4 เลิกกับจีน่าหรือยัง

และสิ่งแรกที่จะทำในตอนนี้ คือเดินเข้าไปคุยกับไอ้เหี้ยต้าร์ให้รู้เรื่อง

“ไอ้ต้าร์”

“มึงมีไร” เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้อง ต้าร์ก็ได้แต่หันมามอง ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“เอ่อ...พี่อาร์ที” หยก สาวสวยดาวคณะบัญชี ที่เคยมีความสัมพันธ์กับอาร์ทีมาก่อน เธอก็แทบทำตัวไม่ถูก ที่รู้ว่าเขาเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นแบบนี้

“มึงเลิกกับจีน่าหรือยัง” เป็นคำถามแรกที่เขาถาม โดยไม่ได้สนใจคนข้างกายมันเลยแม้แต่น้อย

“มึงเสือกไร” ต้าร์ก็ยังทำเป็นไม่สนใจ ไม่รู้ร้อนรู้หนาวด้วยซ้ำ

“กูก็โทรบอกมึงแล้วไง” อาร์ทีเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

“แล้วไงต่อ”

“ไอ้เหี้ยต้าร์! มึงก็รู้ว่าจีน่ารักมึงขนาดไหน”

“เออ กูรู้”

“รู้แล้วทำเหี้ยอะไรของมึง”

“เรื่องของคนเป็นแฟนกันมึงไม่ต้องรู้หรอก จีน่ารู้ดีว่ากูต้องการอะไร และเมื่อไหร่ที่จีน่าให้กูได้ วันนั้นแหละที่กูจะเหมือนเดิม ถ้ามาหามึงอีกมึงก็บอกไปก็แล้วกัน”

“ไอ้เหี้ยมึงนี่มัน!”

“ฝากจีน่าด้วยละกัน กูรู้ว่ามึงรู้ว่าควรทำยังไง”

“มันใช่ธุระกูที่ไหน” แล้วก็ต้องหงุดหงิดมากกว่าเดิม ที่แต่ละคนยกให้เขาเป็นคนกลางแบบนี้

“ยังไงก็กลายเป็นธุระมึงไปแล้ว เอาไว้จีน่าพร้อมตอนไหน กูก็คงกลับไปตอนนั้น มึงบอกแค่นี้ก็พอ แล้วไม่ต้องมาวุ่นวายอะไรกับกูอีกนะ” พูดจบต้าร์ ก็เดินออกไปจากตรงนั้น ตรงไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลมาก

“ไอ้เหี้ยเอ้ย!” อาร์ทีเองก็หงุดหงิดไม่ต่างกัน เขาก็เดินออกจากตรงนั้นไปทันที ไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่เลยแม้แต่น้อย

“...” หยกที่กำลังหาข้อแก้ตัว ให้ตัวเองดูดีกับทั้งสองคนอยู่ ก็ถึงกับอ้าปากเหว่อ คนหนึ่งไม่ได้เสียดายเธอ อีกคนนึงก็มีแฟนแล้ว และคนที่ทั้งคู่มาเสวนากัน ก็เป็นผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ

“หน้ามึงเป็นเหี้ยอะไรอีก ไปตามน้องหยกกลับมาไม่ได้หรือไง” ทันทีที่ไอ้เพื่อนรักกลับมาทั้งคู่ก็อดจะแซวไม่ได้

“ตามเหี้ยอะไร คนอย่างกูไม่กินซ้ำเว้ย” เขาต้องสบถออกไปอย่างหงุดหงิด เขาไม่มีวันเสียดายผู้หญิงที่ไปกับผู้ชายคนอื่นได้ง่าย ๆ แบบนั้นหรอก

“เออ สรุปมึงจะไปป่ะสนามแข่งเย็นนี้”

“ยัง กูกลับไปคุยกับแม่ก่อน รถอยู่บ้านยังเอาออกมาไม่ได้เลย”

“โห้ว ลูกแหง่อีกและ”

“เออ ถ้ายังหาเงินเองไม่ได้ก็อย่าปากดี”

“ไอ้เหี้ย นั่นคำพูดแม่กู”

“คิดแล้วกูก็กลับบ้านดีกว่า ไม่ได้เจอแม่มาเป็นเดือนแล้ว” แต่กลับไปนี่ต้องหูชาแน่นอน ตัวช่วยอย่างพ่อเขาก็ไปดูแลงานที่ต่างประเทศแล้ว แบบนี้ก็คงจะแย่อยู่

