Mag-log inนักวิทยาศาสตร์สาวทดลองเครื่องไทม์แมชชีน การทดลองผิดพลาด จาก 4 วัน กลายเป็น 40 ปี ทะลุมิติมาอยู่ในปี 1984 ก่อนตัวเองจะเกิดเสียอีก เมื่อหาทางกลับไปไม่ได้จึงจำใจต้องอยู่ที่นี่เพื่อรอปาฏิหาริย์ จับพลัดจับผลูได้มาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดของประธานหนุ่มพ่อม่ายเมียทิ้ง รับมือกับลูกว่ายากแล้ว รับมือกับคนพ่อยากยิ่งกว่า
view more파리 8구, 르 그랑 살롱의 백스테이지.
암막 커튼 너머로 플래시가 번쩍였다. 프랑스어와 영어, 한국어가 뒤엉킨 웅성거림이 얇은 벽을 타고 밀려왔다.
한여진은 테이블 위의 흑요석빛 보틀을 두 손으로 감쌌다.
〈NOIR 17〉.
베르가모트의 서늘한 첫 향 뒤로 다마스크 로즈와 스모키한 파출리가 겹쳐지는 향수였다. 3년 동안 배합을 바꾸고, 온도와 빛을 달리해 수천 번 안정성을 확인한 끝에 완성한 여진의 첫 시그니처.
처음에는 장미가 너무 빨리 무너졌고, 다음에는 파출리가 거칠게 남았다. 한 방울을 줄이고 반 방울을 더하는 작업을 반복한 끝에야 향은 여진이 그렸던 ‘비 내린 파리의 밤’에 가까워졌다.
그 과정에서 손등은 알코올에 갈라졌고, 휴일과 새벽은 사라졌다. 그래도 완성된 향을 맡을 때마다 견딜 만했다.
사전 블라인드 평가에서는 해외 바이어 최고점을 받았다. 초도 계약 협상액만 200억 원에 가까웠다.
오늘, 그 향을 만든 조향사의 이름이 처음으로 세상에 공개될 예정이었다.
“한 수석님, 5분 뒤 입장입니다.”
스태프가 무선 마이크를 내밀었다.
여진은 옷깃을 정리했다. 손끝에 남은 베티버와 앰버의 잔향이 가볍게 번졌다.
결혼 후 5년.
남편 강태혁이 회사를 키우는 동안 여진은 연구실을 지켰다. 투자 설명회도, 언론 인터뷰도 태혁에게 양보했다. 태혁은 늘 말했다.
‘조금만 더 버티자. 회사가 자리 잡으면 가장 먼저 네 이름부터 세상에 알릴게.’
그 약속을 믿었다. 향만 제대로 만들면 언젠가는 자신의 이름도 함께 빛날 거라 생각했다. 오늘이 바로 그날인 줄 알았다.
‘드디어.’
여진이 짧게 숨을 들이마셨다.
***
암막 커튼이 걷히며 스포트라이트가 무대를 갈랐다.
각국의 뷰티 에디터와 유통사 관계자들이 객석을 가득 채우고 있었다. 프랑스인 사회자가 미소를 지은 채 마이크를 들었다.
“여러분, 루시엘의 새로운 시대를 열 〈NOIR 17〉을 탄생시킨 주인공을 소개합니다.”
박수가 터졌다.
여진은 무대로 발을 내디뎠다.
“루시엘의 총괄 크리에이티브 디렉터이자 마스터 퍼퓨머, 윤서린 님입니다!”
발끝이 그대로 굳었다.
무대 중앙으로 걸어 나간 사람은 윤서린이었다.
석 달 전, 태혁이 해외 명품 마케팅 출신이라며 데려온 여자. 그리고 그의 오래된 첫사랑.
순백의 드레스를 입은 서린이 환한 미소로 마이크를 받았다. 무대용 조명에 맞춰 계산된 각도로 턱을 들고, 객석을 천천히 훑는 모습에는 망설임이 없었다.
“봉주르. 〈NOIR 17〉은 지난 3년 동안 제 감각과 인생을 쏟아 완성한 향수입니다.”
여진의 손에서 보틀이 미세하게 흔들렸다.
연구실 문턱도 제대로 밟지 않은 여자가, 3년을 말했다.
서린은 원료 산지에서 영감을 얻었다고 설명했고, 관객은 감탄했다. 여진이 작성한 개발 노트를 그대로 외운 듯 배합 과정까지 읊었다. 단어 하나, 쉼표 하나까지 낯익었다.
여진은 VIP석 맨 앞줄을 바라봤다.
태혁은 놀라지 않았다. 오히려 누구보다 크게 박수를 치고 있었다.
그 순간 여진은 알았다.
실수가 아니었다.
처음부터 자신만 모르게 짜인 무대였다.
