญเรียกชื่อเพื่อนเสียงสั่น เธอเองก็ไม่อยากให้เหมียวทุ่มเทชีวิตกับเงินขนาดนั้น

“พวกแกรู้ใช่ไหมว่าฉันรักศักดิ์ศรีตัวเองมากแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีของฉันมันหมดไปตั้งแต่ตอนที่ฉันตกลงรับเงินก้อนแรกจากพี่อีฟแล้ว ต่อจากนี้..ฉันคงไม่จำเป็นจะต้องแคร์อะไรอีก”

กริ๊งงงงงงงงงงงงง!

“พี่เหมียว! พี่เหมียวอยู่ไหมครับ!!”

แกร๊กๆๆๆ!!

เสียงดังสนั่นจากกริ่งหน้าบ้านและมือหนาที่พยายามพังรั้วบ้านเข้าไป ปรากฏให้เห็นชายร่างสูงโปร่งที่ยืนกวาดสายตามองหาคนในประโยคด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน สีหน้าของเขาในตอนนี้มีแต่ความกังวลเต็มไปหมด

“พี่เหมียว!! เปิดประตูให้ผมหน่อยได้ไหม! ถ้าพี่ไม่ตอบแชทกัน ก็ขอให้เปิดประตูออกมาคุยกับผมก่อน!”

“โอ๊ยยยยยยยยย เอะอะโวยวายอะไรวะเนี่ย!!”

เสียงแจ๋นของมะลิตะโกนตอบกลับอย่างฉุนเฉียว เธอได้ยินเสียงเรียกของเด็กหนุ่มดังอยู่ทางหน้าบ้านมาสักพักใหญ่แล้ว ก่อนที่หญิงสาววัยกลางคนจะเดินออกมาเปิดประตูรั้วด้วยความรำคาญใจ

“คุณแม่สวัสดีครับ อ..เอ่อ..พี่เหมียวอยู่ไหมครับ”

“ไม่อยู่!”

“…..”

“มาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้นเลย ไอ้เหมียวมันไม่ตอบแชทแกล่ะสิ ถ้ามันไม่ตอบก็แปลว่ามันไม่อยากคุย! เข้าใจยัง?”

แม่ของเหมียวอธิบายด้วยสีหน้าสมเพชหนุ่มหล่อที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่เบื้องหน้า ที่ผ่านมามะลิไม่เคยชอบขี้หน้าตี๋เลยด้วยซ้ำ เพราะเนื่องจากฐานะครอบครัวของตี๋ที่ค่อนข้างยากจนเหมือนกัน และงานที่เขาต้องเป็นเด็กกลางคืน คอยเอนเตอร์เทนแขกเหรื่อทั้งหลาย นั่นจึงทำให้มะลิให้ธงแดงตั้งแต่วันแรกที่เหมียวพามารู้จัก

“ต..แต่คุณแม่ครับ.. ผมชอบพี่เหมียวจริงๆนะครับ”

“ก็เรื่องของมึง!! มาบอกกูทำไม” มะลิเผลอหลุดคำหยาบใส่เด็กหนุ่ม

“ดะเดี๋ยวสิครับคุณแม่!”

ตี๋พยายามตะโกนร้องเรียกเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังจะปิดรั้ว ซึ่งทางมะลิเองก็สะบัดมือของเด็กหนุ่มออกอย่างไม่ไยดี บุคลิกโผงผางและคำพูดหยาบคายของเธอนั้นทำให้ตี๋ค่อนข้างชินพอสมควร

แกร๊ก!!

“กลับบ้านไปได้ละไอ้ตี๋ เหมียวมันไม่ได้อยู่ที่นี่ น่าจะอยู่คอนโดมันล่ะมั้ง อ้อ.. เลิกยุ่งกับมันสักทีเถอะ”

“คุณแม่ครับ..”

“ลูกสาวฉันมันคู่ควรกับผู้ชายที่ดีกว่าแก คนกระจอกๆอย่างแกน่ะไม่คู่ควรกับไอ้เหมียวหรอก จำใส่หัวเอาไว้เลย!”

สองทุ่มกว่า..

LINE

ตี๋ : พี่เหมียว เราจะจบกันแบบนี้จริงๆเหรอ

ตี๋ : พี่มีคนอื่นเหรอครับ พี่ถึงทิ้งผมไปแบบนี้

ตี๋ : ผมไม่อยากเสียพี่ไปเลย

ข้อความจากไลน์ที่แจ้งเตือนปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ หญิงสาวที่กำลังใส่เสื้อผ้าอยู่หน้ากระจกหยุดชะงักไป ก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาคมของเหมียวก็เริ่มแดงก่ำและร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ก่อนหน้านี้เธอจะพยายามใจแข็งตีตัวออกห่างจากเขาแล้วก็ตาม แต่ที่ทำไปก็เพื่อความถูกต้องทั้งนั้น..

แม้เธอจะรู้สึกผิดจนไม่เป็นอันกินอันนอน แต่ถ้าปล่อยความสัมพันธ์ให้มันค้างคานานกว่านี้ สถานะคนคุยมันอาจจะทำให้ทั้งเหมียวและตี๋ต้องเกลียดกันก็ได้

เหมียว : ช่วงนี้พี่ยุ่งๆคงไม่ค่อยได้ตอบ พี่ขอโทษนะตี๋

เหมียว : ขอโทษจริงๆ

เหมียวตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปแบบนั้นก่อนจะวางโทรศัพท์ตัวเองลง แต่ทว่าข้อความของใครอีกคนก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ซึ่งมันคือแชทของเจ้านายคนใหม่.. คนที่กำลังจะมารับเธอไปดินเนอร์ยามค่ำคืน

LINE!

