3 คิดไม่ซื่อ

แล้วเขาก็จำใจกดโทรหาแฟนหนุ่มให้เธอ ‘สองผัวเมียนี้ คือความวุ่นวายในชีวิตกูจริง ๆ’ สายตาคมก็ตวัดมองด้วยความรู้สึกที่หงุดหงิด

“เป็นไงบ้าง” ใบหน้าหวานก็หันมองหน้าเขา ด้วยท่าทางที่น่ารักไร้เดียงสา

“...” เขาที่กำลังโทรหาแฟนให้เธออยู่ ก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออีกครั้ง เมื่อ ‘แม่งเอ้ย! ถ้ามาห้องกูอีกรอบหน้า กูไม่ปล่อยกลับแล้วนะ แฟนใครกูก็จะไม่สนใจแม่งล่ะ!’

“อาร์ที ว่ายังไง”

“กูจะจับเย็บแม่ง!”

“อะไรนะ” ด้วยที่ได้ยินไม่ชัดก็ถามขึ้นอย่างงุ่นงง

“เอ่อ...เปล่า ๆ มันไม่รับ” เขาตอบเสียงเรียบ กลบเกลื่อนเสียงในหัวที่ดังเกินไป ‘เกือบแล้วไหมกู’

“ไม่รับสายนายด้วยเหรอ ทำไมต้าร์ถึงเป็นแบบนี้นะ” แล้วคนตัวบางก็น้ำตาคลออีกครั้ง

สิ่งที่เธอไม่สบายใจในตอนนี้ คืออยากเคลียร์กับเขาให้เรื่องของเรามันชัดเจน เธอยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำอะไรผิด มันรู้สึกแย่ จนไม่อยากอยู่กับความรู้สึกที่ว่าตัวเองทำอะไรผิดแบบนี้

เขาได้แต่มองหน้าเธออย่างเห็นใจ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เธอทั้งรักทั้งหลงมันขนาดนั้น

Rrr Rrr Rrr

และในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ซึ่งก็คือไอ้คนที่เขาโทรหานั่นแหละที่มันโทรกลับมา

“อาร์ทีใคร ต้าร์หรือเปล่า” พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ก็ถามด้วยท่าทางที่ดีใจ

“ไม่อ่ะ เด็กเราโทรมา ออกไปรับแป๊บนะ” แล้วเขาก็จำใจโกหก ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปคุยที่นอกระเบียง

“...” เธอได้แต่มองตามอย่างคนที่สิ้นหวัง เขาหายไปไหนของเขานะ

(ต้าร์ : มึงโทรมาหากู)

“เออ จีน่ามาตามหามึงกับกู”

(ต้าร์ : มึงว่าอะไรนะ)

“หูแตกหูตึงหรือไง กูบอกว่าเมียมึงมาหามึงที่ห้องกู”

(ต้าร์ : เมียเหี้ยอะไร มึงหยุดพูดแบบนั้นน่ะ) แล้วปลายสายก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ

“ไอ้ห่านี่” ‘ก็เมียมันป่ะว่ะ ไม่ให้กูเรียกเมียแล้วให้กูเรียกเหี้ยอะไร’

(ต้าร์ : ก็บอกไปว่ามึงไม่เจอกู)

“ไอ้เหี้ย! แล้วมันเรื่องอะไรของกู ที่ต้องวุ่นวายกับมึงสองคนด้วย อีกอย่างกูกับมึงก็ไม่ได้สนิทกันเลย มึงควรบอกจีน่าด้วยนะ จะได้ไม่ต้องมาตามหามึงกับกูอีก”

(ต้าร์ : เออ กูก็บอกจีน่าแล้ว มึงก็ช่วยดูจีน่าหน่อยแล้วกัน)

“ดูเหี้ยอะไร มึงบอกยังไง ถึงได้มาตามที่ห้องกู”

(... : พี่ต้าร์วางสายได้แล้วค่ะ พลอยไม่ไหว)

(ต้าร์ : เค)

“...” ไอ้เหี้ยต้าร์!

