พันธนาการรักมาเฟียซ่อนเงา

พันธนาการรักมาเฟียซ่อนเงา

last updateLast Updated : 2026-11-06
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
69Chapters
221views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

การถูกแฟนเก่าหักหลังทิ้งให้เผชิญหน้ากับแก๊งทวงหนี้ว่าแย่แล้ว แต่การตกเป็นเป้าหมายของ ‘พยัคฆ์’ มาเฟียหนุ่มหน้าเถื่อนผู้ทรงอิทธิพลนั้น โคตรจะซวยกว่า เขาคือผู้ชายอันตรายที่ใครต่างก็หวาดหวั่น แต่กลับใช้สารพัดเล่ห์เหลี่ยมดึง ‘ดารินทร์’ เข้ามาในชีวิต ยัดเยียดสถานะ ‘เมีย’ ให้อย่างหน้ามึนๆ บังคับให้เธอต้องรับมือกับความเอาแต่ใจ แถมยังชอบรังแกกันด้วยบทรักที่ทั้งดิบเถื่อนและร้อนแรงจนเตียงแทบพังทุกคืน "จำไว้นะรินทร์ ตั้งแต่วินาทีที่เธอเรียกฉันว่าผัว โลกทั้งใบของฉันก็มีแค่เธอ ใครหน้าไหนที่มันทำให้เธอต้องเสียน้ำตา ฉันจะตามไปเด็ดหัวมันให้หมด" ตอนแรกเธอทั้งเกลียดและหวาดผวาความป่าเถื่อนของเขา แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ผู้ชายที่พร้อมจะฆ่าศัตรูอย่างเลือดเย็น จะเป็นคนเดียวกับที่ยอมเอาบ่ารับกระสุนแทนเธอ ยอมสยบความดุดันทั้งหมดลงเพียงแค่เธอซบอ้อน เมื่อการแก้แค้นในโลกใต้ดินถูกทับซ้อนด้วยไฟสวาทที่แผดเผาจนหลอมละลาย แล้วแบบนี้ดารินทร์จะหนีไปไหนรอด ในเมื่อทั้งหัวใจและร่างกายถูกคนเถื่อนคลั่งรักตีตราจองไว้หมดแล้ว!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เดิมพันราคาถูก และ ข้อเสนอสีเทา

เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงชั้นดีดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วคลับหรูใจกลางเอกมัย แสงไฟเลเซอร์สีฉูดฉาดสาดส่องตัดกับความมืดมิด กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมของผู้คนนับร้อยที่กำลังวาดลวดลายบนฟลอร์เต้นรำ ดารินทร์กระชับสายกระเป๋าผ้าใบเก่าของตัวเองแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า มือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบกำกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

วันนี้คือวันครบรอบสามเดือนที่เธอคบกับ ‘กวินทร์’ แฟนหนุ่มสุดฮอตดีกรีทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เธออดหลับอดนอนตั้งใจถักไหมพรมเป็นผ้าพันคอสีเทาเข้มให้เขา แม้มันจะดูไร้ราคาเมื่อเทียบกับของหรูหราที่เขาใช้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เธอก็อยากมอบให้ด้วยใจจริง หญิงสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัวเดินเบียดเสียดผู้คนมุ่งหน้าไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นที่ประจำของกลุ่มกวินทร์และเพื่อนไฮโซของเขา

พนักงานเสิร์ฟเดินถือถาดแก้วคริสตัลสวนออกมาจากห้องวีไอพีหมายเลขศูนย์หนึ่ง ประตูไม้บานหนาปิดไม่สนิทดีนัก ทิ้งช่องว่างไว้กว้างพอให้เสียงสนทนาดังลอดออกมา ดารินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะผลักประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์คนรัก แต่ประโยคที่ดังทะลุกำแพงออกมากลับตรึงสองเท้าของเธอไว้กับพื้นราวกับถูกตอกด้วยตะปู

“เฮ้ย วิน มึงทนคบกับยัยเด็กทุนนั่นมาครบสามเดือนได้ไงวะ โคตรเก่งเลยว่ะ กูยอมใจ” เสียงของธนภพ เพื่อนสนิทในกลุ่มของกวินทร์ดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง

