MasukShare
บทที่ 2
Tanggal publikasi:
2026-07-23 14:15:29“เดเวียนา! เอาน้ำมาให้ฉันหน่อย!”
เอเดรียนทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วห้อง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ชุดสูทที่ยังสวมอยู่ยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อสูทหลุดออกจากตำแหน่ง ส่วนเนกไทก็ห้อยหลวม ๆ รอบลำคอ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องเข้ามาในห้อง แต่ความเงียบที่ปกคลุมทั่วบ้านกลับหนักอึ้ง ราวกับตอบรับคำเรียกของเขาด้วยความว่างเปล่า ไม่มีคำตอบ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีใครตอบกลับเขา มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ และเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินดังติ๊กต่อก เอเดรียนขมวดคิ้ว ก่อนเงยหน้ามองไปยังบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบน “เดเวียนา? ได้ยินฉันไหม? ฉันบอกให้เอาน้ำมา!” ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากห้องครัว ป้าเอมิลี่ แม่บ้านที่ทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้มาหลายสิบปี เดินออกมาพร้อมถาดใบเล็ก “คุณผู้ชายคะ... คุณผู้หญิงเดเวียนาไปแล้วค่ะ” เธอกล่าวอย่างระมัดระวัง เอเดรียนลุกขึ้นทันที “ไปแล้ว? หมายความว่ายังไง... แล้วเธอไปไหน?” ป้าเอมิลี่ก้มหน้าลง ก่อนวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ “ดิฉันไม่ทราบค่ะ แต่คุณผู้หญิงไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่วันนั้น... วันที่งานแต่งถูกยกเลิก” เอเดรียนหัวเราะเยาะออกมา “เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะกล้าทิ้งฉัน!” เขาหัวเราะอย่างไม่เชื่อ “เธอคลั่งไคล้ฉันจะตาย นั่นไม่ใช่นิสัยของเดเวียนา เธอคงแค่เล่นละครอีกแล้ว” แต่โดยไม่รู้สาเหตุ หัวใจของเขากลับรู้สึกแน่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ เดเวียนา ไม่มีข้อความ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีอะไรเลย เขากดโทรออกทันที “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ หรืออยู่นอกพื้นที่ให้บริการ” “บ้าชะมัด!” เอเดรียนโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา ก่อนเดินวนไปมาภายในห้องรับแขกด้วยความหงุดหงิด “เธอคิดว่าแค่เงียบใส่ฉัน ฉันจะวิ่งตามเธองั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่เธอจะมาควบคุมได้!” แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองโทรศัพท์อีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ยังคงไม่มีข้อความ ด้วยความรำคาญ เขาคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากบ้าน --- ค่ำคืนปกคลุมทั่วเมือง เมื่อเอเดรียนเดินเข้าไปในไนต์คลับประจำของเขา แสงไฟสปอตไลต์หมุนวนไม่หยุด เสียงเบสกระหึ่มจนพื้นสั่นสะเทือน กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมปนเปกับน้ำหอมราคาแพง เอเดรียนนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์ ก่อนยกวิสกี้สกอตช์ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว “อีกแก้ว” เขาพูดกับบาร์เทนเดอร์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา หญิงสาวหน้าตาสะสวยหลายคนเดินเข้ามาหา พยายามโปรยเสน่ห์ใส่เขาอย่างเปิดเผย แต่เอเดรียนไม่แม้แต่จะชายตามอง ดวงตาของเขาว่างเปล่า ในหัวของเขามีเพียงชื่อเดียว เดเวียนา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ยังไม่มีข้อความ เขาถอนหายใจยาว “ทำไมฉันต้องรู้สึกแบบนี้... มันไร้สาระสิ้นดี” แต่เหตุผลไม่เคยเอาชนะหัวใจได้ เขาเปิดรายชื่อของเดเวียนาอีกครั้ง แล้วกดโทรออก ครั้งนี้... เขานิ่งงัน หมายเลขนี้ได้บล็อกคุณแล้ว “อะไรนะ?” ใบหน้าของเอเดรียนแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้ครูดพื้นเสียงดัง “เธอบล็อกฉันงั้นเหรอ?” กรามของเขาขบแน่น “คิดจริง ๆ เหรอว่าแค่นี้ฉันจะวิ่งตามเธอ เดเวียนา? เธอฝันไปแล้ว!” เขากำหมัดแน่น ก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง แต่ไม่อาจสงบใจได้เลย แม้แต่เสียงเพลงอันดังสนั่นก็ไม่อาจกลบความวุ่นวายในจิตใจของเขาได้ เขากัดฟันแน่น “เธอกล้าจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ หายตัวไปแบบนี้... แล้วยังบล็อกฉันอีก? คิดว่านี่เป็นเกมที่เธอจะชนะเหรอ? คิดว่าฉันจะวิ่งตามไปขอโทษเธอหรือไง?” เขาหัวเราะเยาะอย่างดูหมิ่น “ไม่มีวัน เดเวียนา ไม่ใช่ตอนนี้ และไม่มีวัน” แต่ยิ่งเขาพูด... ก็ยิ่งเหมือนกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเอง ลึกลงไปในหัวใจ... เขารู้ดี ว่าตัวเองกำลังปฏิเสธความจริง เอเดรียนดื่มสกอตช์แก้วที่สามจนหมด เร็วขึ้น รุนแรงขึ้น ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างขึ้น ด้วยความหวัง เขารีบคว้ามันทันที แต่... มันเป็นเพียงอีเมลโฆษณา “บ้าจริง... ไม่ใช่เธอ” เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางจ้องมองเพดานของคลับที่สว่างไสวด้วยแสงสีม่วงและสีแดง “ทำไมเธอไม่โทรหาฉัน เดเวียนา?” “ไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่ตามฉันตลอด?” “เธอบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน” “แล้วทำไมวันนี้... เธอถึงหายไปได้ง่ายขนาดนี้?” เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แก้วเหล้าของเขาว่างเปล่า แต่ความว่างเปล่าในหัวใจกลับยิ่งใหญ่กว่า เอเดรียนทนอยู่ต่อไม่ไหว เขาลุกขึ้น โยนธนบัตรสองสามใบไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วเดินออกจากคลับ อากาศยามค่ำคืนปะทะร่างของเขาทันที เย็น หนาวเหน็บ แต่ก็ยังไม่หนาวเท่าหัวใจของเขาในเวลานี้ ก้าวเดินของเขาหนักอึ้ง รถของเขาจอดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร แต่เขาไม่ได้ขึ้นรถทันที เขาพิงประตูรถ ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน “หรือว่า... ฉันคิดถึงเธอ เดเวียนา?” “หรือฉันแค่เจ็บ เพราะเธอเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน?” เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเบา ๆ “ฉันเสียเธอไปจริง ๆ... หรือแค่สูญเสียการควบคุมที่เคยมีเหนือเธอกันแน่?” --- ภายในอพาร์ตเมนต์หรูในอีกเมืองหนึ่ง... เดเวียนากำลังมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ชื่อของเอเดรียนยังคงปรากฏอยู่ในรายชื่อหมายเลขที่ถูกบล็อก เธอถอนหายใจช้า ๆ “คุณไม่มีวันเปลี่ยนหรอก เอเดรียน” “และฉันก็เสียเวลากับคุณมามากพอแล้ว” เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินจากไป... ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง ในอีกมุมหนึ่ง เอเดรียนพึมพำราวกับกำลังอธิษฐาน “ถ้าเธอคิดว่าฉันจะไปตามหาเธอ... เธอคิดผิดแล้ว” “แต่ทำไม... ทำไมฉันถึงยังอยากรู้... ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”
Bab terbaru
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 4
เอเดรียนยืนนิ่งอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าผู้ชายเสื้อเชิ้ตที่เขายังถืออยู่หลุดจากมือ ตกลงบนพื้นโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัวสายตาที่ว่างเปล่าของเขายังคงจับจ้องแผ่นหลังของเดเวียนา ซึ่งกำลังเดินจากไปด้วยก้าวที่มั่นคง ปราศจากความลังเลแม้แต่น้อยราวกับว่า...เธอจากเขาไปจริง ๆราวกับว่า...เธอลืมเขาได้อย่างแท้จริงความโกรธและความคับข้องใจโหมกระหน่ำอยู่ในอกของเขา ราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระแทกโขดหินแต่ท่ามกลางอารมณ์ทั้งหมดนั้น...มีเพียงความรู้สึกเดียวที่รุนแรงที่สุดการสูญเสีย“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปแบบนี้หรอก เดเวียนา!”เสียงของเอเดรียนดังก้องไปทั่วถนน แหบพร่าและอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันกลับมามองเขาแต่เอเดรียนไม่สนใจแม้แต่น้อยศักดิ์ศรีที่เขาเคยภาคภูมิใจมาตลอด...แตกสลายลงแล้วราวกับเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่กลางถนนเขากำลังจะวิ่งตามเดเวียนาแต่แล้ว...ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักเพราะเขาเห็นใครบางคนผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงสง่างามใบหน้าเรียบเฉยเขาสวมสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดูโดดเด่นด้วยบุคลิกที่น่าเกรงขามและสง่างามตามธรรมชาติข้างกายของเขามีรถหรูสีเทาเมทัลลิกจอดอยู่แต่สิ่งที
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 3
