Masukภายในห้องเก็บน้ำเชื้อมีความเงียบสงบปราศจากสิ่งรบกวนใด ๆ ภควดีที่ก้าวเข้ามาในห้องก็มองไปก็เห็นสามีนอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ มีพวกหนังสือปลุกใจเสือป่า และเครื่องเล่นวิดีโอพร้อมกับแผ่นหนังเอวีเอาวางเอาไว้แต่ทุกอย่างยังปกติไม่มีการเปิดดูแต่อย่างใด หญิงสาวเอ่ยสั้น ๆ กับผู้เป็นสามี
“หนังสือโป๊ก็มี หนังเอวีก็มี...ทำไมพี่ไม่ใช้พวกนี้ล่ะคะ”
“ก็พี่อยากให้วดีเป็นคนช่วยนี่น่า” อติรุจจะพูดอ้อนออนภรรยา
“นี่เรามาถึงจุด ๆ นี้กันแล้วเหรอนี่ เห่อ!!!” ภรรยาสาวพ่นลมหายใจออกมา
“อย่าคิดมากสิ รับรองว่าถ้าพี่ได้มรดกจากคุณแม่มา เราก็จะไม่ลำบากกันแล้วนะ” สามีพูดปลอบใจภรรยา
“พี่ก็แค่ทำให้น้ำเชื้อออกมา มันก็แค่เรื่องง่าย ๆ แต่วดีเนี่ยสิต้องถูกฉีดน้ำเชื้อเข้าตามท่อรังไข่เลยนะ” หญิงตัดพ้อ เพราะเธอนั้นไม่ใช่คนที่อยากมีลูก แต่ตัวสามีต่างหากที่อยากมี และดูการกระทำของเขาสิ ไม่รู้จักลงมืออะไรเลยแม้แต่การจะช่วยตัวเองซึ่งเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่ผู้ชายถนัด แต่เขาก็ไม่ยอมทำ แล้วก็ไม่รู้จักพยายาม มีแต่เรียกให้เธอมาช่วยนั่นนี่!
“เรื่องฉีดน้ำเชื้อไม่ต้องกลัวไปหรอก มันไม่ได้อันตรายอะไรเลย” สามีรีบปลอบใจภรรยาสาวก่อนจะดึงร่างเธอเข้ามาโอบกอดอย่างรักใคร่ เขาพยายามปลอบและเอาใจเธอสารพัด ไปพร้อม ๆ กับการเล้าโลม ก่อนที่เต้านมอวบ ๆ ของเธอจะถูกมือหนาของสามีบีบเคล้นเบา ๆ อยู่นอกเสื้อ ภรรยาสาวรีบนั่งลงและปลดเข็มขัดของสามีออก อติรุจรีบถอดกางเกงลงไปข้างล่าง ก่อนที่ภรรยาจะเป็นคนถอดกางเกงบอกเซอร์ออกและใช้มือเพื่อช่วยให้เขาเสร็จกิจ
“ให้วดีใช้ปากบิ้วให้พี่ก่อนมั้ยคะ” ภรรยาสาวเงยหน้าถามสามี เพราะไม่อยากเสียเวลานาน
“ไม่ได้..พยาบาลบอกว่าให้ใช้ได้แค่มือเท่านั้น แล้ววดีล้างมือมาหรือยัง”
“ยังค่ะ งั้นพี่รอแป๊บ เดี๋ยววดีเข้าไปล้างมือก่อน” สิ้นเสียงหวานหญิงสาวก็เข้าไปในห้องน้ำภายในห้องเก็บเชื้อ ล้างมือเสร็จเธอก็รีบมาทำภารกิจให้สามี ภรรยาสาวเริ่มจากการเปิดหนังหุ้มปลายหัวบานหยักออกอย่างช้า ๆ ก่อนจะรูดมันเข้าออกไปเรื่อย ๆ จนตัวสามีเริ่มนั่งไม่ติด
“อะ โอ๊ยย วดีจ๋า อ่าร์ ครางหน่อยสิ พี่อยากเสร็จเร็ว ๆ”
“ไม่เอา!!!..เดี๋ยวใครอยู่ข้างนอกก็ได้ยินหมดหรอก”
“นิดเดียวน่า จะได้เสร็จเร็ว ๆ ไง”
“ไม่เอาพี่รุจ”
“งั้นวดี ถอดเสื้อผ้าออก”
“ห๊า!!! อะไรกันพี่ นี่มันโรงพยาบาลนะคะ เค้าไม่ได้ให้เรามาทำเรื่องอย่างว่านะ”
“พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่ถอดเสื้อผ้าเพื่อสร้างอารมณ์เฉย ๆ”
