ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80

ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80

last update최신 업데이트 : 2026-01-28
작가:  ฝ้ายสีคราม연재 중
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
70챕터
1.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

นักวิทยาศาสตร์สาวทดลองเครื่องไทม์แมชชีน การทดลองผิดพลาด จาก 4 วัน กลายเป็น 40 ปี ทะลุมิติมาอยู่ในปี 1984 ก่อนตัวเองจะเกิดเสียอีก เมื่อหาทางกลับไปไม่ได้จึงจำใจต้องอยู่ที่นี่เพื่อรอปาฏิหาริย์ จับพลัดจับผลูได้มาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดของประธานหนุ่มพ่อม่ายเมียทิ้ง รับมือกับลูกว่ายากแล้ว รับมือกับคนพ่อยากยิ่งกว่า

더 보기

1화

ตอนที่ 1 การทดลองที่ผิดพลาด

侍女たちは思わず顔を見合わせ、その顔に戸惑いと不安を浮かべた。

妃様が、我が子を奪われてなお、これほどまでに平然としているなんて……あまりにも、妃様らしくない。

その時、重苦しい静寂を切り裂くように、外から宦官の甲高い声が響き渡った。

「陛下のおなり――!」

鮮やかな明黄色の衣をまとった謝玄舟(しゃ げんしゅう)が、内殿へと足を踏み入れた。すらりとした長身と、非の打ちどころのない秀麗な顔立ち。だが、玄舟の顔には何の感情も浮かんでいなかった。

彼は寝台の傍らで足を止め、横たわる若魚を見下ろして口を開いた。

「……目が覚めたか」

そして、わずかな沈黙のあと、弁解とも単なる報告ともつかない淡々とした口ぶりで言葉を継ぐ。

「宛霜は皇后だ。このまま嫡子を持たねば、皇統の安定を疑われ、いずれ天下の非難を浴びることになる。皇子を皇后の養子とするのが、国のためにも、礼法に照らしても、最も筋が通っているのだ」

「陛下がわざわざご説明なさる必要などございません」

若魚は、ゆっくりと静かに目を開いた。かつては生気にあふれ、彼への深い恋慕を宿していた瞳。しかし今やそれは、凍りついた暗い淵のように、何の感情も映し出してはいなかった。

「すべて理解しております。それに、私も、異存はございません」

玄舟が密かに用意していた慰めの言葉の数々――「必ず償いはする」「いつでも会いに来ればいい」「あの子がそなたの子であることに変わりはない」といった言葉はすべて、発せられることなく喉の奥へと消えていった。

表情ひとつ変えない彼女の横顔をじっと見つめているうちに、彼の胸の奥底から、得体の知れない苛立ちが湧き上がってくる。

おかしい。

彼の知る若魚は、決してこのような女ではなかったはずだ。

甘えてはすがりつき、涙に濡れた瞳で彼を見上げ、たとえどれほど取ってつけたような理由であろうとも、彼の口から聞けさえすれば、たちまち機嫌を直して微笑むような女だった。

彼女は彼を深く愛していた。身を焦がすほど激しく、卑屈なまでに一途に。それこそが、彼の人生において唯一、決して揺らがないと確信できるものだったはずだ。

それなのに今の彼女は、ただ静かに、分かっている、異存はないと告げるだけだ。

「本当に、それでよいのか?あの子が宛霜を母と呼び、皇后である母を『母后』と慕うようになっても?」

「異存があろうとなかろうと」

若魚の唇に、ひどく儚げな微笑みが浮かぶ。

「陛下はもう、あの子を連れて行ってしまわれたではありませんか」

その途端、玄舟の胸に息苦しいほどの重圧がのしかかった。

これこそが、彼自身が望んだ結末だったはずだ。それなのに、彼女がここまで無関心を貫く姿を目の当たりにすると、どす黒い苛立ちが再び湧き上がってくる。

今の彼女はまるで、あの子のことなど少しも気にかけていないようだった。

そして、彼自身のことすらも……

その事実に気づいた瞬間、胸の奥が強く締めつけられるように痛んだ。彼は何かを言おうと口を開きかけたが、今この場で、いったい何を言えばよいのか、ふさわしい言葉がひとつも見つからなかった。

