ภัสสพิชชา 的作品

“กล้ามองข้ามข้า เช่นนั้น…ข้ามองข้ามท่านบ้างผิดแปลกอะไร” นางยืนจ้องหน้าคนเป็นสามี ”จวนแม่ทัพเหลียงนี้ ข้าไม่ได้เป็นใหญ่รองจากท่านหรือ!!บ่าวไม่รู้จักนายเช่นนี้…ข้าแค่สั่งสอนดูบ้างท่านมีปัญหาอะไร!!““คุณหนูที่นี่บ่าวตรวจสอบดีแล้ว ไม่ผิดแน่นอน แต่ว่า…” สาวใช้กลืนน้ำลายลงคอ มองคุณหนูของนางด้วยความสงสาร “แต่ว่าไร้คนต้อนรับสินะ” นางยกยิ้มยันบนใบหน้า ชาติที่แล้วนางเป็นถึงนางเอกเบอร์หนึ่ง แล้วเหตุใดต้องถูกชายป่าเถื่อนมองข้ามนางถึงเพียงนี้!! “ถ้าอย่างนั้น อย่ามาหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน!!”

ลั่วเฟินเยว่ตื่นมาท่ามกลางเสียงด่าทอของสตรีวัยกลางคน ก่อนจะนอนนิ่งๆจับใจความคำพูดเหล่านั้นพบว่า…ภาษาโบราณที่สตรีผู้นั้นใช้ ยังไม่น่าตกใจเท่า ด่าว่าสตรีเช่นลั่วเฟินเยว่ คือตัวอัปมงคล!โดนตบสักทีจะดีไหม

หมอเซี่ยถูกโจรชั่วรัดคอจนตาย ฟื้นอีกทีดันอยู่ในร่างเด็กสาววัยสิบห้าปี แซ่เซี่ยเหมือนเธอใบหน้าก็เหมือนเธอทุกระเบียดนิ้ว แต่เด็กสาวดันมีชะตากรรมน่าสงสารกว่าเธอนัก พ่อแม่หนีหายทิ้งเธอไว้กับน้องอีก2คน!! ”เรือนสวนที่ท่านย่ามอบให้ ข้าในฐานะบุตรตรีของท่านแม่ทัพเซี่ย ขอร้องทางการให้วางตราประทับรับรอง เกิดสิ่งใดขึ้น ข้าและน้องจะไม่ขอร้องบ้านใหญ่อีกต่อไป!!“หึ โอหัง ได้…เช่นนั้นแล้วพวกเจ้ามันก็แค่เด็กเหลือขอ ไสหัวออกไปจากบ้านข้า!!” เด็กสามคนหน้าตามอมแมมพากันจูงมือออกมาจากบ้านใหญ่ ไม่คิดจะแลเหลียวกลับไปมองด้านหลังอีกเลย

เพราะชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรแล้วลี่หนิงจึงยอมสละสมบัติทุกอย่างและจากไปอย่างสงบด้วยโรคร้าย แต่จู่ๆกลับโผล่มาอยู่ในร่างของหญิงสาวชีวิตอาภัพ พร้อมสงครามกลางเมืองที่ร้อนระอุ นางต้องพาน้องชายคนเดียวผ่านพ้น!!

เธอตายเพราะถูกแม่เลี้ยงรังแก ข้ามมิติมาอยู่ในยุคโบราณก็ยังต้องเจอกับแม่เลี้ยงใจร้าย ที่ส่งเธอไปแต่งงานกับทหารที่ตั้งค่ายอยู่ในที่กันดาร เมื่อภัยแล้งมาจึงต้องหยิบของในมิติมาช่วยชีวิตชาวบ้าน

