แม่สามี

หลังจากฝากทองแม่เฒ่าลี่ไปขาย นางก็เริ่มหยิบจับสิ่งของในมิติพิเศษมาใช้และไม่มีใครสงสัย แม้พวกหม้อไห นางจะยังไม่กล้าใช้ก็ตาม

”วันนี้แม่ต้องเริ่มปลูกผักแล้วนะเจินเอ๋อ เจ้านอนมองดูแม่อยู่ตรงนี้นะ“ นางเอาบุตรสาวใส่ไว้ในตระกร้าหวายใบใหญ่ บุด้วยผ้านิ่มพิเศษ และใช้ไม้ไผ่มาเหลาเป็นโครงทรงโดมด้านบน ก่อนจะนำมุ้งกันยุงมาหุ้มเอาไว้ป้องกันแมลง ร่างบอบบางอ้อนแอ้นทำนางหนักใจไม่น้อย ร่างเดิมของนางแม้ตัวไม่ใหญ่มากแต่ก็แข็งแรงเพราะออกกำลังกายทุกวัน เห็นทีนางต้องเริ่มบำรุงตัวเองและออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรงเสียหน่อย นางลงมือพรวนดินด้วยตัวเอง ขุดดินขึ้นมาเป็นช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าถึง5แปลงด้วยกัน ก่อนจะนำหินมาวางรอบๆเพื่อไม่ให้ดินไหลตามเวลารดน้ำ ดีที่ดินตรงนี้เป็นดินร่วน แต่ปัญหาคือใต้พื้นดินด้านลางที่ค่อนข้างแข็งจนนางเจ็บมือไปหมด

แอ๊ แอ๊ แอ๊ เสียงร้องอ้อแอ้ทำนางรีบวางจอบก่อนจะล้างมือและอุ้มหนูน้อยขึ้นมา

”หิวแล้วสินะ มาๆเงียบก่อนๆ“ นางจัดการเอาลูกเข้าเต้าทันที ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นมาดูพบว่าเริ่มมีน้ำใสๆพองออกมาเสียแล้ว

”ไม่เป็นไรหากไม่เริ่มเสียตอนนี้จะพาลูกมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร“ เสื้อผ้านางที่มีซีดขาวเพียงใดนางไม่สน ขอเพียงทารกตัวน้อยที่นอนดูดนมตาแป๋วอยู่นี้มีผ้าเนื้อดีห่มมีชุดสวยๆให้สวมใส่

หลังจากแม่นางน้อยเจินเจินหลับคาเต้าผู้เป็นแม่ นางจึงนำลูกนอนในตะดร้าหวายและคลุมด้วยผ้ามุ้งอีกที ก่อนจะลุกขึ้นไปทำงานต่อ นางเลือกใช้ขุยมะพร้าวในมิติลับมาคลุกเคล้ากับดินดำ และเอามาผสมกับดินร่วนอีกที จากนั้นจัดการเกลี่ยดินให้ครบทั้งห้าแปลงและรดน้ำให้ชุ่ม

“คงต้องทิ้งไว้สักระยะ ระหว่างนี้เพราะกล้าเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า” นางหยิบเมล็ดผักจากมิติพิเศษออกมา วันนี้นางเลือกจะเพราะต้นกล้าพริก และเพราะเมล็ดผักต่างๆเพิ่มถึงแม้นางจะเพราะไว้แล้วเป็นบางส่วน แต่ที่ดินข้างๆก็มีเหลืออีกไม่น้อย

“เอ๊ หากไม่ใช่ที่ๆเราจะปลูกได้หล่ะ” แม้มันจะอยู่ติดกับที่ดินที่มีคนเตรียมหน้าดินไว้แล้วก็ตาม แต่ที่อีกฝั่งยังไม่มีการกระทำใดๆเป็นเพียงป่ารกชัดเท่านั้น

“หากถามแม่เฒ่าลี่คงทราบเรื่องแต่หากไม่ใช่ที่ของเรา คงต้องทำรั้ว” นางมองไก่ไข่แม่พันธ์สี่ตัวที่อยู่ในสุ่มก่อนจะคิดบางอย่างได้ นางเข้าไปหยิบเลื่อยและมีดอีโต้ออกมา เตรียมเดินไปที่กอไผ่ด้านหลัง

“นั่นเจ้าทำสิ่งใดกันหรงเอ๋อ” เสียงผู้มาใหม่ทำนางตกใจก่อนจะรีบหันไปมอง นี่มัน!!แม่สามีใจร้ายนี่นา นางต้องทำเป็นอ่อนแอใช่หรือไม่ ให้คนแถวนี้ปกป้องและรู้ว่าสตรีนางนี้ใจร้ายจนนางขวัญผวาจะได้ไม่มาที่นี่อีก

“ท่านแม่สามี!!” ท่าทางตื่นตกใจทำคนมาใหม่ค้อนควัก

“เห็นหน้าข้าอย่างกับเห็นผี เจ้ามีสิทธิ์ทำนิสัยเยี่ยงนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!” นิ้วป้อมๆเพราะเป็นคนเจ้าเนื้อชี้มาหานางสั่นระริก

