Novel-novel oleh ภัสสพิชชา

คำสั่งเสียสุดท้ายของคุณปู่คือสั่งให้เฉวียนเยี่ยขายทุกอย่างแล้วไปอยู่ที่วิลล่าในเขตนอกเมือง เธอยอมทำตามแต่โดยดี ในทุกๆคืนมักได้ยินคนขออาหารและน้ำมาจากตู้ไม้เก่าๆ แต่ใครจะรู้ข้างในนั้นมันคืออีกมิตินึง!!

เพราะเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ซ้ำร้ายเมื่อป้ารับมาเลี้ยงก็ยังต้องเสียสละให้ลูกป้าเรียน หากตระกูลพ่อร่ำรวยสักนิด เธอคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ คำขอสุดท้ายก่อนตาย หากมีโอกาสจะขอเป็นคนร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลเสี่ยวหยวน สาวน้อยวัย20ปีที่ไม่ได้เรียนต่อมหาลัยเพราะเสียสละให้ลูกชายทั้ง2คนของป้าเรียนจู่ๆต้องทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ เธอต้องทำทุกวิถีทางให้ตระกูลเธอร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลอย่างเธอ และดูแลลูกน้อยอย่างมู่ฉีที่มักทำตัวออกห่างเพราะคนเป็นแม่ในร่างก่อนไม่ใส่ใจ ไหนจะสามีหน้านิ่งที่อะไรๆก็ยอมชาวบ้านเขาไปเสียหมด เธอจะเปลี่ยนชีวิตต้นตระกูลให้ดีที่สุดเอง

ชาติก่อนนางพร้อมคนในตระกูลอวี๋ เพียงเพราะพี่สาวมักใหญ่ใฝ่สูงหมายปองรัชทายาทปีศาจ ส่วนพี่ชายนั้นติดสตรีนางนึงจนเพลี้ยงพล้ำให้ศัตรูในสนามรบ!! บิดาที่เป็นพ่อค้ามาตลอดชีวิตต้องมาตายเพราะความโง่เขลาของลูกๆที่เลี้ยงมาอย่างตามใจ ส่วนนางที่เป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งจวน กลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าภัยกำลังจะถึงตัว เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ แม้มารดาพยายามส่งไปแต่งงาน ก็ยังช้ากว่าราชโองการสั่งลงโทษประหารทั้งตระกูล!!

เพราะถูกว่าที่สามีนอกใจ ไปแอบกินกับผู้จัดการ ดาราสาวเตรียมแฉออกสื่อจึงถูกคนพวกนั้นบีบคอจนตาย แต่ใครเลยจะคิดว่าวิญาณของเธอดันย้ายไปอยู่ในร่างของภรรยาแสนร้ายของผู้กำกับชื่อดังเมื่อ50ปีก่อน!!

จิงหว่านหรงไม่เคยคิดว่าเพียงแค่ช่วยคนจรจัดคนนึงไม่ให้ถูกรถชน จะทำให้เธอทะลุมิติมายังดินแดนใหม่ในยุคโบราณ ความแห้งแล้งกันดาร ไม่น่ากลัวเท่า…การแย่งชิงดีกันในหมู่ญาติของสามี!! “อ่า ท่านเป็นสามีข้า คนที่กำลังถูก..พี่สะใภ้ไล่ออกจากบ้านงั้นสินะ!!” ท่าทางเงอะงะของบุรุษที่ทำอะไรไม่ถูก ทำนางทดท้อ “ไล่มาก็ไล่กลับเซ่!! ยืนบื้อให้เขาทำฝ่ายเดียวทำไม หากเจ้าไม่กล้า ข้าออกหน้าให้เอง!!”

“เจ้าท้องอยู่ คุณเสือปล่อยเจ้ากับลูกไปนะคะ” มือบางยกขึ้นไหว้อย่างน่าเวทนาในสายตาคนอื่น แต่ใช้ไม่ได้กับเขาที่เป็นเหมือนเจ้าชีวิตเธอ“วันไหนที่พ่อมึงลงนรก กูจะปล่อยมึงไป” มือหนาบีบคางร่างบางจนเจ็บระบมไปทั้งตัว

“จะฆ่าฉัน ทั้งๆที่ฉันท้องลูกคุณอยู่งั้นหรอ งั้นก็ฆ่าฉันเลยสิ!! เอาแบบที่คุณพอใจ จะได้หมดเวรหมดกรรมกันสักที!!“ เธอที่พึ่งตรวจเจอว่าท้อง เขาที่เป็นพ่อเอาแต่ปักใจเชื่อว่าเธอคือคนหักหลังทำให้เขาเสียที่ดินไป

เพราะเหตุการในโลกใบใหม่ของเธอช่างเหมือนเหตุการณ์ที่เคยเจอในโลกเดิม พ่อแม่หายสาบสูญ ญาติรุมทึ้งเอาสมบัติ แต่โทษทีเธอเนี่ยมือตบแห่งซีอานเชียวนะ ต่อให้ต้องขึ้นศาลไทฟงสักสิบรอบ เธอก็จะสั่งสอนคนโลภให้เข็ด!

