ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

          บรรยากาศภายในห้อง ม.6/1 ของเช้าวันใหม่คึกคักกว่าปกติห้องเรียนของเหล่าเด็กกิฟต์ระดับหัวกะทิเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเกี่ยวกับ “ครูคนใหม่” ที่กำลังจะเข้ามาประจำชั้น

          “ได้ยินว่าเป็นผู้หญิงนะเว้ย”

          “สวยปะวะ?”

          “สวยดิ ไม่งั้นเขาจะส่งมาห้องเราเหรอวะ”

          “แล้วจะโหดมั้ยวะ หรือจะสายใจดีแบบที่พวกกูชอบ”

          เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วห้องแต่กฤษตินกลับไม่สนใจแม้แต่น้อยเขานั่งกอดอกอยู่โต๊ะหลังสุด มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

          รอยช้ำบริเวณมุมปากและโหนกแก้มจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงปรากฏให้เห็นชัดเจน..บาสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเพื่อน ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างคนรู้ทัน

          “เฮ้ย... กฤษ..วันนี้มึงแม่งดูแปลก ๆ ว่ะ”

          กฤษตินไม่ตอบ

          “ปกติมึงมีเรื่องกับชาวบ้านเขาไปทั่ว กูก็ไม่เคยเห็นมึงทำหน้าเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกแบบเสียทรงขนาดนี้เลยว่ะ”

          มุมปากบาสกระตุกขึ้นอีกนิด

          “หรือมึงแม่งรู้สึกผิดเรื่องไอ้เจวะ?”

          กฤษตินขบกรามแน่น

“กูโอเค มึงหุบปากแล้วไปไกล ๆ ได้ไหม”

          บาสหัวเราะในลำคอ

          “ถ้าไม่ใช่ไอ้เจ...”

          เขาเว้นจังหวะอย่างจงใจ

          “งั้นก็คงเป็นพี่สาวคนนั้นสินะ”

          กฤษตินหันมามองทันที

          “มึงจะพูดเหี้ยอะไร”

          “ก็เจ้าของโทรศัพท์ที่มึงทุ่มลงพื้นแล้วเหยียบซ้ำจนพังเละไง”

          บาสยักคิ้ว

          “หรือมึงกลัวเขาเอาเรื่องวะ?”

          “หุบปาก”

          กฤษตินสวนกลับเสียงต่ำ

          “เธอไม่ทำแบบนั้นหรอก”

          “โอ้โห...”

          บาสลากเสียงยาว

          “ตอบเร็วชิบหาย..กูยังพูดไม่ทันจบเลยนะ”

          ภีมหัวเราะออกมาทันที

          “เออว่ะ..ถ้าไม่ได้คิดอะไร แล้วมึงจะรีบออกตัวแทนเขาทำไมวะ”

          เต้เสริมต่อทันที

          “แล้วเมื่อวานตอนมึงมองเขาอะ...สายตามึงแม่งโคตรแปลก..กูรู้จักมึงมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นมึงมองผู้หญิงคนไหนแบบนั้นเลยว่ะ”

          “พวกมึงนี่ว่างกันมากหรือไงวะ”

          กฤษตินตัดบททันที

          “ก็แค่คนแปลกหน้า..กูไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”

          คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนที่ภีมจะหัวเราะลั่น

          “คนไม่ใส่ใจที่ไหน..จำหน้าเขาได้ละเอียดขนาดนั้นวะ”

          “จริง”

          เต้รีบผสมโรง

          “โคตรไม่แคร์เลยเนอะ นั่งเหม่อซะขนาดนั้น”

          กฤษตินกำมือแน่นใต้โต๊ะ..เส้นเลือดบริเวณหลังมือปูดขึ้นเล็กน้อย

          “พวกมึงหุบปากกันเลยนะ”

          บาสยักไหล่

          “เออ ๆ ไม่แซวก็ได้..แต่กูว่ามึงแม่งกำลังคิดถึงเขาอยู่แน่ ๆ”

          “ไอ้บาส”

          น้ำเสียงของกฤษตินเริ่มอันตรายขึ้น

          “มึงลองพูดอีกคำดิ”

          บาสหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนยอมยกมือเป็นเชิงยอมแพ้

กฤษตินหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้งแต่ต่อให้ปฏิเสธแค่ไหน

          ภาพของผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ยอมเลือนหายไปจากความทรงจำ..ใบหน้าซีดเผือดดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแววตาแข็งกร้าวที่กล้าสบตาเขา..โดยไม่ยอมหลบทั้งที่ควรจะกลัวจนตัวสั่นแต่เธอกลับไม่ยอมก้มหัวให้เขา

        ‘ก็แค่คนแปลกหน้า...’

