ตอนที่ 14 อยากกลับบ้าน

อีกสามวันเสี่ยวอิงก็ต้องออกไปจากบ้านสกุลเฉินแล้ว หยางหมิงซวนที่แอบรักเธอมาหลายปีตั้งแต่หญิงสาวอายุสิบหก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่กล้าที่จะสารภาพความในใจ

ขณะกินอาหารเย็นด้วยกัน เขามองเธอที่พูดคุยกับคนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้มที่สดใส เขาอยู่กับเฉินอี้เซียวมาตั้งแต่ตัวเองเป็นวัยรุ่น ที่ผ่านมาทุ่มเททำงานหนักและไม่เคยมีคนรัก เสี่ยวอิงจึงเป็นรักแรกของเขาจนถึงตอนนี้

“เสี่ยวอิง ถ้าเธอลาออกไปแล้ว เธอจะไปทำงานที่ไหน ดูไว้แล้วหรือยัง” ป้าลู่ถามขึ้นมา อาหมิงได้ยินดังนั้นก็มองใบหน้าของเธอ รอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ สิ่งนั้นไม่รอดพ้นสายตาของจ้าวหลันเฟย

ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่จนครบหนึ่งสัปดาห์ เธอสังเกตเห็นว่าหยางหมิงซวนนั้นมีใจให้แก่เสี่ยวอิงอย่างแน่นอน แต่หญิงสาวกลับไม่รู้เลยสักนิดว่ามีคนคิดกับเธอเกินกว่าพี่ชายและน้องสาว

“ว่าไงล่ะเสี่ยวอิง เธอจะไปทำงานที่ไหน” เขาย้ำถามเธอด้วยคำถามเดียวกันกับลู่หง แล้วรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

“ไม่รู้สิพี่หมิงซวน ฉันคงกลับบ้านนอกก่อน ไปช่วยพ่อแม่ทำสวนก่อนสักเดือน แล้วจะเข้ามาหางานใหม่อีกครั้ง ความรู้ของฉันก็คงสมัครได้แค่พนักงานทำความสะอาด หรือไม่ก็คนรับใช้เท่านั้นแหละ” เธอบอกแล้วกินอาหารต่อ ไม่รู้เลยว่าสายตาของพี่หมิงซวนของเธอนั้นมีแววตาที่เศร้าลง คงจะหมดหวังเมื่อรู้ว่าเธอจะกลับบ้านที่ชนบท

“ไหน ๆ ก็ต้องกลับมาหางานทำในเมืองอยู่แล้ว เธอจะกลับบ้านนอกไปทำไมละ สู้อยู่ทำงานที่นี่ต่อไปแล้วไปหาสมัครงาน พอได้งานแล้วก็ค่อยลาออก แบบนี้จะไม่ดีกว่าหรือ” จ้าวหลันเฟยเสนอความคิดขึ้นมา ทำให้เสี่ยวอิงเริ่มคิดอย่างลังเล

“นั่นสิเสี่ยวอิง ฉันว่าเธอพักที่นี่ต่อ ในระหว่างนั้นก็ลองไปสมัครงานดู หากได้งานทำที่มั่นคงก็ค่อยลาออกไป” หยางหมิงซวนรีบสนับสนุนความคิดเห็นของจ้าวหลันเฟย อย่างน้อยก็ต่อเวลาให้เธออยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก

“ฉันก็เห็นด้วยนะ กลับบ้านนอกไป ด้วยอายุเท่าเธอ พ่อแม่คงจับแต่งงานแล้วไม่ให้มาทำงานในเมืองอีกแน่” กู่เหยียนเองก็รีบออกความเห็น และนั่นยิ่งทำให้หยางหมิงซวนร้อนรน เขาไม่อยากให้เธอกลับบ้านไปเลย แค่คิดว่าเธอจะถูกจับคลุมถุงชนก็ปวดใจแล้ว

“แต่ฉันบอกคุณเฉินไปแล้วว่าจะลาออกสิ้นเดือนนี้ นี่ก็จะครบกำหนดแล้ว เปลี่ยนใจตอนนี้จะไม่ถูกมองว่าอาศัยสกุลเฉินเพื่อก้าวไปสู่งานที่อื่นหรอกหรือ” เธอพูดด้วยความลำบากใจ

“ไม่หรอก คุณเฉินไม่อยากให้เธอลาออกด้วยซ้ำ อยู่ช่วยงานเขาต่อจนกว่าจะมีงานทำใหม่ แบบนี้น่าจะดีกว่า จริงไหมอาหมิง” จ้าวหลันเฟยพูดแล้วหันไปมองหน้าอาหมิง ดวงตาเขาสั่นไหวเล็กน้อยไม่คิดว่าเธอจะรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเสี่ยวอิง ที่เธอช่วยพูดก็คงเป็นเพราะว่าเธอช่วยเขาอย่างนั้นหรือ

“เอ่อ ใช่แล้ว คุณเฉินน่ะอยากให้เธออยู่ต่อ” เมื่อมาถึงตอนนี้ก็คงต้องเออออตามไปด้วย

“ดี ๆ อยู่ต่อเถอะเสี่ยวอิง อีกสักเดือนก็ได้ นี่ก็จะสิ้นปีแล้ว งานตอนนี้ก็หายาก เงินที่นี่น้อยก็จริง แต่ว่ามีที่พักและอาหารให้กินสามมื้อ หากกิจการคุณเฉินประสบความสำเร็จค่าตอบแทนจะต้องมากแน่ ๆ” ลู่หงยังคงไม่หมดหวังกับเฉินอี้เซียว

