Share

บทที่ 2 คนที่น่ากลัว

last update Petsa ng paglalathala: 2026-01-12 12:39:47

บทที่ 2 อ๋องผู้ทรนง

“คมดาบของข้าอาบยาพิษ หากต้องการยาถอนพิษ ก็จงกลับมาพร้อมกับของที่ข้าต้องการเสีย”

หลี่ซูเยว่ถึงกับพูดไม่ออก ความโกรธแค้นสุมอกจนอยากจะเอายาพิษกรอกปากเขาเสียเดี๋ยวนี้ นางอุตส่าห์ช่วยชีวิตเขา ลากสังขารพาเขาหนีลงจากเขาจนแทบจะตายตามกันไป แต่เขากลับตอบแทนด้วยยาพิษ

ช่างเป็นมนุษย์ที่เนรคุณที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอ!

“ไสหัวไปเอาผ้าพันแผลมา มัวชักช้าหาบิดาเจ้าหรือ แผลเล็กน้อยราวมีดบาดแค่นั้นไม่ทำให้เจ้าตายหรอก”

เสียงต่ำรอดไรฟันดังขึ้นเมื่อเห็นนางยังนิ่งค้าง

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวแสร้งยิ้มรับคำเบา ๆ นางมองที่ข้อมือและเห็นว่าแผลไม่ลึกอันใด จึงแล้วรีบก้าวเท้าจนกลายเป็นวิ่งออกมาจากเรือนนอนทันที

“ไอ้หอกหัก! ไอ้คนเนรคุณ! ไอ้คนไม่มีหัวใจ! กล้าวางยาข้าเหรอ ไอ้บ้าเอ๊ย!”

ปากยังหุบเข้าหุบออก ด่าคนชั่วคนนั้นพลางมุ่งหน้าไปยังห้องสมุนไพร โดยไม่รู้เลยว่าเซียวเยี่ยนที่อยู่ข้างหลังนั้นมีวรยุทธ์สูงล้ำพอจะได้รับยินทุกถ้อยคำ

อ๋องหนุ่มหัวเราะเยือกเย็นในลำคอ ทรุดร่างลงนั่งพิงเตียงของนางอย่างอ่อนแรง เขาเข้าใจเอาเองว่านางโกรธเพราะถูกทิ้งไว้ที่นี่ จึงได้มีท่าทางห่างเหินและมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเช่นนั้น

ทว่าสำหรับหลี่ซูเยว่คนใหม่ สิ่งที่นางต้องการตอนนี้ไม่ใช่ความรักจากเขาอีกต่อไป  แต่คือการหาทางเอาตัวรอด และตามหา ‘เตียงโบราณ’ หลังนั้นให้พบ

เตียงนั้นเขียนอักษรแคว้นเป่ยเอาไว้ชัดเจน นางจึงเชื่อมั่นว่ามันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในแคว้นเป่ยแห่งนี้

หลี่ซูเยว่ต้องหาเตียงให้เจอ เพื่อกลับบ้านและไปให้พ้นจากโลกนิยายบ้า ๆ และผู้ชายใจยักษ์คนนี้เสียที!

หลี่ซูเยว่รีบเร่งฝีเท้ากลับมายังเรือนพัก ในมือมีหีบยาสมุนไพรที่ก่อนหน้านี้นางจัดเตรียมเอาไว้ก่อนจะลงเขา

หีบนี้แม้ขนาดไม่ใหญ่มากแต่กลับบรรจุอุปกรณ์ช่วยชีวิตขั้นพื้นฐานอยู่หลายอย่างสำหรับใช้ในยามจำเป็น ยามนี้ข้อมือที่ถูกคมดาบกรีดจนเลือดไหลซึมถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าสะอาดอย่างเรียบร้อย

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ท่าทางอ่อนแรงและอาการไหล่ลู่ลงของตัวร้ายผู้มักจะมีสีหน้าหยิ่งยโสมาตลอดกลับทำให้นางต้องชะงัก

เซียวเยี่ยนในยามนี้ดูเหมือนกำลังจะตายจริง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสูงส่งบัดนี้ซีดเผือดประดุจศพ เสื้อผ้าสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยโลหิตจนมองไม่ออกว่าบาดแผลสาหัสอยู่ตรงจุดใดบ้าง

