ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80

ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-28
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
70Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

นักวิทยาศาสตร์สาวทดลองเครื่องไทม์แมชชีน การทดลองผิดพลาด จาก 4 วัน กลายเป็น 40 ปี ทะลุมิติมาอยู่ในปี 1984 ก่อนตัวเองจะเกิดเสียอีก เมื่อหาทางกลับไปไม่ได้จึงจำใจต้องอยู่ที่นี่เพื่อรอปาฏิหาริย์ จับพลัดจับผลูได้มาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดของประธานหนุ่มพ่อม่ายเมียทิ้ง รับมือกับลูกว่ายากแล้ว รับมือกับคนพ่อยากยิ่งกว่า

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 การทดลองที่ผิดพลาด

Patrick O’Reilly exhaled a thick plume of smoke and stabbed his cigarette out in the overflowing ashtray on the table in front of him. He gave a barely perceptible nod of his head, and the doors were flung wide, granting admittance to three men, two of whom were dragging in the third.

“He’s here.”

Patrick rose to his feet and tugged the black leather kutte over his shoulders. There were two patches on the worn old vest that set his apart from the rest of the members of the Steel Claw Motorcycle Club: the most important in this particular moment was the one that read “Vice President”.

“Where do you want him, Pat?” Asked Fitz, his Sergeant at Arms, essentially his right-hand man. Flanking their new guest was a prospect, much more brawn than brain, much more bite than bark.

“He can have a seat,” Patrick said, crossing his arms over the broad expanse of his chest. He regarded the man with cool curiosity as he was deposited, rather unceremoniously, into a chair in front of Patrick. The man had been roughed up a little — nothing too extreme, but at the first opportunity he got, he leaned forward and spat blood onto the concrete floor at his feet. “Declan Pierce,” said Patrick, steadying himself a few feet in front of the man, “Our paths finally cross.”

“Would that it were under more fortuitous circumstances.” Declan’s manner of speech had the gentle lilt of a person who was born in Ireland, but raised in the states, a mere shadow of his father’s more aggressive brogue. And his father was precisely why young Declan was sitting in that seat to begin with.

“Yeah,” Patrick agreed, shifting his weight to fall into an easy lean against the table at his side. “I know this isn’t exactly your fight.”

“But I’m here to clean it up anyway, aren’t I?”

Patrick looked past Declan and glanced between Fitz and the Prospect, a cant of his chin indicating that he wished to be left alone with their guest. The two men obliged, and a little of the electricity went out of the air with them. Declan relaxed against the back of the chair into which he’d been deposited.

“Sins of the father, and all that,” Patrick grimly intoned, fishing a half-crushed pack of Camels from the back pocket of his jeans.

“Aye,” Declan agreed, leaning forward so that his elbows rested on his knees. “How is old Ed, anyway?”

“He’s stable, I think. Took one’a those bullets in the chest, collapsed a lung. So he’s on a ventilator, in and out of consciousness. But it looks like me might pull through.” Patrick placed the cigarette between his lips and plucked a tarnished silver zippo from the pocket of his kutte. He lit the cigarette, inhaled, exhaled. “And that is very good news for you and your old man.”

“Why don’t you just take your pound of flesh and be done with it?” Declan had expected the Claws to come for him, as soon as he’d gotten wind of the attack on Old Ed Channing, Patrick’s father in law, and the President of the Steel Claw Motorcycle Club. He’d been perturbed, but not exactly surprised, to learn that the perpetrator of the attack had been his own father, Jimmy Pierce. Not that he’d deign to bash Old Ed’s skull in himself, no: had one of his ex-IRA cronies do it, no doubt. Jimmy Pierce insisted that he was absolutely not part of an organized crime ring. But when push came to shove, they seemed pretty organized to Declan.

“I’m not here to rough you up, Declan,” Patrick said, “I’m not gonna kill you. I’m not gonna lay a finger on you.”

Declan quirked a brow in question. “What d’ya want with me, then?”

“What do you know about Jimmy Pierce’s attack on my father?”

Declan shrugged and leaned back in the metal folding chair. “Next to nothing. Don’t know if you heard, but my Da an’ me, we aren’t exactly… close.” To put it mildly.

“The Claws run a bit of a…. an underground competition, shall we say, where we pitch two

men — fine athletes — against each other for sport. Then, our guests are free to place wagers on the fighters.”

