พันธนาการรักมาเฟียซ่อนเงา

เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงชั้นดีดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วคลับหรูใจกลางเอกมัย แสงไฟเลเซอร์สีฉูดฉาดสาดส่องตัดกับความมืดมิด กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมของผู้คนนับร้อยที่กำลังวาดลวดลายบนฟลอร์เต้นรำ ดารินทร์กระชับสายกระเป๋าผ้าใบเก่าของตัวเองแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า มือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบกำกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดวันนี้คือวันครบรอบสามเดือนที่เธอคบกับ ‘กวินทร์’ แฟนหนุ่มสุดฮอตดีกรีทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เธออดหลับอดนอนตั้งใจถักไหมพรมเป็นผ้าพันคอสีเทาเข้มให้เขา แม้มันจะดูไร้ราคาเมื่อเทียบกับของหรูหราที่เขาใช้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เธอก็อยากมอบให้ด้วยใจจริง หญิงสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัวเดินเบียดเสียดผู้คนมุ่งหน้าไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นที่ประจำของกลุ่มกวินทร์และเพื่อนไฮโซของเขาพนักงานเสิร์ฟเดินถือถาดแก้วคริสตัลสวนออกมาจากห้องวีไอพีหมายเลขศูนย์หนึ่ง ประตูไม้บานหนาปิดไม่สนิทดีนัก ทิ้งช่องว่างไว้กว้างพอให้เสียงสนทนาดังลอดออกมา ดารินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะผลักประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์คนรัก แต่ประโยคที่ดังทะลุกำแพงออกมากลับต

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านรอยแยกของบานเกล็ดเก่าๆ ฝุ่นผงลอยคว้างในอากาศแคบอู้ดู้ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นเหงื่อบุรุษเพศลอยอวลอยู่รอบตัว ดารินทร์ขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกทับด้วยท่อนเหล็ก เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนลมหายใจจะสะดุดเมื่อพบว่าท่อนแขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักสีเข้มกำลังพาดทับอยู่บนเอวของเธอภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัว เธอประชดรักด้วยการเดินเข้ามาในอู่ซ่อมรถซอมซ่อ ยื่นข้อเสนอแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้า และจบลงที่การถูกเขากระชากเข้ามาจูบอย่างป่าเถื่อนจนแทบหมดลมหายใจ ก่อนที่เขาจะโยนเธอลงบนเตียงแข็งๆ ในห้องพักด้านหลังอู่ แล้วล้มตัวลงนอนกอดเธอไว้ทั้งคืนโดยไม่ยอมให้ขยับหนี“ตื่นแล้วก็ลุก”เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นชิดใบหู ดารินทร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ว่าเจ้าของท่อนแขนนั้นตื่นอยู่ก่อนแล้ว และเธอก็ไม่ทันได้ระวังตัวในตอนที่เฮียผาพลิกตัวกลับมาคร่อมทับ น้ำหนักตัวของเขาบดเบียดลงมาจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับฟูกนอนเก่าๆ ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงยีนส์สีซีดตัวเดิม รอยแผลเป็นตรงหางคิ้วและหนวดเคราที่ขึ้นเขียวครึ้มยิ่งทำให้เขาดูดิบเถื

เสียงบานประตูไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดารินทร์สะดุ้งสุดตัวหลุดจากภวังค์ความคิด เธอรีบขยับถอยร่นไปจนชิดหัวเตียงเหล็กเก่าๆ ภายในห้องพักแคบด้านหลังอู่ซ่อมรถ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นร่างสูงใหญ่ของสามีหมาดๆ ตามกฎหมายที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาจัดการลงกลอนประตูดังแกรก บรรยากาศอุดอู้ในห้องดูคับแคบลงไปถนัดตาเมื่อผู้ชายกักขฬะอย่างเฮียผาก้าวเข้ามายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าหลังจากเหตุการณ์ตอกหน้ากวินทร์เมื่อช่วงสาย เขาก็ไล่ให้เธอเข้ามาเก็บกวาดห้องพักซอมซ่อนี้ ส่วนตัวเองก็มุดใต้ท้องรถทำงานต่อหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอนั่งฟุ้งซ่านขลุกอยู่คนเดียวจนฟ้ามืด คำพูดทิ้งท้ายของเขาที่บอกว่า ‘คืนนี้เธอก็ต้องตอบแทนฉันให้คุ้มค่าเหนื่อย’ ยังคงดังก้องตีรวนอยู่ในหัว“นั่งเกร็งเป็นรูปปั้นเลยนะ กลัวหรือไง” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยทักทาย รอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ทำให้เขายิ่งดูอันตราย“รินทร์... รินทร์แค่ยังไม่ชินที่ต้องมาอยู่ในที่แคบๆ แบบนี้” ดารินทร์โกหกคำโต ใครจะไม่กลัวบ้างล่ะ ผู้ชายตัวโตอย่างกับหมี ทั้งยังมีรังสีคุกคามยังแผ่กระจายออกมาแทบจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวแบบนี้อีกคำตอบของหญิงส