การทำงานที่ผิดพลาดของสวรรค์ ทำอวี๋ถงต้องทะลุมิติมาเป็นบุตรสาวพ่อค้าตกอับที่จวนกำลังจะถูกยึด!! ที่พึ่งเดียวคือแต่งงานกับอ๋องตาบอด แต่สวรรค์ยังมีเมตตา มอบวาจาสิทธิ์ให้เธอด้วย ฉันจะกลับมาร่ำรวยให้ได้!!

เมื่อลืมตาขึ้นมาพร้อมความทรงจำใหม่ ฟางเหนียงตั้งปฏิญาณเอาไว้ว่า เธอจะต้องพา2แม่ลูกอาภัพนี้เอาตัวรอดจากนรกบนดินให้ได้!!“พ่อเจ้าตายแม่เจ้าป่วย ได้แต่งงานเข้าบ้านคนพิการก็ดีแค่ไหนแล้ว!“

จางถิงอวี๋ มีอาชีพเป็นเชพเพื่อเลี้ยงดูน้องสาวที่มีกันอยู่2คน เมื่อพายุหิมะโหมกระหน่ำ เธอและน้องติดอยู่ในร้านอาหารถึง1เดือน พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก2คน ใครเลยจะคิดว่าจู่ๆความหิวบังตาคนพวกนั้นหันปลายมีดเข้าหาพวกเธอพร้อมทำร้ายอย่างเลือดเย็นเพื่อเอาเนื้อไปประทังชีวิต!! จู่ๆถิงอวี๋ก็รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น มองไปรอบๆมีเพียงทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ในยามดึกสงัด ข้างๆกันมีเด็กสาวตัวน้อยนั่งกอดอกมองมาทางเธอด้วยน้ำตาเอ่อคลอ “ที่นี่ที่ไหน ทำไม? ชิงชิง ใช่เธอไหม?“ ”พี่ พี่สาวจริงๆหรอ? เรามาพร้อมกัน?“ ”นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!“

ซูจิ่นเหยาวิ่งหนีเจ้าหนี้ของพีชายเข้าไปในป่า จู่ๆฟ้าที่ผ่าลงมาทำเธอเข้ามาอีกมิติหนึ่ง บ้านหลังเก่าซ่อมซ่อคือที่ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า ทันทีที่เข้ามาถึงพบกับหนุ่มน้อยนอนบาดเจ็บอยู่คนเดียว “รีบหนีไป!”

เธอตายเพราะถูกแม่เลี้ยงรังแก ข้ามมิติมาอยู่ในยุคโบราณก็ยังต้องเจอกับแม่เลี้ยงใจร้าย ที่ส่งเธอไปแต่งงานกับทหารที่ตั้งค่ายอยู่ในที่กันดาร เมื่อภัยแล้งมาจึงต้องหยิบของในมิติมาช่วยชีวิตชาวบ้าน

อ้ายฉิงเธอบริจาคสมบัติทั้งหมดให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สามีจึงบีบคอเธอจนตายคามือ ร่างบางทะลุมิติมาอีกภพนึง และได้ของขวัญเป็นทารกน้อย เสียอย่างเดียว!! สามีกลับหายสาบสูญจนต้องเลี้ยงลูกคนเดียว!!

ตายเพราะวิ่งตามโจรที่ฉกเงินก้อนสุดท้ายในชีวิต จู่ๆชิงมู่ก็ทะลุมิติมาเป็นบุตรสาวขุนนางที่ถูกยึดทรัพย์ ภายในบ้านเก่าๆมีเพียงสตรีและเด็ก นางจะใช้คลังวัตถุดิบที่มีพาทุกคนผ่านพ้นให้ได้!! “คุณหนูบัดนี้กรมอาญามีคำสั่งให้เกณฑ์บุรุษในจวนไปช่วยงานที่โรงเลี้ยงม้า เหลือไว้เพียงสตรี” แม้พึ่งตื่นมาและมึนงงไม่น้อย แต่นางจะทำอะไรได้ ทำได้เพียงนอนนิ่งๆฟังสิ่งที่คนตรงหน้ารายงาน “ฮูหยินใหญ่หนีไปพร้อมท่านเสนาบดีหลังหย่าขาดจากท่านโหว ในจวนนี้แม้ไม่ถูกทางการยึดแต่ก็ยากนักที่จะผ่านพ้นความอดอยาก” นางกลืนน้ำลายลงคอ แน่นอนว่าตอนแรกดีใจไม่น้อยที่กลับมามีลมหายใจ แต่ใครจะคิดว่านี่มันคือยุคโบราณ!! “เจ้า…ค่อยคุยเถอะ ข้าขอน้ำกินสักอึกได้หรือไม่”