“มาช้า เจ้าอยากตายจริง ๆ ใช่ไหม”

เขาย่อมได้ยินเสียงหลี่ซูเยว่เปิดประตู น้ำเสียงแหบพร่าทว่ายังคงความดุดันเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะลืมตา

หลี่ซูเยว่กำหมัดแน่น ดวงตากลมโตถลึงมองใบหน้าของคนผู้นั้นอย่างอยากจะกินเลือดกินเนื้อ ‘ไอ้คนใจดำ ถูกทำร้ายจนโชกเลือดขนาดนี้ยังมีแรงมาขู่คนอื่นอีกนะ ถ้าฉันไม่กลับมา นายคงกลายเป็นผีเฝ้าวัดนางชีไปแล้ว’

แต่พอเขาปรือตาขึ้นมา นางก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอ่อนหวานทันที

“ท่านอ๋อง ซูเยว่มาแล้วเจ้าค่ะ มาช่วยท่านแล้ว”

นางถลาเข้าไปนั่งข้างกายเขา ลงมือตัดเสื้อที่ชุ่มเลือดออกอย่างชำนาญ และเมื่อเห็นบาดแผลชัดเจน หัวใจของนางก็แทบหยุดเต้น

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นบาดแผลบนตัวเขาอย่างครบถ้วนเมื่อไม่มีอาภรณ์สีดำหนาหนักบดบัง

บาดแผลที่เคยฉีดขาดบางแห่งเริ่มตกสะเก็ดเลือดทว่าบางแห่งที่ปริออกกลับดูเหวอะหวะน่าสยดสยอง นอกเหนือจากนั้น บนตัวเขายังมีรอยแผลเป็นเก่า ๆ หลงเหลืออยู่อีกมากมาย ตอกย้ำถึงชีวิตที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน

ทว่าที่สาหัสที่สุดคือลูกธนูที่ปักลึกอยู่ตรงไหล่หนา รอบแผลนั้นบวมช้ำและมีเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย

ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสราวกับกระดูกถูกกัดกินแผ่ซ่านจากบาดแผลที่ฉีดขาดผ่านเส้นประสาทไปทั่วทั้งร่าง กระตุ้นให้เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก แผ่นหลัง และหน้าท้อง ยามนี้เขาทุ่มเทพละกำลังทั้งหมดไปกับการสะกดกั้นความเจ็บปวด จนไม่มีอารมณ์จะสนใจว่าหลี่ซูเยว่จะอยู่หรือจะไป

“ข้าต้องดึงมันออก ไม่อย่างนั้นแผลจะติดเชื้อและท่านจะตาย”

เซียวเยี่ยนไม่ตอบ คำรามในลำคอแผ่วเบาแทนการอนุญาต หลี่ซูเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก นางไม่มีอุปกรณ์ผ่าตัด ไม่มีแม้แต่ยาชาที่ดีตามหลักการแพทย์ แต่นางก็ไม่คิดยอมแพ้

“แผลลึกไม่น้อย”

“อืม เจ้าคงรู้ว่าหากข้าตาย ไม่เกินสองวันพิษในกายของเจ้าจะกำเริบและเจ้าก็ต้องตายตามกันไป เช่นนั้นเจ้าต้องหาทางรักษาข้าให้ดี”

‘ชิ จะตายอยู่แล้วยังขู่เก่ง!’

“ท่านอ๋องโปรดวางใจ ซูเยว่หาใช่คนแล้งน้ำใจอย่างไรก็ต้องช่วย ท่านกินยานี่ก่อนนะเจ้าคะ เป็นยาระงับความเจ็บปวดและยังช่วยลดไข้ได้ จากนั้นข้าจะผ่าตัดเอาหัวธนูออกให้ท่าน”

เซียวเยี่ยนคว้ายาลูกกลอนที่นางส่งให้ไปใส่ปากโดยไม่ลังเล ทว่ารสขมจัดทำให้เขาแทบจะคายออกมา แต่สุดท้ายก็กล้ำกลืนลงไปจนได้

หลี่ซูเยว่เห็นท่าทางเหมือนเด็กกินยาของเขาเช่นนั้นก็ถอนหายใจ

ก่อนหน้านี้นางเคยเห็นเขากินยามาแล้ว และรู้ดีว่าสิ่งที่เซียวเยี่ยนเกลียดที่สุดก็คือยาขม ตัวร้ายคนนี้ไยจึงมีจุดอ่อนที่น่าขบขันเช่นนี้