คลาสเรียนช่วงบ่ายในมหาวิทยาลัยน่าเบื่อกว่าปกติ หรืออาจจะเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ทำให้ดารินทร์รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับสิบคู่คอยลอบมองเธอสลับกับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะตั้งแต่เช้า ข่าวลือเรื่องที่เธอทิ้งกวินทร์หนุ่มฮอตประจำคณะ แล้วไปคว้าช่างซ่อมรถซอมซ่อทำสามี แพร่สะพัดไปทั่วอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แน่นอนว่าต้นตอคงหนีไม่พ้นจิรดาและกลุ่มเพื่อนไฮโซปากหอยปากปูพวกนั้น“มึงโอเคป่าววะรินทร์” มะนาว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวสะกิดแขนเบาๆ ขณะเอ่ยถาม แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “อย่าไปฟังพวกแม่งเลย อีเจลมันก็แค่หาเรื่องเหยียดมึงเพราะมันแอบชอบพี่วินมาตั้งนานแล้ว พอมีโอกาสมันก็เหยียบมึงจมดิน”“เราโอเคนาว ช่างเถอะ ปากคนจะพูดยังไงเราก็ห้ามไม่ได้หรอก” ดารินทร์ฝืนยิ้มให้เพื่อน แม้ในใจจะหนักอึ้งเหมือนถูกหินทับตอนเดินผ่านโรงอาหาร เสียงกระซิบกระซาบยิ่งดังชัดขึ้นจนไม่ต้องเงี่ยหูฟัง“นั่นไงแก เด็กทุนที่หวังจับพี่วินแต่โดนเท เลยประชดชีวิตไปเอาช่างซ่อมรถท้ายซอย”“เห็นว่าพ่อเลี้ยงติดหนี้พนันบานตะไท สงสัยเอาตัวไปขัดดอกล่ะมั้ง โคตรเน่า ทำเป็นหยิ่งที่แท้ก็ร่าน”ดารินทร์กำมือแน่

ผ่านไปเกือบสัปดาห์แล้วที่ดารินทร์ย้ายเข้ามาใช้ชีวิตในฐานะ ‘เมีย’ ของช่างซ่อมรถท้ายซอย ชีวิตประจำวันของเธอวนเวียนอยู่กับการตื่นเช้าไปเรียน และกลับมาหมกตัวอยู่ในห้องพักแคบๆ ด้านหลังอู่ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำธรรมดา แต่สัญชาตญาณลึกๆ ในตัวเธอกลับร้องเตือนอยู่ตลอดเวลาว่า ผู้ชายที่นอนกอดเธอทุกคืนมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่เช้าวันเสาร์ที่ไม่มีเรียน ดารินทร์งัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากหน้าร้าน เธอคว้าเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของผามาสวมทับกางเกงขาสั้น ลุกจากเตียงเดินไปแง้มบานเกล็ดหน้าต่างดูด้วยความสงสัยภาพที่เห็นทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่สองคนในชุดเสื้อโปโลสีดำทะมึนกำลังยืนก้มหัวให้เฮียผาอย่างนอบน้อม ท่าทางของพวกนั้นดูแข็งกร้าวและมีระเบียบวินัยเกินกว่าจะเป็นแค่ลูกค้าเอารถมาซ่อม หนึ่งในนั้นยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกให้ชายหนุ่ม ผารับมันมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะพยักหน้า สีหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชา และแผ่รังสีอำมหิตจนคนมองอย่างเธอเผลอกลั้นหายใจนี่ไม่ใช่ท่าทีของช่างซ่อมรถกระจอกๆ แน่นอนจังหวะนั้นเอง ผาตวัดสายตาคมกริบมองตรงมาที่หน้าต่างห้องพักราวกับ