ちょうどその時、控えめに扉を叩く音が響き、続いて長秋宮の女官長の焦った声が聞こえてきた。

「陛下……皇后様のご持病が再発なさり……陛下がお見えにならないことを、しきりに案じておいでです……」

その声に、玄舟ははっと我に返った。瞳の奥底で揺れていた複雑な感情は、瞬く間に、皇后である葉宛霜(よう えんそう)を案じる色へと変わっていった。

「ゆっくりと休むといい。朕は……また日を改めて見舞おう」

それだけを言い残すと、彼は踵を返し、その足音は足早に遠ざかっていった。主の去った寝殿には、再び重苦しい静寂が満ちていく。

しばらくして、若魚はゆっくりと寝台から身を起こした。

「采月。これまでに陛下が私に下さったものを、すべてここに持ってきてちょうだい」

采月は一瞬戸惑いの表情を浮かべたものの、理由もわからぬまま言われた通りに品々をかき集めた。ほどなくして、大小さまざまな豪奢な錦の箱が、床を埋め尽くすほど、うず高く積み上げられた。

彼が即位して間もない頃に下賜してくれた、見事な南海真珠の髪飾り。皇帝として南方各地の巡察から戻った折、ふと思い出したかのように渡してくれた高級な眉墨。

それから、もっと昔のこと。東宮の寂れた離れで、機嫌の良かった彼がふと手折って贈ってくれた、梅の一枝。あの時、自ら丹精を込めて乾燥させて、大切に大切に錦の袋へとしまい込んだもの……