“อ่าวเจ้าให้ข้าบอกทางมาหาหรงเอ๋อเพราะมีข่าวเทียนเฉินมาแจ้ง เหตุใดจึงทำท่าทางเช่นนี้“ แม่เฒ่าลี่และลูกสะใภ้รีบมากันนาง ท่าทางแต่งกายดูดีทุกระเบียดนิ้วทำชาวบ้านใกล้ๆออกมาชะเง้อคอมองดู แต่เมื่อเห็นท่าทางไม่รักไคร่ลูกสะใภ้สี่นักยิ่งเรียกความสนใจ

”ข้ามายืนอยู่ทนโท่นางยังไม่เคารพข้าสักนิด ข้าต้องใจเย็นงั้นรึ“ พัดในมือถูกโบสะบัดอย่างเร็วไว ใบหน้าเชิดขึ้นคล้ายคนเจ้ายศเจ้าอย่างทำเหล่าชาวบ้านชักอยากท้าวสะเอวใส่

”ท่านแม่สามี ข้าคาระวะเจ้าค่ะ“ นางคุกเข่าลงอย่างรนรานก่อนจะยกมือขึ้นประสานและโค้งคำนับลงไป

”ที่ข้ามาวันนี้จะมาแจ้งข่าวแก่เจ้า เฉินเอ๋อถูกข้าศึกทำร้ายจนจำอะไรไม่ได้ ทางการกำลังนำตัวออกจากโรงหมอมารักษาต่อที่บ้าน ตอนนี้ที่เรือนข้าไม่มีใครว่างมาดูแลคนสติไม่ดี เจ้าเป็นเมียข้าแค่มาแจ้งข่าว“ ใบหน้าที่เชิดขึ้นทำนางหมันเขี้ยว ไม่อยากจะเลี้ยงดูเพราะไม่มีประโยชน์ก็พูดเสียเถอะ อ้อมไปอ้อมมาให้ได้สิ่งใดกัน

”ข้าเองมีลูกอ่อน ร่างกายข้ายังอ่อนแอนัก เช่นนั้นแล้ว หากพี่เฉินมาอยู่ที่นี่อาจลำบากกว่าเดิม ท่านแม่…“ นางสาวเท้าเข้ามาใกล้ คนแถวๆนี้จะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วแม่สามีผู้นี้ร้ายกาจเพียงใด

”หรงเอ๋อ!! เดิมทีข้าไล่เจ้ากับลูกออกมาเท่ากับแยกบ้านกันแล้ว เหตุใดเจ้าไม่รับสามีเจ้าไปดูเอง นี่เจ้ากำลังจะทำตัวไม่เคารพผู้ใหญ่ในตระกูลสามีใช่หรือไม่“ คราวนี้คนกลัวได้รับภาระใหญ่หุบพัดพรึบ!! ก่อนจะหันมาตวาดเสียงดังลั่นลานบ้าน

”อ๋ออ การที่นางหนีหัวซุกหัวซุนทั้งๆที่บ้านสามีก็ไม่ลำบากเพราะเจอคนอำมหิตเช่นเจ้ารึ หึ คนท้องคนใส้เจ้าเลือกไล่นางออกมาอย่างไม่ใยดี วันนี้ยังมาเบียดเบียนนางให้รับกรรมเพิ่ม เหตุใดเจ้าร้ายกาจเช่นนี้“ แม่เฒ่าลี่โวยวายกลับบ้างจะคนฝั่งบ้านใหญ่พากันผงะออก

”เจ้า!!เจ้าเป็นใคร เหตุใดต้องยุ่งเรื่องบ้านข้า“ คนที่เย่อหยิ่งในทีแรกแทบเต้นเร้า

”ข้าก็เป็นเพียงคนจนๆ คนชนบทที่ห่างไกลความเจริญ เป็นเพียงแม่ค้าที่ด่าเจ้าอย่างไรเล่า เจ้าข้าเอ้ยย มาเร็ว มาดูคนใจหยาบไล่ลูกสะใภ้ท้องแก่ออกจากบ้านไม่พอ ยามนี้บุตรชายตัวเองสติฟั่นเฟือนยังผลักใสมาให้แม่ลูกอ่อนดูแลอีก เจ้าข้าเอ้ย“ แม่เฒ่าลี่และลูกสะใภ้ช่วยกันป้องปากเรียกคนรอบๆบ้านออกมา ซึ่งชาวบ้านที่ดูเหตุการอยู่นานก็รีบออกมามองนางอย่างไม่เป็นมิตร

”ข้าจะฟ้อง จะฟ้องผู้ใหญ่บ้าน ว่าลูกบ้านอย่างพวกเจ้ารังแกข้า!!“ ทุกคนต่างหัวเราะเยาะนาง

”ที่นี่มันห่างไกลความเจริญ ผู้ใหญ่บ้านอะไรโน้นบ้านห่างไปอีก2ลี้เจ้าไปสิ หากไม่โดนโจนป่าฆ่าตายเสียก่อน“ คำขู่ของลูกสะใภ้แม่เฒ่าลี่เริ่มทำแม่สามีนางกลัว มือหนาเริ่มเกาะลูกสะใภ้คนโตอย่างหวาดหวั่น

“ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องมาก่อความวุ่นวายที่นี่!!” เสียงคนมาใหม่ยิ่งทำให้นางจางลี่ตื่นตกใจ