대형 LED 화면이 푸른빛으로 바뀌었다. 보틀 영상 아래, 금빛 영문이 선명하게 떠올랐다.
[ MASTER PERFUMER ]
[ CREATED BY SEO-RIN YOON ]지난 3년의 밤을 삼킨 향수 위에, 다른 여자의 이름이 붙어 있었다.
여진은 손안의 보틀을 더 세게 쥐었다.
차가운 유리가 손바닥을 파고들었다.
그제야 향수보다 먼저 깨진 것이 무엇인지 알았다.
남편에 대한 믿음이었다.
ผู้อำนวยการวัยสามสิบหกมองดูจ้าวหลันเฟยด้วยสายตาที่สนใจ การข้ามเวลาของเธอกับความจำที่หายไปทำให้รู้ว่าการเดินทางข้ามเวลานั้นมีผลต่อความทรงจำ ดังนั้นการทดสอบครั้งที่สามจึงยังไม่ถูกอนุมัติในช่วงนี้การทำงานที่จริงจังของเธอและสีหน้าที่จริงจังเวลาทำงานทำให้เขารู้สึกสนใจเธอและอดที่จะละสายตาไปไม่ได้ และสิ่งนั้นโจวอี้หลิงก็สังเกตได้ และยินดีหากว่าผู้อำนวยการหนุ่มจะสนใจจ้าวหลันเฟย“ทุกคน ผู้อำนวยการเฉินซื้อเครื่องดื่มมาฝาก” เสียงของคนในทีมเรียกให้ทุกคนวางมือจากงานแล้วมารับเครื่องดื่มของตน“กาแฟนม เพิ่มน้ำเชื่อมสองปั๊ม” เขาพูดขึ้นมาจากด้านหลังของจ้าวหลันเฟยหญิงสาวหันกลับไปพบว่าผู้อำนวยการเฉินยื่นเครื่องดื่มเข้ามาให้เธอ“เอ่อ ขอบคุณค่ะ” เธอรับเอาไว้แล้วมองสายตาของเขาที่สนใจเธออย่างเปิดเผย“ของพวกเราได้เอสเปรสโซ่เย็นเหมือนกันหมด ทำไมหลันเฟยเธอจึงได้ต่างจากคนอื่น” มีเสียงพูดหยอกเย้าดังขึ้นมา ทำให้นักวิทยาศาสตร์สาวออกอาการเขินอายเล็กน้อย“ทำไมของฉันไม่เหมือนคนอื่นคะ”“เราชอบเมนูเดียวกัน ผมเลยจำได้ไม่ยาก” เขาอธิบายแล้วยิ้มให้แก่เธอสาย
ณ อาคารวิจัย A ชั้น 1 บริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ไฟฟ้าในห้องทดลองกะพริบเล็กน้อยเหมือนว่าไฟตกวูบไปชั่วครู่“กำลังไฟไม่พอ รีบหยุดการทำงาน” โจวอี้หลิงตะโกนเสียงดังเพื่อให้หยุดการทดลอง แต่ก็สายเกินไปเมื่อคนในเครื่องไทม์แมชชีนหายวับไปกับตา“หลันเฟย” เขาร้องเสียงหลงแล้ทรุดตัวนั่งลงด้วยความเป็นกังวล ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้างในตอนนี้“เธอกลับมาแล้ว” สักพักก็มีเสียงคนดังขึ้น ร่างของจ้าวหลันเฟยกลับมาอยู่ในเครื่องไทม์แมชชีนพร้อมกับประตูที่เปิดออกโดยอัตโนมัติ เธอถูกพาตัวออกมาในสภาพที่กำลังสะลึมสะลือ“หลันเฟย ได้ยินฉันไหม” โจวอี้หลิงถามด้วยความห่วงใย“ศาสตราจารย์ ฉัน..ฉัน..” พูดจบสติเธอก็ดับวูบไป โจวอี้หลิงให้คนพาเธอนำส่งโรงพยาบาลทันทีร่างของจ้าวหลันเฟยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก หมอบอกว่าเธอแค่อ่อนเพลียและร่างกายขาดสารอาหารไปก็เท่านั้น จึงให้น้ำเกลือเธอพร้อมกับยาบำรุงเพื่อให้ร่างกายเธอฟื้นตัวได้เร็ว“เธอเป็นอะไรมากไหม” ศาสตราจารย์จางที่สวมชุดของโรงพยาบาลเข้ามาเยี่ยม เข
ท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดิน แต่อึดใจนี้กลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกคำถามของเจียงหานยังคงวนเวียนอยู่ ในขณะที่หัวใจของเฉินจินเจินเต้นประท้วงอยู่ในอกอย่างรุนแรงครูหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนเฉินจินเจินสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ แววตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังและนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“เฉินจินเจินครับ...” เขาเรียกชื่อจริงของเธอเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เธอหน้าร้อนวูบ“คนที่ผมชอบ คนที่ผมบอกครูโจวว่าชอบมากจนรับใจใครอีกไม่ได้ คนคนนั้นก็คือคุณ”เฉินจินเจินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกราวกับโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว“คุณ... ว่ายังไงนะ”“ผมรักคุณครับ” เจียงหานย้ำชัดถ้อยชัดคำอย่างหนักแน่น ไร้ซึ่งร่องรอยของการล้อเล่นอย่างที่เคยเป็นมา“ที่ผมคอยกวนประสาทคุณ ที่ผมพยายามหาเรื่องมาเจอหน้าคุณทุกวัน หรือแม้แต่จดหมายขอโทษพวกนั้น ผมไม่ได้ทำไ
