Masuk“อ่อยแล้วต้องรับผิดชอบสิครับ อีกอย่างคนเมื่อกี้เป็นหมอเหรอ” “จะอยากรู้ไปทำไม ยังไงเขาก็มาก่อนคุณก็แล้วกันน่า” “ถึงมาทีหลังก็ได้นอนด้วยเถอะคนสวย อีกอย่างเรียกคุณอยู่ได้เรียกพี่สิงห์สิ ก่อนหน้ายังเรียกพี่สิงห์อยู่” “ก็ไม่ชิน อีกอย่างแม่ให้เรียกหรอกถึงเรียกน่ะ” “เรียกให้ชินซะ” เจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างเอวดุตอบสวนกลับ “หึ! มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ ยังไงก็ไม่ได้ บอกแล้วไงต้องมีถุงยาง” “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้พกมา” “งั้นก็อด” “ใครสนกันล่ะ ยังไงก็จะเอา แข็งเจ็บจะตายอยู่แล้วเนี่ยยังจะมาให้อดอีก”
Lihat lebih banyakณ ร้านคาเฟ่ร้านประจำของสาวสวยทรวงโต อกเอวเล็กคอด สะโพกกลมกลึง ขาเรียวยาว ทุกสัดส่วนของร่างกายตอบรับกันอย่างลงตัวเป็นหุ่นที่ผู้หญิงด้วยกันยังนึกอิจฉา ที่สำคัญไปกว่านั้นผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องเหลียวหลังมองตาม ใครมากับแฟนก็เป็นต้องทะเลาะกับแฟนเพราะมองดูเธอจนคอแทบเคล็ดกันทุกคน แต่นั่นแหละค่ะ คนพวกนี้ก็ได้แค่มองเท่านั้น ภายใต้ลุคที่แสนเซ็กซี่ยั่วยวนขยี้สวาทของหล่อนนั้นหามีใครรู้ไม่ว่าร่างกายของเธอนั้นไร้มลทิน จะมีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่า ลลิน วราธิป วัย 27 ปี สาวสวยทรวงโตนักเขียนสาวยังคงเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาดุจผ้าขาวบริสุทธิ์ แต่นั่นแหละใครจะเชื่อล่ะว่าผู้หญิงคนนี้ยังเป็นสาว ‘พรหมจรรย์’ ก็เจ้าหล่อนเล่นหูเล่นตาเก่ง อ่อยยั่วผู้ชายเก่งขนาดนั้น แถมยังไปกินข้าวกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้าสักครั้ง ที่สำคัญมีทักทายจำชื่อผู้ชายคนคุยผิดออกบ่อย แต่นั้นแหละหล่อนไม่แค่แม้จะสับรางรถไฟผิดไปบ้าง เพราะผู้ชายที่หล่อนเลี้ยงไว้คุยเล่นคุยสนุกคุยเรื่องลามกด้วยนั้นมีเยอะถมเถไป
“เนี่ยมาทุกวันไม่เบื่อรึไงคาเฟ่นี้” เพื่อนรักถามพร้อมกับมองตามสายตาของเพื่อนที่ชอบมองออกไปนอกคาเฟ่มองไปยังฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านขายวัสดุก่อสร้าง และออกแบบสร้างบ้าน รับเหมาะสร้างบ้าน คือทุกอย่างรวมอยู่ร้านพิพัฒน์กุลวัสดุก่อสร้าง คือร้านนี้คือครบวงจรทุกอย่างต้องการวัสดุ ต้องการออกแบบบ้าน ต้องการสร้างบ้านครบจบในที่เดียว
“แล้วมองอะไรของแกลลิน” เพื่อนเงียบหล่อนจึงถามอีก
“ก็มองคนหล่อ”
“หล่อตรงไหนวะ ดำก็ดำ ผมก็สกินเฮด แถมตัวก็สูงใหญ่ กระแทกแกทีเอวหักนะยัยลลิน แกแน่ใจว่าจะรับไหวน่ะ หนุ่มก่อสร้างเอวดุนะเขาว่า”
“รู้ดีจังนะแกน่ะ”