“ระดับกูแล้วปะวะ” น้ำเสียงยียวนคุ้นหูของกวินทร์ตอบกลับ รินทร์ใจเต้นผิดจังหวะ มือที่กำลังจะผลักประตูชะงักค้าง “แรกๆ ก็มองว่าซื่อดีหรอก หน้าตาก็สวยใช้ได้ แต่ไปๆ มาๆ โคตรน่าเบื่อเลยว่ะ จับนิดจับหน่อยก็ทำสะดุ้ง ทำหวงตัวไปได้ ทั้งที่พ่อเลี้ยงแม่งก็ติดพนันจนจะขายบ้านกินอยู่แล้ว ทำตัวสูงส่งไปงั้นแหละ”

“งั้นมึงก็ชนะพนันพวกกูแล้วดิ เอ้า โอนเว้ยโอน คนละแสนตามสัญญานะเว้ย” เสียงจิรดา หญิงสาวลูกคุณหนูที่มักจะมองเหยียดดารินทร์เสมอแทรกขึ้นพร้อมเสียงปรบมือสะใจ “ฉันล่ะหมั่นไส้ยัยนั่นมานานแล้ว ทำตัวใสซื่อเรียกร้องความสนใจ พอรู้ว่าเป็นแค่หมากในเกมพนันของพวกเรา คงอกแตกตาย”

“แน่นอน พรุ่งนี้กูว่าจะหาเรื่องเลิกละ รำคาญ” กวินทร์พ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะหัวเราะในลำคอ “กูจะได้เอาเวลาไปคั่วเด็กนิเทศที่เพิ่งเข้าใหม่ดีกว่า อวบอั๋นถึงใจกว่าตั้งเยอะ ขืนคบยัยรินทร์ต่อ กูคงเฉาตาย”

คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางความรู้สึกของดารินทร์ ร่างกายของเธอชาหนึบตั้งแต่หัวจรดเท้า หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงเพลงบีตหนักๆ อีกต่อไป มีเพียงประโยคเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา หยาดน้ำตาที่ไม่ได้มาจากความเสียใจ แต่มาจากความสมเพชตัวเองร่วงเผาะลงบนหลังมือ กล่องของขวัญในมือร่วงหล่นลงพื้นพรมอย่างไร้เสียง

ที่แท้ความรักและความไว้ใจที่เธอมอบให้ผู้ชายคนนั้น มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย มันถูกเหยียบย่ำไม่มีชิ้นดีตั้งแต่แรก มันเป็นแค่เกมพนันร้อยเก้าสิบวันของพวกคนรวยที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น

ดารินทร์ถอยหลังออกมาทีละก้าวราวกับคนไร้สติ ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีออกมาจากสถานที่จอมปลอมแห่งนั้น ทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นประตูคลับ หยาดฝนเม็ดใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ร่างบางเปียกปอนไปทั้งตัวแต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาวเท่ากับความปวดหนึบในใจ เธอเดินย่ำไปตามฟุตบาทที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำขังอย่างไร้จุดหมาย

ภาพความทรงจำเลวร้ายตีตื้นขึ้นมาในหัว สมองนึกย้อนไปถึงคำพูดของ ‘ศักดิ์ชัย’ พ่อเลี้ยงผีพนันที่ตะคอกใส่หน้าเธอเมื่อเช้า ‘แกลองไปคุยกับเฮียผาที่อู่ท้ายซอยดูสิวะ! เขาบอกว่าถ้าแกยอมแต่งงานด้วย จะยกหนี้สินทั้งหมดที่ฉันติดไว้ให้ แถมยังมีเงินก้อนให้อีก แกจะปล่อยให้พ่อตายหรือไงรินทร์!’

ตอนนั้นดารินทร์ปฏิเสธหัวชนฝา เธอยังมีความหวังโง่ๆ ว่ากวินทร์จะเป็นที่พึ่งสุดท้าย เป็นแสงสว่างที่จะดึงเธอออกจากขุมนรกนี้ได้ แต่สุดท้ายความจริงก็สอนให้รู้ว่า บนโลกนี้ไม่มีใครใจดีกับเธอทั้งนั้น ทุกคนล้วนเห็นเธอเป็นตัวตลก เป็นหมากโง่ๆ ให้หลอกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้แดงก่ำและแข็งกร้าว เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ในเมื่อทุกคนเห็นความรักของเธอเป็นเรื่องตลก เธอก็จะตอกหน้าทุกคนให้เจ็บแสบที่สุด คอยดูเถอะ... กวินทร์ ธนภพ จิรดา เธอจะทำให้ทั้งสามคนได้รู้ว่าการประเมินคนอย่างเธอไว้ต่ำเกินไป มันจะต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง

สองเท้าเล็กก้าวลัดเลาะเข้าไปในซอยเปลี่ยวลึก บรรยากาศรอบด้านมืดสลัว มีเพียงแสงไฟกะพริบติดๆ ดับๆ จากป้าย ‘อู่ช่างผา’ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กและไอดินหลังฝนตกโชยมาแตะจมูก ดารินทร์หยุดยืนอยู่หน้าอู่ซอมซ่อ สายตาจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังมุดอยู่ใต้ซากรถกระบะเก่าๆ ยกสูง

แกร๊ก แกร๊ก

เสียงประแจเหล็กกระทบกันดังเป็นจังหวะ ชายคนนั้นใช้เท้าถีบพื้น ไถลตัวออกมาจากใต้ท้องรถด้วยกระดานล้อเลื่อน ร่างกายกำยำท่อนบนเปลือยเปล่า อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเนื้อแน่นที่ถูกเคลือบด้วยเหงื่อและคราบน้ำมันเครื่องสีดำ กางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่าเปื้อนฝุ่นเกาะเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นขอบกางเกงชั้นในสีเข้มและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามราวกับนายแบบ

เขาดึงเศษผ้าขี้ริ้วมาเช็ดมือลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยความประหลาดใจ

แต่สักพักก็เปลี่ยนเป็นดวงตาคมกริบดุดันราวกับสัตว์ป่าจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าคร้ามแดดมีหนวดเคราขึ้นเขียวครึ้มขับให้เขาดูเถื่อนและอันตราย รอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้วซ้ายยิ่งตอกย้ำว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วยได้ง่ายๆ