          เขาบอกตัวเองซ้ำ ๆทว่าความรู้สึกผิดบางอย่างยังคงเกาะกินอยู่ลึก ๆ ในใจ..ยิ่งพยายามผลักไสมันออกไปมากเท่าไรมันกลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกทีราวกับมีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงันและเขาไม่อาจขับไล่มันออกไปได้..ทันใดนั้นเองเสียงตะโกนจากหน้าห้องก็ดังขึ้น

          “มาแล้ว!”

          “ครูใหม่มาแล้วเว้ย!”

          บรรยากาศทั้งห้องเงียบลงในพริบตา

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น..

ณ ห้องพักครูสำรอง...ณัทณิชานั่งตัวลีบอยู่ท่ามกลางกลุ่มครูที่พึ่งอสบเข้ามาทำงานใหม่และมารายงานตัววันแรก..บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วห้อง และหัวข้อที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงมากที่สุดก็คือกิตติศัพท์ของเหล่านักเรียนห้องต่าง ๆ

“พวกเธอได้ยินเรื่องแก๊งหัวโจก ม.6 ปีนี้หรือยัง?”

ครูสาวคนหนึ่งกระซิบพลางทำตาโต

“ได้ยินว่ารวยระดับมหาเศรษฐี ขับรถสปอร์ตมาเรียน แถมไม่เห็นหัวครูคนไหนเลยนะ”

“จริง!”

อีกคนรีบเสริม

“ฉันได้ยินมาว่าเพิ่งไปซัดกันหลังโรงเรียนมาหยก ๆ แต่

ไม่มีใครกล้ายุ่ง เพราะบ้านเด็กพวกนั้นบริจาคเงินให้โรงเรียนปี

ละหลายล้านเลยนะ”

ครูผู้ชายอีกคนหัวเราะแห้ง ๆ

“แต่ก็ใช่ว่าจะมีแค่กลุ่มเดียวนะ เด็กแสบโรงเรียนนี้มีแทบทุกห้อง ไม่รู้ใครเป็นใครบ้าง”

“ครูรุ่นพี่บางคนแอบเรียกพวกนั้นว่า ‘เด็กเปรต’ ด้วยนะ”

“พูดเหมือนขำ ๆ แต่คนฟังอย่างฉันนี่ขนลุกเลย”

ณัทณิชาที่นั่งฟังเงียบ ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย..สายตาเหลือบมองโทรศัพท์หน้าจอแตกที่วางอยู่บนตัก ก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“เด็กเปรต... หรือเด็กปีศาจกันแน่นะ”

“นั่นแหละณิชา”

เพื่อนครูหันมายิ้มเจื่อน ๆ

“จะเปรตหรือปีศาจก็ขออย่าให้พวกเราได้เจอเลย..ฉัน

สวดมนต์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ขอให้ได้ห้องสายศิลป์ สายภาษา

หรือห้องเด็กเรียบร้อย ๆ ก็พอ”

“อย่าให้หลุดไปอยู่ห้องพวกตัวตึงเลย สาธุ”

ณัทณิชายิ้มแห้ง ๆ

“คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกมั๊ง”

“โรงเรียนตั้งใหญ่ นักเรียนตั้งเยอะ..โอกาสเจอแจ็กพอตคงไม่มากหรอก”

แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่คิดแบบนั้น..

ไม่นานนัก ครูฝ่ายวิชาการก็เดินเข้ามาพร้อมกล่องจับฉลากสำหรับสุ่มห้องประจำชั้นให้ครูใหม่ทั้งห้าคน

“เพื่อความยุติธรรม”

ประโยคสั้น ๆ ทำให้ทุกคนลุ้นจนแทบหยุดหายใจ..ครูคนแรกจับได้ ม.6/7..คนที่สองได้ ม.6/10..คนที่สามได้ ม.6/5..จนกระทั่งถึงคิวของณัทณิชา..เธอล้วงมือเข้าไปในกล่องก่อนหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมาคลี่ดู

“ม.6/1”

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหวานทันที

“ฉันได้ห้องหนึ่งแหละ..ห้องเด็กกิฟต์ด้วยนะ..น่าจะเป็นเด็กเรียนกันหมดเลยมั้ง..น่าจะสบายหน่อย”

ขณะที่เธอกำลังยิ้มกว้างอย่างดีใจ เพื่อนครูอีกคนกลับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“ณิชา... ฉันได้ ม.6/12..ขอให้รอดนะ..ภาวนาอย่าให้เจอพวกเด็กนรกนั้นก็พอ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบห้องแต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อครูเพ็ญวดี ครูอาวุโสของโรงเรียนก็เอ่ยขึ้น

“ใครได้ประจำชั้น ม.6/1?”

