Masukหลังกินยาเซียวเยี่ยนก็งอตัวเองลงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะหมดแรงลงไปแล้วและกำลังจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว
แผ่นหลังของเขาเกร็งแน่น เส้นผมที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อปรกหน้าผากอย่างยุ่งเหยิง หยาดเหงื่อเกาะพราวอยู่บนเปลือกตา เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ดูราวกับหมาป่าที่ถูกเฆี่ยนตีปางตายแต่ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาสยบได้
หลี่ซูเยว่ใช้ผ้าเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่บนหน้าผากให้เขาเบา ๆ ความอ่อนโยนนี้ยิ่งทำให้คิ้วคมของเขาขมวดเข้าลึก เพราะนางกลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงได้อย่างประหลาด
“ยานี่แม้จะไม่ได้ผลในพริบตา แต่อีกสักครู่ท่านจะดีขึ้น นี่คือสมุนไพรที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าหามาได้จากที่นี่แล้ว โชคดีที่แถวนี้อุดมสมบูรณ์ สมุนไพรวิเศษล้วนขึ้นอยู่รอบ ๆ เขา ท่านอดทนอีกสักนิดนะ”
สองเดือนที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่ หลี่ซูเยว่ก็ล้มป่วยกระเสาะกระเสาะ คงเพราะร่างกายเจ้าของร่างเดิมเป็นถึงองค์หญิง จึงบอบบางนัก เปลี่ยนสภาพแววล้อมเล็กน้อยก็ทนไม่ไหว
แต่ก็นับเป็นโชคที่นางได้คลุกคลีกับท่านหมอที่เก่งกาจ เรียกได้ว่าเป็นหมอเทวดาที่ซ่อนตัวเองในหุบเขา หลังเขารักษานางจนหาย หลี่ซูเยว่ก็ยื้อเวลาเอาไว้เพื่อเรียนรู้ตำรายาให้กระจ่าง
เพราะนางอาศัยความรู้ที่ติดตัวมาจากโลกเดิม และการศึกษาอย่างตั้งใจไม่นานก็กลายเป็นหมอเทวดาคนหนึ่ง
หลี่ซูเยว่ยังทำยาเอาไว้หลายชนิดเตรียมเอาไว้ในหีบ ทั้งหมดก็เพราะหวังว่าหลังจากลงจากเขาจะได้มีหนทางเลี้ยงชีพ
เพียงแต่คิดไม่ถึง ว่านางยังไม่ได้ลงจากเขาดั่งที่ตั้งใจ เซียวเยี่ยนก็โผล่มาที่นี่ด้วยสภาพหมาจนตรอก
“ท่านอ๋อง ข้าจะเตรียมน้ำ ทำความสะอาดคราบเลือดให้ท่าน ท่านรอข้าครู่หนึ่งนะเจ้าคะ”
หญิงสาวคิดว่าต้องรอให้ยาออกฤทธิ์ บรรเทาความเจ็บปวดก่อนจึงจะผ่าตัดเอาหัวธนูออก จากนั้นจึงบอกให้เขารอครู่หนึ่ง นางจะไปเตรียมน้ำร้อน
เซียวเยี่ยนยังคงหลับตาและไม่ตอบคำ ยามนี้เขาอ่อนแอเหมือนสุนัขจรไร้พิษสงที่ใคร ๆ ก็จัดการเขาได้ง่าย
เขาเกลียดความอ่อนแอนี้ ทว่าเขากลับไว้ใจนางและคิดว่า หลี่ซูเยว่คือหนึ่งในคนที่จะไม่ทำร้ายเขาอย่างแน่นอน
หลี่ซูเยว่หายไปครู่ใหญ่ นางกลับมาพร้อมกับอ่างน้ำร้อนในมือและผ้าผ้าพันแผลอีกหลายผืน
หญิงสาวใช้ผ้าชุบน้ำช่วยเช็ดใบหน้าที่เต็มไปด้วยคาบเลือดแห้งกรังให้เขา คงเพราะเขาบาดเจ็บซ้ำซากใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาจึงดูเปราะบางราวกับหยกที่ใกล้จะแตกสลาย
เขายังคงหลับตา หลังเช็ดใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นผงจนสะอาดหลี่ซูเยว่ก็เผลอมองอย่างตกตะลึง
ผมของเซียวเยี่ยนเป็นสีดำสนิทล้อมกรอบใบหน้าของเขาเอาไว้ สีดำตัดขาวชัดเจนส่งผลให้เขายิ่งดูเย็นชาทั้งงดงามหมดจรด
คำว่างดงามนี้ ยังสามารถใช้กับชายผู้นี้ได้โดยเข้ากันดียิ่งนัก
