บทที่ 1 คำลวง

“ถ้าอยากขายก็มาขายให้พี่ เดี๋ยวจะช่วยซื้อขาดให้เอาบุญ!” สามปีกับเงินสองล้าน เธอยอมแลกเพราะอยากให้น้องชายได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วนจะได้ไม่จากไปเหมือนอย่างที่แม่เป็น ซึ่งต่อให้วันนั้นจะไม่ใช่เขา เธอก็ยังคิดที่จะขายให้ใครสักคนที่พร้อมจ่ายอยู่ดี   เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอเลยตกลง

            เพราะอย่างน้อยมันก็ยังเป็นเขา  ไม่ใช่ผู้ชายที่ไหนก็ได้!

            ปัจจุบัน

            ด้วยความช่วยเหลือของเจ้าชีวิต หญิงสาวเลยได้เข้าไปทำงานในตำแหน่งพนักงานบัญชีของบริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งเธอเพิ่งจะรู้ก่อนหน้านี้เพียงไม่นานว่าเป็นบริษัทของเพื่อนเขา จึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจำต้องตื่นนอนแต่เช้า ทว่าสิ่งที่ดูเหมือนจะต่างไปจากทุกวัน    คือเช้านี้มีใครอีกคนชับรถมาหากันถึงที่

            ใครบางคน  ที่ก็มักจะมาโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้เสมอๆ

            “ลืมของเหรอคะ”

คเชนทร์เลือกที่จะไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางห้องแทน สายตาที่กำลังจ้องมองคนตรงหน้าอยู่นั้น    มันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกชัดเจนบางอย่าง

            “ต่อไปนี้พี่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ พอดีคอนโดที่อยู่กำลังเตือเติมเพื่อต้อนว่าที่เจ้าสาวในอนาคตของพี่” พูดมาถึงตรงนี้เขาหยุดเพื่อมองท่าทีของอีกคนไปพร้อมกัน  ยิ่งได้เห็นเธอเงียบเขาก็ยิ่งหงุดหงิด สิ่งที่เขาอยากเห็นคือความเจ็บปวดมากกว่า!

            แต่พิชชานันท์ก็คือพิชชานันท์ ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ยังเป็นคนที่เก็บความรู้สึกได้ดีเสมอ ต่างจากเขาที่รู้สึกแบบไหนก็มักจะแสดงออกไปตรงๆ  และตอนนี้เขาก็กำลังโกรธเอามากๆ

            “คำตอบล่ะ” เพราะเห็นเธอเอาแต่เงียบ จึงเป็นเขาที่ต้องเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ทว่ามันเป็นสายตาของเขาเสียมากกว่า

ที่บอกไห้ได้รู้  ว่าคำตอบที่เขาต้องการมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

            “พรีมจะว่าอะไรได้ ที่นี่เป็นของพี่ พี่อยากมาอยู่เมื่อไหร่ก็ได้ พรีมไม่กล้ามีปัญหาหรอกค่ะ” เดิมทีเธอมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือ  มีหรือที่จะกล้ามีปากมีเสียงกับคนอารมณ์ร้ายอย่างเขา

            ความจริงแล้วเขาก็แค่มาบอกให้เธอรับรู้เอาไว้มันก็เท่านั้น  ไม่ได้ต้องการคำตอบหรือข้อเสนอใดๆ จากเธอสักนิด!