“Spit shine a turd, it’s still shit,” Declan said with a grin, which Patrick immediately mirrored.

“Yeah, it’s cage fighting. Bloody, brutal shit, but turns a good profit. So, your father was a regular around the ring. Lost a lot of his own money, lost a lot of other people’s money. He knew we were gonna come after him for what he owed, knew that he was facing a truly savage beatdown, and tried to disband our entire organization in one fell swoop, rather than pay what he owed, or take what was coming to him.”

“Yeah. Sounds like my Da.”

“Do you know where he is now?”

“Not a clue. I imagine he high-tailed it across the pond as soon as he heard Old Ed was still breathing.” Jimmy Pierce’s connections to the crime syndicates in Ireland ran deep. Declan guessed he’d have rather an easy time of hiding out there forever if he needed to. But someone had to pay; someone always had to pay.

“That’s what we figured.” Patrick tapped the end of his cigarette and let the ash scatter over the blood on the concrete floor at their feet. “So that’s where you come in.”

“Listen, Patrick, if I had the kind’a money Jimmy owes, I’d just give it to you. But I don’t.”

“I know, man,” Patrick said, and his green eyes softened. Declan found himself realizing that he actually kind of liked this crazy son of a bitch. “So we’re gonna take it from you in trade.”

“Trade?” Declan worked construction. He wondered if Patrick O’Reilly needed any walls demolished.