แผ่นหลังของเขายังพิงที่เตียงของนาง หลังจากเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาเสร็จเซียวเยี่ยนจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ หาได้พ่นแรงด้วยความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดเช่นเคย
แม้ว่าเขาจะจับได้ว่านางแอบมองเขา ทว่าหญิงสาวกลับหาได้ลนลานหลบสายตา ตรงกันข้ามหลี่ซูเยว่กลับเผยรอยยิ้มสดใสให้เขา
ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียวประดุจกระดาษขาว แต่แววตาใสกระจ่างขึ้น
“ท่านดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่”
เขาพยักหน้า ส่งเสียงเบา ๆ “อืม”
หลังจากเช็ดเลือดเกรอะรอบ ๆ รอยแผลธนูเรียบร้อย หลี่ซูเยว่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นบาดแผลชัดเจน
“เป็นสีม่วงคล้ำรอบ ๆ ท่านอ๋อง ธนูนี่อาบยาพิษ”
“ใช่”
หลี่ซูเยว่ยังไม่เชี่ยวชาญเรื่องพิษ ยังแยกแยะไม่ออกว่าเป็นพิษอะไร ในใจจึงยิ่งกังวล นางขมวดคิ้วสวยเข้าหากัน ท่าทางห่วงใยและครุ่นคิดนี้ทำให้เซียวเยี่ยนคิดอยากคลายความกังวลใจให้นางโดยไม่รู้ตัว
“ยาพิษนี่ข้ารู้จัก ข้ากินยาสลายพิษไปแล้วแต่หัวธนูนี่เป็นปัญหา เจ้าจงเร่งไปตามหมอของสำนักนางชีมาช่วยผ่าธนูให้ข้า”
“ท่านหมอลงเขาไปหลายวันแล้ว กว่าจะกลับมาท่านอ๋องคงได้ไปนอนรอในหลุม แต่ไม่ต้องห่วง ข้าสามารถผ่าตัดเอาหัวธนูนี่ออกไป”
เซียวเยี่ยนมองนางด้วยสายตาไหวระริก ก่อนหน้านี้นางเคยหาสมุนไพรมาช่วยรักษาบาดแผลยามพาเขาลงเขามาได้ แต่การให้นางลงมือผ่าเอาลูกธนูออกนั้น เขาไม่มั่นใจเลยแม้แต่น้อย
หลี่ซูเยว่เห็นท่าทางนั้นจึงเชิดหน้าขึ้นเอ่ยด้วยความมั่นใจ
“ท่านอ๋องเชื่อใจข้า ข้าศึกษามาจากพวกหมอหลวงไม่น้อยเคยผ่าตัดคนมานับไม่ถ้วน แค่ผ่าธนูย่อมช่วยท่านได้อย่างแน่นอน”
ทว่าขณะที่หลี่ซูเยว่กำลังจะสำรวจบาดแผลอีกครั้ง เขากลับปัดมือนางออกอย่างแรงและส่งสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างไม่ไว้หน้า
“อย่าเอามือสกปรกมาแตะแผลของข้า ข้าเห็นแล้วว่าเจ้ามีวิชาแพทย์ที่แปลกประหลาดเพียงใด ข้าไม่ไว้ใจคนเช่นเจ้า”
เซียวเยี่ยนประเมินความสามารถของนางจากเรื่องที่ผ่านมา ถึงแม้จะยอมรับอยู่บ้างว่านางมีฝีมือ แต่หลายในครานั้นที่นางลากเขาลงจากเขา เขาก็พบว่านางทำหลายสิ่งหลายอย่างที่ผิดเพี้ยนจากที่เขาพบเจอ
ถึงเขาไม่ใช่หมอ แต่เมื่อต้องอยู่ท่ามกลางการสู้รบมาตั้งแต่วัยเยาว์ เขาจึงคลุกคลีกับหมอมากฝีมือมาไม่น้อย วิชาการรักษาของหลี่ซูเยว่หลายคราที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องใหม่และไม่เคยเห็น
หลี่ซูเยว่เห็นท่าทางเห็นโลงศพแต่กลับไม่ยอมหลั่งน้ำตาของตัวร้ายคนนี้ในใจก็ด่าสวนทันที
‘จะตายอยู่แล้วยังไม่รู้สำนึก ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!’ แต่ปากกลับเกลี้ยกล่อม “ท่านอ๋องเชื่อข้าเถอะ ท่านไม่มีเวลาแล้ว ไม่ว่าข้าจะรักษาด้วยวิธีใด ผลสุดท้ายคือรักษาชีวิตท่านเอาไว้ได้ไม่ใช่หรือ พวกเรามาแลกเปลี่ยนกันข้ารักษาท่านแล้วท่านมอบยาถอนพิษ เราทั้งคู่ต่างก็ได้ประโยชน์กันทั้งคู่มิใช่หรือ”