ภรรยาสาวถอนหายใจ เธอจำใจต้องเปลือยกายและมานั่งข้าง ๆ ตามที่สามีสั่ง ก่อนที่มือหนาจะโอบกอดภรรยาและมืออีกข้างก็ลูบคลำเต้านมอวบเต่งตึงของเธอ ภควดีจูบปากกับสามีอย่างดูดดื่ม ก่อนที่มือหนาจะเคลื่อนจากเต้านมอวบลงด้านล่าง เธอพลางนึกไปว่าถ้าเขารู้จักทำแบบนี้กับเธอบ้างก็ไม่ต้องมาใช้วิธีแบบนี้หรอก แต่วันนี้สามีก็มาแปลกจริง ๆ ทุกคืนเธอนอนอยู่ข้าง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำแบบนี้
“พี่อย่า!!!” ภรรยาสาวรีบห้ามเมื่อมือหนาของสามีไม่ได้ลูบเล่น ๆ แต่จะเอานิ้วสอดเข้าไปด้วย
“นิดเดียวเอง”
“ห้ามเอานิ้วเข้าไปนะ เดี๋ยวมันจะเลอะ”
“เลอะตรงไหนกัน”
“พี่สร้างอารมณ์ให้ตัวเองก็พอ ไม่ต้องสร้างให้วดีหรอก พี่จะออกยัง วดีจะไปเตรียมกระป๋อง” สามีหนุ่มยืนขึ้น ก่อนที่ภรรยาจะเอื้อมไปหยิบกระป๋องที่วางใกล้ ๆ
“ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว วดีจ๋า อ๊าห์ อาร์ ซีดดดดด!!!” ภรรยาสาวที่กำลังถือกระป๋องเตรียมเอาไว้อยู่แล้วรีบเปิดฝาและเอามารองรับน้ำเชื้อที่พุ่งออกมาจากปลายหัวบานหยัก
“อ๊ะ อาร์ ซี๊ดดดส์ อื้มมม!!!!”
“หมดยังพี่” สามีกระตุกหงึก ๆ ก่อนจะคว้ากระป๋องเก็บน้ำเชื้อมาถือเอาไว้เอง สามีรีบปิดฝาสนิทเมื่อน้ำเชื้อหยดสุดท้ายพุ่งเข้าสู่กระป๋องเก็บเชื้อจนหมดสิ้น และเอ่ยปากขอร้องภรรยาสาวเป็นครั้งสุดท้าย
“อื้มมมม ซี๊ดดดส์ อาร์!!!...ดูดไข่ ๆ” ภควดีได้ยินสามีบอกก็รีบยกปลายหัวบานหยักขึ้นและดูดไข่ให้สามีเป็นการจบสิ้น
“อาร์!!! การเปลี่ยนที่..นี่มันก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ”
“โอเคแล้ว ใช่มั้ยพี่รุจ” ภรรยาสาวเอ่ยถาม..จังหวะนั้นเจ้านายของอติรุจก็โทรมา และบอกว่าเขาต้องการแฟ้มเอกสารที่เป็นรายงานการประชุมเมื่อวาน แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ จึงทำให้อติรุจต้องรีบกลับไปที่ทำงานด่วน
“เดี๋ยววดีเอาน้ำเชื้อนี้ไปให้คุณหมอเองนะ พอดีเจ้านายพี่โทรตามแล้วล่ะ”
“ค่ะ ๆ งั้นพี่รีบไปเถอะ”
ตอนที่ 30 ตอนจบทางด้านภควดี หลังจากที่เธอได้เคลียร์ใจกับภูริชและเด็กหนุ่มก็ยอมลบคลิปให้เธอแล้ว เธอก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง จะเหลือก็เพียงแค่อภิรักษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนที่คอยตามตื๊อขอมีอะไรกับเธออยู่บ่อยๆ ซึ่งพอหลังจากวันนั้น เธอก็ไม่เคยยอมที่จะมีอะไรกับเขาอีกเลย เพราะเธอไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ภควดีจึงตัดสินใจขอยื่นคำขาดเพราะถึงยังไงอภิรักษ์ก็ไม่ได้มีคลิปที่จะเอามาขู่เธอได้อีกแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าจะลาออกจากครูอัตราจ้างไปสอนที่โรงเรียนอื่นแทนด้วยซ้ำ แต่เธอมาสอบได้ครูผู้ช่วยเสียก่อน..