LOGINShare
บทที่ 315
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 424
พวกเรากลับมาเดินต่อ ฝ่าทางเดินห้องครัวที่มืดสนิท มือของผมคลำไปตามผนังกำแพง กลายเป็นสิ่งเดียวที่นำทางไปยังประตูลับหลังจากผ่านไปหลายนาทีที่รู้สึกยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์ พวกเราก็มาถึงสุดทางเดินตันใกล้ห้องเก็บของ มือของผมคลำเจอช่องเล็กๆ หลังชั้นวางจานไม้ขนาดใหญ่ ผมดึงคันโยกที่ซ่อนอยู่ตรงนั้น แล้วประตูเหล็กหนาบานหนึ่งก็เลื่อนเปิดออกไปด้านข้าง"เร็ว เข้าไปในทางเดินใต้ดินนี้เร็ว" ผมสั่งพลางดันหลังพวกเธอทีละคน"นายไม่ลงไปข้างล่างกับพวกเราเหรอ บัญญัติ?!" ลลิตาถามอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าผมยังยืนอยู่ด้านนอกประตู"ผมต้องถ่วงการเคลื่อนไหวของพวกมันไว้ข้างบนนี้ ลลิตา ถ้าพวกเราทุกคนซ่อนตัว พวกมันจะระเบิดประตูเหล็กนี้จากข้างนอกได้ง่ายๆ""อย่าบ้าไปหน่อยเลย บัญญัติ! กองกำลังของพวกมันพกอาวุธครบมือ! นายอาจโดนรุมฆ่าตายอยู่ข้างนอกนี่นะ!" อัญชัญคัดค้านพลางกระชากเสื้อเชิ้ตของผมอย่างแรง"ครั้งนี้ทำตามที่ผมพูดเถอะ อัญชัญ! พวกเราไม่มีเวลาแล้ว!" ผมตวาดเสียงต่ำผมหันไปมองหน้าแม่ของผมที่กำลังยืนร้องไห้เงียบๆ อยู่ตรงธรณีประตูเหล็ก"แม่ช่วยพาพวกเธอเข้าไปตอนนี้เลยนะครับ ห้ามใครออกมาก่อนที่ผมจะส่งข่าวไปทางว
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 423
"เสียงอะไรน่ะจากห้องนายน่ะ บัญญัติ?" อัญชัญชี้ไปทางโถงทางเดินด้วยสีหน้าตกใจผมยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเธอ หน้าจอโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นก็จู่ๆ เปิดขึ้นมาเอง เส้นสัญญาณรบกวนเต็มหน้าจอพร้อมเสียงซ่าที่ดังแสบแก้วหูพวกเรา"บัญญัติ คอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของนาย หน้าจอก็กะพริบเป็นสีแดงด้วย!" ลลิตาที่บังเอิญนั่งหันหน้าไปทางโถงทางเดินตะโกนขึ้นมาผมรีบวิ่งอย่างเร็วไปยังห้องทำงาน เพื่อเช็กสถานการณ์ด้วยตัวเอง หน้าจอมอนิเตอร์หลักของผมแสดงแถวโค้ดสีแดงที่ไหลขึ้นอย่างรวดเร็วมาก"บ้าเอ๊ย! มีการโจมตีไซเบอร์ขนาดใหญ่กำลังกระแทกเข้าระบบเครือข่ายของเราแบบกะทันหัน!" ผมตะโกนออกมาจากในห้อง"โจมตีไซเบอร์นี่นายหมายความว่ายังไง บัญญัติ?!" ลลิตาร้องเสียงหลง แล้วรีบตามผมมาที่หน้าประตูพร้อมแม่และน้องๆ ของเธอ"พวกมันกำลังแฮ็กระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์หลักทั้งหมดในบ้านนบดินทร์แบบบังคับ!"มือของผมขยับอย่างลนลาน พยายามดึงสายไฟคอมพิวเตอร์ออกจากปลั๊กบนผนัง แต่การเคลื่อนไหวของศัตรูในโลกไซเบอร์ดูเหมือนจะเร็วกว่าที่ผมคาดไว้มากไฟส่องสว่างในบ้านดับลงพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงความมืดสนิท หน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ของผมที่ก่อนหน้า
