LOGINตอนที่ 14 แผนขับไล่2
“นายกล้าหรือถิงเฟิง” หยางหลิงฉีทำหน้าแหยๆ ส่ายหัวไม่ยอมเป็นคนเข้าไปเด็ดขาด เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังเกิดสงคราม
“ฉันหมายถึงนาย...ไป” คนเจ็บที่ยังคงมีผ้าพันแผลพันรอบตัวเอ่ยขึ้น แต่นั่นทำให้ชายอีกคนถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ
“ฉันไปทำข้าวเช้าในครัวดีกว่า” หยางหลิงฉีพูดจบก็เดินตรงไปยังห้องครัวไม่หันหลังกลับมาอีกเลย แม้เพื่อนจะส่งเสียงเรียกแค่ไหนก็ตาม
หยางถิงเฟิงเองก็ไม่กล้าเข้าไปขัดเช่นกัน แม้ว่าเขาจะมีเรื่องรายงานเกี่ยวกับแผนการที่สำเร็จลุล่วงด้วยดีเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่เหมือนจะมีเรื่องบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี คงได้แต่รอให้นายท่านออกมาจากห้องของ...เอ่อ... คุณหลี่เสียก่อน
ภายในหมู่บ้านเช้านี้ก็ยังมีเรื่องเล่าเช่นเดิมและก็ยังคงเป็นเรื่องของสตรีบนเขากับชายหนุ่มปัญญาชนแซ่หยางที่วันนี้หายหน้าหายตาลางานอีกเช่นเดิม จนทำให้เกิดกระแสขับไล่กันขึ้นในหมู่หญิงชาวบ้านทั้งวัยเยาว์และรุ่นใหญ่ เกิดจากการปลุกปั่นว่าพฤติกรรมไม่เหมาะสมของหลี่เลี่ยงหลิงทำให้หมู่บ้านเสื่อมเสียชื่อเสียง โดยแกนนำในครั้งนี้คือครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านที่โดนสะใภ้สามบ้านหวังยุแยงจนเห็นดีเห็นงามกับการกระทำที่ไร้กฎเกณฑ์ไม่เกรงกลัวทางการจะเอาผิด
บ้านสามหวังที่ได้รับข่าวการระดมชาวบ้านในช่วงเย็นวันนี้ก็ยิ้มเย้ยหยันกับความสะใจที่กำลังรออยู่ โดยเฉพาะหวังหร่านชิงที่แม้ว่าวันนี้จะรู้สึกไม่ใคร่สบายกายสบายใจแต่ข่าวเรื่องนี้กลับทำให้ร่างกายที่เจ็บป่วยแทบจะหายไป
“แม่ว่าวันนี้ลูกหน้าตาซีดเซียวไปนะ ไปให้หมอในหมู่บ้านตรวจร่างกายให้หน่อยมั้ย พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางไกลแล้ว แม่เป็นห่วง” นางซูหนี่ว์ลูบเนื้อลูบตัวบุตรสาวและมองด้วยความห่วงใย จนหวังหร่านชิงถึงกับน้ำตารื้นเมื่อคิดว่าต้องจากบ้านไปไกลไม่รู้จะได้กลับมาอีกครั้งเมื่อไหร่
“ตามแม่เขาว่าเถอะหร่านชิง ไปให้หมอดูสักหน่อย หากไม่เป็นอะไรก็ให้หมอจัดยาบำรุงมาให้สักชุด” หวังข่ายที่นั่งอยู่ไม่ไกลเห็นด้วยกับภรรยา แม้เรื่องสตรีผู้นั้นเขาจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของภรรยาและบุตรสาวก็ตามที แต่ก็จนใจจะกล่าวแย้ง
“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบตกลง
“อ้าว...แล้วนี่ซวงอวี่ไปไหนเสียเล่า” นางซูหนี่ว์เหลือบซ้ายแลขวาว่าจะให้บุตรเขยเป็นผู้พาบุตรสาวไปหาหมอ แต่กลับไม่เห็นวี่แววชายหนุ่มเลย
“ไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เมื่อวานพี่ซวงอวี่บอกเอาไว้ว่า...วันนี้จะไปในเมืองซื้อของกลับไปฝากคนในครอบครัวจาง อาจจะออกไปแล้ว” หวังหร่านชิงตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นสามีแล้วจึงคาดเดาว่าเขาคงออกไปในเมืองอย่างที่เคยพูดเอาไว้