“ชู่...”
ในขณะที่กำลังต่อรองกัน เซียวเยี่ยนกลับบอกให้นางเงียบเสียง หญิงสาวหุบปากด้วยความงวยงง จากนั้นเซียวเยี่ยนก็หลับตาลงคล้ายกำลังตั้งใจฟังเสียงบางอย่าง
“มีเสียงฝีเท้าม้ากำลังมุ่งมาที่นี่ คนจำนวนมาก ต้องรีบซ่อนตัว พวกเขาจะมาถึงในเวลาไม่เกินหนึ่งเค่อ[1]”
หญิงสาวทำสีหน้าประหลาดใจ นางพยายามเงียบฟังเสียงตามที่เขาบอก แต่กลับไม่ได้ยินสิ่งใดเลยสักนิด
“ท่านแน่ใจนะ ไม่ใช่หูแว่วหรือ ข้าไม่เห็นได้ยินอะไรเลย”
“หุบปาก!” เขาตวาดตัดบทพลางพยายามพยุงกายลุกขึ้นเพื่อหาที่ซ่อนตัว
“ท่านยังขยับตัวไม่ได้ ท่านอ๋อง แผลของท่าน”
นางร้องเสียงหลงพลางจะเข้าไปประคอง ทว่าขาของเซียวเยี่ยนกลับไร้เรี่ยวแรงจนล้มตึงลงมาทาบทับร่างของหลี่ซูเยว่เอาไว้ หน้าผากของคนทั้งสองชนกันเข้าอย่างจัง โป๊ก!
“แม่งเอ๊ย! เจ็บนะ!”
คำหยาบคายหลุดออกจากปากองค์หญิงผู้สูงศักดิ์จนตัวร้ายเบื้องหน้าถึงกับจ้องมองอย่างตกตะลึง
นางรีบปิดปาก นึกในใจว่าแย่แล้ว เผลอพูดคำไม่สุภาพออกไป จากนั้นจึงแสร้งร้อง “โอ๊ย” เบา ๆ กลบเกลื่อน
เขามองท่าทางเสแสร้งนั้นเขม็งปนประหลาดใจ “องค์หญิงแคว้นฉางช่างน่าสนใจจริงๆ กระทั่งคำหยาบคายเหมือนชาวบ้านไร้สถานะ ยังเอ่ยออกมาได้”
“ท่านอ๋อง อย่าได้ใส่ใจเลยเจ้าค่ะ สองสามเดือนมานี้ข้าผ่านชีวิตเลวร้ายมามากจริง ๆ คนเราก็เปลี่ยนกันได้”
นางยิ้มแหย ๆ ลูบใบหน้าตนเองแผ่วเบา
ช่างเถอะ เสแสร้งไม่ทันจริงๆ
หลี่ซูเยว่ไม่ใช่คนอ่อนหวานมาแต่เดิม นางคือเด็กกำพร้าในสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าอันเนืองแน่นด้วยคนที่เลวร้าย
[1] หนึ่งเค่อ เท่ากับ สิบห้านาที
ข้านั่งนิ่งประดุจรูปสลักอยู่บนเตียงไม้ในกระท่อมซอมซ่อ จ้องมองแผ่นหลังบอบบางของหลี่ซูเยว่ที่สั่นเทิ้มด้วยโทสะพุ่งพล่านนางเพิ่งด่าทอข้าด้วยถ้อยคำที่สตรีสูงศักดิ์ไม่ควรเอ่ยสะบัดหน้าเดินพ้นประตูกระท่อมไป ลมหนาวที่พัดสวนสวนเข้ามาปะทะกายไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะในอกของข้ามอดดับลง แต่มันกลับยิ่งโหมกระพือให้แรงกล้าขึ้นเมื่อนึกถึงคำของนางเลิกชอบข้าอย่างนั้นหรือ? เกลียดข้าอย่างนั้นหรือ?หึ...สตรีที่เคยคลานเข่าประจบสอพลอ อ้อนวอนขอความเมตตาและความรักจากข้าอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกล้าเชิดหน้าด่าทอข้าปาว ๆ เพียงเพราะข้าใช้ปลายเท้า ‘ทักทาย’ สีข้างนางไปเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ?ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถีบนางรุนแรง เพียงแค่ใช้ปลายเท้าสะกิดเท่านั้น ทว่าไยนางจึงได้กลิ้งตัวไปเช่นนั้นกันเล่านางกำลังด่าข้า อย่างไม่เกรงกลัว ความชอบที่นางเคยมีต่อข้าดูเหมือนว่าจะหมดสิ้นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีนางนี้จะเปลี่ยนใจภายในข้ามวันได้อย่างไรแล้วดูสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างจริงใจนั่นสิ มันทำให้เส้นประสาทที่ขมับของข้าเต้นตุบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านที่ยากจะอธิบายข้ายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พละกำลังเริ่มกลับคืนมาสู่ร่าง
