ตอนที่ 12 ความหวัง

“เธอเป็นใครกันแน่” คำถามนั้นถูกถามออกมาทำให้ใบหน้าของจ้าวหลันเฟยที่กำลังตื่นเต้นและหมกมุ่นกับความคิดของตน มีสีหน้าที่เจื่อนลงไปเล็กน้อย

สายตาคู่งามสบตาเขาด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอลืมไปว่ากำลังแกล้งความจำเสื่อม แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้ หรือว่าเธอควรสารภาพกับเขาออกไปตรง ๆ ดี ว่าเธอคือหญิงสาวในโลกอนาคตที่ย้อนเวลามาอยู่ที่นี่

“ถ้าเธอไม่อยากตอบคำถามนี้ของฉันก็ไม่เป็นไร งั้นฉันขอถามเธออีกข้อหนึ่ง ต้องการอะไรจากฉันกันแน่” เขาเปลี่ยนคำถามเธอ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีท่าทีที่ไม่ค่อยอยากจะตอบคำถามแรกเสียเท่าไร แล้วยังมีสีหน้าที่ดูลำบากใจแบบนั้น

แต่เท่านี้ก็ดูออกแล้วว่าเธอไม่ได้ความจำเสื่อมอย่างที่บอกเขาจริง ๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้เชื่อตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“คุณเฉินคะ คือ...” จ้าวหลันเฟยกลัวว่าสิ่งที่เธอพูดไปนั้นจะเหลือเชื่อมากเกินไปสำหรับคนในยุคนี้ เธอจึงอยากให้เขาเห็นความสามารถของเธอก่อน แล้วถึงตอนนั้นคำพูดของเธอจึงจะน่าเชื่อถือมากกว่านี้

“ผมรอฟังอยู่” เขาพูดแล้วจ้องมองท่าทีที่ลังเลของเธอ

“เอาไว้ให้คุณทำโปรแกรมทางบัญชีนี้ออกมาได้สำเร็จก่อน หากมันทำให้บริษัทคุณประสบความสำเร็จได้จริง หลังจากนี้ฉันจะบอกทุกอย่างกับคุณ แต่ให้คุณรู้เอาไว้เลยว่าฉันไม่ได้ประสงค์ร้ายต่อคุณหรือครอบครัวของคุณเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่บางอย่างฉันไม่สามารถที่จะพูดออกมาได้ในตอนนี้” เธออธิบายด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและแววตานั้นก็เต็มไปด้วยความแน่วแน่ บ่งบอกว่าเธอไม่ได้โกหก แต่ก็ยังไม่พร้อมที่จะพูดความจริงในตอนนี้

“สรุปก็คือ เธอไม่ได้ความจำเสื่อม แค่มีบางอย่างที่ปิดบังฉันอยู่ เพื่ออะไร” เขาถามเสียงเรียบ มองเธอด้วยสายตาที่กดดันอย่างที่เขาชอบทำ

“เพราะฉันไม่มีที่ไปจริง ๆ ค่ะ ฉันเลยต้องพึ่งพาคุณ เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันบอกคุณได้แค่นี้จริง ๆ เชื่อใจฉันสักครั้งเถอะนะคะฉัน”

ไม่รู้ว่าเพราะสีหน้าท่าทางของเธอที่กำลังพูดอย่างจริงจัง หรือเป็นเพราะแนวความคิดของเธอที่ทำให้เขารู้สึกมั่นใจและมีความหวังว่าบริษัทจะสามารถดำเนินไปต่อได้ เฉินอี้เซียวตัดสินใจที่จะรับเอา แนวความคิดของเธอไปพัฒนาซอฟต์แวร์ดู

“ได้ฉันจะลองนำแนวความคิดนี้ไปพัฒนาเป็นโปรแกรมซอฟต์แวร์ออกมาขาย ถ้ามันเป็นไปได้ด้วยดี ถ้าเธอต้องการอะไร หากฉันตอบแทนได้ฉันก็จะทำ” เขาพูดแล้วยื่นมือไปหาเธอ

