ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80

ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80

last updateZuletzt aktualisiert : 28.01.2026
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
70Kapitel
1.4KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

นางเอกเก่ง

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ประวัติศาสตร์สมมติ

ศาสตราจารย์

ฝาแฝด

พ่อเลี้ยงเดี่ยว

รักข้ามสถานะ

เกิดใหม่

ข้ามเวลาไปอดีต

นักวิทยาศาสตร์สาวทดลองเครื่องไทม์แมชชีน การทดลองผิดพลาด จาก 4 วัน กลายเป็น 40 ปี ทะลุมิติมาอยู่ในปี 1984 ก่อนตัวเองจะเกิดเสียอีก เมื่อหาทางกลับไปไม่ได้จึงจำใจต้องอยู่ที่นี่เพื่อรอปาฏิหาริย์ จับพลัดจับผลูได้มาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดของประธานหนุ่มพ่อม่ายเมียทิ้ง รับมือกับลูกว่ายากแล้ว รับมือกับคนพ่อยากยิ่งกว่า

Mehr anzeigen

Kapitel 1

ตอนที่ 1 การทดลองที่ผิดพลาด

Dinam pov

Today like the previous days, I went out early in the morning and walked the streets of Dalbey in search of work. It has become my routine for almost a month. It's crazy how work has become impossible to find in this country. Yet I am not demanding. Even if it's cleaning the toilet, I'm willing to do it, as long as I have some money to pay for my mom's medical care. 

Indeed, it has been a year since my mother was diagnosed with terminal blood cancer. She wasn't sickly by nature though. Just last year she fell seriously ill. I am the only child she has had. My mother failed to get married. She preferred putting into sacrifice her happiness for my well-being. Even though she had never told me, I knew she must have suffered a lot in her life, especially sentimentally. When I was a child, I used to ask her all the time where my father was. She always told me that he is dead. 

Living without both parents can be challenging. I had to wipe away tears in secret because of my nasty classmates who kept reminding me of not having a father. This was also the case with grown-ups who called me bastard. They were so mean that it had become my name in this neighborhood. When my mother heard this, she moved to another city. Sometimes I caught her crying in her room because of the mean things people did to me. But I asked her not to worry, because for me, she represents a father and a mother at the same time. And it wasn't empty talk. My mother really was. She is a strong woman who has braved the rain and the sun, winds and tides to take care of me and give me a fairly modest life. I had nothing to envy young people of my age. She always ensure for me to always be clean and well dressed. Initially, she offered her services as a cleaning assistant and at the same time she learned sewing. When she managed to glean a sizable sum, she bought herself a sewing machine and opened a workshop in front of our gate. It was with this money that she paid me school to university. 

When the doctor told me last year that she had cancer, I thought my world was going to end. I cried all the tears in my body. Since then, I have been desperately looking for work so that I can pay for therapies that are costly. At the beginning, I had found a job as manager of an office automation secretariat. The money was used to feed us and pay for my mother's therapy. But already a month ago, my boss came to tell me that the former manager was already there and that I had to stop work. The savings I had collected have already all been used up. I no longer know where to turn. I am tired of walking around in search of work. Even my shoes are all worn out from walking. Everywhere I go, I am told that we no longer need one more employee. And that even they are the nicest who take the time to answer me. Others snub me, look down on me or ask me to leave their premises without failing to insult me. 

Today in the afternoon, I went to a house still with the hope to get a job. The guard opens me and I ask him if his bosses are there.

"What do you want from my bosses?" He asked me the question, looking at me strangely.

"Excuse me, I'm looking for a job. Even if it's for scrubbing the toilet, I'm ready to take it. Do you think your bosses can offer a job to me?"

The guard looks at me a while, perhaps he can see my despair. He finally told me after calming down.

"I don't know. Go ahead and enter this room."

He indicates to me, thanks to his finger, the entrance to the huge house. "Only my boss' wife is there." He continues to say.  