“ก็เคยนอนกับหนุ่มก่อสร้างครั้งหนึ่ง แบบแม่เจ้าเว้ย! เอวแทบหัก แรงเยอะไม่ไหว เพื่อนแกจนต้องยกธงขาวคลานลงจากเตียงเลยแหละแก”
“เว่อแล้วยัยวรา อีกอย่างนะคนเราชอบไม่เหมือนกันนะยัยวรา ฉันชอบแบบดำแดด ผมสั้นสกินเฮดเฟด ส่วนแกชอบแบบอ้วนขาว ถ้าชอบเหมือนกันก็มีผัวคนเดียวกันสิยะ! ”
“แหม! ทำเป็นพูดดี ก็ไม่เคยเห็นมีผัวสักทีคนพูดน่ะ เลี้ยงอ้อยอ่อยไปทั่วจนฉันเหนื่อยกับแกแล้วนะ เลือกสักคนเถอะลลินคนสวย”
“ก็เลือกอยู่ ว่าแต่บอกแต่ฉันแกเถอะรีบเหมือนกัน ถ้าฉันขึ้นคานแกก็ขึ้นคาน เพราะเราอายุเท่ากัน”
“ตอนนี้ก็ดีนะความสำพันธ์แบบ FWB อยากก็แค่โทรเรียกเท่านั้น” วราบอกเพื่อน
“ย๊ะ! แม่คนเริ่ด! ”
“แน่นอน แล้วแกเถอะลลิน เนี่ยมามองเขาแบบนี้จะสองเดือนแล้วนะ เมื่อไหร่จะเข้าหา”
“ก็วันนี้แหละ ตั้งใจว่าจะเข้าหาวันนี้แหละ เท่าที่มาดูและสอบถามคนแถวนี้บอกว่าเขายังโสดน่ะ” จะให้เข้าหาแบบไม่สืบก็บ้าแล้ว หล่อนต้องสืบเพราะเดี๋ยวเจอผัวชาวบ้านโดนฟันหัวแบะแน่
“อือ งั้นฉันกลับก่อนนะ แวะออกมาได้แป๊บเดียวน่ะ ต้องรีบกลับไปทำงานก่อน”
ลลินลงมาจากชั้นบนและลิฟต์ก็มาหยุดอยู่ชั้นของนรา และที่ทำให้หล่อนตกใจไปกว่านั้นคือประตูลิฟต์เปิดออกมาก็เห็นเพื่อนรักยืนรอลิฟต์อยู่ “นรา! ” “ลลิน! ” ต่างฝ่ายต่างเรียกชื่อกัน ลลินพยายามทำตัวปกติ “แกจะออกไปข้างนอกเหรอนรา? ” ลลินถามเพื่อนพร้อมกับพยายามข่มความเจ็บปวดยืดตัวตรงเดินให้ปกติก้าวขาออกไปจากลิฟต์ “จะไปเซเว่นน่ะ แล้วแกมาเอาของเหรอ แล้วทำไมมาจากชั้นบนล่ะ” ถามอย่างสงสัยพร้อมสำรวจสารรูปเพื่อนรักโดยละเอียด เสื้อผู้ชาย รองเท้าคู่เมื่อคืน และยังใส่รองเท้าใหญ่กว่าเท้า เนี่ยมันรองเท้าผู้ชายชัดๆ&nb
เพียงเวลาไม่นานลลินก็อาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อตัวใหญ่สีดำของสิงห์กับกางเกงบ็อกเซอร์สีฟ้าอ่อนของเขา รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ก็หล่อนใส่แค่เสื้อกับกางเกงส่วนชุดชั้นในไม่ได้ใส่ “ฉันจะกลับแล้วนะ” หล่อนพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์ตัวเอง “หัวนมตั้งขนาดนี้จะกลับยังไง” เขาถามเมื่อเห็นยอดปทุมของหล่อนชี้ตั้งดันเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขา เจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างมองดูร่างเล็กแล้วก็อดขำไม่ได้ ลลินตัวเล็กมากเหลือเกิน หล่อนตัวเล็กหรือเขาตัวใหญ่กันแน่ “ยิ้มอะไรมิทราบ? ” ถามไม่พอใจหลังจากเขามองจ้องตนอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้มปนขำออกมา “ก็ตลกดี ผมไม่คิดว