若魚はしばらく静かにそれらの品々を見つめたあと、裸足のまま寝台を下りた。そして、すべてを部屋の隅に置かれた銅の火鉢へと次々に投げ入れていく。

火鉢の中では、上質な炭が赤々と熾っていた。乾燥させた梅の枝は炎に触れた途端、たちまち縮こまって黒く焦げつき、一筋の青い煙となり、宙へと消えていった。

「妃様!いったい何をなさるのですか!」

事態に気づいた采月が悲鳴を上げ、慌てて止めようと駆け寄ってくる。

だが若魚は、伸ばされた手の手首を、ぐいとつかんだ。さほど強くつかまれてはいないはずなのに、采月は不思議と身動きが取れなくなった。

「動かないで」彼女は淡々と告げた。「これでいいの。これらは、とっくの昔に燃やしてしまうべきだったのだから」

七年もの間、地に這いつくばるほど卑屈に、彼を想い続けてきた、あの愚かな恋心も同じだった。

もっと早くに、跡形もなく断ち切ってしまうべきだったのだから。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
70 챕터
ตอนที่ 1 การทดลองที่ผิดพลาด
ณ อาคารวิจัย A ชั้น 1 บริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ณ เขตผู่ตงของมหานครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ภายในอาคารมีห้องทดลองขนาดใหญ่ ข้างในมีเครื่องไทม์แมชชีนสีขาวตั้งอยู่กลางห้อง ประตูเปิดปิดเป็นกระจกหนาที่มองเห็นภายในที่มีพื้นที่จำกัดการค้นคว้าเครื่องไทม์แมชชีนที่ใช้ทุนกว่าพันล้านของบริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ได้สำเร็จลงในปี ค.ศ. 2024 หลังจากค้นคว้ากันอยู่นานถึงสิบสี่ปีจ้าวหลันเฟย นักวิทยาศาสตร์อายุยี่สิบสี่ปี เธอเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์โจวตั้งแต่ที่เรียนระดับมหาวิทยาลัย จนกระทั่งเรียนจบก็มาทำงานและอยู่ในโครงการวิจัยนี้ และมีส่วนในการพัฒนาโครงการนี้จนประสบความสำเร็จหญิงสาวกำลังจะขอทำการทดสอบเครื่องเป็นหนที่สองด้วยตัวเองหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าเครื่องสามารถใช้งานได้จริงเมื่อห้าวันก่อนศาสตราจารย์จางได้ทดลองเครื่องไทม์แมชชีนเป็นครั้งแรก เขาย้อนเวลากลับไปเมื่อสามวันที่แล้ว ผลปรากฏว่าเขาเดินออกมาพร้อมกันนำนาฬิกาที่ทำเคยตกก่อนหน้ากลับมาในสภาพที่สมบูรณ์ เพื่อเป็นหลักฐานว่าเขาได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตได้จริงทว่าสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ เขาเข้าไปในเครื่องแล้วกลับออกมาภายในเวลาไม่ถึงสามนาทีเท่านั้
더 보기
ตอนที่ 2 เกือบเอาชีวิตมาทิ้ง
เมื่อไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ก็ทำเอาหัวใจของเธอสั่นระรัวด้วยความกลัวและกังวลหากสิ่งที่ศาสตราจารย์จางพูดถึงเป็นจริงว่า ต้องรอให้เวลาที่ย้อนมาดำเนินไปจนถึงปัจจุบันจึงจะกลับคืนสู่ปัจจุบันได้ นั่นหมายความว่าเธอต้องติดอยู่ที่นี่อีกหลายสิบปีเลยอย่างนั้นหรือ“เราควรกลับไปบ้านตัวเองที่ปักกิ่งแล้วไปอยู่กับพ่อแม่ให้พวกท่านช่วยเหลือ ใช่แล้ว” เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็ยิ้มออกมาวางแผนว่าหากบุพการีทั้งสองไม่เชื่อว่าเธอคือลูกสาว ก็จะเล่าเรื่องที่คุณปู่เคยเล่าเรื่องวีรกรรมของคุณพ่อ เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอให้เขาเชื่อเธอแล้ว หรือไม่ก็ช่วงตั้งครรภ์ที่มารดาฝันเห็นพระพุทธองค์ส่งเทพธิดามาจุติในครรภ์ ซึ่งมารดาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ท่านก็น่าจะเชื่อเธอแล้วเมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เร่งฝีเท้าเพื่อที่จะไปที่ป้ายรถประจำทางที่อยู่หน้าโรงพยาบาล ขณะที่รอรถก็ลืมไปว่าตนไม่มีเงินติดตัวมาสักหยวน อีกอย่างเงินในยุคปัจจุบันก็คงใช้ไม่ได้กับที่นี่ขณะนั้นก็มีคนมานั่งข้าง ๆ มองหญิงสาวในชุดเสื้อคลุมยาวสีขาวก็เข้าใจว่าเธอทำงานที่โรงพยาบาลก็ยิ้มให้ ก่อนจะคลี่หนังสือพิมพ์ออกแล้วอ่านรอรถประจำทางมาถึง จ้าวหลันเฟยเห็นอย่างนั้นก็ขอยืมหนังสื
더 보기
ตอนที่ 3 ผู้มีพระคุณ
ความเย็นที่กระทบกับผิวหน้าทำให้จ้าวหลันเฟยที่หมดสติอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอค่อย ๆ กะพริบตาปรับแสง แล้วมองเห็นหญิงวัยประมาณสี่สิบปีกำลังเช็ดใบหน้าให้เธออยู่“ฟื้นแล้วหรือคะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล จากนั้นก็ประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง“ฉันอยู่ที่ไหนคะ” เธอเพิ่งตื่นจึงยังเบลอ ๆ อยู่ว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือว่าอยู่ที่ไหนกันแน่“ฉันชื่อลู่หง เรียกว่าป้าลู่ก็ได้ คุณอยู่บ้านสกุลเฉิน คุณเฉินให้หมอมาดูอาการคุณแล้ว เห็นว่าแค่อ่อนเพลียแล้วเป็นลมไป” ในขณะที่ฟังเธออธิบาย จ้าวหลันเฟยก็กำลังไล่เรียงความคิดไปด้วย พอจำเรื่องราวก่อนหมดสติได้ก็ทำหน้าเครียดขึ้นมา“อ่อนเพลียอะไรกัน ไม่ใช่ว่ามีคนตั้งใจจะบีบคอฉันให้ตายหรือคะ” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จนร่างอรชรเซเล็กน้อย แล้วลู่หงก็รีบประคองเธอเอาไว้“คุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไรมา ฉันเตรียมข้าวเย็นไว้ให้แล้ว กินข้าวให้อิ่มท้อง เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างสุภาพและใจเย็น หญิงสาวจึงยอมสงบลงใช่ เธอต้องกินอาหารให้อิ่มท้องก่อน แล้วอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงค่อย ๆ เดินตามป้าลู่ออกไปที่ห้องรับประทานอาหารด้าน
더 보기
ตอนที่ 4 หน้าที่สำคัญ
“พี่เลี้ยงหรือคะ” เธอทวนประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่งุนงง เธอขอตำแหน่งที่บริษัทแต่เขากลับเสนอตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กให้“สาวใช้ที่ทำหน้าที่พี่เลี้ยงกำลังจะลาออกไปในสิ้นเดือนนี้ ตำแหน่งเดียวที่ขาดคือพี่เลี้ยงของลูกผม ถ้าคุณไม่รับข้อเสนอก็เรียกเงินค่าชดเชยมา” เขาถามย้ำอีกครั้ง หากเธอจนตรอกจริงงานไหนก็ต้องรับเอาไว้จ้าวหลันเฟยกำลังจะแสดงท่าทีไม่พอใจแต่ก็สงบลงเมื่อนึกได้ว่า อย่างไรเสียตนก็ไม่มีที่ไปแล้ว สู้รับข้อเสนอเอาไว้ก่อนจะดีกว่า“ก็ได้ค่ะ ฉันจะรับงานตำแหน่งพี่เลี้ยง” คำตอบของเธอทำให้เฉินอี้เซียวมองด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะยอมรับตำแหน่งพี่เลี้ยงที่ไม่ต่างจากสาวใช้ของบ้านชุดที่เธอสวมใส่ก่อนหน้านี้ก็มีความทันสมัยเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่คนรุ่นใหม่ รวมไปถึงเสื้อสีขาวสะอาดตาที่คลุมทับมา ราวกับว่าเธอมีอาชีพอะไรที่เกี่ยวกับงานเฉพาะทางบางอย่างที่ต้องใช้ความชำนาญ แต่อยู่ดี ๆ เมื่อเขาประชดให้ยอมรับตำแหน่งคนรับใช้ หญิงสาวกลับยอมง่าย ๆ เสียอย่างนั้น“คุณต้องการอะไรกันแน่” คำถามนั้นทำให้จ้าวหลันเฟยขมวดคิ้ว ให้เป็นพี่เลี้ยงที่บ้านเธอก็ยอมแล้วเขายังจะคาดคั้นอะไรกับเธออี