และระหว่างรอเรียกตัวเข้ารับราชการครู เธอก็คิดว่าจะอยู่ที่นี่ให้ครบกำหนด ซึ่งก็คือไม่เกินสิ้นเดือนนี้“ที่พี่เรียกวดีมาพบวันนี้ ก็อยากจะพูดเรื่องที่จะเลี้ยงส่งวดีนั่นแหละ”“ขอบคุณค่ะ แต่..วดีว่าเรากินเลี้ยงกันแค่ในโรงเรียนก็ได้นี่คะ” ภควดีรีบเสนอเพราะไม่ไว้ใจอภิรักษ์“ได้ยังไงกันล่ะ เลี้ยงส่งวดีทั้งทีพี่ก็ต้องทำให้เต็มที่สมกับที่เราเคยร่วมสุขกันมาสิจ๊ะ” เขาไม่วายพูดตอกย้ำเธอ สิ้นเสียงหนุ่มใหญ่ก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอีกของตัวเองมาลวนลามครูสาวที่ยืนอยู่ทันที“วดีขอให้ ผอ..มองวดีในฐานะเจ้านายกับลูกน้องเหมือนอ
ตอนที่ 29 หยุดรักครั้งนี้ต้องทำยังไงหนึ่งอาทิตย์ต่อมา มินตราก็ได้โทรบอกภควดีว่านายประเสริฐบิดาของอติรุจได้เสียชีวิตแล้ว ภควดีเดินทางมางานศพ เพราะมินตราไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ เธออยู่กับแม่ซึ่งก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หลังจากนั้นมินตราก็ขอติดตามภควดีมาที่กรุงเทพฯ เพื่อจะบอกข่าวกับอติรุจที่ถูกต้องโทษอยู่ในเรือนจำมินตราพอเข้ามาในกรุงเทพฯ เธอก็ไม่อยากกลับไปอยู่บ้านนอก จึงบอกกับภควดีว่า เธออยากย้ายมาเรียน ม.4 ที่กรุงเทพฯ โดยเธอบอกว่าจะหางานทำไปด้วย เพราะรายได้หลักของครอบครัวก็มาจากการที่เธอดูแลประเสริฐบิดาของอติรุจ“มิ้น!! แต่หนูจะเสียเวลาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่เลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ มิ้นอยากมาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่ที่นี่”“น้าว่ามันจะเสียเวลาเอานะ มิ้นไปกลับไปเรียนให้จบหกแล้วค่อยมาต่อมหาลัยที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ”“แต่ตอนนี้มิ้นก็ไม่มีรายได้อะไรเลยนะคะ”“เดี๋ยวน้าจะช่วยมิ้นเป็นรายเดือน แล้วพอช่วงปิดเทอมมิ้นก็ค่อยหางานทำงานดีมั้ย อดทนเรียนให้จบอีกแค่ปีกว่า ๆ เองนะ” ภควดีสงสารเธอเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร“งั้นถ้าจบม.6 แล้ว มิ้นขอมาพักกับน้าวดีได้มั้ยคะ”“อ๋อ ได้สิ”“ขอบคุณค่ะ”วันนี้ ภูริชคะยั้นคะยอให้ภคว