(ต้าร์ : เรื่องจีน่ามึงจัดการเองเลยนะ ตอนนี้กูไม่ว่าง)

“ไอ้เหี้ย! นั่นแฟนมึงนะ”

(ต้าร์ : แล้วไง แค่นี้แหละกูไม่สะดวก)

“ไอ้เหี้ยเอ้ย!” ไม่ทันที่เขาจะได้ด่า ไอ้ต้าร์มันก็วางสายไปก่อนเรียบร้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห แต่เมื่อนึกถึงหน้าจีน่าแล้ว เขาก็แทบไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเธอ จะว่ายังไงได้ล่ะ ดูมันสิสนใจเธอที่ไหนกัน

“อาร์ที...”

“จีน่า” เขาที่เห็นเธอยืนอยู่ข้างหลังประตู ก็ถึงกับชะงักไป ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินอะไรบ้างหรือเปล่า

“ต้าร์โทรกลับมาแล้วใช่ไหม” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“อืม”

“...” แล้วน้ำตาเม็ดใหญ่ของเธอก็ไหลออกมา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องเขาโดยไม่พูดอะไรต่อ

ความจริงก็ไม่ได้ยินอะไรมากหรอก แต่รู้แค่ว่า เขาคงตั้งใจที่จะทำแบบนี้กับเธอ มันยิ่งทำให้รู้สึกแย่กว่าเดิม

“เอ่อ...จีน่า” แล้วเจ้าของห้องอย่างเขาก็ต้องเสยผมลวก ๆ ที่เห็นใบหน้าสวยนั้นสลดลง

แล้วจีน่าก็เดินออกจากห้องเขากลับไปเลยในทันที ตอนนี้ยิ่งรู้สึกสับสนกับตัวเอง เธออยากคุยกับเขาให้แน่ใจมาก ๆ ถ้าสิ่งที่เขาต้องการมีแค่ร่างกายเธอจริง ๆ เธอก็คงต้องปล่อยเขาไปตามทางของตัวเอง เพราะเธอยังไม่ได้รู้สึกอยากลึกซึ้งอะไรกับเขาขนาดนั้น ยิ่งดูเขาเป็นแบบนี้ด้วยแล้ว เธอเองก็ยิ่งไม่มั่นใจในตัวเขา

“โถ่เว้ย!” อาร์ทีกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับถอนหายใจ แล้วมันเรื่องอะไรของเขา ที่ต้องมาเป็นห่วงเธอมากขนาดนี้ด้วย ทำไมต้องมีความรู้สึกที่คิดไม่ซื่อแบบนี้ก็ไม่รู้

ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์

หลังจากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว ไอ้ต้าร์มันก็ไม่กลับมาเรียนอีก ส่วนจีน่าก็ไม่ได้มาตามหามันที่ห้องเขา เขาก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรอีกแล้ว ใช้ชีวิตเหมือนเดิมปกติ ไม่นัดหญิงก็นัดดื่มกับเพื่อน เหมือนชีวิตตอนนี้มีอยู่แค่นี้

“ไอ้เหี้ย ไปไหนของมึงมาเนี่ย” เพื่อนรักอย่างลีโอก็ถามขึ้น เพราะเขาเข้ามานั่งรอที่ห้องเรียนนานแล้ว

“ดูดบุหรี่มา” แล้วก็ยื่นซองบุหรี่ราคาแพงอีกซองไปให้ ลีโอก็รีบรับไว้และเก็บใส่กระเป๋าทันที

“เห็นเด็กมึงมาถามหา”

“ใครว่ะ”

“ไอ้เหี้ย แล้วตอนนี้มึงขั้วอยู่กี่คนล่ะ”

“ขั้วพ่อง ช่วงนี้กูปลอดอยู่” เขาก็ตอบแบบไม่จริงจังนัก

“เหอะ เย็นนี้มึงไปสนามแข่งป่ะ ไอ้แมทแม่งแข่ง”

“ดูก่อน วันนี้กูยังไม่ได้นัดเดทใคร”

“ไอ้เหี้ยเรื่องหญิงเอาไว้ก่อน มึงไม่ได้แข่งหลายรอบแล้วนะ ตอนไหนจะลงบ้าง”