“แปลกเสียจริง แม่ว่าแม่ก็ตื่นเช้าแล้วหนา แต่ช่างเถอะ...ซวงอวี่เป็นคนขยันคงจะตื่นก่อนแม่แล้วออกไปทันรถเที่ยวแรก” นางซูหนี่ว์ที่โดนภาพลักษณ์ของบุตรเขยหลอกลวงก็คิดไปตามนั้นไม่ติดใจเรื่องที่ลูกเขยหายออกไปจากบ้าน
“ก็ให้แม่เขาพาไปแทนละกัน” หวังข่ายตัดบทและรีบเดินออกไปทำงานในแปลงนาเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเข้างานแล้ว
สองแม่ลูกมองตามแผ่นหลังของบิดาที่เดินออกจากบ้านไป ก็กลับมาจัดการตัวเองเตรียมออกไปหาหมออย่างที่คุยกันเอาไว้ หวังหร่านชิงรู้สึกแปลกพิกลทั้งเรื่องอาการของตัวเองและการหายไปของสามี แต่เมื่อได้ยินเสียงมารดาเรียกก็สลัดความกังวลนั้นทิ้งและออกไปด้วยอาภรณ์ตัวสวย หวังจะอวดให้ชาวบ้านเห็นความเปลี่ยนแปลงที่น่าอิจฉาของตัวเอง
สองแม่ลูกเดินเฉิดฉายเข้าไปในตัวหมู่บ้านโดยไม่ทันสังเกตเงาสองร่างที่ซุ่มดูอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มของทั้งสองคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มดูขนลุกชอบกล สองแม่ลูกที่กำลังเบิกบานสำราญใจไม่รู้เลยว่าใกล้หมดเวลาความสนุกของพวกเธอแล้ว
หลี่เลี่ยงหลิงกว่าจะได้ออกจากห้องก็เกือบเที่ยง พอออกมาก็พบกับสายตาหลายคู่ที่มองมา แม้พวกเขาจะมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้ยิ้มล้อเลียนเธอ แต่แววตาที่ระริกนั่นคล้ายกำลังขบขันอย่างไรอย่างนั้น
‘ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง น่าตายจริงๆ’ หญิงสาวเร่งฝีเท้าเร็วรี่หลบสายตาเหล่านั้น โดยเฉพาะเจ้าตัวต้นเรื่องที่มองมาไม่วางตา ไม่รู้จะมองอะไรนักหนา รู้อย่างนี้น่าจะจิ้มให้ตาบอดไปเลย
ร่างบางกระแทกตัวลงนั่งใต้ต้นไม้หลังบ้านก่อนจะเท้าคางมองไปยังลำธารใส ถ้อยคำข้อเสนอของชายหนุ่มหน้าดุยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด
“ข้อเสนอบ้าบอ ให้ฉันไปเป็นผู้หญิงของตาบ้านั่นเนี่ยนะ” หญิงสาวนึกถึงข้อเสนอน่าหงุดหงิดที่ชายหนุ่มหน้าตายเสนอเชิงบังคับให้เธอตอบตกลง
“ฉันจะมาเสียเปรียบแบบนี้ไม่ได้ หากต้องเป็นผู้หญิงของเขาจริงๆ จะต้องได้มากกว่าเสียเท่านั้น” หลี่เลี่ยงหลิงคิดจะทำข้อตกลงกับชายหนุ่มให้ชัดเจนว่าการเป็นผู้หญิงของเขามีขอบเขตแค่ไหน และเธอจะอะไรจากเขาเป็นการตอบแทน
ตอนพิเศษ7(ขอต่ออีกนิด) มณฑลเจ้อเจียง เมืองหูโจว ร่างสูงกำลังเดินทอดน่องมองธรรมชาติของแม่น้ำแยงซี มองจุดกำเนิดของวัฒนธรรมมากมายของประเทศ และสินค้ามากมายที่ส่งขายไปทั่ว ทั้งข้าวปลาอาหารของเจ้อเจียงล้วนแต่ผลิตขึ้นที่นี่ เลขาหวังชุนเทียนแต่งตัวเป็นชายธรรมดาคนหนึ่งปั่นจักรยานมองความเป็นไปของประชาชน ทั้งเด็ก คนแก่ บุรุษสตรีวัยทำงาน รวมถึงหนุ่มสาวที่กำลังเกี้ยวพากัน “เฮ้อ...ที่ไหนมีรัก ที่นั่นมีทุกข์” เลขาหวังชุนเทียนที่กว่าจะได้ลางานมาเดินเรื่อยเปื่อยแบบนี้ก็ใช้เวลานานหลายเดือนในการสะสางงาน และไหนจะต้องร่วมงานของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ย ที่แต่งงานสายฟ้าแล่บกับหญิงสาวตระกูลเหลียงสายรอง ซึ่งเขาไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ต่อจากนั้นก็เป็นพลเอกหยางจางเหว่ยที่