จางถิงอวี๋ มีอาชีพเป็นเชพเพื่อเลี้ยงดูน้องสาวที่มีกันอยู่2คน เมื่อพายุหิมะโหมกระหน่ำ เธอและน้องติดอยู่ในร้านอาหารถึง1เดือน พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก2คน ใครเลยจะคิดว่าจู่ๆความหิวบังตาคนพวกนั้นหันปลายมีดเข้าหาพวกเธอพร้อมทำร้ายอย่างเลือดเย็นเพื่อเอาเนื้อไปประทังชีวิต!! จู่ๆถิงอวี๋ก็รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น มองไปรอบๆมีเพียงทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ในยามดึกสงัด ข้างๆกันมีเด็กสาวตัวน้อยนั่งกอดอกมองมาทางเธอด้วยน้ำตาเอ่อคลอ “ที่นี่ที่ไหน ทำไม? ชิงชิง ใช่เธอไหม?“ ”พี่ พี่สาวจริงๆหรอ? เรามาพร้อมกัน?“ ”นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!“

เมื่ออ่านนิยายจบยังแคลงใจกับชีวิตพี่สะใภ้พระเอกในนิยายไม่หยุด จนเดินไม่ดูทางถูกรถชนเข้าอย่างจัง! สงสัยสวรรค์ได้ยินคำด่าถึงส่งเธอมาแก้ไขชีวิตเฮงซวยของพี่สะใภ้ในเรื่อง งานนี้ฉันจะฟาดผัวกับแม่ผัวให้ยับ!!

ฟู่จิงฮวาตายจากโลกเดิมเพราะทำงานไม่ได้หยุดพัก ความรู้สึกสุดท้ายคือเสียที่นางยังไม่เคยมีชีวิตที่ตัวเองอยากมี ในขณะที่น้อยใจในโชคชะตานางกลับตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเรียกของเด็กชายวัยสี่หนาว “อาหญิงน้องหิวนมแล้วขอรับ“

เพราะเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ซ้ำร้ายเมื่อป้ารับมาเลี้ยงก็ยังต้องเสียสละให้ลูกป้าเรียน หากตระกูลพ่อร่ำรวยสักนิด เธอคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ คำขอสุดท้ายก่อนตาย หากมีโอกาสจะขอเป็นคนร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลเสี่ยวหยวน สาวน้อยวัย20ปีที่ไม่ได้เรียนต่อมหาลัยเพราะเสียสละให้ลูกชายทั้ง2คนของป้าเรียนจู่ๆต้องทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ เธอต้องทำทุกวิถีทางให้ตระกูลเธอร่ำรวยตั้งแต่ต้นตระกูลอย่างเธอ และดูแลลูกน้อยอย่างมู่ฉีที่มักทำตัวออกห่างเพราะคนเป็นแม่ในร่างก่อนไม่ใส่ใจ ไหนจะสามีหน้านิ่งที่อะไรๆก็ยอมชาวบ้านเขาไปเสียหมด เธอจะเปลี่ยนชีวิตต้นตระกูลให้ดีที่สุดเอง

หวงอี้หนิงนักเคมีตัวท๊อปที่สุดในรุ่น ได้ทำการทดลองยาตัวใหม่ที่ช่วยฟื้นฟูร่างกาย แต่เมื่อมีคนไม่หวังดีสลับส่วนผสมทำห้องแล็บระเบิด รู้ตัวอีกทีเธอมาตื่นท่ามกลางอากาศหนาวจัด พร้อมครอบครัวที่ใกล้อดตาย!! เธอต้องพาคนทั้งบ้านให้รอด

ชาติก่อนร่ำร้องแต่จะหย่าเพราะสามีเย็นชาเกินไป แต่หลังจากหย่า1ปีนางถูกบ้านเดิมขายให้โจร ส่วนสามีรับราชการรุ่งโรจน์ เขาตามหานางและฝังศพให้นางกับมือ ได้โอกาสเกิดใหม่ครานี้หนังสือหย่านี้ข้าฉีกทิ้งเอง!! แต่งงานกับสามีมา5ปี นอกจากเขาจะเย็นชาและบ้างาน ยังคอยเอาใจสตรีในวัยเด็กของเขาอีก ใครทนได้ก็ทนแต่นางเลือกจะไม่ทน บ้านเดิมคอยส่งจดหมายมาบอกว่ารักนางเสียยิ่งกว่าจะปล่อยให้ไปลำบากในบ้านสามีแสนยากจน บอกว่าหากหย่าขาดนางจะได้ชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องถูกสามีเมินเฉย นางร่ำร้องขอให้เขายอมหย่า และกลับบ้านไปให้ครอบครัวโอบกอด ใครจะคิดว่าหลังกลับบ้านได้ไม่นาน นางถูกขายเพื่อแลกกับเงินเพียงไม่กี่ตำลึง เมื่อขัดขืนก็ถูกฆ่าตายอย่างทารุณศพถูกทิ้งไว้ให้หมาป่ากัดกิน มือสั่นเทาของอดีตสามีค่อยๆช่วยฝังศพด้วยความอาวรณ์ วิญญาณของนางขอโทษเขานับพันครั้ง ก่อนจะลืมตามาอีกคราในวันที่ร้องไห้ขอหย่ากับสามี!!