I turned around and walked casually in the direction he has indicated to me. I rang as soon as I reached the door and I waited wisely for someone to come and open it for me. A minute later, a woman in her fifties, who looks like a servant, came to open the door for me.

"Hello!" I said hesitantly as she gave me a look that seemed sympathetic to say the least.

"What do you want?" She asked me, staring at me from top to bottom.

"Uh ... is your boss there?"  

At this question, I heared a voice coming behind her.

"Mary, why are you taking so long? Who is it?"  

Then a lady came out from inside the house, looking at me strangely.

"Hello Madam..." I stammered.  

The lady looks at me with disdain, to the point that I lowered my head in shame.

"What are you looking for in my house ? Did they tell you this is a house where tramps have access?"

"No Madam... I'm just looking for work... You know, I can do anything..." 

Before I finish speaking, she cries out

"Out of my sight ! You are looking for a job huh? You think I don't know thieves like you? You'll end up stealing all the furnitures of my house, when you'll get the job, right?"

"No Madam, I promise you that I will keep my check and do whatever you like, but please give me a job to do..." I insisted with a pleading gaze. 

"Jules!" 

She interrupted me, turning to the guard. He comes running towards us and the lady speaks to him with a nod of the head. While I was internally wondering what that meant, the guard carried me unexpectedly. He leads me out of the gate and throws me to the ground like a garbage bag. I get up with difficulty and cry in silence. I feel pain in my back. I wipe off the dust that has stuck to my clothes. Why are people so mean? Did I have to be chased away like this? She could have just told me that she had no work to offer me and I would have come home without a problem. 

I take an unknown direction and I walk to a public bench. Sitting in the shade, I think about my setbacks and this miserable life. Why does God allow all of these trials? So am I not entitled to a little break like other people? Why have I suffered so much since my childhood? I cry until my sight blurs with tears. I am sitting on the corner and there is no one near me. Therefore, I pour out all the bitterness from my soul without embarrassment. At least here I can cry however I want. My mom and I sleep in the same room and on the same bed. If I cry, she will know it and feel bad. So I take it upon myself and play hard. Only, there I have more than enough. I can't take this suffering anymore. I want to scream out my pain and pull it out like gall. While I was shedding copious tears I hear

"Hi Sir, is there a problem?"  

I lift my tear and snot-drenched face to this person standing in front of me. She hands me disposable tissues and I take them from her hands while thanking her. I clean my face. The strange woman sits next to me on the public bench where I am sitting. I feel ashamed to have been caught by a stranger crying. I tell her then with my head down

"I'm sorry you attended this pityful show!"

"It's nothing. It happens to everyone to have problems in life. And believe me, it is advisable to cry to relieve stress."

"Thank you!"

"So why are you crying? What is your problem? I'm sure there must be a solution to this." She said to me in a calm tone.

"I don't really think so. Unless a large sum of money falls to me like a miracle from heaven." I replied on a whim.

"So marry me!" 

Such was the statement of this young lady, and I thought she must be crazy.