ณ บ้านโชติธนัชน์

หลังจากที่เลิกเรียนวันนี้อาร์ที ก็กลับมาที่บ้าน เพราะเขาก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านเป็นเดือนแล้ว แต่กลับมาก็ต้องแปลกใจ เพราะวันนี้แม่เขาไม่อยู่บ้าน

“คุณผู้หญิงไม่อยู่นะคะคุณอาร์ที”

“ไปไหนนะครับพี่แจ่ม”

“ไปทำบุญที่วัดทางภาคเหนือค่ะ”

“หะ? แม่เนี่ยนะ” เป็นอะไรที่เขาไม่อยากจะเชื่อ คนอย่างแม่เขานี่นะจะอยากไปทำบุญ

“ใช่ค่ะ เห็นว่าจะกลับมาวันศุกร์”

และเมื่อเป็นอย่างนี้ เขาก็จะเอารถออกไปเลย วันนี้คงสะดวกแล้ว เขาก็จะได้นัดเด็กมาต่อที่คอนโดแบบไม่รู้สึกผิด เขากลับมาบ้านแล้วนะแต่แม่ไม่อยู่เองทำยังไงได้ คิดแล้วก็ต่อสายหาคนที่เขาจะนัด มาที่คอนโดห้องเชือดของเขาคืนนี้ในทันที

ณ คอนโดอาร์ที

และเวลาของเขากับน้องที่เขาได้นัดมาก็ได้เริ่มขึ้น ตอนนี้เหมือนเขาจะหลงใหลเด็กปีหนึ่งเป็นพิเศษ แล้วคนที่นัดมาวันนี้ก็คือน้องน้อยหน่า สาวสวยวิศวะปีหนึ่ง ที่เขากับเธอสบตากันในวันรับน้อง แม่ง! คนอะไรน่ารักฉิบหาย วันนี้แล้วสินะ ที่เขากับเธอจะได้มีช่วงเวลานั้นด้วยกัน

เสื้อผ้าของทั้งคู่โดนปลดเปลื้องออกจนหมด ไอนั่นที่ใหญ่โตตอนนี้ผงาดขึ้น เหมือนเป็นการปลดปล่อยอิสรภาพ ที่ถูกกักเก็บเอาไว้ออกมา  ลำใหญ่ดุดัน นี้มันทำให้เขามั่นใจในตัวเองมาก ๆ

จนคนที่นอนดูอยู่ก็ถึงกับเบิกตากว้าง มันใหญ่มาก  เกือบจะเท่าแขนเธอเลยก็ว่าได้ มันทั้งใหญ่และยาว ‘วาสนากีมึงก็วันนี้แหละอีน้อยหน่าเอ้ย’ จากท่าทางที่เหนียมอายตอนแรก ตอนนี้แปรเปลี่ยนไปแทบอยากลุกขึ้นไปครอบงับส่วนนั้นให้ไม่เหลือ น้ำรักเบื้องล่างของเธอ ก็ออกมาเยอะมากจนรู้สึกได้ นี่เขามีอิทธิพลกับความร่านของเธอมากขนาดนี้เลยเหรอ

เขาที่เห็นว่าเธอดูพอใจขนาดนั้น ก็ไม่รอช้าที่จะเสียเวลาเลยสักวินาที มือหนากำลังดึงแพนตี้ตัวบาง ภายในกระโปรงนักศึกษาตัวสั้นเซ็กซี่นั้นออก ก็ต้องชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงกริ่งที่ดังขึ้นจากหน้าห้อง

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

“แม่ง! เดจาวูหรือเปล่าวะ” เขาค่อย ๆ หันไปมองแล้วสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด เหตุการณ์มันเหมือนอาทิตย์ที่แล้วไม่มีผิดเลย อย่าบอกนะว่าเธอมาหาเขาอีก ‘เชี้ย! ทำให้กูค้างขนาดนี้รอบนี้กูไม่ปล่อยออกจากห้องแล้วนะ’ เขาได้แต่คิดพร้อมกับมองคนที่อยู่ใต้ร่างอย่างเสียดาย

“ใครมาคะ แฟนพี่อาร์ทีหรือเปล่า” น้อยหน่ารีบถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ แต่เขาบอกเธอเองนะว่าเขาไม่ได้มีใคร บังเอิญเธอที่ชอบเขาอยู่แล้วก็เชื่อเขาได้อย่างง่ายดาย และมาหาเขาที่ห้องในทันทีที่เขาโทรหา

