บทที่ 2 พอเสียที

“ใจลอยไปถึงไหนแล้ว ทะเลาะกับผู้ชายคนนั้นมารึไง” หากเป็นเมื่อก่อนพะพายคงเรียกขายอีกคนว่าพี่ได้อย่างเต็มปาก แต่เพราะตอนนี้สถานะของอีกฝ่ายกับตนเองนั้นมันได้เปลี่ยนไปแล้ว    สรรพนามห่างเหินนี้ถึงได้ถูกมาแทนที่ในที่สุด

            “ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่คิดเรื่องงานนิดหน่อย” มองลงมาจากนอกโลกยังรู้เลยว่าเรื่องที่พี่กำลังคิดอยู่นั้น   ไม่ใช่เรื่องงาน

            “ผมขอโทษ…”

เป็นคำขอโทษนี้เองที่มันทำให้พิชชานันท์ต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตาน้องชาย ซึ่งเป็นคนสำคัญหนึ่งเดียวในชีวิตของเธอที่เหลืออยู่ ลองไม่มีพะพายสักคนหนึ่งแล้ว เธอก็ไม่รู้ว่าชีวิตของตัวเองมันจะยังมีความหมายแบบนี้ไหม อย่างน้อยถ้าน้องยังอยู่ เธอก็ยังมีคนให้คอยคิดถึง ไม่ต้องรู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียวบนโลก   ที่เต็มไปด้วยความเรื่องราวมากมายที่มีทั้งดีและร้าย

            “มาขอโทษเรื่องอะไร พายไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” เรื่องเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นสิ่งที่เกินกำลังจะควบคุม เพราะรู้แบบนั้นเธอจึงไม่โทษน้อง ออกจะเห็นใจเสียด้วยซ้ำเพราะพะพายอายุเพียงแค่สิบแปดปีเท่านั้น แต่กลับต้องมาเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเป็นว่าเล่น แทนที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเชกเช่นเด็กวัยรุ่นธรรมดาทั่วไป   เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ

            “ผิดสิ ลองไม่มีผมสักคน พี่พรีมก็คงไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น” ที่ผ่านมาแม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะกลัวพี่สาวจะรู้สึกแย่ แต่พะพายกลับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพี่สาวกับอีกคนเป็นอย่างดี เขารู้กระทั่งว่าตอนนี้พี่สาวของตัวเองนั้นต้องทนอยู่เป็นนางบำเรอของผู้ชายคนนั้น เพียงเพราะต้องการหาเงินมารักษาโรคที่เขาเป็นอยู่ ในฐานะน้องชายเขาไม่เคยคิดต้องการให้พี่สาวของตัวเองไปทำอะไรแบบนั้นเลยสักครั้ง แต่คนขี้โรคอย่างเขาจะไปทำอะไรได้  นอกจากโมโหตัวเองไปวันๆ

ที่อยู่ๆ ก็ดันมาเป็นโรคเดียวกับกับแม่ไปซะได้ ทำให้พี่ต้องเดือดร้อนวิ่งวุ่นหาเงินมารักษา อีกฝ่ายยอมกระทั่งขายตัวเองให้กับอดีตคนรัก   เรื่องนี้เองที่มันทำให้เขาเกลียดผู้ชายคนนั้น!

เกลียดจนไม่อยากเจอหน้า!

            “ถ้าวันหนึ่งผมไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ พี่พรีมปล่อยผมไปได้เลยนะครับ ไม่ต้องยื้อแล้ว ผมไม่อยากทรมานเหมือนแม่”

            “อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิพาย เมื่อกี้พายก็ได้ยินที่คุณบอกแล้วนี่ว่าพายมีสิทธิ์ที่จะหาย เชื่อพี่นะ พายจะไม่เป็นไร” ครั้งก่อนนั้นเธอเสียแม่ไปแล้ว มาวันนี้เธอจะไม่มีวันยอมให้โรคบ้าๆ นี้มาพรากน้องไปจากเธอได้อีก ต่อให้จะต้องขายศักดิ์ศรีหรือลดตัวไปทำอะไรที่ต่ำตมยิ่งกว่านี้ เธอก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง     ขอแค่น้องชายของเธอกลับมาเป็นปกติได้อีกครั้งก็พอ