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   ตอนที่ 146 ตอนพิเศษของเซียวเยี่ยน (จบตอนพิเศษ)

    ข้านั่งนิ่งประดุจรูปสลักอยู่บนเตียงไม้ในกระท่อมซอมซ่อ จ้องมองแผ่นหลังบอบบางของหลี่ซูเยว่ที่สั่นเทิ้มด้วยโทสะพุ่งพล่านนางเพิ่งด่าทอข้าด้วยถ้อยคำที่สตรีสูงศักดิ์ไม่ควรเอ่ยสะบัดหน้าเดินพ้นประตูกระท่อมไป ลมหนาวที่พัดสวนสวนเข้ามาปะทะกายไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะในอกของข้ามอดดับลง แต่มันกลับยิ่งโหมกระพือให้แรงกล้าขึ้นเมื่อนึกถึงคำของนางเลิกชอบข้าอย่างนั้นหรือ? เกลียดข้าอย่างนั้นหรือ?หึ...สตรีที่เคยคลานเข่าประจบสอพลอ อ้อนวอนขอความเมตตาและความรักจากข้าอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกล้าเชิดหน้าด่าทอข้าปาว ๆ เพียงเพราะข้าใช้ปลายเท้า ‘ทักทาย’ สีข้างนางไปเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ?ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถีบนางรุนแรง เพียงแค่ใช้ปลายเท้าสะกิดเท่านั้น ทว่าไยนางจึงได้กลิ้งตัวไปเช่นนั้นกันเล่านางกำลังด่าข้า อย่างไม่เกรงกลัว ความชอบที่นางเคยมีต่อข้าดูเหมือนว่าจะหมดสิ้นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีนางนี้จะเปลี่ยนใจภายในข้ามวันได้อย่างไรแล้วดูสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างจริงใจนั่นสิ มันทำให้เส้นประสาทที่ขมับของข้าเต้นตุบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านที่ยากจะอธิบายข้ายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พละกำลังเริ่มกลับคืนมาสู่ร่าง

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 145 ตอนพิเศษ 3

    ทันทีที่บานประตูคอนโดมิเนียมของซินเยว่ปิดลง ลีโอนาร์ดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักร่างบางเข้าหาผนังห้อง จุมพิตที่ดุดันและโหยหาอุบัติขึ้นอย่างรวดเร็วมือหนาของเขาซุกซนไปตามเรือนร่างจิ้มลิ้มอย่างย่ามใจ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาจนเสื้อผ้าบนร่างกายกลายเป็นสิ่งเกะกะ เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังถูกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น ในขณะที่บราเซียลูกไม้สีหวานของเธอก็ถูกเขาปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีลีโอนาร์ดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง ซินเยว่รีบใช้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่น ปากของทั้งคู่บดเบียดกันอย่างกระหาย เขาพาเธอมาถึงเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนหนาเซียวเยี่ยนก้มลงดื่มด่ำกับการดูดดึงทรวงอกอิ่มของซินเยว่อย่างหิวโหย ยอดอกชูชันรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ตวัดรัวจนหญิงสาวครางกระเส่า ในขณะที่ปากของเขากำลังปรนเปรอเต้านมคู่งาม มือเรียวของซินเยว่ก็เอื้อมลงไปเบื้องล่าง คว้าเอา แท่งเนื้อร้อนผ่าวของเขาที่ตั้งตระหง่านมานานให้ชี้ตรงเธอแยกขาออกกว้างและพยุงกายบดเบียดตนเองลงไปหาเขาด้วยความเร่าร้อนความคับแน่นที่ห่างหายไปนานทำให้เธอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่องรักที่ชุ่