“ไม่ใช่ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่มีแฟน”

“แล้วใครมาคะ”

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้นแบบไม่เกรงใจอีกครั้ง เขาได้แต่ถอนหายใจพรืดใหญ่ ก่อนจะบอกคนที่อยู่ใต้ร่างเขาตอนนี้เหมือนเดิม

“น้องน้อยหน่าใส่เสื้อผ้าก่อนนะ”

“พี่อาร์ที...” น้อยหน่าก็ได้แต่มองด้วยแววตาที่ตัดพ้อ อุตส่าห์จะได้กับเขาแล้วเชียว

“นะ รีบใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวพี่มา” พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เดินโท่ง ๆ ไปหยิบผ้าขนหนู ที่อยู่ตรงนั้นมาพันเอวสอบ ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู

“อาร์ที...” แล้วก็เป็นจีน่าที่มายืนอยู่หน้าห้องด้วยแววตาที่แดงก่ำ พร้อมกับน้ำตาเจ้ากรรมที่ไหลอาบแก้ม

“...” เขาที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจ สายตาคมก็จ้องที่ใบหน้าสวยอย่างไม่ลดละ นี่เธออีกแล้วเหรอ เฮ้อ!

“เอ่อ...อาร์ที”

“อะไรอีกว่ะจีน่า”

“เราขอร้องอีกรอบได้ไหม ฮึก ๆ”

“เห้อ! เข้ามา”

จากที่จะเกรงใจตั้งแต่แรก ตอนนี้เพราะความหึงหวงและความคิดถึง มันเลยทำให้เธอต้องก้าวล้ำ ความเกรงใจจากเจ้าของห้องไป เดินวนเวียนอยู่หน้าห้องเขากว่า 30 นาทีแล้ว กว่าจะตัดสินใจกดกริ่ง เพื่อให้เขามาเปิดประตูให้แบบนี้

“มีอะไรอีก”

“เอ่อ...” จีน่าก็ต้องรีบเช็ดน้ำตาอีกครั้ง เมื่อเห็นผู้หญิงอีกคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำเขา เธอคงมาขัดจังหวะอีกแล้วใช่ไหม

“พี่อาร์ที ใครมาคะ” น้อยหน่าถามขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

“เพื่อน น้องน้อยหน่ากลับไปก่อนนะเดี๋ยวพี่นัดมาใหม่วันหลัง วันนี้เพื่อนพี่มีปัญหา พี่ต้องช่วยแก้ปัญหาก่อน”

“เพื่อนจริง ๆ เหรอคะ ถ้าแค่เพื่อนน้อยหน่ารอได้นะ” น้อยหน่าก็หันมองหน้าผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้องเขา เธอมั่นใจว่าเธอเคยเห็นเพื่อนเขาหลายคน แต่ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้เลย เพราะเจ้าหล่อนทั้งสวยทั้งขาว ผิวพรรณก็ดีเหมือนคุณหนูบ้านรวย ๆ ทั้งยังดูดีไปทุกกระเบียดนิ้ว เผลอ ๆ ดีกว่าเธอมากเสียด้วยซ้ำ

“...” จีน่าได้แต่ก้มหน้าลง ถึงแม้จะรู้สึกผิดก็เถอะ แต่น้ำตาของเธอก็ไหลไม่หยุดในตอนนี้ เนื่องจากไปรับรู้เรื่องอะไรของแฟนมา

“กลับไปก่อนนะ วันนี้เพื่อนพี่มีปัญหา นะครับน้องน้อยหน่า พี่โทรหาใหม่นะ” เขาก็เลือกที่จะพูดจาดี ๆ กับว่าที่คู่ขา เพราะรอบหน้าเขาไม่พลาดนัดเธอมาอีกแน่ รอบนี้ทุกอย่างมันฟาวล์ไปหมดแล้ว

“ก็ได้ค่ะ พี่อาร์ทีบอกกับน้อยหน่าแล้วนะ”

“ครับ”

แล้วน้อยหน่าก็ออกจากห้องเขาไปในทันที ด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองในใจ คอยดูเถอะ เธอจะไม่ปล่อยเขาไปเด็ดขาด พี่อาร์ทีต้องเป็นของเธอคนเดียว