더 보기
ตอนที่ 5 บ้านสกุลเฉิน
ในตอนเช้าจ้าวหลันเฟยถูกเสี่ยวอิงปลุกขึ้นมาให้มาช่วยงานในครัว คฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีคนอาศัยอยู่เพียงไม่คนเท่านั้น คือ เฉินอี้เซียว ลูก ๆ ของเขาสองคน ลู่หงและกู่เหยียนสามีของเธอที่เป็นคนขับรถ กับเสี่ยวอิงที่กำลังจะลาออกไป และอาหมิงคนสนิทของเฉินอี้เซียวที่เป็นลูกน้องคนเดียวที่ยังเหลืออยู่“ทุกเช้าคุณจะต้องตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าของคุณหนู ตามตารางที่คุณเฉินทำเอาไว้ ทำความสะอาดห้องนอนของคุณหนู แล้วก็ดูแลเรื่องเสื้อผ้า พูดง่าย ๆ ก็คือดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูทั้งสอง ส่วนหน้าที่หุงข้าวและทำกับข้าวของคุณเฉิน การความสะอาดห้องนอนของและห้องทำงาน รวมถึงนำเสื้อผ้าลงมาซักทำความสะอาด เป็นหน้าที่ของฉัน ส่วนการทำความสะอาดส่วนอื่น ๆ ของบ้านก็ช่วยกัน ในระหว่างนี้ที่เสี่ยวอิงยังอยู่ก็ช่วยกันไปก่อน” ป้าลู่อธิบายหน้าที่หลักของเธออย่างละเอียด รวมถึงบอกหน้าที่ของตนเองด้วย“ค่ะป้าลู่ ป้าไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอกค่ะ เราก็ทำงานให้คุณเฉินเหมือนกัน” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสุภาพ มองสาวใช้อีกคนที่กำลังหั่นผักไปด้วยใบหน้าที่ดูเศร้า น้ำตาของเธอกำลังไหลอาบแก้มพลางใช้แขนเสื้อยกเช็ดไปด้วย“เป็นอะไรไป
더 보기
ตอนที่ 6 เสี่ยวจ้าน เสี่ยวเจิน
การปลุกเด็กน้อยให้ตื่นนอนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องเลือกวิธีการปลุกให้ดี ไม่ให้เด็กตื่นมาพร้อมกับอารมณ์ที่งอแง ดังนั้นหญิงสาวตัดสินใจที่จะใช้วิธีปลุกอย่างที่เคยเห็นพี่สะใภ้ของตนปลุกหลานชายจ้าวหลันเฟยเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงของเด็กหญิงแฝดคนน้องก่อน จากนั้นก็เขย่าตัวเบา ๆ“คุณหนูเล็กตื่นได้แล้วค่ะ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ปลายนิ้วเรียวมือก็เขี่ยแก้มเล็ก ๆ นั้นด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็ดึงผ้าห่มออกและเลื่อนมือไปจิ้มที่เอวน้อย ๆ ให้เด็กหญิงตื่น“ตื่นได้แล้วค่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อแล้วขยับนิ้วหยอกเบา ๆเมื่อได้รับสัมผัสที่คุ้นเคยด้วยวิธีปลุกนั้นเด็กหญิงเฉินจินเจินก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ งัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วเห็นชุดที่มารดาเคยสวมใส่ก็โผล่เข้ากอดโดยที่ยังเห็นใบหน้าไม่ชัด“หม่าม้า หม่าม้ากลับมาแล้ว เสี่ยวจ้าน หม่าม้ากลับมาแล้ว” เสียงเล็ก ๆ นั้นร้องบอกพี่ชายในขณะที่สวมกอดจ้าวหลันเฟยเอาไว้แน่น เฉินจินจ้านงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นแค่แผ่นหลังในชุดนั้นก็รีบเข้าไปสวมกอด ทำเอาตอนนี้จ้าวหลันเฟยทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกันกับเสี่ยวอิงที่ยืนคิ้
