ภัสสพิชชาの小説

นางรู้เท่าทันความคิดของเขา การกระทำเช่นนี้คือการสร้างความเห็นใจเพิ่มขึ้นอีก หากวันนี้คนที่เป็นสายเลือดเรียกร้องความยุติธรรมให้คนสกุลฟู่ด้วยตัวเอง ให้ฟู่มู่หลงได้ภูมิใจว่าเขานั้นทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ตอบแทนบุญคุณบิดามารดาช่วยให้นางได้พ้นจากคำครหาจากชาวบ้านว่า้นรคุณพี่ชาย ทุกคนจะต้องรู้ว่า…นางคือคนที่ปกป้องสกุลฟู่อย่างถึงที่สุด และประกาศให้คนในราชวังรับรู้โดยทั่วกัน หากภายหน้าแตะต้องสตรีอันเป็นที่รัก เขา…จะไม่ปล่อยใครไว้สักคนเดียว!!ตลอด3วัน3คืนที่เดินทางมาอย่างไม่หยุดพัก มีเพียงการแวะรับสตรี2คนที่มายืนรอที่เมืองเว่ยเพื่อคอยรับใช้นางเท่านั้น นางขอให้เดินทางต่อได้เลย ซึ่งทหารทุกคนก็คงร้อนใจไม่แพ้นาง อยากออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่เขา ส่วนนางเอง…อยากเจอเขาที่สุด!!“ฮูหยินด้านหน้าจะหยุดพักให้พวกเราอาบน้ำที่ลำธาร อีกเพียง3ชั่วยามจะใกล้ถึงค่ายทหารท่านแม่ทัพแล้วขอรับ!“ จริงๆแล้วในเวลาใกล้ค่ำเช่นนี้ต้องนอนพักเอาแรงราวๆ2ชั่วยาม แต่คืนนี้ทุกคนเห็นตรงกันว่าจะเดินทางต่อเลย เพราะอยากถึงกันถึงเต็มที”ฉู่อี๋ หลินหลิน พวกเจ้านำข้าวนี้ไปหุงเป็นข้าวขาว ส่วนเนื้อแดดเดียวนี้นำไปปรุงอาหารแจกจ่ายนายทหารเถอะ กินแต่ปล

หลังจากนั้นในทุกวันฟู่จิ่งฮวาจะชวนฟู่มู่หลงช่วยกันทำยาออกมาหลายขนาน ทั้งรักษาคนไข้อาการป่วยทั่วไป ยาแก้ไอ แก้อาการปวด ยาบำรุงร่างกาย และยารักษาบาดแผล ชาวบ้านในหมู่บ้านทั้ง3หมู่บ้านเริ่มมั่นใจในฝีมือการรักษาของนาง เพราะแม่หม้ายจงป่าวประกาศว่าการรักษาของนางไม่เหมือนใคร ทั้งยังช่วยให้บุตรชายสกุลจงหายจากไข้ป่าอีกด้วย โดยหลังจากไปช่วยบุตรชายแม่หม้ายจงแล้ว นางยังนำยาไปมอบให้ผู้นำหมู่บ้านรักษาบุตรชายที่ติดไข้มาพร้อมกัน สอนวิธีเช็ดตัวที่ถูกและรักษาเบื้องต้นหากไข้ขึ้นสูง“ข้าดื่มซุปห้วงฝันของเจ้าทุกวัน พบว่าแรมเดือนมานี้ข้าหลับสนิททุกคืน ช่างดีจริงๆกับคนแก่ที่มีอาการร้อนวูบวาบตามแขนขาเช่นข้า” นางยกยิ้มให้คนสูงวัยที่นำไข่ไก่มาแลกซุปในตลาดพร้อมพูดจาเสียงดังว่าซุปของนางได้ผลจริงๆ หลายคนก็เริ่มมาปรึกษาอาการตนเองบ้าง ซึ่งนางเรียกอาการเหล่านี้ว่าวัยทอง จึงจัดทำซุปขึ้นมาและมันได้ผล เมื่อระบบภายในอุ่นขึ้น แม้ไร้เลือดประจำเดือนก็ไม่รู้สึกหงุดหงิดเช่นเคย“แต่หากท่านยายอยากต้มยากินเอง ก็ไปที่บ้านได้นะเจ้าคะ ข้าจะตรวจดูลมปราณและเส้นอารมณ์ หากจะทำให้หายขาด ต้องรักษาให้ตรงอาการเจ้าค่ะ” นางไม่เคยคิดเงินกับค

นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไม่ได้มีใจโอบอ้อมอารีย์แน่นอนว่าหากแค่ให้ยารักษาตามอาการในฐานะหมอยานางทำได้ แต่การแนะนำดีๆจากนาง นางจะไม่ทำ“ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้ว วันนี้ข้าลองทำยาใส่บาดแผลตามตำรายาวิเศษของนักพรต พบว่า…มันยังไม่ได้ผลเท่าที่ควรขอรับ!!“ ฝ่ามือน้อยๆที่ยื่นมาพบว่ามียาที่ฝนแล้วโรยอยู่บนแผลแต่เลือดกลับยังไม่หยุดไหล มันฉ่ำไปด้วยโลหิตสีแดงจนนางขมวดคิ้วจับมือน้อยๆขึ้นมาพิจารณาก่อนจะเบิกตากว้าง!!”เจ้าใช้มีดบาดมือตนเองงั้นหรือ!!“เด็กน้อยรู้สึกผิดรีบหลบสาวตาเพราะลืมตัวจนนางถอนหายใจ”เห้อ มู่เอ๋อร์วิธีทดสอบว่ายานี้ได้ผลหรือไม่มีหลายวิธี เจ้าดูมือแม่สิ มันมีแต่บาดแผลจากการทำสวน ฝนสมุนไพรและฝานสมุนไพรตากแห้ง เรื่องนี้เจ้าบอกแม่ได้!!“ เด็กน้อยมองฝ่ามือที่เคยนุ่มนิ่ม บัดนี้หยาบกระด้างเพราะต้องตักน้ำจากลำธารมาใช้กินใช้อาบวันเว้นวัน ไหนจะนำสมุนไพรที่เป็นหัวมาฝานเพื่อตากแห้ง พรวนดินเพราะปลูกดอกไม้ที่จะเอาไว้ขายและทำยา ใช้จอบเสียมขุดดินปลูกผักไว้แลกเปลี่ยนคนในหมู่บ้านนั้นอีก“ท่านแม่ ท่านเจ็บหรือไม่” ฝ่ามือน้อยๆที่สะอาดสะอ้านเพราะนางตัดเล็บให้ประจำ ยกเว้นบาดแผลใหม่ที่เจ้าตัวลงทุนทดสอบยาเท่านั

”เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ข่าวแว่วว่าตอนนี้แม่ทัพเสิ่นตีค่ายเป่ยอวี๋จนแตกที่นั่นต้องระเบิดเละเทะไม่มีชิ้นดี คาดว่าแม่ทัพน้อยตายในกองเพลิง!!“ เช้านี้นางออกมาส่งดอกไม้ให้คนในหมู่บ้านตีนเขา บังเอิญได้ยินก็ใจไม่ดี รีบจูงมือบุตรชายและอุ้มบุตรสาวเดินเข้าไปใกล้ชาวบ้านหลายคน ที่จับกลุ่มคุยกันไม่ไกลจากอารามเถากง”มีทหารบาดเจ็บและล้มตายจำนวนมาก ได้ข่าวว่าแม่ทัพเสิ่นกำลังยกทัพเข้าวังหลวงอีกด้วย!!“”เอ่อ ทหารฝั่งใดบาดเจ็บหรือเจ้าคะ“ นางถามอย่างกังขา จะถามเจาะจงไปที่เขาก็เกรงว่าจะไม่รู้แน่ชัดเพราะจากที่ฟังน่าจะเล่าลือกันมาเป็นทอดๆ”ทั้งสองฝั่ง ล้มตายกันมากทีเดียว แม่ทัพเองก็บาดเจ็บ แต่ยังแต่งขบวนการรบเข้าวังหลวงน่าจะแค้นใจพอควร!!“แม้จะได้ยินเช่นนั้นแต่นางก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเชื่อมั่นในตัวเขาว่าเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย“ท่านแม่ ท่านอาเขยจะปลอดภัยหรือไม่ขอรับ” สามแม่ลูกพากันเดินกลับมายังหมู่บ้าน ที่ตอนนี้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว หิมะละลายหายไปตามการเวลา“ปลอดภัยสิ ใต้หล้านี้มีใครเก่งกว่าเขากัน” นางลูบหัวบุตรชายก่อนชักชวนกันกลับไปฝนยาสมุนไพรไว้สำหรับทำการรักษาคนที่เจ็บป่วยจริงๆ ตอนนี้นางไม่ต้องกลัวว่าใคร