เวลาบ่ายสองเกือบบ่ายสามโมงลลินปรือตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อตื่นเต็มตาปรับการมองเห็นคุ้นชินกับความสว่างของห้องก็กวาดสายตาหาเจ้าของห้องก็เห็นว่าเขาอยู่ด้านนอกห้องนั่ง อยู่โซฟาตัวเมื่อคืนที่เขากำลังช่วยตัวเองครางเรียกชื่อหล่อน ลลินขยับตัวไล่ความปวดเมื่อยของร่างกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงตะโกนเรียกเจ้าของห้อง“นี่คุณ! ” แค่คำเดียวร่างสูงก็ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้ามาหาหล่อนในห้องนอน“ว่าไงครับคนสวยของผม? ” สิงห์เดินมาหยุดข้างเตียงพร้อมจ้องมองอกอวบใหญ่น่าดูดเลียของเจ้าหล่อน ลลินมองตามสายตาของสิงห์ก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มผิดเต้าใหญ่ของตน “ฉันจะอาบน้ำ มีผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าให้ยืมใส่ไหม” น้ำเสียงแข็งห้วนถามกลับ “ผ้าเช็ดตัวมีแต่เสื้อผ้าไม่รู้ลลินจะใส่ได้ไหมนะ” สิงห์ไม่ได้รู้สึกไม่ชอบสักนิดเวลาเจ้าหล่อนเรียกจิกใช้ตนเองแบบนี้ เขากลับรู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้นดี ปกติผู้หญิงจะใช้จริตมารยาทเข้าหาเขาหลังจากผ่านคืนเร่าร้อนด้วยกัน แต่เนี่ยอะไร เจ้าหล่อนไม่แคร์ไม่สนใจไม่พอ ยังเย็นชาใส่เขาอีก ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาทึ่งแล้วทึ่งอีก “เอามาให้หน่อยทั้งผ้าเช็ดตัว ท
เจ้าพ่อวัสดุก่อสร้างฉายาฟองน้ำฉาบปูนสามสิบบาทลลินตั้งให้อาบน้ำเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่ากำยำเหมือนตอนเดินเข้าไป ผิดจากตอนแรกที่เดินตัวเปลือยเปล่าๆ แต่ตอนออกมาจากห้องน้ำมีผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องคอออกมาด้วย มีหยุดน้ำเกาะตามตัวเดินมาหยุดข้างเตียง “หลับเหรอลลิน? ” ถามทั้งๆ ที่เห็นอยู่ว่าเจ้าหล่อนหลับสนิทก็เสียงหายใจลลินดังสม่ำเสมอ สิงห์มองดูหน้าสวยหลับสนิทอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อผ้าออกมาใส่ เขาหยิบแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวออกมาใส่ อยู่ห้องไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้ามากชิ้น และเขาก็แต่งแบบนี้ประจำเวลาอยู่ห้อง หรือบางครั้งก็เดินเปลือยไปมาในห้อง เมื่อใส่กางเกงบ็อกเซอร์เรียบร้อยก็เดินออกจากห้องนอนออกไปห้องนั่งเล่นด้านนอกไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์เย็นๆ หนึ่งกระป๋องออกมาเปิดดื่มเดินมาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาคว้าหยิบรีโมทโทรทัศน์ขึ้นมาเปิดให้มีเสียง แล้วหยิบโทรศัพท์ที่ทิ้งไว้บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมาเปิดดูข้อความพร้อมกับกระดกดื่มเบียร์ในมือไปด้วย “อา ไหนดูสิไอ้ห้ามันส่งอะไรมา” เปิดดูข้อความจากเพื่อนรักก็เห็น