“Yeah,” he said. “How good are you in a fight?”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
70 Bab
ตอนที่ 1 การทดลองที่ผิดพลาด
ณ อาคารวิจัย A ชั้น 1 บริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ณ เขตผู่ตงของมหานครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ภายในอาคารมีห้องทดลองขนาดใหญ่ ข้างในมีเครื่องไทม์แมชชีนสีขาวตั้งอยู่กลางห้อง ประตูเปิดปิดเป็นกระจกหนาที่มองเห็นภายในที่มีพื้นที่จำกัดการค้นคว้าเครื่องไทม์แมชชีนที่ใช้ทุนกว่าพันล้านของบริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ได้สำเร็จลงในปี ค.ศ. 2024 หลังจากค้นคว้ากันอยู่นานถึงสิบสี่ปีจ้าวหลันเฟย นักวิทยาศาสตร์อายุยี่สิบสี่ปี เธอเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์โจวตั้งแต่ที่เรียนระดับมหาวิทยาลัย จนกระทั่งเรียนจบก็มาทำงานและอยู่ในโครงการวิจัยนี้ และมีส่วนในการพัฒนาโครงการนี้จนประสบความสำเร็จหญิงสาวกำลังจะขอทำการทดสอบเครื่องเป็นหนที่สองด้วยตัวเองหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าเครื่องสามารถใช้งานได้จริงเมื่อห้าวันก่อนศาสตราจารย์จางได้ทดลองเครื่องไทม์แมชชีนเป็นครั้งแรก เขาย้อนเวลากลับไปเมื่อสามวันที่แล้ว ผลปรากฏว่าเขาเดินออกมาพร้อมกันนำนาฬิกาที่ทำเคยตกก่อนหน้ากลับมาในสภาพที่สมบูรณ์ เพื่อเป็นหลักฐานว่าเขาได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตได้จริงทว่าสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ เขาเข้าไปในเครื่องแล้วกลับออกมาภายในเวลาไม่ถึงสามนาทีเท่านั้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 เกือบเอาชีวิตมาทิ้ง
เมื่อไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ก็ทำเอาหัวใจของเธอสั่นระรัวด้วยความกลัวและกังวลหากสิ่งที่ศาสตราจารย์จางพูดถึงเป็นจริงว่า ต้องรอให้เวลาที่ย้อนมาดำเนินไปจนถึงปัจจุบันจึงจะกลับคืนสู่ปัจจุบันได้ นั่นหมายความว่าเธอต้องติดอยู่ที่นี่อีกหลายสิบปีเลยอย่างนั้นหรือ“เราควรกลับไปบ้านตัวเองที่ปักกิ่งแล้วไปอยู่กับพ่อแม่ให้พวกท่านช่วยเหลือ ใช่แล้ว” เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็ยิ้มออกมาวางแผนว่าหากบุพการีทั้งสองไม่เชื่อว่าเธอคือลูกสาว ก็จะเล่าเรื่องที่คุณปู่เคยเล่าเรื่องวีรกรรมของคุณพ่อ เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอให้เขาเชื่อเธอแล้ว หรือไม่ก็ช่วงตั้งครรภ์ที่มารดาฝันเห็นพระพุทธองค์ส่งเทพธิดามาจุติในครรภ์ ซึ่งมารดาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ท่านก็น่าจะเชื่อเธอแล้วเมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปที่ป้ายรถประจำทางที่อยู่หน้าโรงพยาบาล ขณะที่รอรถก็ลืมไปว่าตนไม่มีเงินติดตัวมาสักหยวน อีกอย่างเงินในยุคปัจจุบันก็คงใช้ไม่ได้กับที่นี่ขณะนั้นก็มีคนมานั่งข้าง ๆ มองหญิงสาวในชุดเสื้อคลุมยาวสีขาวก็เข้าใจว่าเธอทำงานที่โรงพยาบาลก็ยิ้มให้ ก่อนจะคลี่หนังสือพิมพ์ออกแล้วอ่านรอรถประจำทางมาถึง จ้าวหลันเฟยเห็นอย่างนั้นก็ขอยืมหนังสื
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ผู้มีพระคุณ