ตอนพิเศษ6 งานเลี้ยงเล็กๆในครอบครัวถูกจัดขึ้นโดยมีสองแฝดหัวเราะเอิ้กอ้ากกันใหญ่ที่ได้เล่นน้ำทะเล แม้หยางลู่เหอจะไม่ค่อยชอบใจที่บิดามักจะมาอุ้มเขา แต่ก็รู้สึกดีนิดๆที่ชายคนนั้นโอบอุ้มและสอนเขาว่ายน้ำในทะเล แล้วตอนนี้ยังย่างปลาตัวโตให้เขากินอีกด้วย ‘ก็นับว่าเป็นพ่อที่ดีเหมือนกัน’ คลื่นลมของทะเลปั๋วไห่นับว่าสงบมาก อาจจะด้วยเป็นทะเลสาบจึงไม่ค่อยมีคลื่นสูงนัก เหมาะกับการเล่นน้ำพอสมควร รุ่งเช้าของอีกวันทั้งหมดพากันไปที่ตลาดเมืองท่าที่มีเรือสินค้าเข้ามาจอด แต่กลับมีตรอกหนึ่งที่มีร้านพนันหินซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของร้านลู่หลิ่ง ผู้คนมากมายต่างตบเท้าเข้ามา และกลุ่มคนจำนวนมากจากตระกูลหยาง ตระกูลหวงก็ตบเท้าเข้ามาเสี่ยงโชคเช่นกัน ซึ่งทำเอาหลี่เลี่ยงหลิงตาเป็นประกายอย่างชอบใจ
ตอนพิเศษ5 วันรุ่งขึ้นที่เด็กทั้งสองต่างรอคอยจนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับลงได้ก็เกือบครึ่งค่อนคืน วันนี้ไม่ได้มีเฉพาะคนจากหยางกวางที่จะเดินทางไปมณฑลเหลียวหนิง มณฑลซึ่งติดทะเลปั๋วไห่ แต่บ้านใหญ่อย่างหยางจง หยางชุน และหยางจิ่วก็ร่วมเดินทางไปครั้งนี้ เรียกได้ว่าครบทั้งครอบครัว โดยเฉพาะคฤหาสน์หยางชุนของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ยที่อยากพาภรรยารักไปเปิดหูเปิดตาสูดอากาศบริสุทธิ์ในระหว่างที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก ทางด้านตระกูลหวงก็ไม่พลาดเช่นกัน โดยเฉพาะนายท่านหวงเซิ่งหง ที่แม้จะดีอกดีใจที่กำลังจะมีทายาทตระกูลหวงรุ่นที่สามเกิดขึ้นในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ด้วยความรักและเอ็นดูต่อเหลนอย่างลู่เหอ อ้ายลี่ ก็ไม่อยากพลาดภาพที่เหลนทั้งสองได้เห็นทะเลครั้งแรก เครื่องบินลำใหญ่ของตระกูลหยางทะยานขึ้นฟ้าอย่างปลอดภัย โดยภายในมีเรื่องวุ่นวายพอสมควร เมื่อเด็กๆทั้งสองต่างตื่นเต้นจนส่งเสียงหวีดดัง
ตอนพิเศษ4 “งานแต่งของถิงเฟิงกับหลิงฉีก็เพิ่งเสร็จไป ตอนนี้ได้ข่าวว่าลู่ฟางหนิงกำลังตั้งครรภ์แล้ว คุณอย่าลืมเอาของขวัญไปส่งให้ทั้งคู่ด้วยนะคะ” หลี่เลี่ยงหลิงเอ่ยถึงคนสนิทของท่านนายพลหยางที่เพิ่งแต่งงานกันไปไม่ถึงสามเดือนก่อนที่เธอจะคลอดลูก “ได้ครับ...ตามภรรยาว่าเลยครับ” นายพลหยางจางเหว่ยเข้ามาคลอเคลียภรรยารัก ที่เพิ่งให้นมลูกเสร็จใหม่ๆ เขารอเวลาได้กอดภรรยามานานแล้ว แต่หยางลู่เหอกลับไม่ยอมปล่อยเสียที เจ้าลูกคนนี้ตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาจริงๆ “นี่งอน...ลู่เหออีกแล้วเหรอคะ” หลี่เลี่ยงหลิงแอนหลังพิงกับอกสามีพลางถามเขาเบาๆ “เจ้าเด็กคนนี้ขี้หวงเสียจริง ไม่เหมือนอ้ายลี่...น่ารักน่าชังขี้อ้อนเสียเหลือเกิน” หยางจางเหว่ยเมื่อนึกถึงบุตรสาวก็ยิ้มกว้างออกมากับความขี้อ้อนนั้น เวลาเขาอุ้มก็คลอเคลียไม่ห่าง ไม่เหมือนเจ้าลูกชาย...ไม่รู้ได้นิสัยใครมา &n