“ตกลงค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปพูดกับคุณเฉิน ขออยู่ต่อที่นี่” เสี่ยวอิงทนเสียงรบเร้าของทุกคนไม่ไหว ประกอบกับไม่อยากโดนพ่อแม่จับคลุมถุงชนอย่างที่ลุงกู่บอก จึงจะขออยู่ต่ออีกสักพัก บางทีอาจจะดีกว่าการกลับบ้านที่ชนบทก็ได้

หลังจากที่อาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอนแล้ว จ้าวหลันเฟยก็รู้สึกว่าเธอนอนไม่หลับ อากาศช่วงปลายตุลาคมเริ่มเย็นมากแล้ว ไม่รู้ว่าในปัจจุบันที่เธออยู่จะเป็นอย่างไร เวลาจะหยุดไว้ที่เดิมตอนที่เธอกลับไป หรือว่าเธอตายที่นี่แล้วกลับไปไม่ได้ แล้วห้วงเวลานั้นจะไม่มีเธออยู่ ถ้าเป็นเช่นนั้นพ่อแม่เธอจะเป็นอย่างไรหากลูกสาวคนเล็กต้องหายตัวไปไม่มีวันหวนคืน พวกท่านจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ

หญิงสาวเดินออกมาจากห้อง ออกไปมองดูพระจันทร์ที่ส่องสว่าง พระจันทร์ในยุคนี้นั้นมองเห็นได้ชัดเจนกว่ายุคของเธอที่เต็มไปด้วยตึกสูงและหมอกควันที่บดบังท้องฟ้า

“คิดถึงบ้าน คิดถึงโทรศัพท์มือถือ คิดถึงอินเทอร์เน็ต5G... อยากกลับแล้ว” แม้จะพยายามพูดติดตลกเพื่อปลอบใจตัวเอง ทว่าน้ำตากลับไหลลงมาจริง ๆ สักพักก็ตามด้วยเสียงสะอื้น

เฉินอี้เซียวยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง มองลงมาเห็นเธอกำลังเดินออกมามองพระจันทร์ แล้วไหล่เล็ก ๆ นั้นก็สั่นสะท้านเบา ๆ ไม่ใช่การหนาวสั่นหากแต่เป็นการร้องไห้ เขารีบเดินลงไปหาเธอแทบจะทันที ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ว่าเธอเป็นคนในบ้านของเขา ย่อมปล่อยผ่านไปไม่ได้

“นี่เธอ” เขาเรียกเธอ หญิงสาวรีบเช็ดคราบน้ำตา หากแต่ก็ยังสะอื้นเบา ๆ

“คะ?” เธอตอบรับเสียงสั่น แม้พยายามคุมให้นิ่งแล้วแต่ก็ยากเกินไป เพราะเขามาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

“ออกมาชมจันทร์แบบนี้ ไม่หนาวรึอย่างไร” เขายืนข้าง ๆ เธอ ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เธอร้องไห้ หางตาแอบชำเลืองมองเธอเล็กน้อย

“ฉันชอบอากาศเย็น ๆ แบบนี้ค่ะ แล้วคุณล่ะคะ วันนี้ไม่ทำงานหรือถึงได้ออกมายืนชมจันทร์แบบนี้” เธอถามเขากลับ ปลายเสียงสั่นเล็กน้อยแม้พยายามควบคุมไม่ให้หลุดสะอื้น

“จริงสิ  ฉันคงยังไม่บอกเธอ”

“อะไรคะ” เธอถามเขาอย่างสนใจ

“โปรแกรมสำเร็จรูปทางบัญชี ฉันทำสำเร็จแล้วนะ ตอนนี้โปรแกรมต้นแบบพร้อมสำหรับการพัฒนาให้เหมาะสมกับการทำงานของแต่ละบริษัทแล้ว เหลือแค่ฉันไปติดต่อหาลูกค้า หากตกลงทำสัญญาก็จะพัฒนาโปรแกรมให้เหมาะกับการทำงานของแต่ละบริษัท” เขาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เผยออกมา เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มต่อหน้าเธอแบบนี้

“ยินดีด้วยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ยินดีและตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาพูด

“ส่วนหนึ่งก็เพราะเธอ ขอบใจนะ” เขาพูดคำนั้นออกมาแล้วก็รู้สึกโล่งใจ อยากพูดขอบคุณเธอตั้งแต่เมื่อวานที่โปรแกรมต้นแบบสำเร็จแล้ว แต่ว่าเขายังไม่มีความกล้าพอ

“อย่าเพิ่งขอบคุณฉันเลยค่ะ จนกว่างานนี้จะสำเร็จ ถึงตอนนั้นฉันจะรอฟังคำขอบคุณจากคุณ” เธอพูดแล้วเงยหน้ายิ้มมองพระจันทร์

อย่างน้อยการได้มาอยู่ในยุคนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว ทุกคนในบ้านดีกับเธอ เฉินอี้เซียวเองก็เริ่มเห็นความสามารถของเธอแล้ว อีกหน่อยเธอจะช่วยเขาออกแบบโปรแกรมอื่น ๆ อีก ขยายธุรกิจให้ก้าวหน้า เพื่อเงินทุนในการทำวิจัยและพัฒนาเครื่องไทม์แมชชีน จะสำเร็จหรือไม่เธอไม่รู้ แต่ว่าเธอจะไม่ละความพยายามแน่

************************