ความเย็นที่กระทบกับผิวหน้าทำให้จ้าวหลันเฟยที่หมดสติอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอค่อย ๆ กะพริบตาปรับแสง แล้วมองเห็นหญิงวัยประมาณสี่สิบปีกำลังเช็ดใบหน้าให้เธออยู่“ฟื้นแล้วหรือคะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล จากนั้นก็ประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง“ฉันอยู่ที่ไหนคะ” เธอเพิ่งตื่นจึงยังเบลอ ๆ อยู่ว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือว่าอยู่ที่ไหนกันแน่“ฉันชื่อลู่หง เรียกว่าป้าลู่ก็ได้ คุณอยู่บ้านสกุลเฉิน คุณเฉินให้หมอมาดูอาการคุณแล้ว เห็นว่าแค่อ่อนเพลียแล้วเป็นลมไป” ในขณะที่ฟังเธออธิบาย จ้าวหลันเฟยก็กำลังไล่เรียงความคิดไปด้วย พอจำเรื่องราวก่อนหมดสติได้ก็ทำหน้าเครียดขึ้นมา“อ่อนเพลียอะไรกัน ไม่ใช่ว่ามีคนตั้งใจจะบีบคอฉันให้ตายหรือคะ” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จนร่างอรชรเซเล็กน้อย แล้วลู่หงก็รีบประคองเธอเอาไว้“คุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไรมา ฉันเตรียมข้าวเย็นไว้ให้แล้ว กินข้าวให้อิ่มท้อง เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างสุภาพและใจเย็น หญิงสาวจึงยอมสงบลงใช่ เธอต้องกินอาหารให้อิ่มท้องก่อน แล้วอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงค่อย ๆ เดินตามป้าลู่ออกไปที่ห้องรับประทานอาหารด้าน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 หน้าที่สำคัญ
“พี่เลี้ยงหรือคะ” เธอทวนประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่งุนงง เธอขอตำแหน่งที่บริษัทแต่เขากลับเสนอตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กให้“สาวใช้ที่ทำหน้าที่พี่เลี้ยงกำลังจะลาออกไปในสิ้นเดือนนี้ ตำแหน่งเดียวที่ขาดคือพี่เลี้ยงของลูกผม ถ้าคุณไม่รับข้อเสนอก็เรียกเงินค่าชดเชยมา” เขาถามย้ำอีกครั้ง หากเธอจนตรอกจริงงานไหนก็ต้องรับเอาไว้จ้าวหลันเฟยกำลังจะแสดงท่าทีไม่พอใจแต่ก็สงบลงเมื่อนึกได้ว่า อย่างไรเสียตนก็ไม่มีที่ไปแล้ว สู้รับข้อเสนอเอาไว้ก่อนจะดีกว่า“ก็ได้ค่ะ ฉันจะรับงานตำแหน่งพี่เลี้ยง” คำตอบของเธอทำให้เฉินอี้เซียวมองด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะยอมรับตำแหน่งพี่เลี้ยงที่ไม่ต่างจากสาวใช้ของบ้านชุดที่เธอสวมใส่ก่อนหน้านี้ก็มีความทันสมัยเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่คนรุ่นใหม่ รวมไปถึงเสื้อสีขาวสะอาดตาที่คลุมทับมา ราวกับว่าเธอมีอาชีพอะไรที่เกี่ยวกับงานเฉพาะทางบางอย่างที่ต้องใช้ความชำนาญ แต่อยู่ดี ๆ เมื่อเขาประชดให้ยอมรับตำแหน่งคนรับใช้ หญิงสาวกลับยอมง่าย ๆ เสียอย่างนั้น“คุณต้องการอะไรกันแน่” คำถามนั้นทำให้จ้าวหลันเฟยขมวดคิ้ว ให้เป็นพี่เลี้ยงที่บ้านเธอก็ยอมแล้วเขายังจะคาดคั้นอะไรกับเธออี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 บ้านสกุลเฉิน
ในตอนเช้าจ้าวหลันเฟยถูกเสี่ยวอิงปลุกขึ้นมาให้มาช่วยงานในครัว คฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีคนอาศัยอยู่เพียงไม่คนเท่านั้น คือ เฉินอี้เซียว ลูก ๆ ของเขาสองคน ลู่หงและกู่เหยียนสามีของเธอที่เป็นคนขับรถ กับเสี่ยวอิงที่กำลังจะลาออกไป และอาหมิงคนสนิทของเฉินอี้เซียวที่เป็นลูกน้องคนเดียวที่ยังเหลืออยู่“ทุกเช้าคุณจะต้องตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าของคุณหนู ตามตารางที่คุณเฉินทำเอาไว้ ทำความสะอาดห้องนอนของคุณหนู แล้วก็ดูแลเรื่องเสื้อผ้า พูดง่าย ๆ ก็คือดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูทั้งสอง ส่วนหน้าที่หุงข้าวและทำกับข้าวของคุณเฉิน การความสะอาดห้องนอนของและห้องทำงาน รวมถึงนำเสื้อผ้าลงมาซักทำความสะอาด เป็นหน้าที่ของฉัน ส่วนการทำความสะอาดส่วนอื่น ๆ ของบ้านก็ช่วยกัน ในระหว่างนี้ที่เสี่ยวอิงยังอยู่ก็ช่วยกันไปก่อน” ป้าลู่อธิบายหน้าที่หลักของเธออย่างละเอียด รวมถึงบอกหน้าที่ของตนเองด้วย“ค่ะป้าลู่ ป้าไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอกค่ะ เราก็ทำงานให้คุณเฉินเหมือนกัน” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสุภาพ มองสาวใช้อีกคนที่กำลังหั่นผักไปด้วยใบหน้าที่ดูเศร้า น้ำตาของเธอกำลังไหลอาบแก้มพลางใช้แขนเสื้อยกเช็ดไปด้วย“เป็นอะไรไป