            “ถ้าอย่างนั้นพรีมไปทำงานก่อนนะคะ” พอเหลือบไปมองนาฬิกาเธอถึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังจะสายหากยังเตะถ่วงยืนมองเขาที่กำลังนั่งกัดขนมปังที่เธอกินเหลือไว้นานไปมากกว่านี้

            “รอก่อน เดี๋ยวไปส่ง”     ซึ่งอีกคนก็ตอบรับกลับมาเบาๆ

            “พรีมไปเองได้ค่ะ”

            “รอ!” เพราะเสียงดุๆ ที่ดังขึ้นเลยทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะขัดใจเขา สุดท้ายก็ทำได้เพียงนั่งนิ่งๆ รอเขาจัดการกับอาหารเช้าจนอิ่ม     เขาถึงได้ยอมขับรถมาส่งเธอถึงหน้าบริษัท

            “เลิกงานให้ตรงกลับคอนโดทันที อย่าให้รู้ว่าเที่ยวไปเกเรกับผู้ชายอื่นที่ไหนอีก!” คนเอาแต่ใจฝากคำพูดเอาไว้ให้ได้คิด ก่อนที่เขาจะขับรถออกไปทันทีที่ออกคำสั่งกับเธอจบ แน่นอนว่าคำพูดของเขามันทำให้พิชชานันท์ฉุดคิดไปถึงคืนนั้น

มันเป็นคืนที่เธอต้องไปกินเลี้ยงกับทางบริษัท ก่อนที่หนึ่งในพนักงานชายที่ชื่อเจมส์ จะเข้ามาสารภาพรักกับเธอหน้าห้องน้ำหลังจากเมาได้ที่ ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ปฏิเสธกลับไปอย่างที่ใจคิด ต้นแขนกลับถูกกระชากให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง    ของคนที่ก็ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจกันแน่

ที่มันทำให้เขา    ไปปรากฏตัวอยู่ในผับเล็กๆ แห่งนั้นได้

ในคืนนั้นเธอถูกลงโทษอย่างหนักจนแทบลงจากเตียงไม่ไหวเพียงเพราะเขาโกรธ ที่เธอปล่อยให้ผู้ชายอื่นแตะเนื้อต้องตัว ต่อให้จะเป็นการจับมือเบาๆ ก็ยังรู้สึกไม่พอใจที่ได้เห็น แม้จะฟังดูเหมือนกับว่าเขาหวงแหนกันนักหนา แต่ความจริงแล้วเธอรู้ว่าไม่ใช่ ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใครของเขาแล้ว จึงไม่แปลกเลยที่วันนั้นเขาจะโกรธที่มีคนริอาจจะแตะต้องของที่เป็นของเขา ต่อให้ของชิ้นนั้นมันจะไม่ใช่ของสำคัญอะไรในชีวิต แต่หากขึ้นชื่อว่าเป็นของเขาแล้ว เขาก็ย่อมหวงแหนเป็นเรื่องธรรมดา ในส่วนของรุ่นพี่คนนั้นก็ถูกเบื้องบนบีบให้ออกจากงาน ซึ่งเธอรู้ดีทีเดียวว่าทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของเขา

เพราะรู้แบบนั้นเธอถึงได้บอกตัวเองว่าอย่าฝันเกินจริง เพราะท้ายที่สุดแล้วเธอก็ต้องตื่น    ตื่นมาพบกับความจริงที่ว่า

ไม่มีพี่ชายที่แสนใจดีของเธออีกแล้วในวันนี้

จะมีก็แต่คนใจร้าย ที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งที่เธอรัก เพียงแค่เธอขัดใจ   หรือริอาจทำอะไรที่เขาไม่ชอบมันก็เท่านั้น!

            หญิงสาวทำงานอย่างตั้งใจตลอดทั้งวันและพยายามที่จะไม่เอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใครเพื่อเป็นการลดทอนปัญหาจุกจิกที่อาจจะมาตามได้

 ก่อนที่ช่วงเย็นหลังเลิกงานเธอจะแวะมาเยี่ยมน้องชายที่ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งคนที่จัดการเป็นธุระในเรื่องนี้ให้ก็ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน แต่เป็นเจ้าชีวิตของเธอเองที่เนรมิตสิ่งดีงามทั้งหลายเล่านี้ให้กัน เพื่อแลกกับคำตอบรับ ว่าเธอจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวตลอดเวลาสามปี    และตอนนี้เวลาที่ว่านั้น ก็เหลือไม่มากแล้ว