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
69 Chapters
บทที่2 มาทำไมดึกป่านนี้
เฮียผา... ชายหนุ่มใหญ่วัยสามสิบกว่า เจ้าของอู่ซ่อมรถที่พ่อเลี้ยงเธอพยายามยัดเยียดให้เพื่อล้างหนี้พนัน“มาทำไมดึกป่านนี้” น้ำเสียงทุ้มพร่าติดจะหงุดหงิดเอ่ยถาม เขายกขวดน้ำพลาสติกขึ้นกระดกจนหยดน้ำไหลลู่ลงมาตามลำคอแกร่ง ผ่านลูกกระเดือก และหายเข้าไปในร่องอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างเย้ายวนสายตาดารินทร์สูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก้าวเท้าเข้าไปหาเขา ร่างกายที่เปียกปอนทำให้เสื้อนักศึกษาแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน แต่แววตาของเธอไม่มีความขลาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่สว่างวาบท่ามกลางความมืด“หนี้ที่พ่อเลี้ยงรินทร์ติดเฮียไว้... เฮียพูดจริงใช่มั้ย เรื่องข้อเสนอนั่น”ผาเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาคมกริบสะดุดกับทรวดทรงที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเปียกน้ำนั่นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะฉายความพึงพอใจลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด แต่ใบหน้ายังคงเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์“ทำไม เปลี่ยนใจหรือไง” เฮียผาย้อนถามพลางโยนผ้าขี้ริ้วลงตะกร้าเสียงดัง “เมื่อเช้ายังเห็นด่าพ่อเลี้ยงปาวๆ ว่าจะไม่มีวันยอมเอาตัวเข้าแลกกับไอ้ช่างกระจอกเปื้อนน้ำมันอ
last updateLast Updated : 2026-09-27
Read more
บทที่3 สิทธิของคนเป็นผัว
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านรอยแยกของบานเกล็ดเก่าๆ ฝุ่นผงลอยคว้างในอากาศแคบอู้ดู้ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นเหงื่อบุรุษเพศลอยอวลอยู่รอบตัว ดารินทร์ขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกทับด้วยท่อนเหล็ก เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนลมหายใจจะสะดุดเมื่อพบว่าท่อนแขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักสีเข้มกำลังพาดทับอยู่บนเอวของเธอภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัว เธอประชดรักด้วยการเดินเข้ามาในอู่ซ่อมรถซอมซ่อ ยื่นข้อเสนอแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้า และจบลงที่การถูกเขากระชากเข้ามาจูบอย่างป่าเถื่อนจนแทบหมดลมหายใจ ก่อนที่เขาจะโยนเธอลงบนเตียงแข็งๆ ในห้องพักด้านหลังอู่ แล้วล้มตัวลงนอนกอดเธอไว้ทั้งคืนโดยไม่ยอมให้ขยับหนี“ตื่นแล้วก็ลุก”เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นชิดใบหู ดารินทร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ว่าเจ้าของท่อนแขนนั้นตื่นอยู่ก่อนแล้ว และเธอก็ไม่ทันได้ระวังตัวในตอนที่เฮียผาพลิกตัวกลับมาคร่อมทับ น้ำหนักตัวของเขาบดเบียดลงมาจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับฟูกนอนเก่าๆ ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงยีนส์สีซีดตัวเดิม รอยแผลเป็นตรงหางคิ้วและหนวดเคราที่ขึ้นเขียวครึ้มยิ่งทำให้เขาดูดิบเถื
last updateLast Updated : 2026-09-27
Read more
บทที่4 ปากดีนักนะอีเด็กทุน
เพียงไม่นานรถกระบะบุบๆ ก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอู่ซ่อมรถอย่างชำนาญ แต่ยังไม่ทันที่ดารินทร์จะเปิดประตูลงจากรถ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงป้ายแดงที่จอดขวางหน้าอู่ ร่างสูงโปร่งของกวินทร์ในชุดแบรนด์เนมหัวจรดเท้าก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับธนภพและจิรดาที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ด้านข้างดารินทร์หน้าซีดเผือด เล็บจิกเข้าหากันจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ พวกมันรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่“อุตส่าห์ตามหาตัวแทบแย่ นึกว่าหนีไปมุดหัวอยู่รูไหน ที่แท้ก็มาซุกอกไอ้ช่างกระจอกนี่เอง” กวินทร์ตะโกนเสียงดังลั่น เดินกร่างเข้ามาหาดารินทร์ที่เพิ่งจะก้าวลงจากรถ “ว่าไงจ๊ะคนเก่ง เมื่อคืนวิ่งหนีออกไปซะดราม่า นึกว่าจะไปโดดน้ำตาย ที่ไหนได้มาร่านหาผัวใหม่ถึงอู่ซ่อมรถเลยเหรอวะ”“หยาบคาย” ดารินทร์สวนกลับเสียงสั่น “นายมันก็แค่ผู้ชายหน้าตัวเมียที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่น ฉันจะไปมีผัวใหม่หรือจะไปทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เลิกยุ่งกับฉันสักที”“ปากดีนักนะอีเด็กทุน” จิรดาเบ้ปาก กวาดสายตามองอู่ซอมซ่อด้วยความขยะแขยง “ตกต่ำถึงขนาดต้องมาคว้าเอาพวกกรรมกรเปื้อนน้ำมันทำผัวเลยเหรอ ระวังจะอดตายนะจ๊ะ อ้อ หรือว่าพ่อเลี้ยงแกบังคับ
last updateLast Updated : 2026-09-27
Read more
