MasukShare
บทที่ 4
Tanggal publikasi:
2026-07-23 14:17:04เอเดรียนยืนนิ่งอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าผู้ชาย
เสื้อเชิ้ตที่เขายังถืออยู่หลุดจากมือ ตกลงบนพื้นโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว สายตาที่ว่างเปล่าของเขายังคงจับจ้องแผ่นหลังของเดเวียนา ซึ่งกำลังเดินจากไปด้วยก้าวที่มั่นคง ปราศจากความลังเลแม้แต่น้อย ราวกับว่า... เธอจากเขาไปจริง ๆ ราวกับว่า... เธอลืมเขาได้อย่างแท้จริง ความโกรธและความคับข้องใจโหมกระหน่ำอยู่ในอกของเขา ราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระแทกโขดหิน แต่ท่ามกลางอารมณ์ทั้งหมดนั้น... มีเพียงความรู้สึกเดียวที่รุนแรงที่สุด การสูญเสีย “ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปแบบนี้หรอก เดเวียนา!” เสียงของเอเดรียนดังก้องไปทั่วถนน แหบพร่าและอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันกลับมามองเขา แต่เอเดรียนไม่สนใจแม้แต่น้อย ศักดิ์ศรีที่เขาเคยภาคภูมิใจมาตลอด... แตกสลายลงแล้ว ราวกับเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่กลางถนน เขากำลังจะวิ่งตามเดเวียนา แต่แล้ว... ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงัก เพราะเขาเห็นใครบางคน ผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสูง สง่างาม ใบหน้าเรียบเฉย เขาสวมสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดูโดดเด่นด้วยบุคลิกที่น่าเกรงขามและสง่างามตามธรรมชาติ ข้างกายของเขามีรถหรูสีเทาเมทัลลิกจอดอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเอเดรียนแตกสลายอย่างแท้จริงก็คือ... เดเวียนาเดินตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มเดียวกัน... ที่ในอดีต เธอเคยมอบให้เอเดรียนเพียงคนเดียว หัวใจของเอเดรียนราวกับหยุดเต้น “ผู้ชายคนนั้น... เป็นใคร?” เขาพึมพำเบา ๆ เขายืนนิ่งอยู่กับที่ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาหรี่แคบลง เต็มไปด้วยความโกรธที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความหึงหวงอันร้อนแรง เดเวียนายืนอยู่ใกล้ชายคนนั้นมาก ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ ก่อนจะวางมือเบา ๆ บนแผ่นหลังของเธอ ขณะที่เธอก้าวขึ้นรถ เพียงการกระทำเล็ก ๆ นั้น กลับเหมือนมีดคมที่แทงทะลุหัวใจของเอเดรียน “เป็นไปไม่ได้...” ลมหายใจของเขาหนักขึ้น ลำคอแห้งผาก ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เอเดรียนไม่เคยรู้สึกว่ามีใครเป็นภัยคุกคามต่อเขา แต่วันนี้... ชายแปลกหน้าคนนั้นกำลังพรากสิ่งที่เขาเคยเชื่อว่าเป็นของเขาไป เอเดรียนรีบเดินกลับไปหาชยาม ซึ่งยังยืนรออยู่ข้างรถไม่ไกล “นายเห็นผู้ชายคนนั้นไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ชยามซึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนตอบว่า “ขอโทษครับคุณผู้ชาย ผมยังไม่มีเวลาสืบประวัติเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งการแต่งตัว รถที่ขับ และวิธีที่เขาปฏิบัติต่อคุณเดเวียนา... ทั้งสองคนดูสนิทกันมากครับ” “สนิทกันมาก?” เสียงของเอเดรียนดังขึ้นทันที “แน่ใจหรือ? สนิทแค่ไหน? พวกเขาคบกันมานานหรือยัง?” “ผม... ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่... พวกเขาดูเป็นธรรมชาติเวลาอยู่ด้วยกัน บางที... อาจมากกว่าแค่เพื่อนก็ได้ครับ” ปัง! เอเดรียนฟาดฝ่ามือลงบนฝากระโปรงรถอย่างแรง เสียงดังสนั่นก้องไปทั่ว ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “ทำไมเธอถึงดูมีความสุขได้... ทั้งที่ไม่มีฉัน?” เขาสูดหายใจลึก พยายามระงับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในใจ แต่ยิ่งพยายาม จิตใจของเขาก็ยิ่งสับสน ภาพของเดเวียนาที่ยิ้มให้ผู้ชายอีกคน วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด จนเขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ “เธอแค่พยายามทำให้ฉันหึง!” “ทั้งหมดนี่เป็นแค่การแสดง!” “เดเวียนาไม่มีทางก้าวต่อไปได้เร็วขนาดนี้!” “เธอไม่มีวันลืมฉันได้ง่าย ๆ!” เอเดรียนยังคงพูดต่อไป ราวกับกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเองอย่างสิ้นหวัง แต่... ยิ่งคำพูดหลุดออกจากปากมากเท่าไร มันก็ยิ่งฟังดูเหมือนข้อแก้ตัวที่ไร้น้ำหนัก รถหรูคันนั้นค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป พาเดเวียนาและชายปริศนาจากสายตาของเขา