หญิงสาวยื่นมือออกมาจับมือของเขาอย่างไม่ลังเล การเชคแฮนด์เพื่อทำข้อตกลงแบบนี้มีแค่คนรุ่นใหม่เท่านั้นที่ทำกัน เธอคงไม่ใช่คนธรรมดา คำพูดคำจาที่ดูเหมือนมีความรู้นั้นมากเกินกว่าจะให้เป็นแค่พี่เลี้ยง แต่ถ้าให้เธอเกี่ยวข้องกับบริษัทของเขาตอนนี้ก็ยังไม่ไว้ใจให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยว

“สิ่งที่ฉันขอไม่มากเกินไปแน่นอนค่ะ และแน่นอนว่าฉันไม่ได้ขอขยับสถานะพี่เลี้ยงไปเป็นแม่เลี้ยงของเด็ก ๆ อย่างแน่นอน” เธอพูดทิ้งท้าย ตอกย้ำให้รู้ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ได้หวังตำแหน่งคุณนายเฉินอย่างที่เขาคิด

“ให้มันแน่เถอะ ไม่ใช่ว่าเธอกำลังทำตัวให้ฉันสนใจแล้วคิดจะเปลี่ยนสถานะของตัวเอง” เขาพูดเสียงเรียบ หรี่ตามองเธอและมือที่เธอยังจับเขาไม่ปล่อย

จ้าวหลันเฟยชักมือกลับมาแล้วยิ้มกว้างให้เขา

“ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ถึงฉันต้องอาศัยคุณเพราะไม่มีที่ไป แต่คุณไม่ใช่สเปกของฉันค่ะ เอ่อ หมายถึงไม่ใช่ผู้ชายในอุดมคติที่ฉันวางเอาไว้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลนะคะว่าฉันจะชอบคุณ” เธอพูดจบก็ยืดตัวขึ้นยืน แล้วหันหลังเดินจากไป

เฉินอี้เซียวยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เข้าใจดีที่เธอกำลังสื่อความหมายว่าไม่มีวันชายตามองเขา

“คิดจะทำให้ฉันรู้สึกท้าทายและอยากได้เธอ แผนเดียวกับฟู่ชิงชิง ทำเป็นไม่สนใจเพื่อให้ฉันอยากเข้าหา ฉันไม่มีวันโง่ตกหลุมพรางตื้น ๆ ของเธอหรอก จ้าวหลันเฟย” เขาพึมพำออกมา ไม่มีวันที่จะกลับไปโง่งมกับความรักจอมปลอมเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว

************************

อาหารเช้าวันนี้ของเฉินจินจ้านและเฉินจินเจินคือแพนเค้กที่ทำเป็นรูปบ้านตามที่จ้าวหลันเฟยสัญญาเอาไว้

“จริง ๆ ถ้ามีน้ำผึ้งราดจะอร่อยกว่านี้ ส่วนนมข้นหวานก็หวานจนเกินไปฉันจึงไม่ได้ราดลงไป แต่ว่าเนื้อแพนเค้กมีนมและเนยเป็นส่วนผสม รับรองว่าเนื้อนุ่มฉ่ำไม่แห้ง ลองกินดูนะคะ” เธออธิบายอาหารที่ตนเองทำ จากนั้นก็มองดูเด็ก ๆ ทานอย่างเอร็ดอร่อย

เฉินอี้เซียวเดินลงมาในชุดทำงานที่เป็นชุดสูทแบบสากล มองดูอาหารที่ลูก ๆ กำลังรับประทานก็ไม่ได้ว่าอะไร เสี่ยวอิงที่ยืนรอสังเกตการณ์อยู่ก็โล่งใจเป็นอย่างมาก พยักหน้าให้แก่จ้าวหลันเฟยแล้วเดินไปจัดอาหารให้แก่ประธานหนุ่ม

“วันไหนทำแพนเค้กอีก ทำเผื่อฉันด้วยนะ” เขาพูดเพียงแค่นั้นแล้วกินโจ๊กเห็ดหอมที่เสี่ยวอิงนำมาวางให้ เสี่ยวจ้านและเสี่ยวเจินอมยิ้มที่บิดาไม่ได้ว่าอะไรพวกตนและยอมรับอาหารเช้าที่พี่เลี้ยงคนใหม่ทำให้