คนมาใหม่ที่เดินตามฮองเฮาเข้ามาเริ่มอยู่ไม่สุข“ฝ่าบาทอย่าพึ่งมีโทสะ พระองค์ให้คนไปตามหม่อมฉันด้วยเหตุเพียงเป่ยอวี๋โดนโจมตีงั้นหรือเพคะ” ฮองเฮารีบปรี่เข้ามาเกาะไปที่แขนฝ่าบาทแต่พระองค์กลับสะบัดหนี“ม่อเยี่ยนหลายปีมานี้เจ้าเคยเป็นองค์ชายใหญ่ที่ติดตามมารดามาตลอด เชื่อฟังมารดามาตลอด หลังจากได้ตำแหน่งรัชทายาท เจ้า…ไม่พอใจกับทรัพย์สมบัติที่ข้าให้ หรือว่า…อำนาจแค่นั้นในมือของเจ้ามันยังไม่พอ ถึงโกงกินบ้านเมืองถึง80ล้านตำลึง นี่ยังไม่รวมในส่วนอื่นๆ เหตุใด…จึงชั่วข้าเช่นนี้!!”มือสั่นเทาชี้หน้าบุตรชายคนโตอย่างโกรธเคือง ตะเบ่งพระสุรเสียงจนเหล่าใต้เท้ารีบก้มหน้า“ไม่จริง!! ท่านพ่อ ข้าถูกใส่ร้าย!!” เขาคุกเข่าลงตรงหน้าพระพักต์ก่อนจะหันมามององค์ชายสามและหย่งคังอย่างโกรธเคือง“เจ้าเห็นข้าเป็นเพียงตาแก่โง่ๆใช่หรือำม่!! การที่เจ้าเพิ่มกำลังพลในวังหลวงแน่นหนาไม่ใช่ว่ากลัวเสิ่นอู๋หลัวจะมาเอาชีวิตเจ้า เพราะเจ้าไปทำร้ายเขาก่อนเช่นนั้นหรือ!! เจ้าคนเนรคุณ!!” ฝ่าบาทเดินเข้ามากระชากคอเสื้อรัชทายาทด้วยความดุดัน แววตาแห่งความเสียใจทำหลายคนไม่อาจสู้หน้า“ใต้หล้านี้มีสี่แคว้น ร่วมกันปกครองไม่ก้าวก่ายกัน ข้าถูกแต

ความพลัดพรากนี้เด็กน้อยไม่ชอบเอาเสียเลย เขาทำได้แค่กลืนน้ำตาลงไป ตามที่บิดาบุญธรรมสอน”เก่งมาก พ่อเชื่อว่าเจ้าทำได้ รอวันที่พ่อจะมารับเจ้ากลับสกุลฟู่“ร่างสูงกระโดดขึ้นหลังม้าด้วยท่าทางสง่างาม ทหารม้านับสิบนายเดินเรียงรายกันออกไปโดยมีชาวบ้านอวยพรให้เขากำจัดคนโกงกินบ้านเมืองให้ได้”ข้าขอเพียงท่านกลับมาอย่างปลอดภัย“ นางฝากคำพูดไปตามลม”เรียกคนของเรามาชุมนุม ข้า…จะพาไปเอาสมรภูมิเป่ยอวี๋คืน!!““หากรวมตัวที่วังหลวง บางทีคนจากที่อื่นอาจเข้ามาตีเราทับซ้อนได้นะขอรับ” หย่งเล่อยังแย้งในส่วนนี้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในกระโจมกลางเขาไม่ห่างจากเป่ยอวี๋สายตาคมยังคงมองแผนที่ที่ถูกคนพวกนั้นขับไล่ชาวบ้านออกจากการดูแลของเขาด้วยสายตานิ่งลึกจนคนอื่นๆเดาอารมณ์ไม่ออก“นั่นเป็นอุบายที่ข้าอยากปั่นหัวรัชทายาทเล่น อีก4วันรวมพลของเราที่ชายป่า ข้าจะปล่อยให้ข่าวรั่วออกไปว่าจะยกพลมาวังหลวง แต่ข้า…จะบุกตีเป่ยอวี๋คืนมาให้ได้!!” ค่ายทหารนั้นเข้าสร้างป้อมปราการขึ้นมาอย่างยากลำบาก คนสารเลวกลับวางแผนฆ่าเขา เพื่อชิงป้ายผู้นำทางการทหาร เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็ใช้อำนาจสูงกว่าปกครองคนของเขาแทน เรื่องอะไรที่เขาจะยอมง่ายๆ“อีกสามวันคนขอ