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
70 Kapitel
ตอนที่ 1 การทดลองที่ผิดพลาด
ณ อาคารวิจัย A ชั้น 1 บริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ณ เขตผู่ตงของมหานครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ภายในอาคารมีห้องทดลองขนาดใหญ่ ข้างในมีเครื่องไทม์แมชชีนสีขาวตั้งอยู่กลางห้อง ประตูเปิดปิดเป็นกระจกหนาที่มองเห็นภายในที่มีพื้นที่จำกัดการค้นคว้าเครื่องไทม์แมชชีนที่ใช้ทุนกว่าพันล้านของบริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ได้สำเร็จลงในปี ค.ศ. 2024 หลังจากค้นคว้ากันอยู่นานถึงสิบสี่ปีจ้าวหลันเฟย นักวิทยาศาสตร์อายุยี่สิบสี่ปี เธอเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์โจวตั้งแต่ที่เรียนระดับมหาวิทยาลัย จนกระทั่งเรียนจบก็มาทำงานและอยู่ในโครงการวิจัยนี้ และมีส่วนในการพัฒนาโครงการนี้จนประสบความสำเร็จหญิงสาวกำลังจะขอทำการทดสอบเครื่องเป็นหนที่สองด้วยตัวเองหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าเครื่องสามารถใช้งานได้จริงเมื่อห้าวันก่อนศาสตราจารย์จางได้ทดลองเครื่องไทม์แมชชีนเป็นครั้งแรก เขาย้อนเวลากลับไปเมื่อสามวันที่แล้ว ผลปรากฏว่าเขาเดินออกมาพร้อมกันนำนาฬิกาที่ทำเคยตกก่อนหน้ากลับมาในสภาพที่สมบูรณ์ เพื่อเป็นหลักฐานว่าเขาได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตได้จริงทว่าสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ เขาเข้าไปในเครื่องแล้วกลับออกมาภายในเวลาไม่ถึงสามนาทีเท่านั้
Mehr lesen
ตอนที่ 2 เกือบเอาชีวิตมาทิ้ง
เมื่อไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ก็ทำเอาหัวใจของเธอสั่นระรัวด้วยความกลัวและกังวลหากสิ่งที่ศาสตราจารย์จางพูดถึงเป็นจริงว่า ต้องรอให้เวลาที่ย้อนมาดำเนินไปจนถึงปัจจุบันจึงจะกลับคืนสู่ปัจจุบันได้ นั่นหมายความว่าเธอต้องติดอยู่ที่นี่อีกหลายสิบปีเลยอย่างนั้นหรือ“เราควรกลับไปบ้านตัวเองที่ปักกิ่งแล้วไปอยู่กับพ่อแม่ให้พวกท่านช่วยเหลือ ใช่แล้ว” เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็ยิ้มออกมาวางแผนว่าหากบุพการีทั้งสองไม่เชื่อว่าเธอคือลูกสาว ก็จะเล่าเรื่องที่คุณปู่เคยเล่าเรื่องวีรกรรมของคุณพ่อ เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอให้เขาเชื่อเธอแล้ว หรือไม่ก็ช่วงตั้งครรภ์ที่มารดาฝันเห็นพระพุทธองค์ส่งเทพธิดามาจุติในครรภ์ ซึ่งมารดาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ท่านก็น่าจะเชื่อเธอแล้วเมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปที่ป้ายรถประจำทางที่อยู่หน้าโรงพยาบาล ขณะที่รอรถก็ลืมไปว่าตนไม่มีเงินติดตัวมาสักหยวน อีกอย่างเงินในยุคปัจจุบันก็คงใช้ไม่ได้กับที่นี่ขณะนั้นก็มีคนมานั่งข้าง ๆ มองหญิงสาวในชุดเสื้อคลุมยาวสีขาวก็เข้าใจว่าเธอทำงานที่โรงพยาบาลก็ยิ้มให้ ก่อนจะคลี่หนังสือพิมพ์ออกแล้วอ่านรอรถประจำทางมาถึง จ้าวหลันเฟยเห็นอย่างนั้นก็ขอยืมหนังสื