“ปะป๊ารู้จักแพนเค้กด้วยหรือคะ”

“นั่นสิครับ ทำไมเราไม่เคยกินเลย” ทั้งสองถามด้วยความสงสัย

“อืม เป็นอาหารเช้าที่กำลังเป็นที่นิยมกัน ใช่ไหมเสี่ยวเฟย” เขาหันมาพูดกับจ้าวหลันเฟยในตอนท้าย แล้วยังเรียกเธอว่าเสี่ยวเฟย ที่หมายถึง เฟยตัวน้อย ในที่นี้คงไม่ได้กล่าวด้วยความเอ็นดู แต่พูดเหมือนประชดประชันเธอให้รู้สึกว่าตัวลีบเล็กลงต่างหาก

“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบา ก่อนจะคิดได้ว่านั่นเป็นประโยคที่เธอต่อรองกับเด็ก ๆ เมื่อคืนนี้ สงสัยว่าเขาจะได้ยินเรื่องแพนเค้กที่เธอจะทำ เช้านี้จึงไม่ได้ต่อว่าเธอที่ทำอาหารนอกตารางที่เขากำหนดเอาไว้

“เมื่อคืนนี้ฉันลองเขียนในสิ่งที่เธออธิบาย ฉันว่าแนวคิดนี้ดีมาก หากทำกำไรได้จริงเธอจะเรียกส่วนแบ่งเท่าไรก็บอกมาเลย” เขาพูดเสียงเรียบ สายตามองรอยยิ้มของเด็ก ๆ ที่กินแพนเค้กที่วาดเป็นรูปบ้าน และมีกล้วยชิ้นเล็ก ๆ วางประดับอยู่

“ฉันบอกแล้วไงคะว่าให้สำเร็จจริง ๆ ก่อนค่อยพูดกันอีกที” เธอยังคงเก็บงำความปรารถนาของตนเองเอาไว้ ใครจะกล้าบอกล่ะว่า ‘ฉันอยากให้คุณออกเงินทุนสร้างไทม์แมชชีนให้กลับไปยุคอนาคตที่ฉันจากมา’ หากพูดไปไม่ถูกหาว่าบ้า ก็ต้องโดนด่าว่าเพี้ยน

“ฉันจะให้พนักงานไอทีทั้งหมดร่วมกันทำงานนี้ รีเสิร์ชข้อมูลจากฝ่ายบัญชีให้ครอบคลุมความต้องการ แล้วนำมาเขียนเป็นโปรแกรม คาดว่าไม่กี่วันก็น่าจะเสร็จ เพราะว่าไม่มีความซับซ้อนอะไรมาก” เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องอธิบายให้เธอฟัง เหมือนกับว่าแค่อยากหาเรื่องพูดคุยกับเธอ

“ค่ะ ฉันจะรอฟังข่าวดีนะคะ” เธอพูดด้วยความหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น บริษัทของเขาทำกำไรได้ เธอเองก็จะพลอยได้รับผลประโยชน์ไปด้วย แววตาที่เป็นประกายของเธอทำให้เขาเผลอมองอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปถามลูกแฝด เพื่อกลบเกลื่อนความคิดบางอย่างที่มีต่อพี่เลี้ยงเด็กที่เพิ่งรู้จักเพียงสองวัน

“อร่อยหรือไม่”

“อร่อยครับ” / “อร่อยค่ะ” เด็ก ๆ พูดขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง ขนาดเฉินจินจ้านเองที่เหมือนจะต่อต้าน แต่ก็ลืมตัวยิ้มแย้มเพราะรสชาติแปลกใหม่ของอาหารเช้าที่ไม่เคยกิน ทำให้จ้าวหลันเฟยรู้สึกพอใจกับผลงานของตัวเองมาก

“งั้นต่อจากนี้อาหารของเด็ก ๆ ฉันฝากเธอด้วยก็แล้วกัน” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ค่ะ” หญิงสาวรับปาก แอบขยิบตาให้เด็กแฝดชายหญิงทั้งสอง ส่งสัญญาณว่าให้เชื่อมือเธอได้เลย

************************