ทันทีที่บานประตูคอนโดมิเนียมของซินเยว่ปิดลง ลีโอนาร์ดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักร่างบางเข้าหาผนังห้อง จุมพิตที่ดุดันและโหยหาอุบัติขึ้นอย่างรวดเร็วมือหนาของเขาซุกซนไปตามเรือนร่างจิ้มลิ้มอย่างย่ามใจ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาจนเสื้อผ้าบนร่างกายกลายเป็นสิ่งเกะกะ เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังถูกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น ในขณะที่บราเซียลูกไม้สีหวานของเธอก็ถูกเขาปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีลีโอนาร์ดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง ซินเยว่รีบใช้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่น ปากของทั้งคู่บดเบียดกันอย่างกระหาย เขาพาเธอมาถึงเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนหนาเซียวเยี่ยนก้มลงดื่มด่ำกับการดูดดึงทรวงอกอิ่มของซินเยว่อย่างหิวโหย ยอดอกชูชันรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ตวัดรัวจนหญิงสาวครางกระเส่า ในขณะที่ปากของเขากำลังปรนเปรอเต้านมคู่งาม มือเรียวของซินเยว่ก็เอื้อมลงไปเบื้องล่าง คว้าเอา แท่งเนื้อร้อนผ่าวของเขาที่ตั้งตระหง่านมานานให้ชี้ตรงเธอแยกขาออกกว้างและพยุงกายบดเบียดตนเองลงไปหาเขาด้วยความเร่าร้อนความคับแน่นที่ห่างหายไปนานทำให้เธอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่องรักที่ชุ่
คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ซินเยว่ ช็อกจนตัวแข็งทื่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท อยู่ครู่หนึ่ง และในตอนนั้นเขาก็ถามเธออีกครั้ง“คุณครับ มีอะไรครับ”และตอนนั้นเธอก็ได้สติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็พึมพำแผ่วเบา“โทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือสามีของฉัน ฉันจำคนผิดค่ะเขาหายไปนานแล้ว และฉันก็ตามหาเขามาตลอด”“ผมเสียใจด้วยนะครับ”เขาเอ่ยสั้นๆ ท่าทางสุภาพทว่าเหินห่าง ก่อนจะหันไปบอกกับป้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางสุภาพชายหนุ่มเอ่ยว่า“พาคุณนายไปนั่งพักก่อน”หญิงท้องคนนั้นถูกคุณป้าคนนั้นประคองไปนั่งรออยู่ด้านหนึ่ง พวกเขายังคงมองมาที่ซินเยว่และชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัยซินเยว่เม้มปาก มองเขาเหมือนจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี เธอปาดน้ำตาอีกครั้งตั้งสติตัวเองอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือน“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอโทษที่จำคนผิด ขอตัวนะคะ”ซินเยว่รีบเดินหนีออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินตัวสั่นไปนั่งทรุดที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในมุมที่ห่างไกลผู้คนจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอากาศในโรงพยาบาลอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกหนาวจนสั่นไปถึงกระดูกมือสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองไว้แน่