ตอนที่ 28 ประชุมลับกับ ผ.อ. NCอภิรักษ์ลุ่มหลงอยู่ในวังวนพิศวาส เขาปาดลิ้นร้อนเลียไปตามรอยแยก ก่อนจะดูดดื่มรสชาติความหวานของกายสาวที่เขาโหยหามาอย่างยาวนานเสียงเธอเร่งเร้าให้เขาชิดใกล้ เพื่อบดขยี้ปลายลิ้นร้อนในเรือนกายเธอ ครูสาวหมุนคว้างท่ามกลางคลื่นลมของความเสน่หา เธอปล่อยให้มันเป็นไปตามสัญชาตญาณความต้องอันร้อนแรงของตัวเอง“หวานเหลือเกิน...วดีจ๋า น่าเสียดายแทนไอ้รุจ ที่มีของดีอยู่แล้วแต่เสือกไม่เห็นค่า” อภิรักษ์พึมพำเสียงแหบห้าวดังกระหึ่มในลำคอ เขาห่อลิ้นเสียบลงไปในแอ่งสวาทที่ชุ่มโชก ก่อนจะดูดกินจนเธอดิ้นพล่าน ใบหน้าสวยสะบัดไปมาด้วยความทรมาน ก่อนที่มือเรียวบางจะดึงทึ้งเส้นผมของเขา“พี่รักษ์ขา วดีทรมานเหลือเกิน อื้อ”แม้จะได้ยินเสียงขอร้องแต่หนุ่มใหญ่ก็ยังคงทรมานครูสาวด้วยการเกร็งลิ้นเข้าออกเป็นจังหวะ เธอครางเสียงหวานใสไปหลายรอบ ลมหายใจหอบกระชั้น ขาเรียวงามแยกออกจากกันมากขึ้น อภิรักษ์กดลึกเร่งระรัว เนื้อตัวภควดีบิดเร่ารอรับคลื่นความสุขที่ถาโถมเข้ามา กล้ามเนื้อภายในเกร็งตอดรัด สะโพกอวบแอ่นหยัดขึ้นหาริมฝีปากของเขา กายสาวเกร็งกระตุกพร้อมปลดปล่อยความสุขสมออกมาให้เขากลืนกินอภิรักษ์หายใจก
ตอนที่ 27 ครั้งเดียวก็เกินพอ NC“วดีขอให้มันจบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ..” สิ้นเสียงหวานอภิรักษ์ก็สอดมือลงใต้ขอบกระโปรงของเธอ ก่อนจะหยุดปลายนิ้วที่ใจกลางความชุ่มฉ่ำ แค่เพียงขยับกรีดกรายเบาๆ ตามรอยแยก ตัวเธอก็สั่นสะท้าน“ผมไม่ขอรับปาก”“อื้อ!..อย่าค่ะ..แค่ครั้งนี้ครั้งเดียววดีก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว ได้โปรดเห็นใจเถอะนะคะ” แววตาเขาวับวาวเปี่ยมด้วยความต้องการอย่างท่วมท้น ต่อให้เธอห้ามเขาก็ไม่คิดจะหยุดอยู่แล้วมิเช่นนั้นคงไม่ออกอุบายพามาที่นี่หรอก แต่ก็พยายามพูดโน้มน้าวเธอให้คล้อยตามด้วยความยินยอมดีกว่าการขืนใจ“คุณไม่พูด ผมไม่พูด ใครมันจะรู้”“ก็เราไงคะที่รู้...รู้อยู่แก่ใจ วดีขอร้องเถอะค่ะ ขอให้จบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”“ผมทนความสวยเซ็กซี่ของคุณไม่ได้หรอก วดีจ๋า” พูดจบอภิรักษ์ก็มอบจูบแสนหวานให้เธออย่างเร่าร้อนพร้อมกับมือหนาที่ล้วงเข้าไปตะปบกรีดกลางร่อง“อ๊าห์!!!” เธอครางเสียงสั่นก่อนจะหนีบต้นขาเอาไว้แน่น ถ้าเขาไม่ตกลงเธอก็จะไม่ยินยอม“อย่าดื้อกับผมสิ แค่คุณให้ผมกินเวลาที่หิว มันก็ไม่เห็นจะยากเย็นอะไรเลย แล้วผมสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” รอยยิ้มของช่างเจ้าเล่ห์นัก หญิงสาวเริ่มกังวลกั