ตอนพิเศษ3หลี่เลี่ยงหลิงที่ยังเหนื่อยอ่อนแรงจากคนแรกเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มออกมา หลี่ลู่เหอ....นั่นลูกสินะ ช่างแสบจริงๆ ทำเอาแม่หมดแรงไปเลยความเจ็บปวดที่ทุเลาลงหลังจากทารกคนแรกออกไปกลับมาเจ็บรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเป่าลมออกจากปาก พยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ความเจ็บนี้ไม่ปรานีกันบ้างเลย“ทารกอีกคนใกล้จะคลอดออกมาแล้วค่ะ เตรียมเบ่งนะคะ” คุณหมอที่ตอนนี้เหงื่อชุ่มเต็มใบหน้าเอ่ยบอกคนไข้สาวที่นอนอยู่ตรงหน้า“หนึ่ง สอง สาม เบ่ง!!!!!” ทุกคนในห้องคลอดทั้งหมอและพยาบาลเกือบ 10 คนต่างส่งเสียงช่วยเบ่งคลอดกันถ้วนหน้า ออกแรงเบ่งได้สามครั้งเจ้าทารกน้อยคนที่สองก็ออกมาดูโลกอย่างง่ายดายไม่นานเช่นหลี่ลู่เหอ“อุแว้ อุแว้ อุแว้ !!!!!” ทารกน้อยถูกส่งทำตามขั้นตอนจนครบเช่นคนแรก“เป็นผู้หญิงค่ะ” คุณหมอเอ่ยบอกเพศคนที่สองอย่างที่หลี่เลี่ยงหลิงทราบมาก่อนแล้ว หญิงสาวมองดูลูกทั้งสองที่ถูกทำความสะอาด แล
ตอนพิเศษ2 “คุณลุงกับคุณตาโกหกคุณแม่ทำไมละคะ เก่าอะไรกัน มันยังใหม่อยู่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงไม่พูดเปล่า เธอวาดมือออกไปข้างหน้า เป้าหมายคือข้างๆเครื่องบินที่จอดอยู่ เพียงฝ่ามือบางถูกถอนกลับมาข้างตัว เครื่องบินลำใหญ่ที่รอบตัวเครื่องยังถูกพันร้อยรัดด้วยเชือกเส้นใหญ่ก็ปรากฏขึ้น.... “เห็นมั้ยคะคุณแม่ มันยังใหญ่แล้วก็สวยเหมือนใหม่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปพูดกับมารดาที่กำลังอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างกับภาพเครื่องบิน ที่จู่ๆปรากฏขึ้นมากลางอากาศ และมันเกิดหลังจากฝ่ามือของบุตรสาววาดออกไป หรือนี่คือสิ่งที่คุณพ่อเคยบอกท่านกันนะ...มิติช่องว่างอะไรนั่น!!! “คุณพ่อครับ...เครื่องบินของเรา หลานเก็บมันมาได้ยังไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หวงเว่ยหงหัวเราะร่าอย่างดีใจ ไม่ต่างจากนายท่านหวงที่ลอบปาดน้ำตาเล็กน้อยเมื่อเห็นมันอีกครั้ง&nb
ตอนที่ 55 หลิงจูต้องไม่ตาย2ชายหน้ากากดำผงะเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาคู่นั้นที่ไม่เหมือนสายตาสตรีทั่วไปที่ควรจะตัวสั่นงันงกร้องขอชีวิต“หัวเราะอะไร คนที่จะตายคือพวกแก หากคิดจะถ่วงเวลาเรียกพวกตระกูลหยางมาละก็...คงเสียเวลาเปล่า เพราะกว่าพวกมันจะได้รับ
ตอนที่ 54 ฟาดหูเจียอิง1 คฤหาสน์ตระกูลหูโอ่อ่าสมเป็นตระกูลการค้าที่มีร้านเสื้อผ้าเครื่องประดับมากมาย นายท่านตระกูลหูกับลูกชายที่กำลังนั่งปรึกษาหารือเกี่ยวกับเหมืองอัญมณี ด้วยช่วงนี้สภาพอากาศไม่เอื
ตอนที่ 20 ตัวตนที่น่าสงสัย3 “หานห้าวตง...มีอุดมการณ์เป็นสิ่งที่ดี แต่หากอุดมการณ์นั้นทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน มันก็ไม่ใช่อุดมการณ์ที่ดีนักหรอก” “เด
ตอนที่ 20 ตัวตนที่น่าสงสัย2ร่างบางเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในใจหวังว่าจะสามารถไปช่วยนายพลหนุ่มได้ทันท่วงที เธอเร้นกายเข้าไปในสมรภูมิเดือด มองดูทั้งทหารและกบฏเข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด ด้วยกำลังพลที่สูสีต่างฝ่ายจึงผลัดกันถือไพ่เหนือกว่า“ตัดกำลังคลั