Mehr lesen
ตอนที่ 3 ผู้มีพระคุณ
ความเย็นที่กระทบกับผิวหน้าทำให้จ้าวหลันเฟยที่หมดสติอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอค่อย ๆ กะพริบตาปรับแสง แล้วมองเห็นหญิงวัยประมาณสี่สิบปีกำลังเช็ดใบหน้าให้เธออยู่“ฟื้นแล้วหรือคะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล จากนั้นก็ประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง“ฉันอยู่ที่ไหนคะ” เธอเพิ่งตื่นจึงยังเบลอ ๆ อยู่ว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือว่าอยู่ที่ไหนกันแน่“ฉันชื่อลู่หง เรียกว่าป้าลู่ก็ได้ คุณอยู่บ้านสกุลเฉิน คุณเฉินให้หมอมาดูอาการคุณแล้ว เห็นว่าแค่อ่อนเพลียแล้วเป็นลมไป” ในขณะที่ฟังเธออธิบาย จ้าวหลันเฟยก็กำลังไล่เรียงความคิดไปด้วย พอจำเรื่องราวก่อนหมดสติได้ก็ทำหน้าเครียดขึ้นมา“อ่อนเพลียอะไรกัน ไม่ใช่ว่ามีคนตั้งใจจะบีบคอฉันให้ตายหรือคะ” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จนร่างอรชรเซเล็กน้อย แล้วลู่หงก็รีบประคองเธอเอาไว้“คุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไรมา ฉันเตรียมข้าวเย็นไว้ให้แล้ว กินข้าวให้อิ่มท้อง เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างสุภาพและใจเย็น หญิงสาวจึงยอมสงบลงใช่ เธอต้องกินอาหารให้อิ่มท้องก่อน แล้วอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงค่อย ๆ เดินตามป้าลู่ออกไปที่ห้องรับประทานอาหารด้าน
Mehr lesen
ตอนที่ 4 หน้าที่สำคัญ
“พี่เลี้ยงหรือคะ” เธอทวนประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่งุนงง เธอขอตำแหน่งที่บริษัทแต่เขากลับเสนอตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กให้“สาวใช้ที่ทำหน้าที่พี่เลี้ยงกำลังจะลาออกไปในสิ้นเดือนนี้ ตำแหน่งเดียวที่ขาดคือพี่เลี้ยงของลูกผม ถ้าคุณไม่รับข้อเสนอก็เรียกเงินค่าชดเชยมา” เขาถามย้ำอีกครั้ง หากเธอจนตรอกจริงงานไหนก็ต้องรับเอาไว้จ้าวหลันเฟยกำลังจะแสดงท่าทีไม่พอใจแต่ก็สงบลงเมื่อนึกได้ว่า อย่างไรเสียตนก็ไม่มีที่ไปแล้ว สู้รับข้อเสนอเอาไว้ก่อนจะดีกว่า“ก็ได้ค่ะ ฉันจะรับงานตำแหน่งพี่เลี้ยง” คำตอบของเธอทำให้เฉินอี้เซียวมองด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะยอมรับตำแหน่งพี่เลี้ยงที่ไม่ต่างจากสาวใช้ของบ้านชุดที่เธอสวมใส่ก่อนหน้านี้ก็มีความทันสมัยเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่คนรุ่นใหม่ รวมไปถึงเสื้อสีขาวสะอาดตาที่คลุมทับมา ราวกับว่าเธอมีอาชีพอะไรที่เกี่ยวกับงานเฉพาะทางบางอย่างที่ต้องใช้ความชำนาญ แต่อยู่ดี ๆ เมื่อเขาประชดให้ยอมรับตำแหน่งคนรับใช้ หญิงสาวกลับยอมง่าย ๆ เสียอย่างนั้น“คุณต้องการอะไรกันแน่” คำถามนั้นทำให้จ้าวหลันเฟยขมวดคิ้ว ให้เป็นพี่เลี้ยงที่บ้านเธอก็ยอมแล้วเขายังจะคาดคั้นอะไรกับเธออี