“ชยาม... ไปตามหาเดเวียนาให้เจอ เดี๋ยวนี้!”เอเดรียนยืนอยู่ข้างหน้าต่างในห้องทำงาน สายตามองทอดออกไปยังความวุ่นวายของเมืองผ่านกระจกบานใหญ่ ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น ซึ่งไม่มีการแจ้งเตือนจากเดเวียนาอีกเลยเป็นเวลานานเกือบสองสัปดาห์แล้วที่เธอหายตัวไปโดยไม่ทิ้งข่าวคราวใด ๆ และในที่สุด ความอดทนของเขาก็ถึงขีดจำกัดด้านหลังของเขา ชยาม ผู้ช่วยส่วนตัว ยืนอยู่ด้วยท่าทีลังเล“คุณผู้ชายครับ... คุณเคยสัญญาไว้ไม่ใช่หรือครับ ว่าจะไม่ออกตามหาเธออีก?”เอเดรียนนิ่งเงียบร่างกายของเขาเกร็งแน่น กรามขบเข้าหากันใช่... เขาเคยพูดเช่นนั้นคำสาบานที่เกิดจากศักดิ์ศรีของเขาเขาจะไม่มีวันไล่ตามผู้หญิงที่เลือกจะทิ้งเขาแต่ค่ำคืนอันเงียบงัน โทรศัพท์ที่ไม่เคยดังขึ้นอีก และความฝันที่ใบหน้าของเดเวียนาปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อย ๆ ทำลายกำแพงทั้งหมดในหัวใจของเขา“ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัย แค่นั้นเอง”เอเดรียนตอบ พลางพยายามซ่อนความสั่นไหวในใจ“นายก็รู้จักเดเวียนาดี เธอดื้อรั้นมาก เธออาจทำอะไรที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายก็ได้”ชยามไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกไปทำตามคำสั่
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 2
“เดเวียนา! เอาน้ำมาให้ฉันหน่อย!”เอเดรียนทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วห้อง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ชุดสูทที่ยังสวมอยู่ยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อสูทหลุดออกจากตำแหน่ง ส่วนเนกไทก็ห้อยหลวม ๆ รอบลำคอ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องเข้ามาในห้อง แต่ความเงียบที่ปกคลุมทั่วบ้านกลับหนักอึ้ง ราวกับตอบรับคำเรียกของเขาด้วยความว่างเปล่าไม่มีคำตอบไม่มีเสียงฝีเท้าไม่มีใครตอบกลับเขามีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ และเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินดังติ๊กต่อกเอเดรียนขมวดคิ้ว ก่อนเงยหน้ามองไปยังบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบน“เดเวียนา? ได้ยินฉันไหม? ฉันบอกให้เอาน้ำมา!”ยังคงไม่มีเสียงตอบรับไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากห้องครัว ป้าเอมิลี่ แม่บ้านที่ทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้มาหลายสิบปี เดินออกมาพร้อมถาดใบเล็ก“คุณผู้ชายคะ... คุณผู้หญิงเดเวียนาไปแล้วค่ะ” เธอกล่าวอย่างระมัดระวังเอเดรียนลุกขึ้นทันที“ไปแล้ว? หมายความว่ายังไง... แล้วเธอไปไหน?”ป้าเอมิลี่ก้มหน้าลง ก่อนวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ“ดิฉันไม่ทราบค่ะ แต่คุณผู้หญิงไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่วันนั้น... วันที่ง
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 1
เอเดรียน... คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?เสียงของเดเวียนาสั่นเครือก้องกังวานอยู่ในห้องโถงกว้างที่จู่ ๆ ก็เงียบงันมือของเธอยังคงกำมือของเอเดรียนไว้แน่น แต่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ว่ามันเย็นชาและแข็งกระด้าง รอบตัวพวกเขา สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะที่แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดวาบไม่หยุด ดนตรีงานแต่งที่เคยบรรเลงเมื่อครู่ได้หยุดลง เหลือเพียงความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดเอเดรียนค่อย ๆ หันศีรษะกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่า ราวกับกำลังมองไปยังที่ไกลแสนไกล ใบหน้าของเขาซีดเผือดหลังจากได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง แล้วชื่อหนึ่งก็หลุดออกจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา“เลเวียนา...”เขาดึงมือออกจากมือของเดเวียนา ทำให้เธอสะดุ้ง“ผมต้องไป เลเวียนาป่วย ผมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวไม่ได้”น้ำเสียงของเขาแน่วแน่ ไม่มีแม้แต่ความลังเลเดเวียนารู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดชะงัก ใบหน้าของเธอซีดขาว“เอเดรียน... วันนี้คือวันแต่งงานของเรา คุณจะทิ้งฉันไว้หน้าแท่นพิธีเพื่อผู้หญิงอีกคนจริง ๆ เหรอ?”“เธอไม่ใช่ ‘ผู้หญิงอีกคน’ เธอคือคนที่ผมเคยรัก”โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอเดรียนหันหลังและเตรียมเดินออกจากแท่นพิธีเดเวียนารีบ
Anda juga akan menyukai
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง151.1K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน98.8K Dibacaบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี59.6K Dibacaในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ68.2K Dibacaแค่เธอไม่รัก
นรมน71 Dibacaทวงรัก ยัยออแกไนซ์
Peach Poyy240 Dibacaเกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ
ไอส์'ลิต978 Dibacaเสี่ยร้ายพ่ายรัก
Lee85 Dibaca