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 422
"ฉันไม่ต้องการทางสงบจากมาเฟียการเมืองอย่างเจ้านายนายอยู่แล้ว!" ผมตอบกลับทันที"ถ้าอย่างนั้น ก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย ผมจะพูดคำขู่นี้ให้ชัดๆ เพื่อให้คุณเข้าใจสถานการณ์จริงๆ" นพดลพูดลอดไรฟันด้วยสายตาน่ากลัวเขาจ้องตรงเข้ามาในดวงตาของผม เพื่อสร้างแรงกดดันทางจิตใจ"ท่านไพโรจน์จะใช้ทุกวิธีที่รุนแรงเพื่อทำลายบริษัทอรุณใหม่ จำกัดท่านจะบดบริษัทมรดกของพ่อคุณให้ราบ จนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นสักเม็ด""ก็ลองดูสิ ถ้าเจ้านายนายมีปัญญาทะลวงแนวป้องกันของฉันได้จริง!" ผมท้ากลับอย่างไม่ยอมแพ้"จำคำพูดของผมไว้ให้ดี ตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า ชีวิตของพวกคุณจะไม่มีวันสงบอีกต่อไป"ทนายคนนั้นหันหลังกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบจากผม เขาเดินออกจากห้องวีวีไอพีของร้านอาหารนี้ด้วยท่าทางหยิ่งผยองมาก ประตูไม้สลักปิดสนิทลง ทิ้งให้ผมอยู่ในนั้นคนเดียวบรรยากาศในห้องเก็บเสียงนี้จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดและร้อนอบอ้าวมาก ผมรีบคว้ากุญแจรถบนโต๊ะแล้วเดินออกจากร้านอาหารสุดหรูนั้นตามไป ความคิดของผมหมุนวนไม่หยุด วางแผนรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้ถนนในเมืองหลวงที่เริ่มโล่งทำให้ผมสามารถเหยี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 421
กระเป๋าใบนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยกองเงินสดอย่างที่ผมคิดไว้ ที่จริงแล้วมันกลับเต็มไปด้วยเอกสารเบิกจ่ายเงินสดที่มีโลโก้ธนาคารต่างประเทศเรียงอยู่เป็นแถว เอกสารหนาๆ เหล่านั้นมีมูลค่ารวมกันถึงหลักล้านล้านเลยทีเดียว"นี่แหละคือทางออกที่ผมพูดถึงเมื่อกี้" นพดลพูดขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง"หมายความว่าไงที่เอาเอกสารเงินเยอะขนาดนี้มาอวดต่อหน้าผม?" ผมถามด้วยคำพูดระแวงมาก"ลูกความของผมเสนอเงินหลักล้านล้านทั้งหมดนี้ให้คุณภายในคืนนี้เลย นี่เป็นค่าชดเชยเพื่อสันติล้วนๆ เพื่อให้คุณถอนตัวจากศึกครั้งนี้"ผมเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อย่อยข้อเสนอบ้าบอจากทนายหน้ากลิ้งกลอกคนคนนี้ เงินหลักล้านล้านก้อนนี้สามารถซื้อเกาะส่วนตัวได้สักเกาะด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับแค่ชดเชยความเสียหายของสำนักงานผม แต่ผมรู้ดีมากว่ามาเฟียการเมืองไม่มีทางให้เงินฟรีๆ"คิดว่าผมจะรีบคุกเข่าขอบคุณพระเจ้าทันทีที่เห็นกองกระดาษพวกนี้เหรอ? เงื่อนไขคืออะไร?" ผมถามอย่างหมดความอดทน"คุณเป็นหนุ่มที่หัวไวจริงๆ คุณบัญญัติ แน่นอนว่าพวกเรามีเงื่อนไขเด็ดขาดหนึ่งข้อสำหรับขั้นตอนการโอนเงินนี้เข้าบัญชีส่วนตัวของคุณ""พูดเงื่อนไขเน่าๆ ของคุณมาเลย"นพดลจ้องผมนิ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 420