Mehr lesen
ตอนที่ 5 บ้านสกุลเฉิน
ในตอนเช้าจ้าวหลันเฟยถูกเสี่ยวอิงปลุกขึ้นมาให้มาช่วยงานในครัว คฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีคนอาศัยอยู่เพียงไม่คนเท่านั้น คือ เฉินอี้เซียว ลูก ๆ ของเขาสองคน ลู่หงและกู่เหยียนสามีของเธอที่เป็นคนขับรถ กับเสี่ยวอิงที่กำลังจะลาออกไป และอาหมิงคนสนิทของเฉินอี้เซียวที่เป็นลูกน้องคนเดียวที่ยังเหลืออยู่“ทุกเช้าคุณจะต้องตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าของคุณหนู ตามตารางที่คุณเฉินทำเอาไว้ ทำความสะอาดห้องนอนของคุณหนู แล้วก็ดูแลเรื่องเสื้อผ้า พูดง่าย ๆ ก็คือดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูทั้งสอง ส่วนหน้าที่หุงข้าวและทำกับข้าวของคุณเฉิน การความสะอาดห้องนอนของและห้องทำงาน รวมถึงนำเสื้อผ้าลงมาซักทำความสะอาด เป็นหน้าที่ของฉัน ส่วนการทำความสะอาดส่วนอื่น ๆ ของบ้านก็ช่วยกัน ในระหว่างนี้ที่เสี่ยวอิงยังอยู่ก็ช่วยกันไปก่อน” ป้าลู่อธิบายหน้าที่หลักของเธออย่างละเอียด รวมถึงบอกหน้าที่ของตนเองด้วย“ค่ะป้าลู่ ป้าไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอกค่ะ เราก็ทำงานให้คุณเฉินเหมือนกัน” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสุภาพ มองสาวใช้อีกคนที่กำลังหั่นผักไปด้วยใบหน้าที่ดูเศร้า น้ำตาของเธอกำลังไหลอาบแก้มพลางใช้แขนเสื้อยกเช็ดไปด้วย“เป็นอะไรไป
Mehr lesen
ตอนที่ 6 เสี่ยวจ้าน เสี่ยวเจิน
การปลุกเด็กน้อยให้ตื่นนอนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องเลือกวิธีการปลุกให้ดี ไม่ให้เด็กตื่นมาพร้อมกับอารมณ์ที่งอแง ดังนั้นหญิงสาวตัดสินใจที่จะใช้วิธีปลุกอย่างที่เคยเห็นพี่สะใภ้ของตนปลุกหลานชายจ้าวหลันเฟยเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงของเด็กหญิงแฝดคนน้องก่อน จากนั้นก็เขย่าตัวเบา ๆ“คุณหนูเล็กตื่นได้แล้วค่ะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ปลายนิ้วเรียวมือก็เขี่ยแก้มเล็ก ๆ นั้นด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็ดึงผ้าห่มออกและเลื่อนมือไปจิ้มที่เอวน้อย ๆ ให้เด็กหญิงตื่น“ตื่นได้แล้วค่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อแล้วขยับนิ้วหยอกเบา ๆเมื่อได้รับสัมผัสที่คุ้นเคยด้วยวิธีปลุกนั้นเด็กหญิงเฉินจินเจินก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ งัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วเห็นชุดที่มารดาเคยสวมใส่ก็โผล่เข้ากอดโดยที่ยังเห็นใบหน้าไม่ชัด“หม่าม้า หม่าม้ากลับมาแล้ว เสี่ยวจ้าน หม่าม้ากลับมาแล้ว” เสียงเล็ก ๆ นั้นร้องบอกพี่ชายในขณะที่สวมกอดจ้าวหลันเฟยเอาไว้แน่น เฉินจินจ้านงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นแค่แผ่นหลังในชุดนั้นก็รีบเข้าไปสวมกอด ทำเอาตอนนี้จ้าวหลันเฟยทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกันกับเสี่ยวอิงที่ยืนคิ้