ใต้เหนือ : เดี๋ยวฉันถึงแล้วจะโทรบอกนะ

LINE!

ตี๋ : ผมอยู่ใต้คอนโดพี่แล้วนะพี่เหมียว ลงมาคุยกันก่อนได้ไหมครับ

แต่ทว่า.. ข้อความนั้นก็ทำให้เหมียวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ หญิงสาวที่แน่นิ่งไปกับแชทจึงรีบคว้ากุญแจวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยเฉี่ยวจัดการเปิดประตูกระจกด้านล่างทันทีหลังลงลิฟต์ และเธอก็เห็นผู้ชายร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคย ตี๋ยืนรอเธออยู่ตรงม้านั่งด้านหน้าคอนโด

“พี่เหมียว”

“ตี๋! ดึกขนาดนี้มาทำอะไรที่นี่ แล้วพ่อแม่ไม่ว่าหรือไง แล้วนี่มายังไง ขับรถมอเตอร์ไซต์มาเหรอ” เหมียวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

เด็กวัยรุ่นในวัยยี่สองปี..ถึงเขาจะบรรลุนิติภาวะ แต่พ่อแม่ของตี๋ก็เป็นห่วงและค่อนข้างหวงลูกชายคนโตของบ้านมาก

“ผมนั่งแกร็บมาครับ เมื่อกี๊ผมไปบ้านพี่มาเพราะคิดว่าพี่อาจจะกลับบ้าน”

“ต..ตี๋! แล้วได้เจอแม่พี่ไหม”

“เจอครับ เขาก็ด่าผมเหมือนเดิม” หนุ่มหล่อหวานลอบยิ้มบางอย่างเหนื่อยล้า

“…..”

“ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควรกับพี่เลย ผมรู้ว่าเราสองคนคงไปต่อกันไม่ได้อย่างที่พี่พูดไว้จริงๆ”

“…..”

“แต่ผมอยากบอกให้พี่รู้ว่าผมจะอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างพี่เหมือนเดิม”

“ฮึก..”

“ถ้าพี่หันไปแล้วไม่เจอใคร หรือไม่เหลือใครอีก ขอให้พี่มองหาผมนะพี่เหมียว เพราะผมจะอยู่ตรงนี้แหละ ต่อให้พี่ไล่ผมยังไงผมก็ไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น”

“ฮ..ฮึก..นี่ตี๋บ้าไปแล้วหรือไง”

“ครับ ผมบ้า”

“…..”

“แต่คนบ้าคนนี้ที่ไม่ได้เป็นเจ้าของพี่.. ยังไงมันก็จะคอยอยู่ข้างๆพี่เอง”

สิ้นประโยคของตี๋ก็ทำให้น้ำตาของเหมียวที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนาของตี๋เชยปลายคางของเหมียวให้เข้ามาใกล้ ก่อนที่เขาจะโน้มริมฝีปากอุ่นทาบทามลงไปอย่างอ่อนโยน สัมผัสอันแสนอบอุ่นเสมอนั้นทำให้เธอแทบหลอมละลาย

มันคือจูบบอกลา..ที่ทำให้หัวใจของเหมียวเต้นระส่ำไปด้วยความเจ็บปวด

ถัดไปจากหน้าคอนโดของเหมียวไม่ไกลนัก..ผู้ชายในชุดสูทดูดีที่ยืนกอดอกจ้องมองภาพตรงหน้าก็เริ่มขบกรามแน่น ดวงตาคมจ้องมองไปทางหญิงสาวที่ถูกมือหนาโอบกอดราวกับเป็นเจ้าของ พอยิ่งเห็นแล้วความรู้สึกโมโหก็ก่อตัวอยู่ภายในใจราวกับไฟกองใหญ่ที่มันเริ่มลุกโชน

“เฮียเหนือ ให้ผมไปลากตัวมันมากระทืบเลยดีไหมครับ”

หนุ่มกล้ามปูที่ยืนอยู่ทางด้านหลังนามว่าครามเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ สีหน้าไม่ชอบใจจ้องมองไปทางเดียวกัน ซึ่งผู้ชายคนนี้คือคนที่ลงไปรับเหมียวขึ้นคอนโดในครั้งแรก

ครามรู้ว่าตอนนี้ผู้หญิงที่ชื่อเหมียว..คือผู้หญิงที่เจ้านายสนใจเป็นพิเศษ

“ช่างเหอะ”

“…..”

“วันนี้ยกเลิก กูไม่มีอารมณ์แดกเหี้ยไรละ ไปไนท์คลับแล้วนัดสาวๆให้กูด้วย”

ใต้เหนือกัดฟันกรอดพลางเอื้อมมือไปเปิดประตูรถเบนซ์คันหรูของตัวเองอย่างหัวเสีย

“ไอ้เอก!”

“ครับเฮีย”

“ฝากโทรบอกเหมียวด้วยว่าคืนนี้ยกเลิก แต่พรุ่งนี้ให้มาเจอกูที่คอนโด”

“ครับ”

“เพราะกูจะให้เหมียวเริ่มทำงานแบบจริงจังแล้ว”