หากการหนีญาติพี่น้องที่หมายเอาชีวิต เนื่องจากต้องการเสบียงของเธอ ทำให้กระโดดลงมาหัวฟาดพื้นและตื่นขึ้นในร่างของสตรีบอบบางอย่างพระชายาของหยางอ๋อง เยี่ยนฟางคิดว่านี่เป็นพรที่เธอเคยขอ …หากได้รีเซ็ทชีวิตใหม่ ขอให้อย่าพบเจอญาติพี่น้องแบบนี้อีกเลย ขอให้หนีไปให้พ้นคนพวกนี้เสียที!!… ตอนนี้เธอหนีมาไกลน่าดูเพราะได้มาโผล่ในอีกมิตินึงเลยทีเดียว!! “พระชายา แย่แล้วเพคะ!! คนฝ่าบาทนำกำลังพลมายึดเวรคืนทรัพย์ ตอนนี้ท่านอ๋อง…เอ่อ กำลังส่งราชสาร์นไปเจรจาเพคะ!!“ ”แล้วยังไงต่อหล่ะ“ ตื่นมาก็มีเรื่องเลย คนที่ยังจับต้นชนปลายไปถูกถอนหายใจเหนื่อย ”อะ เอ่อ หม่อมฉันอยากให้พระชายากลับไปตระกูลเก่าและตัดขาดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับหยางอ๋องเพคะ!!“

จากเด็กสาวกำพร้าที่พึ่งได้ออกมาใช้ชีวิตก็ถูกโรคร้ายรุมเร้าจนตาย เธอกลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูรองจวนแม่ทัพ ลู่ซิงเหยี่ยน ยังไม่ทันดีใจที่ได้ชีวิตใหม่ จู่ๆกลับถูกเนรเทศไกล3000ลี้!! เธอต้องรอด!! “โรคนี้หมดหนทางรักษาจริงๆ ใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มเถอะคับ!!” เสียงพูดของหมอทำร่างผอมแห้งที่นอนไร้เรี่ยวแรงน้ำตาไหลอาบแก้ม “ถ้าอย่างนั้นชีวิตต่อจากนี้ จะอยู่เพื่ออธิฐานให้เกิดใหม่มีร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้แล้วกันค่ะ!!” แม่ครูที่โอบอุ้มเธอมาจากบ้านเด็กกำพร้า ยืนร่ำไห้พร้อมประสานมือช่วยเธออธิฐานจะได้จากไปอย่างสงบ “จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่แล้วเชียว” ปีที่2 ในรัชศกหยวนซิง “ด้วยราชโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีพระราชบัญชา เนื่องจากตอนนี้เป็นที่น่าสงสัยว่าแม่ทัพลู่อาจนำพาองค์หญิงใหญ่ไปตกระกำลำบากที่ใดไม่อาจรู้ได้ หนทางที่จะพิสูจน์ว่า คนในจวนจวิ้นกั๋วกงแห่งนี้มิได้รู้เห็นเป็นใจ จึงมีพระบัญชา ส่งคุณหนูรองสกุลลู่แห่งจวิ้นกั๋วกง ไปทำความดีในถิ่นทุรกันดารไกล3000ลี้…“ คำพูดนั้นทำชาวบ้านที่มายืนดูแตกตื่น ”หากแม่ทัพลู่ไม่กลับมาโต้แย้งข้อกล่าวหา คุณหนูรองก๋ไม่มีสิทธิ์กลับมาที่เมืองหลวงเช่นกัน!! ลู่ซิงเยี่ยนรับราชโองการ