“ยัง ช่วงนี้กูแม่งเบื่ออยู่ แม่กูบ่นด้วย กลับไปเอารถแล้วขี้เกียจฟัง” ก็มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ลองได้กลับบ้านดูสิ เขาได้หูชาแน่ กว่าจะเอารถออกมาได้แต่ละครั้ง ที่ซื้อให้ก็เพราะอยากเอาไว้ให้โชว์ว่ามีเฉย ๆ ไม่ได้อยากให้เอาออกไปขับที่ไหนแบบที่เขาทำ

“มึงสองตัวแม่งมาเร็วกันจังวะวันนี้” เตอร์เพื่อนสนิทอีกคนก็เดินเข้ามาพอดี

“เอ่อ มีแต่มึงนั่นแหละที่มาช้า ขนาดเรียนบ่ายยังช้าได้อีก”

“ปกติของกู แล้วไอ้เหี้ยแมทมายัง” เมื่อไม่เห็นเพื่อนอีกคน เตอร์ก็ถามหา

“ยัง ไปติดหญิงที่ไหนอีกไม่รู้” ลีโอที่ไม่ค่อยสนใจใคร ก็ได้แต่ส่ายหัวให้ไอ้เพื่อนพวกนี้ วัน ๆ แม่งวุ่นวายอยู่แต่กับสนามแข่ง ร้านเหล้า แล้วก็ผู้หญิง

พออาจารย์ประจำวิชามาสอน แต่ละคนก็ได้แต่เงียบและตั้งใจเรียน ถึงแม้จะดูไม่เอาไหนและเกเร แต่พวกเขาทุกคนคือกลุ่มที่เรียนเก่งมากที่สุดในห้อง แล้วก็ยังได้ เกรด A เกือบทุกวิชาด้วย ทุกอย่างแยกกันได้อย่างชัดเจน

หลังจากเลิกเรียนก็ไปนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ ที่ลานว่างต่อก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

“เหี้ยอาร์ทีน้องหญิงคนนั้นที่มึงเคยควงป่ะ”

“เออ” เจ้าตัวก็หันไปมองก่อนจะหันไปทางอื่น อย่างคนที่ไม่สนใจ

“น้องสวยขึ้นทุกวันเลยว่ะ เป็นไงคนนี้เด็ดป่ะ”

“งั้น ๆ” เขาตอบอย่างไม่สนใจ เพราะตั้งแต่ได้เอามา ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขาติดใจได้เลยสักคน ถึงแม้หลาย ๆ คนจะเด็ดก็เถอะ

“นั่นไงไอ้เหี้ยต้าร์ กูนึกว่ามันไม่มาเรียนแล้วนะเนี่ย”

“...” เมื่อได้ยินชื่อคนที่เพื่อนรักพูดถึง อาร์ทีก็รีบมองตามไปทันที

“ไอ้เหี้ยนี่ มันขั้วน้องหยกเลยเหรอวะ แล้วจีน่าแฟนมันละ” เตอร์ก็ถามอย่างเสียดาย ไอ้เหี้ยนี่มันได้แต่ของดี ๆ

“เอ่อ นั่นสิ ไอ้เหี้ยนี่ก็อุตส่าห์ได้ของดีแล้วนะ” ลีโอก็เสียดายเหมือนกัน ทั้งจีน่าทั้งน้องหยก

“...” อาร์ทีได้แต่มอง ไม่ได้ออกความเห็นอะไร

“ไอ้เหี้ย! แต่น้องหยก เด็กเก่าไอ้อาร์ทีนี่หว่าใช่ไหม ไอ้ห่านี่คาบไปแดกแล้วมึง” เตอร์หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“...” อาร์ทีตอนนี้ เขาก็แทบไม่สนใจอะไรเลย นอกจากจ้องไปที่ไอ้ต้าร์เขม่ง ‘ทำไมมันทำตัวเหี้ยแบบนี้ว่ะ ตัวเองมีแฟนแล้วแท้ ๆ’

“พวกมึงเดี๋ยวกูมานะ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นและเดินตาม สองคนนั้นไปทันที

“ไอ้เหี้ย มึงจะไปไหน มึงไม่กินซ้ำไม่ใช่เหรอวะ จะไปหึงหวงห่ามันอีกทำไม” ลีโอก็ได้แต่ตะโกนตามหลังอย่างไม่เข้าใจ

“ปล่อยมัน” เตอร์ก็พูดอย่างไม่สนใจ