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 144 ตอนพิเศษ 2

    คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ซินเยว่ ช็อกจนตัวแข็งทื่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท อยู่ครู่หนึ่ง และในตอนนั้นเขาก็ถามเธออีกครั้ง“คุณครับ มีอะไรครับ”และตอนนั้นเธอก็ได้สติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็พึมพำแผ่วเบา“โทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือสามีของฉัน ฉันจำคนผิดค่ะเขาหายไปนานแล้ว และฉันก็ตามหาเขามาตลอด”“ผมเสียใจด้วยนะครับ”เขาเอ่ยสั้นๆ ท่าทางสุภาพทว่าเหินห่าง ก่อนจะหันไปบอกกับป้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางสุภาพชายหนุ่มเอ่ยว่า“พาคุณนายไปนั่งพักก่อน”หญิงท้องคนนั้นถูกคุณป้าคนนั้นประคองไปนั่งรออยู่ด้านหนึ่ง พวกเขายังคงมองมาที่ซินเยว่และชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัยซินเยว่เม้มปาก มองเขาเหมือนจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี เธอปาดน้ำตาอีกครั้งตั้งสติตัวเองอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือน“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอโทษที่จำคนผิด ขอตัวนะคะ”ซินเยว่รีบเดินหนีออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินตัวสั่นไปนั่งทรุดที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในมุมที่ห่างไกลผู้คนจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอากาศในโรงพยาบาลอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกหนาวจนสั่นไปถึงกระดูกมือสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองไว้แน่

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 143 ตอนพิเศษ 1

    กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงประกาศตามสายของโรงพยาบาล กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ ซินเยว่ เริ่มกลับมาคุ้นชินในรอบหนึ่งปีหลังจากเพิ่งส่งเวรเสร็จสิ้น ร่างบางก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมชุดเดรสง่าย ๆ พาตัวเองเดินลัดเลาะมายังแผนกสูตินรีเวชเพื่อรอรับเพื่อนสนิทตามที่นัดกันเอาไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันทว่าเคสผ่าตัดฉุกเฉินทำให้เพื่อนสาวรายนี้ยังไม่อาจลงเวรได้ หญิงสาวถูกยกเลิกนัดกะทันหันจึงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวก็มักจะคิดฟุ้งซ่านและสุดท้ายก็ต้องนอนร้องไห้ทุกครั้งไปดังนั้นการนัดสังสรรค์และมีเพื่อนคุย จึงเป็นทางออกในการหลีกหนีความคิดถึงใครคนหนึ่งอย่างจับใจของเธอใครคนนั้นที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในโลกใบนี้ แต่กลับเฝ้ารอเขามาเสมอเธอนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ในมุมหนึ่งอันเงียบสงบเพราะโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คนไข้ไม่ได้จอแจนัก สถานที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบแต่ก็ไม่ได้เงียบจนเกินไปหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลงเบาๆ ความเหนื่อยล้ามักเปิดช่องว่างให้ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนกลับมาจู่โจมเสมอรสชาติขมปร่าของยาพิษที่ติดอยู่ที

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 142 ตอนจบ

    และเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนน้ำเสียงแผ่วและลมหายใจก็เริ่มขาดหาย ขาของเขาก็พลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเซียวเยี่ยนทันใดเซียวเยี่ยนถูกหลี่ซูเยว่ประคองตัวให้เอนกายซบบนอกของนาง นางไม่โวยวายแล้วและก็ยอมรับในความต้องการของเขา น้ำเสียงไร้แรงของเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้น“โม่ฉิง...เข้ามาใกล้ข้า...”โม่ฉิงลุกขึ้น แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาแต่ก็ไม่อาจยับยั้งได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เซียวเยี่ยนเห็นน้ำตาของเขาตั้งแต่เก็บเจ้าทาสเด็กผอมคนนี้มาชุบเลี้ยงเขาก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งถึงแม้ว่าโม่ฉิงจะเคยคิดไม่ซื่อกับหลี่ซูเยว่ ทว่าบัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ผู้ใดเล่าจะห้ามหัวใจตนเองได้ กระทั่งเขาที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพันเท่าก็ยังหลงใหลนางมากมายเพียงนี้โม่ฉิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ยังจับมือเย็นเยียบของเซียวเยี่ยนเอาไว้“ฝ่าบาท...”เซียวเยี่ยนหอบหายใจอย่างแรง รวบรวมกำลังกล่าวยาวเหยียด“ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นโหว เพื่อดูแลองค์รัชทายาทร่วมกับเฮ่อเฉียน เจ้าก็รู้ว่าเขาดีมากเพียงแต่เจ้าสำราญ หากเขาออกนอกลู่นอกทางข้ามอบให้เจ้าช่วยสั่งสอน พวกเจ้าสองคนผู้หนึ่งคือสหาย อีกคนคือน้องชายท