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 เสี่ยวจ้าน เสี่ยวเจิน
การปลุกเด็กน้อยให้ตื่นนอนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องเลือกวิธีการปลุกให้ดี ไม่ให้เด็กตื่นมาพร้อมกับอารมณ์ที่งอแง ดังนั้นหญิงสาวตัดสินใจที่จะใช้วิธีปลุกอย่างที่เคยเห็นพี่สะใภ้ของตนปลุกหลานชายจ้าวหลันเฟยเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงของเด็กหญิงแฝดคนน้องก่อน จากนั้นก็เขย่าตัวเบา ๆ“คุณหนูเล็กตื่นได้แล้วค่ะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ปลายนิ้วเรียวมือก็เขี่ยแก้มเล็ก ๆ นั้นด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็ดึงผ้าห่มออกและเลื่อนมือไปจิ้มที่เอวน้อย ๆ ให้เด็กหญิงตื่น“ตื่นได้แล้วค่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อแล้วขยับนิ้วหยอกเบา ๆเมื่อได้รับสัมผัสที่คุ้นเคยด้วยวิธีปลุกนั้นเด็กหญิงเฉินจินเจินก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ งัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วเห็นชุดที่มารดาเคยสวมใส่ก็โผล่เข้ากอดโดยที่ยังเห็นใบหน้าไม่ชัด“หม่าม้า หม่าม้ากลับมาแล้ว เสี่ยวจ้าน หม่าม้ากลับมาแล้ว” เสียงเล็ก ๆ นั้นร้องบอกพี่ชายในขณะที่สวมกอดจ้าวหลันเฟยเอาไว้แน่น เฉินจินจ้านงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นแค่แผ่นหลังในชุดนั้นก็รีบเข้าไปสวมกอด ทำเอาตอนนี้จ้าวหลันเฟยทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกันกับเสี่ยวอิงที่ยืนคิ้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 การต่อต้าน
หลังจากที่อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จ้าวหลันเฟยก็พาเด็ก ๆ ไปนั่งในห้องนั่งเล่น เริ่มตันกิจกรรมด้วยการวาดรูปและระบายสี“เมื่อไหร่เธอจะพาเล่นอะไรสนุก ๆ ที่ว่า” เฉินจินจ้านถามพลางกอดอกด้วยความไม่พอใจ รู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนหลอกอยู่“เสี่ยวจ้าน ต้องเรียกพี่หลันเฟยสิ จะเรียกเธอได้อย่างไร” เฉินจินเจินบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่ทำราวกับว่าตัวเองนั้นโตกว่าเขาหลายปีนัก“ยังก่อนค่ะ ก่อนอื่นฉันอยากให้คุณหนูทั้งสอง วาดภาพและระบายสีครอบครัวในจินตนาการว่าเป็นอย่างไร ในระหว่างนั้นฉันจะไปเตรียมของเอาไว้อย่างไรเล่า” เธอบอกอย่างใจเย็น เลี้ยงเด็กคนเดียวก็ง่ายอยู่หรอก โดยเฉพาะคนน้องที่ดูเหมือนว่าจะยอมรับเธอง่าย ๆ แต่กับคนพี่นี่สิยังคงแฝงไว้ด้วยการต่อต้านอยู่ลึก ๆ“ได้ ตกลง ผมจะเชื่อพี่” เขาพูดแล้วลดท่าทีลง จากนั้นเสี่ยวอิงก็ช่วยเตรียมกระดาษและสีของเด็ก ๆ แล้วให้นั่งแยกกันระบายสีคนละมุม ในขณะที่จ้าวหลันเฟยไปเตรียมของที่เธอจะนำมาให้เด็ก ๆ ได้เล่นสนุกกันจ้าวหลันเฟยเข้าไปในครัว ถามหากระป๋องที่ไม่ใช้แล้วจากลู่หง พอดีว่ามีกระป๋องเหล็กจากนมข้นหวานอยู่ จึงให้ลุงกู่ช่วยฝนขอบที่มีลักษณะมีคมออกให้ แล้วเจาะรู
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 คนแปลกหน้า
เมื่อมีคนยื่นมือมาเพื่อที่จะร่วมทุนด้วยย่อมเป็นข่าวดีของบริษัท เฉินอี้เซียวจึงเตรียมตัวต้อนรับนักธุรกิจลึกลับนั้นด้วยความยินดีหยางหมิงซวนลูกน้องผู้ติดตามและเป็นมือขวาในการทำงานทุกอย่าง เคาะประตูห้องแล้วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก“มีอะไร” เขาถามเมื่อเห็นสีหน้านั้น“แขกที่นัดไว้มาถึงแล้วครับ แต่ว่า..” เขาหยุดพูดด้วยความลังเล“ว่ามา”“เธอคือคุณฟู่ ฟู่ชิงชิงครับ” พอได้ยินชื่ออดีตภรรยาเขาก็นิ่งไปชั่วครู่ ทำให้อาหมิงรู้สึกลังเล“คุณเฉินจะให้เธอเข้ามาไหมครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ เฉินอี้เซียวพยักหน้า เขาเองก็อยากรู้ว่าฟู่ชิงชิงต้องการอะไรจากเขาอีกเมื่ออาหมิงออกไปอดีตคุณนายเฉินก็เดินเข้ามา ชุดที่เธอสวมใส่นั้นเป็นแบบสมัยนิยม เสื้อคอจีนสีขาว แขนกระบอกยาวคลุมข้อมือ และกางเกงขายาวสีดำที่รัดรูปตัดกับเสื้อสีขาวตัวบน เอวคาดเข็มขัดขนาดใหญ่ กระเป๋าที่สะพายก็เป็นกระเป๋าถือผู้หญิงที่กำลังเป็นที่นิยมในสมัยนี้“คุณมาทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย“ฉันมาเพื่อช่วยคุณ ฉันกำลังจะแต่งงานกับเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้... ไม่สิ ต้องบอกว่าใหญ่ที่สุดใ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 สงสัย
เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนการ อาหมิงจึงโทรกลับมาที่บ้านเพื่อบอกลู่หงว่าวันนี้จะพาเฉินอี้เซียวกลับบ้านตามเวลาปกติเพื่อให้เตรียมอาหารเย็นเอาไว้จ้าวหลันเฟยทำอาหารเย็นให้เด็ก ๆ ตามสูตรที่เขียนระบุอย่างชัดเจน ในขณะที่ลู่หงและเสี่ยวอิงช่วยกันทำอาหารเย็นด้วยกัน“ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเก่งมากเลยนะหลันเฟย ดูแลคุณหนูได้อยู่หมัดตั้งแต่วันแรก ตอนพี่เลี้ยงคนก่อนลาออกไปแล้วให้เสี่ยวอิงช่วยดูแลชั่วคราว เราสองคนรับมือคุณหนูทั้งสองแทบไม่ไหว” ป้าลู่บ่นไปยิ้มไปด้วยความชื่นชม“ฉันน่าจะเคยเลี้ยงเด็กมาก่อน สัญชาตญาณบอกว่าอย่างนั้น” จ้าวหลันเฟยรับบทพี่เลี้ยงความจำเสื่อมกับทุกคน เพราะไม่อย่างนั้นอาจตามมาด้วยคำถามถึงที่มาและบ้านเกิด ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร“สวย ๆ อย่างพี่หลันเฟยก็น่าจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วหรือเปล่า อายุพี่ก็น่าจะออกเรือนไปแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ครอบครัวของพี่จะเป็นอย่างไร ฉันขอให้พี่จำได้และได้กลับบ้านเร็ว ๆ นะ” เสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เห็นใจ“แต่ฉันไม่อยากให้รีบจำได้ อยากให้ช่วยดูแลคุณหนูไปนาน ๆ” ป้าลู่พูดแล้วหัวเราะอย่างชอบใจจ้าวหลันเฟยได้แต่ยิ้มรับ ภายในใจขมขื่นไม่น้อย ใช่แล้ว.
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 เปลี่ยนแผน
เจ้าของร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องห้องน้ำที่อยู่ถัดจากห้องนอนของเด็ก ๆ ขณะที่กำลังเดินผ่านก็ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกแฝดทั้งสองดังเล็ดลอดออกมา ตอนแรกว่าจะเข้าไปตำหนิ แต่เมื่อได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงมือใหม่ผสมออกมา ตนอยู่ในสภาพที่แต่งกายไม่เรียบร้อยจึงเปลี่ยนใจไม่ได้เข้าไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอในการกำราบลูกทั้งสองของเขาเมื่อกลับเข้าไปในห้องและกำลังแต่งตัว เสียงพูดคุยก็ดังทะลุมาจากประตูห้องที่เชื่อมหากัน เสียงของจ้าวหลันเฟยที่กำลังพูดกับเด็ก ๆ เขาแต่งตัวไปและเงี่ยหูฟังไปด้วยว่าเธอจะจัดการกับเจ้าตัวเล็กอย่างไร“นี่ก็ได้นี่ก็เลยเวลาเข้านอนมามากแล้วนะคะ ฉันเล่านิทานจบแล้ว คุณหนูทั้งสองต้องทำตามสัญญานะคะ เข้านอนได้แล้วค่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและใจเย็น จำได้ที่พี่สะใภ้บอกว่าการเลี้ยงเด็กต้องใจเย็นให้มาก“แต่เรายังอยากฟังนิทานอีกเรื่อง พี่หลันเฟยเล่าให้ฟังหน่อยได้หรือไม่” เด็กหญิงตัวน้อยพูดเจื้อยแจ้วขอร้องขึ้นมา ในขณะที่เด็กชายเองก็อยากฟังแต่ไม่ได้ขอร้องเพราะยังมีท่าทีต่อต้าน ทั้ง ๆ ที่ในใจนั้นเอนเอียงไปหาพี่เลี้ยงคนใหม่มากแล้ว แต่ยังคงเขินอายที่จะแสดงการยอมรับ“ไม่ได้ค่ะ สัญญาก็เ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status