ตอนที่ 26 หลอกไปเชือด NCรุ่งเช้า ผู้อำนวยการได้โทรหาภควดี และบอกกับเธอว่าวันนี้ไม่ต้องเข้าไปที่โรงเรียน เดี๋ยวเขาจะเป็นคนมารับเธอที่หน้าคอนโด หลังจากวางสายผู้อำนวยการแล้วภควดีจึงรีบโทรบอกภูริชว่าไม่ต้องแวะมารับเธอ“งั้นเย็นนี้ คุณครูอย่าลืมไปเชียร์ผมแข่งบาสด้วยนะครับ”“จ้ะ..เดี๋ยวครูคงเสร็จจากงานที่เขตช่วงบ่าย ๆ จะแวะไปเชียร์นะ” วางสายจากเด็กหนุ่มไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้อำนวยการก็โทรเข้ามาอีกรอบและว่าเขาจอดรถคอยเธออยู่ที่หน้าคอนโดแล้ว ภควดีเอื้อมดูนาฬิกาข้อมือเวลาก็เพิ่ง 07.15 น. ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วหอบแฟ้มเอกสารออกจากห้องมาด้วยความเร่งรีบ ระหว่างที่เดินออกมาเธอก็พลางนึกในใจด้วยความค่อนขอดว่า..ประชุมเขตเก้าโมงจะรีบไปไหนกันนักหนา!หญิงสาวกำลังเดินออกมาที่ลานจอดรถหน้าคอนโด มีกระเป๋าสะพายและหอบแฟ้มเดินมาที่รถ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนทรงปีกกว้างสีขาวลายทาง คอวีกว้างปิดกระดูกช่วงบ่าสวยเซ็กซี่ และสวมกระโปรงสีครีมทรงเอพร้อมด้วยเข็มขัดที่รัดเอวคอดกิ่วเอาไว้ด้วยความทะมัดทะแมง ชายสูงวัยถึงกับกลืนน้ำลายก่อนจะรีบวางโทรศัพท์เพื่อปิดคลิปของเธอที่กำลังดูอยู่ ก่อนที่ครูสาวจะก้าวเข้ามานั่งในรถร
ตอนที่ 25 ปลาหมึกแถวบนภควดีที่แต่งตัวเสร็จก่อนจึงรีบเดินมาปลดล็อกประตู ก่อนจะเห็นร่างท่วมของผู้อำนวยการยืนหน้าเครียดอยู่“เข้าไปทำอะไรกันในนั้น..คุณภควดี” เสียงเข้มเอ่ยถาม ภควดีรีบปาดเหงื่อออก และยืนเอาตัวบังไว้ แต่ภูริชก็ดันทะเล่อทะล่าออกมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น“พอดี ผมไปเล่นบาสมาแล้วก็เข้าไปเปลี่ยนชุดครับ” เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นร่างของชายสูงวัยเจ้าของโรงเรียน“แล้วครูวดีล่ะ เข้าไปทำอะไรในนั้น” เสียงเข้มของชายสูงวัยถามขึ้น“วดีจะเข้าไปดูเด็ก ๆ ค่ะ ว่ากลับกันหมดหรือยัง” ครูสาวพูดได้ไม่ค่อยเป็นปากนัก ก่อนจะถูกเสียงเข้มตวาดกลับทันที“นั่นมันหน้าที่ของภารโรง..มันไม่ใช่หน้าที่ของครู” ภควดีก้มหน้ายอมรับผิด“ส่วนเธอก็กลับบ้านได้แล้วนายภูริช ไม่งั้นฉั้นจะฟ้องพ่อเธอ” ผู้อำนวยการ หันมาดุเด็กหนุ่มอีกครั้งเมื่ออ่านป้ายชื่อแล้วรู้จักบิดาของภูริชจากนามสกุลดัง เพราะว่าภูริชนั้นย้ายมากลางคันและพ่อของเขาเองที่พาลูกชายเข้ามาฝากเรียนที่นี่ โดยมอบเงินบริจาคไปหลายล้านบาท“ครับ” ภูริชรีบเดินจากไปเพราะกลัวผู้อำนวยการจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องบิดาสักครู่ ผู้อำนวยการ..ก็เอ่ยขึ้นกับครูสาวที่ยืนรับผิดอยู่“พร