ครูเพ็ญวดี ครูอาวุโสเอ่ยถามเสียงเข้ม..เมื่อณัทณิชายกมือตอบรับ อีกฝ่ายกลับมองเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยเพราะณัทณิชาดูอ่อนหวานและบอบบางเกินกว่าจะรับมือกับ “ความร้ายกาจที่ฉลาดหลักแหลม” ของเด็กห้องนี้

“ตามฉันมา..!!”     

ณัทณิชาเดินตามไปด้วยหัวใจพองโต เธอวาดฝันถึงการสอนเด็กกิฟต์จะได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาได้อย่างเต็มที่ แต่ทันทีที่ประตูห้อง ม.6/1 ถูกผลักเปิดออก... ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่เด็กนักเรียนนั่งอ่านหนังสืออย่างที่จินตนาการไว้เลยสักนิด      “นักเรียนทุกคน ฟังทางนี้... นี่คือ ครูณัทณิชา วุฒิไพศาล หรือ ครูณิชา จะมาเป็นครูที่ปรึกษาอีกคนที่จะมาดูแลพวกเธอตั้งแต่วันนี้ ทำตัวให้น่ารักกันหน่อยล่ะ”

ณัทณิชาก้าวเข้าไปพร้อมรอยยิ้มละมุน ร่างเล็กเอวบางในชุดปฏิบัติการครูที่เรียบร้อยดูน่าถนอม ผิวพรรณผุดผ่องและดวงตากลมโตที่มองโลกในแง่ดี ทำให้ห้องที่เคยร้อนระอุด้วยฮอร์โมนวัยรุ่นดูเย็นสบายขึ้นมาทันตาณัทณิชาก้าวเข้ามา

พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

ร่างเล็กในชุดครูเรียบร้อยดูบอบบางและน่าทะนุถนอมผิวขาวผ่อง ดวงตากลมใส และท่าทางมองโลกในแง่ดีของเธอ ทำให้บรรยากาศวุ่นวายภายในห้องเงียบลงไปชั่วขณะและใน     วินาทีนั้นเอง..กฤษตินถึงกับชะงัก..ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนหัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง

ส่วนเพื่อนทั้งสามคนก็อึ้งไม่แพ้กันก่อนจะพร้อมใจกันหันไปมองเจ้าของเรื่อง

“ฉิบหายแล้ว...”

ภีมพึมพำเบา ๆ

“ครูที่ปรึกษาซะด้วย”

กฤษตินจ้องมองร่างเล็กหน้าห้องไม่วางตา..ก่อนสบถออกมาในลำคอ

“...พี่สาวคนนั้นนี่”

ขณะเดียวกัน ณัทณิชาก็กวาดตามองนักเรียนทั้งห้องด้วยความประหม่า..แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปถึงโต๊ะหลังสุด

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แทบแข็งค้าง..เด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของรอยช้ำที่มุมปากกำลังนั่งมองเธออยู่..และเธอจำเขาได้ทันที

“กฤษติน”

หัวใจของครูสาวร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มมือที่ประสานกันอยู่สั่นเล็กน้อยจนต้องกำแน่น..เด็กนักเรียนที่ทุบโทรศัพท์ของเธอจนพัง..เด็กนักเรียนที่เธอหวังว่าจะไม่ต้องพบกันอีก

กลับกลายเป็นลูกศิษย์ในห้องที่เธอต้องดูแลไปจนจบการศึกษา..ราวกับโชคชะตากำลังเล่นตลกอย่างเลือดเย็น

กฤษตินยกมุมปากขึ้นช้า ๆ..เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกสบายใจแม้แต่น้อย..เสียงโห่ฮิ้วจากกลุ่มหัวโจกดังขึ้นทันที

ส่วนเจ้าตัวเพียงค่อย ๆ ลดขาที่พาดอยู่บนโต๊ะลงอย่าง

เนิบช้า..แต่ท่าทางนั้นกลับกดดันเสียจนบรรยากาศทั้งห้องหนักอึ้ง

‘ห้องเด็กกิฟต์งั้นเหรอ...’

ณัทณิชากลืนน้ำลายฝืด ๆ

‘นี่มันรังปีศาจชัด ๆ’