Mehr lesen
ตอนที่ 7 การต่อต้าน
หลังจากที่อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จ้าวหลันเฟยก็พาเด็ก ๆ ไปนั่งในห้องนั่งเล่น เริ่มตันกิจกรรมด้วยการวาดรูปและระบายสี“เมื่อไหร่เธอจะพาเล่นอะไรสนุก ๆ ที่ว่า” เฉินจินจ้านถามพลางกอดอกด้วยความไม่พอใจ รู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนหลอกอยู่“เสี่ยวจ้าน ต้องเรียกพี่หลันเฟยสิ จะเรียกเธอได้อย่างไร” เฉินจินเจินบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่ทำราวกับว่าตัวเองนั้นโตกว่าเขาหลายปีนัก“ยังก่อนค่ะ ก่อนอื่นฉันอยากให้คุณหนูทั้งสอง วาดภาพและระบายสีครอบครัวในจินตนาการว่าเป็นอย่างไร ในระหว่างนั้นฉันจะไปเตรียมของเอาไว้อย่างไรเล่า” เธอบอกอย่างใจเย็น เลี้ยงเด็กคนเดียวก็ง่ายอยู่หรอก โดยเฉพาะคนน้องที่ดูเหมือนว่าจะยอมรับเธอง่าย ๆ แต่กับคนพี่นี่สิยังคงแฝงไว้ด้วยการต่อต้านอยู่ลึก ๆ“ได้ ตกลง ผมจะเชื่อพี่” เขาพูดแล้วลดท่าทีลง จากนั้นเสี่ยวอิงก็ช่วยเตรียมกระดาษและสีของเด็ก ๆ แล้วให้นั่งแยกกันระบายสีคนละมุม ในขณะที่จ้าวหลันเฟยไปเตรียมของที่เธอจะนำมาให้เด็ก ๆ ได้เล่นสนุกกันจ้าวหลันเฟยเข้าไปในครัว ถามหากระป๋องที่ไม่ใช้แล้วจากลู่หง พอดีว่ามีกระป๋องเหล็กจากนมข้นหวานอยู่ จึงให้ลุงกู่ช่วยฝนขอบที่มีลักษณะมีคมออกให้ แล้วเจาะรู
Mehr lesen
ตอนที่ 8 คนแปลกหน้า
เมื่อมีคนยื่นมือมาเพื่อที่จะร่วมทุนด้วยย่อมเป็นข่าวดีของบริษัท เฉินอี้เซียวจึงเตรียมตัวต้อนรับนักธุรกิจลึกลับนั้นด้วยความยินดีหยางหมิงซวนลูกน้องผู้ติดตามและเป็นมือขวาในการทำงานทุกอย่าง เคาะประตูห้องแล้วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก“มีอะไร” เขาถามเมื่อเห็นสีหน้านั้น“แขกที่นัดไว้มาถึงแล้วครับ แต่ว่า..” เขาหยุดพูดด้วยความลังเล“ว่ามา”“เธอคือคุณฟู่ ฟู่ชิงชิงครับ” พอได้ยินชื่ออดีตภรรยาเขาก็นิ่งไปชั่วครู่ ทำให้อาหมิงรู้สึกลังเล“คุณเฉินจะให้เธอเข้ามาไหมครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ เฉินอี้เซียวพยักหน้า เขาเองก็อยากรู้ว่าฟู่ชิงชิงต้องการอะไรจากเขาอีกเมื่ออาหมิงออกไปอดีตคุณนายเฉินก็เดินเข้ามา ชุดที่เธอสวมใส่นั้นเป็นแบบสมัยนิยม เสื้อคอจีนสีขาว แขนกระบอกยาวคลุมข้อมือ และกางเกงขายาวสีดำที่รัดรูปตัดกับเสื้อสีขาวตัวบน เอวคาดเข็มขัดขนาดใหญ่ กระเป๋าที่สะพายก็เป็นกระเป๋าถือผู้หญิงที่กำลังเป็นที่นิยมในสมัยนี้“คุณมาทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย“ฉันมาเพื่อช่วยคุณ ฉันกำลังจะแต่งงานกับเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้... ไม่สิ ต้องบอกว่าใหญ่ที่สุดใ
Mehr lesen
ตอนที่ 9 สงสัย
เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนการ อาหมิงจึงโทรกลับมาที่บ้านเพื่อบอกลู่หงว่าวันนี้จะพาเฉินอี้เซียวกลับบ้านตามเวลาปกติเพื่อให้เตรียมอาหารเย็นเอาไว้จ้าวหลันเฟยทำอาหารเย็นให้เด็ก ๆ ตามสูตรที่เขียนระบุอย่างชัดเจน ในขณะที่ลู่หงและเสี่ยวอิงช่วยกันทำอาหารเย็นด้วยกัน“ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเก่งมากเลยนะหลันเฟย ดูแลคุณหนูได้อยู่หมัดตั้งแต่วันแรก ตอนพี่เลี้ยงคนก่อนลาออกไปแล้วให้เสี่ยวอิงช่วยดูแลชั่วคราว เราสองคนรับมือคุณหนูทั้งสองแทบไม่ไหว” ป้าลู่บ่นไปยิ้มไปด้วยความชื่นชม“ฉันน่าจะเคยเลี้ยงเด็กมาก่อน สัญชาตญาณบอกว่าอย่างนั้น” จ้าวหลันเฟยรับบทพี่เลี้ยงความจำเสื่อมกับทุกคน เพราะไม่อย่างนั้นอาจตามมาด้วยคำถามถึงที่มาและบ้านเกิด ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร“สวย ๆ อย่างพี่หลันเฟยก็น่าจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วหรือเปล่า อายุพี่ก็น่าจะออกเรือนไปแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ครอบครัวของพี่จะเป็นอย่างไร ฉันขอให้พี่จำได้และได้กลับบ้านเร็ว ๆ นะ” เสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เห็นใจ“แต่ฉันไม่อยากให้รีบจำได้ อยากให้ช่วยดูแลคุณหนูไปนาน ๆ” ป้าลู่พูดแล้วหัวเราะอย่างชอบใจจ้าวหลันเฟยได้แต่ยิ้มรับ ภายในใจขมขื่นไม่น้อย ใช่แล้ว.
Mehr lesen
ตอนที่ 10 เปลี่ยนแผน
เจ้าของร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องห้องน้ำที่อยู่ถัดจากห้องนอนของเด็ก ๆ ขณะที่กำลังเดินผ่านก็ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกแฝดทั้งสองดังเล็ดลอดออกมา ตอนแรกว่าจะเข้าไปตำหนิ แต่เมื่อได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงมือใหม่ผสมออกมา ตนอยู่ในสภาพที่แต่งกายไม่เรียบร้อยจึงเปลี่ยนใจไม่ได้เข้าไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอในการกำราบลูกทั้งสองของเขาเมื่อกลับเข้าไปในห้องและกำลังแต่งตัว เสียงพูดคุยก็ดังทะลุมาจากประตูห้องที่เชื่อมหากัน เสียงของจ้าวหลันเฟยที่กำลังพูดกับเด็ก ๆ เขาแต่งตัวไปและเงี่ยหูฟังไปด้วยว่าเธอจะจัดการกับเจ้าตัวเล็กอย่างไร“นี่ก็ได้นี่ก็เลยเวลาเข้านอนมามากแล้วนะคะ ฉันเล่านิทานจบแล้ว คุณหนูทั้งสองต้องทำตามสัญญานะคะ เข้านอนได้แล้วค่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและใจเย็น จำได้ที่พี่สะใภ้บอกว่าการเลี้ยงเด็กต้องใจเย็นให้มาก“แต่เรายังอยากฟังนิทานอีกเรื่อง พี่หลันเฟยเล่าให้ฟังหน่อยได้หรือไม่” เด็กหญิงตัวน้อยพูดเจื้อยแจ้วขอร้องขึ้นมา ในขณะที่เด็กชายเองก็อยากฟังแต่ไม่ได้ขอร้องเพราะยังมีท่าทีต่อต้าน ทั้ง ๆ ที่ในใจนั้นเอนเอียงไปหาพี่เลี้ยงคนใหม่มากแล้ว แต่ยังคงเขินอายที่จะแสดงการยอมรับ“ไม่ได้ค่ะ สัญญาก็เ
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status