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงประกาศตามสายของโรงพยาบาล กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ ซินเยว่ เริ่มกลับมาคุ้นชินในรอบหนึ่งปีหลังจากเพิ่งส่งเวรเสร็จสิ้น ร่างบางก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมชุดเดรสง่าย ๆ พาตัวเองเดินลัดเลาะมายังแผนกสูตินรีเวชเพื่อรอรับเพื่อนสนิทตามที่นัดกันเอาไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันทว่าเคสผ่าตัดฉุกเฉินทำให้เพื่อนสาวรายนี้ยังไม่อาจลงเวรได้ หญิงสาวถูกยกเลิกนัดกะทันหันจึงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวก็มักจะคิดฟุ้งซ่านและสุดท้ายก็ต้องนอนร้องไห้ทุกครั้งไปดังนั้นการนัดสังสรรค์และมีเพื่อนคุย จึงเป็นทางออกในการหลีกหนีความคิดถึงใครคนหนึ่งอย่างจับใจของเธอใครคนนั้นที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในโลกใบนี้ แต่กลับเฝ้ารอเขามาเสมอเธอนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ในมุมหนึ่งอันเงียบสงบเพราะโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คนไข้ไม่ได้จอแจนัก สถานที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบแต่ก็ไม่ได้เงียบจนเกินไปหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลงเบาๆ ความเหนื่อยล้ามักเปิดช่องว่างให้ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนกลับมาจู่โจมเสมอรสชาติขมปร่าของยาพิษที่ติดอยู่ที
และเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนน้ำเสียงแผ่วและลมหายใจก็เริ่มขาดหาย ขาของเขาก็พลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเซียวเยี่ยนทันใดเซียวเยี่ยนถูกหลี่ซูเยว่ประคองตัวให้เอนกายซบบนอกของนาง นางไม่โวยวายแล้วและก็ยอมรับในความต้องการของเขา น้ำเสียงไร้แรงของเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้น“โม่ฉิง...เข้ามาใกล้ข้า...”โม่ฉิงลุกขึ้น แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาแต่ก็ไม่อาจยับยั้งได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เซียวเยี่ยนเห็นน้ำตาของเขาตั้งแต่เก็บเจ้าทาสเด็กผอมคนนี้มาชุบเลี้ยงเขาก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งถึงแม้ว่าโม่ฉิงจะเคยคิดไม่ซื่อกับหลี่ซูเยว่ ทว่าบัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ผู้ใดเล่าจะห้ามหัวใจตนเองได้ กระทั่งเขาที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพันเท่าก็ยังหลงใหลนางมากมายเพียงนี้โม่ฉิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ยังจับมือเย็นเยียบของเซียวเยี่ยนเอาไว้“ฝ่าบาท...”เซียวเยี่ยนหอบหายใจอย่างแรง รวบรวมกำลังกล่าวยาวเหยียด“ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นโหว เพื่อดูแลองค์รัชทายาทร่วมกับเฮ่อเฉียน เจ้าก็รู้ว่าเขาดีมากเพียงแต่เจ้าสำราญ หากเขาออกนอกลู่นอกทางข้ามอบให้เจ้าช่วยสั่งสอน พวกเจ้าสองคนผู้หนึ่งคือสหาย อีกคนคือน้องชายท
กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทุกขณะผสมกับกลิ่นยาฉุนตลบอบอวล เมื่อเซียวเยี่ยนกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งอาภรณ์ขาว เสียงฝีเท้าของหมอหลวงที่กรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินโกลาหลท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของบุรุษที่นอนโรยแรงกลับตวาดก้อง“ไสหัวออกไปให้หมด! อย่ามาแตะต้องข้า”หลี่ซูเยว่ไม่ยินยอม “ไม่ ต้องรักษาเขา อย่าไป เขายังดื่มยาพิษลงไป พวกเจ้าต้องช่วยเขา!”เมื่อนางกล่าวจบทุกคนล้วนตกตะลึง “ฝ่าบาทยังเสวยยาพิษ ทำไม?”พิษบาดแผลของเขาเดิมก็ไม่มีทางรักษา เขายังดื่มยาพิษเข้าไปอีก ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ได้แล้ว และบัดนี้ก็แทบไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าจะหายใจแรง เซียวเยี่ยนหันมามองนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“เจ้าเป็นหมอ เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ยาพิษของข้าไม่มีทางรักษาเช่นกัน”หลี่ซูเยว่ปล่อยโฮออกมา กอดเซียวเยี่ยนเอาไว้แน่น“เซียวเยี่ยน ไยท่านต้องทำเช่นนี้ ทำไม!”หมอหลวงคุกเข่าลง ร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทได้โปรดรักษาพระวรกาย”“ร่างกายนี้กำลังจะตายแล้ว จะให้ข้ารักษาอันใดอ
“เรียบร้อยเจ้าค่ะ”พริบตาที่หัวธนูคร่ำคร่าหลุดออกจากร่าง เซียวเยี่ยนก็ผ่อนลมหายใจหนักออกมา ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลงไปทีละนิดหลี่ซูเยว่สำรวจบาดแผลพลางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นปากแผลชัด ๆ ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา“แผลนี้รักษาช้าเกินไปเจ้าค่ะ เนื้อเยื่อรอบๆ เริ่มตายจนเป็นสีคล้ำเสียแล้ว ท่านอ๋
พริบตาเดียวเซียวเยี่ยนก็ย้ายตัวเองกลับไปนั่งที่มุมอบอุ่นบนกองฟางดังเดิม พร้อมกับใช้เท้าถีบหีบยาให้มาหยุดลงตรงหน้าของนางหลี่ซูเยว่โกรธจัดที่เซียวเยี่ยนลบหลู่ฝีมือหาว่านางเป็นหมอเถื่อนไม่พอ เขายังลบหลู่หีบที่บรรจุเครื่องมืออันศักดิ์สิทธิ์ของนางด้วยการใช้เท้าถีบเช่นนี้แต่นางจะเอาอะไรกับตัวร้ายประสาท
“แค่น แค่ก ๆ”หลี่ซูเยว่ได้สติแล้ว นางพลันไอออกมาทันใด เสียงไอของนางแหบแห้ง ยังมีเขม่าควันสีดำสนิทปนออกมากับเสมหะเหนียวข้น ลมหายใจแต่ละครั้งมีเสียงวี้ดแหลมเล็กๆ ลอดออกมาจากลำคอที่บวมเป่งจากการสูดดมอากาศร้อนจัดดวงตาแดงก่ำเหมือนคนขาดน้ำแต่ก็ยังมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนพอที่จะรู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ที
ตั้งแต่เด็กจนโต นางได้แต่พึ่งตนเอง ต้องปากกัดตีนถีบเอาตัวรอด และต้องอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อแย่งชิงทุนการศึกษามาตลอดชีวิตดังนั้นคำว่าองค์หญิงผู้สูงศักดิ์จึงห่างไกลจากตัวตนที่แท้จริงของนางอย่างสิ้นเชิงเซียวเยี่ยนยังมองนางด้วยสายตาไม่คลายความสงสัย ทั้งยังออกแรงผลักนางออกจนเขาลุกขึ้นนั่งได้อีกครั้ง