บทที่5 ถึงเวลาเป็นของเฮีย
เสียงบานประตูไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดารินทร์สะดุ้งสุดตัวหลุดจากภวังค์ความคิด เธอรีบขยับถอยร่นไปจนชิดหัวเตียงเหล็กเก่าๆ ภายในห้องพักแคบด้านหลังอู่ซ่อมรถ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นร่างสูงใหญ่ของสามีหมาดๆ ตามกฎหมายที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาจัดการลงกลอนประตูดังแกรก บรรยากาศอุดอู้ในห้องดูคับแคบลงไปถนัดตาเมื่อผู้ชายกักขฬะอย่างเฮียผาก้าวเข้ามายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าหลังจากเหตุการณ์ตอกหน้ากวินทร์เมื่อช่วงสาย เขาก็ไล่ให้เธอเข้ามาเก็บกวาดห้องพักซอมซ่อนี้ ส่วนตัวเองก็มุดใต้ท้องรถทำงานต่อหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอนั่งฟุ้งซ่านขลุกอยู่คนเดียวจนฟ้ามืด คำพูดทิ้งท้ายของเขาที่บอกว่า ‘คืนนี้เธอก็ต้องตอบแทนฉันให้คุ้มค่าเหนื่อย’ ยังคงดังก้องตีรวนอยู่ในหัว“นั่งเกร็งเป็นรูปปั้นเลยนะ กลัวหรือไง” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยทักทาย รอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ทำให้เขายิ่งดูอันตราย“รินทร์... รินทร์แค่ยังไม่ชินที่ต้องมาอยู่ในที่แคบๆ แบบนี้” ดารินทร์โกหกคำโต ใครจะไม่กลัวบ้างล่ะ ผู้ชายตัวโตอย่างกับหมี ทั้งยังมีรังสีคุกคามยังแผ่กระจายออกมาแทบจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวแบบนี้อีกคำตอบของหญิงส
last updateLast Updated : 2026-09-27
Read more
บทที่ 6 แสงแดดอ่อนๆ ยามสาย
เมื่อความแข็งแกร่งดุดันแทรกซึมเข้ามาในร่างกาย ดารินทร์กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนหมอน ผาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความคับแคบและเยื่อบางๆ ที่ขวางกั้น เขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่กล้ายื่นข้อเสนอขอผู้ชายแต่งงานถึงที่จะยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง“เจ็บ... เฮียผา รินทร์เจ็บ เอาออกไปที” ดารินทร์สะอื้นฮัก จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวด“ชู่ว... ทนหน่อยคนดี เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” น้ำเสียงของผาอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้ดารินทร์อย่างทะนุถนอม ซึ่งขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง ผาหยุดนิ่งเพื่อให้ร่างกายของเธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเชื่องช้า และแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่เร่าร้อนและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์เสียงเตียงเหล็กเก่าๆ ลั่นเอี๊ยดอ๊าดประสานกับเสียงครางหวานหูและเสียงหอบหายใจหนักๆ ของชายหนุ่ม ดารินทร์ถูกพายุอารมณ์พัดพาไปจนถึงฝั่งฝันครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่รู้ว่าบทรักนี้สิ้นสุดลงเมื่อไหร่ รู้เพียงแต่ว่าเขาตักตวงความหอมหวานจากร่างกายของเธออย่างตะกละตะกลาม ราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งเคยลิ้มรสเนื้อชั้นดีเป็นครั้งแรกแสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่อง
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more
บทที่ 7 คำครหาและรอยประทับของมัจจุราช
คลาสเรียนช่วงบ่ายในมหาวิทยาลัยน่าเบื่อกว่าปกติ หรืออาจจะเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ทำให้ดารินทร์รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับสิบคู่คอยลอบมองเธอสลับกับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะตั้งแต่เช้า ข่าวลือเรื่องที่เธอทิ้งกวินทร์หนุ่มฮอตประจำคณะ แล้วไปคว้าช่างซ่อมรถซอมซ่อทำสามี แพร่สะพัดไปทั่วอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แน่นอนว่าต้นตอคงหนีไม่พ้นจิรดาและกลุ่มเพื่อนไฮโซปากหอยปากปูพวกนั้น“มึงโอเคป่าววะรินทร์” มะนาว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวสะกิดแขนเบาๆ ขณะเอ่ยถาม แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “อย่าไปฟังพวกแม่งเลย อีเจลมันก็แค่หาเรื่องเหยียดมึงเพราะมันแอบชอบพี่วินมาตั้งนานแล้ว พอมีโอกาสมันก็เหยียบมึงจมดิน”“เราโอเคนาว ช่างเถอะ ปากคนจะพูดยังไงเราก็ห้ามไม่ได้หรอก” ดารินทร์ฝืนยิ้มให้เพื่อน แม้ในใจจะหนักอึ้งเหมือนถูกหินทับตอนเดินผ่านโรงอาหาร เสียงกระซิบกระซาบยิ่งดังชัดขึ้นจนไม่ต้องเงี่ยหูฟัง“นั่นไงแก เด็กทุนที่หวังจับพี่วินแต่โดนเท เลยประชดชีวิตไปเอาช่างซ่อมรถท้ายซอย”“เห็นว่าพ่อเลี้ยงติดหนี้พนันบานตะไท สงสัยเอาตัวไปขัดดอกล่ะมั้ง โคตรเน่า ทำเป็นหยิ่งที่แท้ก็ร่าน”ดารินทร์กำมือแน่
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more