สายตาของเอเดรียนยังคงมองตามรถคันนั้น ราวกับหวังว่าจะมองทะลุกระจกสีดำ และดึงเดเวียนากลับมาอยู่ข้างเขาได้ แต่ความจริงคือ... เขาทำได้เพียงยืนนิ่ง อย่างผู้พ่ายแพ้ ชยามเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ “คุณผู้ชายครับ... ต้องการให้ผมสืบเรื่องผู้ชายคนนั้นไหมครับ? ผมหาข้อมูลของเขาได้ทั้งหมด” เอเดรียนพยักหน้าช้า ๆ กรามของเขายังคงขบแน่น “สืบมาทุกอย่าง” “ชื่อของเขา” “อดีตของเขา” “เขารู้จักเดเวียนาได้อย่างไร” “ฉันอยากรู้ทุกอย่าง” “ครับ คุณผู้ชาย” เอเดรียนขึ้นรถ ก่อนจะปิดประตูอย่างแรง ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ภายในรถ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ใช้นิ้วนวดขมับของตัวเอง ทำไม... มันถึงเจ็บปวดขนาดนี้? สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เงาสะท้อนของตัวเองบนกระจก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้เหลือเพียง ความโกรธ ความหึงหวง และความลังเล “หรือว่า... ฉันเสียเธอไปจริง ๆ?” คำถามนั้นดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด ราวกับเสียงกระซิบที่ตามหลอกหลอน รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากถนนสายที่เป็นสถานที่ซึ่งความหยิ่งทะนงของเขาพังทลายลง แต่หัวใจของเขา... ยังคงถูกทิ้งไว้ที่นั่น อยู่กับเดเวียนา... และผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น ผู้ซึ่งกำลังยืนอยู่ในตำแหน่งที่เอเดรียนเคยคิดว่าเป็นของตัวเอง ตลอดทางกลับ เอเดรียนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเย็นชาและเฉียบคม “ถ้าเธอคิดว่าการมีผู้ชายคนใหม่จะทำให้ฉันยอมแพ้ เดเวียนา... เธอคิดผิดมหันต์” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงกว่าเดิม แต่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ “ฉันจะทำให้เธอกลับมารักฉันอีกครั้ง” “และฉันจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหน... มาขวางทางฉันเด็ดขาด”
Bab terbaru
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 4
เอเดรียนยืนนิ่งอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าผู้ชายเสื้อเชิ้ตที่เขายังถืออยู่หลุดจากมือ ตกลงบนพื้นโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัวสายตาที่ว่างเปล่าของเขายังคงจับจ้องแผ่นหลังของเดเวียนา ซึ่งกำลังเดินจากไปด้วยก้าวที่มั่นคง ปราศจากความลังเลแม้แต่น้อยราวกับว่า...เธอจากเขาไปจริง ๆราวกับว่า...เธอลืมเขาได้อย่างแท้จริงความโกรธและความคับข้องใจโหมกระหน่ำอยู่ในอกของเขา ราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระแทกโขดหินแต่ท่ามกลางอารมณ์ทั้งหมดนั้น...มีเพียงความรู้สึกเดียวที่รุนแรงที่สุดการสูญเสีย“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปแบบนี้หรอก เดเวียนา!”เสียงของเอเดรียนดังก้องไปทั่วถนน แหบพร่าและอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันกลับมามองเขาแต่เอเดรียนไม่สนใจแม้แต่น้อยศักดิ์ศรีที่เขาเคยภาคภูมิใจมาตลอด...แตกสลายลงแล้วราวกับเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่กลางถนนเขากำลังจะวิ่งตามเดเวียนาแต่แล้ว...ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักเพราะเขาเห็นใครบางคนผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงสง่างามใบหน้าเรียบเฉยเขาสวมสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดูโดดเด่นด้วยบุคลิกที่น่าเกรงขามและสง่างามตามธรรมชาติข้างกายของเขามีรถหรูสีเทาเมทัลลิกจอดอยู่แต่สิ่งที
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 3
“ชยาม... ไปตามหาเดเวียนาให้เจอ เดี๋ยวนี้!”เอเดรียนยืนอยู่ข้างหน้าต่างในห้องทำงาน สายตามองทอดออกไปยังความวุ่นวายของเมืองผ่านกระจกบานใหญ่ ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น ซึ่งไม่มีการแจ้งเตือนจากเดเวียนาอีกเลยเป็นเวลานานเกือบสองสัปดาห์แล้วที่เธอหายตัวไปโดยไม่ทิ้งข่าวคราวใด ๆ และในที่สุด ความอดทนของเขาก็ถึงขีดจำกัดด้านหลังของเขา ชยาม ผู้ช่วยส่วนตัว ยืนอยู่ด้วยท่าทีลังเล“คุณผู้ชายครับ... คุณเคยสัญญาไว้ไม่ใช่หรือครับ ว่าจะไม่ออกตามหาเธออีก?”เอเดรียนนิ่งเงียบร่างกายของเขาเกร็งแน่น กรามขบเข้าหากันใช่... เขาเคยพูดเช่นนั้นคำสาบานที่เกิดจากศักดิ์ศรีของเขาเขาจะไม่มีวันไล่ตามผู้หญิงที่เลือกจะทิ้งเขาแต่ค่ำคืนอันเงียบงัน โทรศัพท์ที่ไม่เคยดังขึ้นอีก และความฝันที่ใบหน้าของเดเวียนาปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อย ๆ ทำลายกำแพงทั้งหมดในหัวใจของเขา“ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัย แค่นั้นเอง”เอเดรียนตอบ พลางพยายามซ่อนความสั่นไหวในใจ“นายก็รู้จักเดเวียนาดี เธอดื้อรั้นมาก เธออาจทำอะไรที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายก็ได้”ชยามไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกไปทำตามคำสั่