“แต่ร้านอาหารนั่นอาจจะเต็มไปด้วยลูกน้องของเขาก็ได้นะ บัญญัติ! ถ้าทนายคนนั้นพาคนมาเป็นสิบเพื่อรุมนายล่ะ?” ลลิตายังพยายามรั้งผมไว้“ร้านที่เขาบอกเป็นร้านหรูที่คนเยอะ เขาไม่กล้าเล่นสกปรกในที่เปิดโล่งที่มีพยานเยอะแบบนั้นหรอก”“ฉันเห็นด้วยกับบัญญัตินะ พี่ลลิตา ตอนนี้เราต้องได้ข้อมูลตรงจากฝั่งตรงข้าม จะได้วางแผนโต้กลับได้” อัญชัญพูดช่วยผม“เชื่อสัญญาของผมนะ ลลิตา ผมรับรองว่าคืนนี้จะกลับมาบ้านนี้อย่างปลอดภัยแน่นอน” ผมยืนยัน พลางลูบหลังมือของลลิตาที่ยังจับแขนผมอยู่สุดท้ายหญิงสาวก็ถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนนเมื่อได้ยินการตัดสินใจของผม เธอรู้ว่าถ้าผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ผมไม่มีทางเปลี่ยนใจ“นายต้องเปิดเครื่องติดตามตำแหน่งไว้ตลอดนะ ผมจะคอยดูนายจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่นี่ตลอดเวลา” ลลิตาเตือน“แน่นอน ลลิตา ผมไปตอนนี้เลย จะได้ไม่ไปถึงที่นั่นสาย”คืนนั้น ผมแต่งตัวเรียบร้อยมาก ผมใส่เสื้อเชิ้ตทางการสีดำเข้ม คู่กับกางเกงสแล็กสีเดียวกัน ผมตั้งใจเลือกชุดนี้เพื่อไม่ให้ดูสะดุดตา แต่ก็ยังให้เกียรติสถานที่นัดพบสุดหรูแห่งนั้นรถของผมแล่นฝ่าการจราจรติดขัดในเมืองหลวงไปยังสถานที่นัดพบ ความคิดของผมเอาแต่จัดเรีย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 419
ยางมอเตอร์ไซค์ของผมส่งเสียงเอี๊ยดดังลั่น ตอนที่ผมเบรกกะทันหันตรงใกล้ๆ พวกเธอผมกระโดดลงจากรถแล้วปล่อยมันล้มกระแทกพื้นยางมะตอยโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว ผมพุ่งเข้าใส่พวกสายลับพวกนั้นด้วยความเร็วเต็มที่ ก่อนที่พวกมันจะทันตั้งตัว"ระวังนะ บัญญัติ!" ลลิตากรีดร้องเตือนผมจากด้านหลังผู้ชายคนแรกยังไม่ทันเตรียมรับมือกับการโจมตีที่มาแบบกะทันหันของผม ผมจัดการสายลับคนแรกด้วยการถีบตรงอย่างแรงเข้าที่ท้องของมัน ผู้ชายคนนั้นสำลักน้ำลายแล้วกระเด็นถอยหลังไปจนแผ่นหลังกระแทกเสาคอนกรีตสายลับคนที่สองเดือดจัดทันทีเมื่อเห็นเพื่อนล้มลงภายในไม่กี่วินาที ชายร่างกำยำคนนั้นหมุนตัวกลับมา แล้วจ้องผมด้วยความโกรธเต็มตา เขาเหวี่ยงกระบองโลหะในมือฟาดเข้ามาที่หัวผมอย่างหมายเอาชีวิตผมก้มตัวหลบการฟาดของกระบองนั้นอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อมา ผมชกเข้าที่กรามของสายลับคนที่สองด้วยหมัดขวาเต็มแรง เสียงกระดูกลั่นดังชัดเจนมากในลานจอดรถที่เงียบสงัดแห่งนี้สุดท้ายสายลับทั้งสองคนก็ล้มฟุบลงบนพื้นยางมะตอย ทั้งคู่แน่นิ่งหมดสติไปโดยไร้เรี่ยวแรงต่อต้านลมหายใจของผมหอบถี่หลังจากการต่อสู้สั้นๆ แต่ดุเดือดครั้งนี้ ผมรีบหยิบกระบองเหล็กที่ห
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