พิชชานันท์ใช้เวลาอยู่กับน้องชายอยู่นานก่อนจะตรงดิ่งกลับมาที่คอนโดในช่วงสองทุ่มกว่า และภาพที่ได้เห็นทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องนั้นมันก็ทำเอาเธอถึงกลับก้าวขาไม่ออก

“ทำไมกลับช้า”

            “พรีมแวะไปเยี่ยมน้องมาค่ะ” เพราะไม่อยากให้เขาโกรธ หรือแสดงท่าทีหงุดหงิดใส่กันอีก เธอจึงเลือกที่จะบอกไปตามความจริง ก่อนจะเก็บกลืนก้อนความสงสัยเอาไว้แค่เพียงในใจ  เพราะไม่กล้าที่จะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังรอกันอยู่

            “หมอบอกว่าผลตอบรับดีขึ้นกว่าครั้งก่อนนี่ ใช่ไหม” ต่อให้จะไม่ได้โผล่หน้าไปเยี่ยม แต่การที่เขารับรู้เรื่องราวเหล่านี้ก็เท่ากับว่าเขาไม่ได้ปล่อยผ่าน แต่ยังติดตามผลการรักษาน้องชายเธอเป็นระยะๆ และนี่คงเป็นสิ่งเดียวที่มันทำให้เธอรู้สึกขอบคุณเขาอยู่ทุกวันสำหรับการช่วยเหลือที่เขาหยิบยื่นให้

            “ค่ะ ขอบคุณพี่ครามมากนะคะ ที่ช่วยพรีมกับน้อง”    ลองไม่มีเขาสักคน เธอเองก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าโอกาสรอดของน้องชายเธอนั้น มันจะมีเยอะเหมือนอย่างในตอนนี้ไหม เพราะแบบนั้นเธอถึงได้ตัดสินใจแล้วว่าจากนี้ไปจนกว่าเวลาในเงื่อนไขจะสิ้นสุดลง       เธอจะพยายามทำดีกับเขาให้มากๆ

            อย่างน้อยๆ หากถึงเวลาที่ต้องจากกันจริงๆ เธอก็ยังหวังว่าตัวเองกับเขาจะจากกันด้วยดี หรือหากวันหนึ่งข้างหน้าบังเอิญพบกัน เธอก็อยากที่จะส่งยิ้มให้กับเขาเป็นการทักทาย

            “ถ้ารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ คืนนี้อย่าลืมให้รางวัลพี่ด้วย” เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะเข้าครัวทำอาหารค่ำง่ายๆ เมื่อรู้ว่าเขายังไม่มีสิ่งใดตกถึงท้อง นอกจากเบียร์สองกระป๋องที่วางอยู่บนโต๊ะ จนเมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็เดินออกมาตามคนที่เพิ่งจะวางสายจากว่าที่คู่หมั้นคนสวย ผู้หญิงที่แม่เขาชอบเสียยิ่งกว่าใคร

            “พี่จะไม่อยู่สามวันนะ ต้องไปดูสถานที่จัดงานหมั้นที่ภูเก็ต”    เธอไม่ได้ตอบเป็นเสียง แต่เลือกที่จะพยักหน้าให้แทน

            “หรือว่าเราจะไปด้วยกันดี”

            “อย่าเลยค่ะ คนของพี่จะไม่สบายใจเปล่าๆ” เธอไม่รู้หรอกว่าคนของเขา  รู้เรื่องการมีอยู่ของตัวเองมากน้อยแค่ไหน

และหากเลือกได้ เธอก็อยากอยู่เงียบๆ ในพื้นที่ของตัวเองมากกว่า อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะไปแล้ว เพราะอย่างนั้นอย่าให้ต้องมีอะไรมาทำให้เขากับคนที่เขาเลือกต้องมีปัญหากันน่าจะดีกว่า     ที่สำคัญในครั้งนี้เธอตั้งใจจะจบกับเขาด้วยดี

อย่างน้อยครั้งนี้  จะได้ไม่ต้องมีสิ่งใดติดข้างในใจกันอีก