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 141 ข้าคือคนบ้า

    กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทุกขณะผสมกับกลิ่นยาฉุนตลบอบอวล เมื่อเซียวเยี่ยนกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งอาภรณ์ขาว เสียงฝีเท้าของหมอหลวงที่กรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินโกลาหลท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของบุรุษที่นอนโรยแรงกลับตวาดก้อง“ไสหัวออกไปให้หมด! อย่ามาแตะต้องข้า”หลี่ซูเยว่ไม่ยินยอม “ไม่ ต้องรักษาเขา อย่าไป เขายังดื่มยาพิษลงไป พวกเจ้าต้องช่วยเขา!”เมื่อนางกล่าวจบทุกคนล้วนตกตะลึง “ฝ่าบาทยังเสวยยาพิษ ทำไม?”พิษบาดแผลของเขาเดิมก็ไม่มีทางรักษา เขายังดื่มยาพิษเข้าไปอีก ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ได้แล้ว และบัดนี้ก็แทบไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าจะหายใจแรง เซียวเยี่ยนหันมามองนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“เจ้าเป็นหมอ เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ยาพิษของข้าไม่มีทางรักษาเช่นกัน”หลี่ซูเยว่ปล่อยโฮออกมา กอดเซียวเยี่ยนเอาไว้แน่น“เซียวเยี่ยน ไยท่านต้องทำเช่นนี้ ทำไม!”หมอหลวงคุกเข่าลง ร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทได้โปรดรักษาพระวรกาย”“ร่างกายนี้กำลังจะตายแล้ว จะให้ข้ารักษาอันใดอ

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 5 ข้าเป็นหมอ

    “แค่น แค่ก ๆ”หลี่ซูเยว่ได้สติแล้ว นางพลันไอออกมาทันใด เสียงไอของนางแหบแห้ง ยังมีเขม่าควันสีดำสนิทปนออกมากับเสมหะเหนียวข้น ลมหายใจแต่ละครั้งมีเสียงวี้ดแหลมเล็กๆ ลอดออกมาจากลำคอที่บวมเป่งจากการสูดดมอากาศร้อนจัดดวงตาแดงก่ำเหมือนคนขาดน้ำแต่ก็ยังมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนพอที่จะรู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ที

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 4 เด็กกำพร้า

    ตั้งแต่เด็กจนโต นางได้แต่พึ่งตนเอง ต้องปากกัดตีนถีบเอาตัวรอด และต้องอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อแย่งชิงทุนการศึกษามาตลอดชีวิตดังนั้นคำว่าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์จึงห่างไกลจากตัวตนที่แท้จริงของนางอย่างสิ้นเชิงเซียวเยี่ยนยังมองนางด้วยสายตาไม่คลายความสงสัย ทั้งยังออกแรงผลักนางออกจนเขาลุกขึ้นนั่งได้อีกครั้ง

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 1 บทนำ

    บทนำ กงล้อที่บิดเบี้ยวในนิยาย 'ยามวสันต์มาเยือน'เมื่อหน้าสุดท้ายของนิยาย กลายเป็นบทแรกของชีวิตใหม่ในฉากจบที่ควรจะเป็นของนิยายเรื่อง ‘ยามวสันต์มาเยือน’ ซึ่งเป็นเรื่องราวความขัดแย้งระหว่าง แคว้นเป่ย และ แคว้นฉาง ทุกอย่างควรปิดฉากลงด้วยความตายของ เซียวเยี่ยน ตัวร้ายของเรื่อง ทว่าในนาทีสุดท้าย โชคชะต

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 3 ช่วยรักษา

    หลังกินยาเซียวเยี่ยนก็งอตัวเองลงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะหมดแรงลงไปแล้วและกำลังจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวแผ่นหลังของเขาเกร็งแน่น เส้นผมที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อปรกหน้าผากอย่างยุ่งเหยิง หยาดเหงื่อเกาะพราวอยู่บนเปลือกตา เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ดูราวกับหมาป่าที่ถูกเฆี่ยนตีปางตายแต่ไม่ยอมให้ใครหน้

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status