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 2
“เดเวียนา! เอาน้ำมาให้ฉันหน่อย!”เอเดรียนทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วห้อง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ชุดสูทที่ยังสวมอยู่ยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อสูทหลุดออกจากตำแหน่ง ส่วนเนกไทก็ห้อยหลวม ๆ รอบลำคอ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องเข้ามาในห้อง แต่ความเงียบที่ปกคลุมทั่วบ้านกลับหนักอึ้ง ราวกับตอบรับคำเรียกของเขาด้วยความว่างเปล่าไม่มีคำตอบไม่มีเสียงฝีเท้าไม่มีใครตอบกลับเขามีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ และเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินดังติ๊กต่อกเอเดรียนขมวดคิ้ว ก่อนเงยหน้ามองไปยังบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบน“เดเวียนา? ได้ยินฉันไหม? ฉันบอกให้เอาน้ำมา!”ยังคงไม่มีเสียงตอบรับไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากห้องครัว ป้าเอมิลี่ แม่บ้านที่ทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้มาหลายสิบปี เดินออกมาพร้อมถาดใบเล็ก“คุณผู้ชายคะ... คุณผู้หญิงเดเวียนาไปแล้วค่ะ” เธอกล่าวอย่างระมัดระวังเอเดรียนลุกขึ้นทันที“ไปแล้ว? หมายความว่ายังไง... แล้วเธอไปไหน?”ป้าเอมิลี่ก้มหน้าลง ก่อนวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ“ดิฉันไม่ทราบค่ะ แต่คุณผู้หญิงไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่วันนั้น... วันที่ง
ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน บทที่ 1
เอเดรียน... คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?เสียงของเดเวียนาสั่นเครือก้องกังวานอยู่ในห้องโถงกว้างที่จู่ ๆ ก็เงียบงันมือของเธอยังคงกำมือของเอเดรียนไว้แน่น แต่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ว่ามันเย็นชาและแข็งกระด้าง รอบตัวพวกเขา สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะที่แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดวาบไม่หยุด ดนตรีงานแต่งที่เคยบรรเลงเมื่อครู่ได้หยุดลง เหลือเพียงความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดเอเดรียนค่อย ๆ หันศีรษะกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่า ราวกับกำลังมองไปยังที่ไกลแสนไกล ใบหน้าของเขาซีดเผือดหลังจากได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง แล้วชื่อหนึ่งก็หลุดออกจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา“เลเวียนา...”เขาดึงมือออกจากมือของเดเวียนา ทำให้เธอสะดุ้ง“ผมต้องไป เลเวียนาป่วย ผมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวไม่ได้”น้ำเสียงของเขาแน่วแน่ ไม่มีแม้แต่ความลังเลเดเวียนารู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดชะงัก ใบหน้าของเธอซีดขาว“เอเดรียน... วันนี้คือวันแต่งงานของเรา คุณจะทิ้งฉันไว้หน้าแท่นพิธีเพื่อผู้หญิงอีกคนจริง ๆ เหรอ?”“เธอไม่ใช่ ‘ผู้หญิงอีกคน’ เธอคือคนที่ผมเคยรัก”โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอเดรียนหันหลังและเตรียมเดินออกจากแท่นพิธีเดเวียนารีบ
Anda juga akan menyukai
เรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C100.6K Dibacaพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่598.2K Dibacaนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.7K Dibacaปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย76.4K Dibacaสู่อ้อมกอดของเมฆินทร์
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา626 Dibacaเจ็ดปีที่ไร้รัก หย่าแล้วถูกผู้ทรงอิทธิพลตามเอาใจ
ซิงซิงโข่วไต้346 Dibacaกฎของการย้อนเวลา : ห้ามจ้องตาเกิน 3 วินาที
เล่อเฉียน72 Dibacaเมียชังที่(ไม่)ต้องการ
พันธกา มัสญาภา มัสยาปลา376 Dibaca