더 보기
ตอนที่ 7 การต่อต้าน
หลังจากที่อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จ้าวหลันเฟยก็พาเด็ก ๆ ไปนั่งในห้องนั่งเล่น เริ่มตันกิจกรรมด้วยการวาดรูปและระบายสี“เมื่อไหร่เธอจะพาเล่นอะไรสนุก ๆ ที่ว่า” เฉินจินจ้านถามพลางกอดอกด้วยความไม่พอใจ รู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนหลอกอยู่“เสี่ยวจ้าน ต้องเรียกพี่หลันเฟยสิ จะเรียกเธอได้อย่างไร” เฉินจินเจินบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่ทำราวกับว่าตัวเองนั้นโตกว่าเขาหลายปีนัก“ยังก่อนค่ะ ก่อนอื่นฉันอยากให้คุณหนูทั้งสอง วาดภาพและระบายสีครอบครัวในจินตนาการว่าเป็นอย่างไร ในระหว่างนั้นฉันจะไปเตรียมของเอาไว้อย่างไรเล่า” เธอบอกอย่างใจเย็น เลี้ยงเด็กคนเดียวก็ง่ายอยู่หรอก โดยเฉพาะคนน้องที่ดูเหมือนว่าจะยอมรับเธอง่าย ๆ แต่กับคนพี่นี่สิยังคงแฝงไว้ด้วยการต่อต้านอยู่ลึก ๆ“ได้ ตกลง ผมจะเชื่อพี่” เขาพูดแล้วลดท่าทีลง จากนั้นเสี่ยวอิงก็ช่วยเตรียมกระดาษและสีของเด็ก ๆ แล้วให้นั่งแยกกันระบายสีคนละมุม ในขณะที่จ้าวหลันเฟยไปเตรียมของที่เธอจะนำมาให้เด็ก ๆ ได้เล่นสนุกกันจ้าวหลันเฟยเข้าไปในครัว ถามหากระป๋องที่ไม่ใช้แล้วจากลู่หง พอดีว่ามีกระป๋องเหล็กจากนมข้นหวานอยู่ จึงให้ลุงกู่ช่วยฝนขอบที่มีลักษณะมีคมออกให้ แล้วเจาะรู
더 보기
ตอนที่ 8 คนแปลกหน้า
เมื่อมีคนยื่นมือมาเพื่อที่จะร่วมทุนด้วยย่อมเป็นข่าวดีของบริษัท เฉินอี้เซียวจึงเตรียมตัวต้อนรับนักธุรกิจลึกลับนั้นด้วยความยินดีหยางหมิงซวนลูกน้องผู้ติดตามและเป็นมือขวาในการทำงานทุกอย่าง เคาะประตูห้องแล้วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก“มีอะไร” เขาถามเมื่อเห็นสีหน้านั้น“แขกที่นัดไว้มาถึงแล้วครับ แต่ว่า..” เขาหยุดพูดด้วยความลังเล“ว่ามา”“เธอคือคุณฟู่ ฟู่ชิงชิงครับ” พอได้ยินชื่ออดีตภรรยาเขาก็นิ่งไปชั่วครู่ ทำให้อาหมิงรู้สึกลังเล“คุณเฉินจะให้เธอเข้ามาไหมครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ เฉินอี้เซียวพยักหน้า เขาเองก็อยากรู้ว่าฟู่ชิงชิงต้องการอะไรจากเขาอีกเมื่ออาหมิงออกไปอดีตคุณนายเฉินก็เดินเข้ามา ชุดที่เธอสวมใส่นั้นเป็นแบบสมัยนิยม เสื้อคอจีนสีขาว แขนกระบอกยาวคลุมข้อมือ และกางเกงขายาวสีดำที่รัดรูปตัดกับเสื้อสีขาวตัวบน เอวคาดเข็มขัดขนาดใหญ่ กระเป๋าที่สะพายก็เป็นกระเป๋าถือผู้หญิงที่กำลังเป็นที่นิยมในสมัยนี้“คุณมาทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย“ฉันมาเพื่อช่วยคุณ ฉันกำลังจะแต่งงานกับเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้... ไม่สิ ต้องบอกว่าใหญ่ที่สุดใ