ตอนที่8 ประทับตราจอง
ดารินทร์เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แต่เพิ่งจะทิ้งตัวลงนั่ง แขนแกร่งก็ตวัดรัดเอวบางเข้าหาตัว รั้งร่างของเธอให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขาทันที“เฮีย” ดารินทร์ร้องอุทาน สองมือรีบยันแผงอกแกร่งไว้ แต่หน้าผากก็ยังชนกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว“ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว สภาพดูไม่ได้เลยวะ” ผาแกล้งเย้า เลื่อนมือลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าเบาๆ“ก็ไม่ต้องมองสิคะ” ดารินทร์ค้อนขวับ จะลุกหนีแต่ก็สู้แรงกอดรัดรัดกุมของชายหนุ่มไม่ได้“ไม่มองได้ไง เมียทั้งคน” ผากระตุกยิ้มมุมปาก “รู้ไหมว่าเวลาเธอใส่เสื้อของฉันแบบนี้ มันโคตรยั่วเลย”สิ้นคำ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างจาบจ้วง ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ประท้วงใดๆ รสจูบของเขาหนักหน่วง ดุดัน และเต็มไปด้วยการกวาดต้อน ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปพัวพันกับเรียวลิ้นเล็ก ตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกลาม ดารินทร์เผลอครางอู้อี้ในลำคอ สองมือที่เคยยันอกเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับท้ายทอยของเขา รับสัมผัสเร่าร้อนที่ปลุกปั่นอารมณ์ให้เตลิดเปิดเปิงผารั้งเสื้อยืดตัวโคร่งออกจากร่างบอบบางรวดเดียวจบ โยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นทรวดทรงอรชรที่ซ่อน
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more
ตอนที่9 กลิ่นอายความลับ
ผ่านไปเกือบสัปดาห์แล้วที่ดารินทร์ย้ายเข้ามาใช้ชีวิตในฐานะ ‘เมีย’ ของช่างซ่อมรถท้ายซอย ชีวิตประจำวันของเธอวนเวียนอยู่กับการตื่นเช้าไปเรียน และกลับมาหมกตัวอยู่ในห้องพักแคบๆ ด้านหลังอู่ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำธรรมดา แต่สัญชาตญาณลึกๆ ในตัวเธอกลับร้องเตือนอยู่ตลอดเวลาว่า ผู้ชายที่นอนกอดเธอทุกคืนมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่เช้าวันเสาร์ที่ไม่มีเรียน ดารินทร์งัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากหน้าร้าน เธอคว้าเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของผามาสวมทับกางเกงขาสั้น ลุกจากเตียงเดินไปแง้มบานเกล็ดหน้าต่างดูด้วยความสงสัยภาพที่เห็นทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่สองคนในชุดเสื้อโปโลสีดำทะมึนกำลังยืนก้มหัวให้เฮียผาอย่างนอบน้อม ท่าทางของพวกนั้นดูแข็งกร้าวและมีระเบียบวินัยเกินกว่าจะเป็นแค่ลูกค้าเอารถมาซ่อม หนึ่งในนั้นยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกให้ชายหนุ่ม ผารับมันมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะพยักหน้า สีหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชา และแผ่รังสีอำมหิตจนคนมองอย่างเธอเผลอกลั้นหายใจนี่ไม่ใช่ท่าทีของช่างซ่อมรถกระจอกๆ แน่นอนจังหวะนั้นเอง ผาตวัดสายตาคมกริบมองตรงมาที่หน้าต่างห้องพักราวกับ
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more
ตอนที่10 กระแทกกระทั้น
ตกดึก สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาตอกย้ำบรรยากาศอ้างว้างภายนอก แต่ภายในห้องพักแคบๆ กลับร้อนระอุไปด้วยไฟอารมณ์ ดารินทร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบางเบาของเขาเพียงตัวเดียว กำลังเช็ดผมที่เปียกชื้นอยู่หน้ากระจกบานเล็ก ผาเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักรูปพยัคฆ์ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวผาทิ้งผ้าขนหนูลงตะกร้า เดินตรงเข้ามาสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง วงแขนแกร่งรัดเอวคอดแน่นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้าง ปลายจมูกโด่งสันซุกไซ้ลงบนซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นสบู่ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวอย่างหลงใหล“หอม...” ผาครางต่ำในลำคอ ริมฝีปากร้อนผ่าวไล้ตวัดชิมความหวานตามลาดไหล่เนียน“เฮียผา... รินทร์ยังเช็ดผมไม่แห้งเลยนะ” ดารินทร์ตอบพลางเอียงคอหนีสัมผัสสยิว ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างเมื่อฝ่ามือสากเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อ“เดี๋ยวค่อยเช็ด ตอนนี้ฉันหิวอย่างอื่นมากกว่า”ผาไม่รอช้า จับร่างบางหมุนกลับมาเผชิญหน้า ช้อนปลายคางขึ้นแล้วทาบทับริมฝีปากลงไปอย่างเอาแต่ใจ จูบของเขาดุดันและเรียกร้อง ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนทุกความหอมห
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status