หลังเลิกเรียน บรรยากาศในโรงเรียนเริ่มเงียบเหงาลงบ้างแล้ว เฉินจินเจินจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก ภาพที่โรงอาหารตอนเที่ยงยังคงติดตาครูสาวเดินเลี่ยงออกมาทางสวนหย่อมด้านหลังอาคารเพื่อไปที่ลานจอดรถ แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยแว่วมาจากมุมตึกเธอไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทแอบฟัง แต่ภาพตรงหน้าทำให้เธอขยับขาไม่ออก ครูโจว ครูสาวผู้อ่อนหวานจากแผนกคณิตศาสตร์ กำลังยืนอยู่ตรงหน้า เจียงหาน ในมือกำลังยื่นจดหมายสีชมพูให้เขาด้วยท่าทางเอียงอาย“ครูเจียงคะ ฉันชอบคุณค่ะ ชอบมานานแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ เราลองคบกันดูได้ไหมคะ”เฉินจินเจินรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบรัดตัวอย่างรุนแรง เธอกลั้นหายใจรอฟังคำตอบ และคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเจียงหานก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอเหมือนจะหยุดหมุน“ผมขอบคุณมากนะครับครูโจวที่รู้สึกดีกับผม แต่ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ เพราะตอนนี้ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ และผมก็ชอบเธอมากด้วย” เจียงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าหนักแน่นคำว่า 'มีคนที่ชอบแล้ว' ไม่ได้แค่ทำให้ค
หลังจากทักทายแขกเหรื่อที่มาร่วมงานได้สักพัก ก็ถึงเวลาที่จะปิดตัวนวัตกรรมใหม่ของบริษัทเฉินเทคโนโลยีที่ทุกคนรอคอยแคชเชอร์ ถูกฉายภาพขึ้นที่หน้าจอโพรเจคเตอร์ ระบุถึงคุณสมบัติและการใช้งานที่ง่ายและรวดเร็ว เชื่อมโยงข้อมูลไปยังโปรแกรมสำนักงานอื่น ๆ ได้อย่างถูกต้องและครบถ้วน เรียกเสียงปรบมื
เสี่ยวอิงและสาวใช้คนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามากำลังพาคุณหนูทั้งสองไปอาบน้ำเพื่อที่จะเตรียมตัวเข้านอนในระหว่างนั้นจ้าวหลันเฟยก็อยู่ในห้องทำงานของเฉินอี้เซียว มองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีของเขาก็ยิ้มตาม“มีอะไรคะ เอาแต่ยิ้มแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจหรอกนะคะ” เธอถามพลางหัวเราะเบา ๆ
ร่างเพรียวบางที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนตัวของเฉินอี้เซียวเต็มไปด้วยสีหน้าที่เย้ายวน สะโพกเล็กเคลื่อนไหวอย่างเนิบนาบหากแต่กดแรงลงมาอย่างเน้นหนัก ทำเอาเจ้าของสะโพกสอบคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจสองมือกุมทรวงอกอิ่มทั้งสองก้อนเอาไว้ มองดูมันกระเพื่อมไหวตามแรงที่โยกไปมาอย่างเพลินตา ก่อนที่หญิงสาวจ
หลังจากแนวคิดของจ้าวหลันเฟยถูกถ่ายทอดในที่ประชุม ทีมงานทั้งหมดก็ระดมสมองกันทำงานตามที่ได้รับมอบหมายใช้เวลาในการศึกษางานเกี่ยวกับบัญชีอยู่ครึ่งวัน และให้ฝ่ายบัญชีเข้ามาอธิบายความต้องการที่ต้องใช้ในการทำงาน ใช้เวลาเขียนโค้ดและออกแบบหน้าตาของโปรแกรม เพียงแค่สามวันเท่านั้นโปรแกรมต้นแบบก็สำเร็จ เตรียมพ


![ม่านรักไฟเสน่หา NC30+ [โคแก่กินหญ้าอ่อน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)