더 보기
ตอนที่ 9 สงสัย
เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนการ อาหมิงจึงโทรกลับมาที่บ้านเพื่อบอกลู่หงว่าวันนี้จะพาเฉินอี้เซียวกลับบ้านตามเวลาปกติเพื่อให้เตรียมอาหารเย็นเอาไว้จ้าวหลันเฟยทำอาหารเย็นให้เด็ก ๆ ตามสูตรที่เขียนระบุอย่างชัดเจน ในขณะที่ลู่หงและเสี่ยวอิงช่วยกันทำอาหารเย็นด้วยกัน“ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเก่งมากเลยนะหลันเฟย ดูแลคุณหนูได้อยู่หมัดตั้งแต่วันแรก ตอนพี่เลี้ยงคนก่อนลาออกไปแล้วให้เสี่ยวอิงช่วยดูแลชั่วคราว เราสองคนรับมือคุณหนูทั้งสองแทบไม่ไหว” ป้าลู่บ่นไปยิ้มไปด้วยความชื่นชม“ฉันน่าจะเคยเลี้ยงเด็กมาก่อน สัญชาตญาณบอกว่าอย่างนั้น” จ้าวหลันเฟยรับบทพี่เลี้ยงความจำเสื่อมกับทุกคน เพราะไม่อย่างนั้นอาจตามมาด้วยคำถามถึงที่มาและบ้านเกิด ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร“สวย ๆ อย่างพี่หลันเฟยก็น่าจะแต่งงานมีครอบครัวแล้วหรือเปล่า อายุพี่ก็น่าจะออกเรือนไปแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ครอบครัวของพี่จะเป็นอย่างไร ฉันขอให้พี่จำได้และได้กลับบ้านเร็ว ๆ นะ” เสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เห็นใจ“แต่ฉันไม่อยากให้รีบจำได้ อยากให้ช่วยดูแลคุณหนูไปนาน ๆ” ป้าลู่พูดแล้วหัวเราะอย่างชอบใจจ้าวหลันเฟยได้แต่ยิ้มรับ ภายในใจขมขื่นไม่น้อย ใช่แล้ว.
더 보기
ตอนที่ 10 เปลี่ยนแผน
เจ้าของร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องห้องน้ำที่อยู่ถัดจากห้องนอนของเด็ก ๆ ขณะที่กำลังเดินผ่านก็ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกแฝดทั้งสองดังเล็ดลอดออกมา ตอนแรกว่าจะเข้าไปตำหนิ แต่เมื่อได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงมือใหม่ผสมออกมา ตนอยู่ในสภาพที่แต่งกายไม่เรียบร้อยจึงเปลี่ยนใจไม่ได้เข้าไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอในการกำราบลูกทั้งสองของเขาเมื่อกลับเข้าไปในห้องและกำลังแต่งตัว เสียงพูดคุยก็ดังทะลุมาจากประตูห้องที่เชื่อมหากัน เสียงของจ้าวหลันเฟยที่กำลังพูดกับเด็ก ๆ เขาแต่งตัวไปและเงี่ยหูฟังไปด้วยว่าเธอจะจัดการกับเจ้าตัวเล็กอย่างไร“นี่ก็ได้นี่ก็เลยเวลาเข้านอนมามากแล้วนะคะ ฉันเล่านิทานจบแล้ว คุณหนูทั้งสองต้องทำตามสัญญานะคะ เข้านอนได้แล้วค่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและใจเย็น จำได้ที่พี่สะใภ้บอกว่าการเลี้ยงเด็กต้องใจเย็นให้มาก“แต่เรายังอยากฟังนิทานอีกเรื่อง พี่หลันเฟยเล่าให้ฟังหน่อยได้หรือไม่” เด็กหญิงตัวน้อยพูดเจื้อยแจ้วขอร้องขึ้นมา ในขณะที่เด็กชายเองก็อยากฟังแต่ไม่ได้ขอร้องเพราะยังมีท่าทีต่อต้าน ทั้ง ๆ ที่ในใจนั้นเอนเอียงไปหาพี่เลี้ยงคนใหม่มากแล้ว แต่ยังคงเขินอายที่จะแสดงการยอมรับ“ไม่ได้ค่ะ สัญญาก็เ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status